అనువాదలహరి

Ember-Thief… Sikhamani, Telugu, Indian Poet

WISH ALL MY FRIENDS

WELL WISHERS

AND

BLOG VIEWERS

A VERY HAPPY

AND

PROSPEROUS

NEW YEAR

2019

***

Sitting under a leaf-less tree

On the footpath

And sweating profusely,

An old man was parching

The cobs of Maize on coals.

 

More than his face

His chafing-dish

Seemed cooler on scrutiny.

 

As he took each cob

Caressingly into his hands

And gently removed each sheath one after another

He seemed to unveil his long inventory of life’s experiences.

 

In the scorching sun

While everyone else

Tried to cool-off themselves with

Either newspaper

Or a handkerchief

Heaving out the heat,

He was fanning the coals

Continuously with a bamboo fan

Lest the fire of his life should cease.

As he upturned the live coals

Making tongs of his fingers

I was reminded of my uncle Sikhamani

Who, in my childhood,

Used to pull the hot curry bowl

Off the fire with bare hands.

Perhaps, fire can do them no harm

Who carry far greater heart-burns within.  

 

As sedulously as a poet writing his poem

He was roasting each pod

Turning them on sides so that they are

Neither too charred like coal

Nor too green without losing their raw odour.

 

 Like the jealous world

That cannot bear a poor man prospering

All of sudden the sky was overcast

And it started drizzling.

And then started his desperate trial

To keep the fire in the coals alive.

 

He moved the chafing-dish to a dry place

And the rain followed him.

He tried to cover it with too inadequate piece of sack

It was drenched in rain.

And in a final bid

He pulled the dish between his calves

Making an umbrella of his tummy

And hedged it with his hands.

And the threatening rain

Disappeared as quickly as it appeared.

 

Then I realized

That fire is needed not just to roast the cobs

But essential to life itself.

And also, that it is not easy keep it alive.

 

Pretending a bargain

I could somehow con him

To steal an ember from him.

 

Now

I must kindle the fire within

Like I did in my childhood

Borrowing coals from my neighbour

In the folds of a dry coconut leaf

Or, on a piece of dung cake.

 

.

 

Sikhamani

(Karri Sanjiva Rao)

Telugu,  Indian Poet

 

http://www.sikhamani.com/about.html

 

నిప్పుదొంగ

 

ఎవరో ముదుసలి

ఫుట్ పాత్ మీద

ఆకుల్లేని చెట్టునీడన

చెమటలు కక్కుతూ 

మొక్కజొన్నపొత్తులు కాలుస్తున్నాడు.

 

చూడబోతే

అతని ముఖంకంటే

ఆ నిప్పులకుంపటే చల్లగా వున్నట్టుంది.

 

అతను ఒక్కొక్క పొత్తునూ

ప్రేమగా చేతుల్లోకి తీసుకుని

ఒక్కొక్క పొరనే వొలుస్తూంటే

జీవితానుభవాల పొరలను వొలుస్తున్నట్టుంది.

 

మండే ఎండలో

న్యూస్ పేపరుతోనో

జేబురుమాలుతోనో

ఎవరికివారే

ఉస్సురుస్సురని విసురుకుంటుంటే

అతనుమాత్రం వెదురుబద్దల విసనికర్రతో

బతుకు కుంపటిని ఆరనీయకుండా

అదేపనిగా విసురుతూనే ఉన్నాడు.

చేతివేళ్ళను పట్టకారునిచేసి

కణకణమండే నిప్పుల్ని

అటూ ఇటూ సర్దుతున్న అతన్ని చూస్తుంటే

చిన్నప్పుడు

మండుతున్నపొయ్యిమీదనుండి

ఉడుకుతున్న కూరదాకను

ఉత్తచేతులతోనే దించిన

మా శిఖామణి అంకులు గుర్తుకొచ్చాడు.

లోపల నిప్పులగుండం ఉన్నవాడిని

బహుశా బయటి నిప్పు కాల్చలేదనుకుంటాను.

 

గింజలు అటు పచ్చీ కాకుండా

ఇటు మాడిపోకుండా

అటూ ఇటూ తిప్పుతూ

ఒక కవి కవిత్వం రాసుకుంటున్నంత ప్రేమగా

అతను పొత్తులను కాలుస్తున్నాడు.

 

పేదవాడు బాగుంటే ఓర్వలేని లోకంలా

వున్నట్టుండి ఆకాశం మూసుకొచ్చింది

చూస్తుండగానే చినుకులు మొదలయ్యాయి

అక్కడనుండి మొదలయ్యింది అతని ఆత్రం

ఎలాగైనా నిప్పుని ఆరనీయకూడదని.

 

కుంపటిని కాస్త పొడినేలవైపు జరిపాడు

చినుకులూ అటువైపు జరిగాయి

చాలీచాలని గోనెపట్టాని కప్పబోయాడు

అదీ తడిసి ముద్దయ్యింది

ఇక లాభంలేదనుకుని

కుంపటిని కాళ్ళమధ్యకు లాక్కుని

పొత్తికడుపును గొడుగుచేసి

చేతులు దడికట్టాడు.

బెదిరించడానికొచ్చినట్టు

ఇట్టేవచ్చి అట్టే వెలిసింది వర్షం.

 

అప్పుడనిపించింది.

నిప్పు కేవలం జొన్నపొత్తులు కాల్చడానికి కాదు

జీవితానికీ అవసరం అనీ

నిప్పును కాపాడు కోవడం అంత తేలికకూడా కాదనీ.

 

పొత్తులు బేరమాడుతున్నట్టు నటించి

అతని కన్నుగప్పి ఎలాగోలా

ఓ నిప్పుకణికను దొంగిలించాను.

 

మడిచిన ఎండు కొబ్బరాకుల్లోనో

పిడకచెక్కమీదో

పక్కింటినుండి ఇన్ని నిప్పులు తెచ్చి

చిన్నప్పుడు యింట్లో పొయ్యి రాజేసినట్టు

ఇక ఇప్పుడు

నన్ను నేను రాజేసుకోవాలి.

.

శిఖామణి

 

సాహితి

ఆంధ్రభూమి 27 సెప్టెంబరు 2002

ప్రకటనలు

All through my youth…!… Mohan Rushi, Telugu Poet

Some people are such:

They enliven our lives,

Bring the rhythmic beat of our heart to a standstill;

Culture new dreams in us with their mock anger;

Pass on wisdom of books through their silence;

And bare our impoverishment of vocab to us, when we try to speak.

Does it really matter where they are? Who they belong to?

Or, flutter in the skies like a pennon of pleasure?

Just a look at their photo freezes us; and,

We fall head over heels listening to them over phone

And search for Nostradamus’ predictions of magical charms

That might seize us should we meet them face to face.

*

Only thereafter, life has turned interminable by degrees,

And unfathomably busy. A disquieting ache used to rattle every chance encounter.

And whenever I felt that I might not see you again

Life seemed to cease with tremors of unknown whelming fears.

.

Mohan Rushi

From “Square One” Anthology.

Image Courtesy: Mohan Rishi

నీ కోసం యవ్వనమంతా…!

 

మరి అట్లా ఉంటారు కొందరు. జీవితాన్ని ఆనందభరితం చేసేందుకు.

హృదయం లయను స్టాండ్ స్టిల్ చేసేందుకు.

కసురుతూకూడా లోలోపల కొత్త కలల్ని మొలిపించేందుకు.

మాట్లాడకుండానే పుస్తకాలు చెప్పేందుకు.

మరి, మాట్లాడుతున్నప్పుడు మాటలకరువు వచ్చేలా చేసేందుకూ.

 

ఎక్కడ ఉంటేనేం? ఎవరికి దక్కితేనేం? వాళ్ళకి వాళ్ళు

ఏ నిజమైన ఆనందపుబావుటాయై నింగిలో రెపరెపలాడితేనేం?

 

ఫోటో చూసినా ఫోటో అయిపోతాం. ఫోన్లో మాట్లాడినా

పొంగిపొర్లే సంతోషంతో పల్టీలు కొడ్తాం.

ఎదురుపడితే ఏం మాయ జరుగుద్దోనని ఏ నోస్ట్రడామస్ నో ఆరాలు తీస్తాం.

*

తర్వాత్తర్వాతే జీవితం అంతుచిక్కనిదయ్యింది.

చిక్కని జీవితమయ్యింది. కనపడ్డప్పుడల్లా ప్రాణం

అతలాకుతలమయ్యింది. నువు కనిపించవేమోనని అనిపించినప్పుడల్లా 

జీవితం మునుపెరుగని వణుకుతో ఆగిపోతుందేమోనని అనిపించింది!

.

మోహన్ రుషి

 తెలుగు కవి 

స్క్వేర్ వన్ నుండి.

 

In Front of More Supermarket…

Image Courtesy: Mohan Rushi

When friends reunite

After twenty years

Sometimes words find their bearing

And sometimes, not.

 

Hand literally the shakes.

The embrace reduces the gap by half.

Some forgotten melodies, some current affairs,

And some future shock!

 

Memories of missed pals unsettle for a while,

And the mad race for life

That left no time for meeting frightens…

Two Tea… in three rounds

Slowly sip them.

 

“Let’s meet occasionally,”

“Call me when you find time,”

When they part bidding goodbye

Only the two knew

How much they carried off with them

And how much they shook off.

.

Mohan Rushi

Telugu Poet

 

 

మోర్ సూపర్ మార్కెట్ ముందు…

 

ఉండీ ఉంటాయి,

లేకుండానూ ఉంటాయి మాటలు.

ఇరవై ఏండ్ల తర్వాత

మిత్రులు కలుసుకున్నప్పుడు.

అక్షరాలా షేకింగ్ హ్యాండ్.

సగం గాప్ తగ్గించిన అలై బలై.

భూలే బిస్రే గీత్ కొంత. నడుస్తున్న చరిత్ర కొంత.

ఫ్యూచర్ షాక్ కొంత.

మాయమైన దోస్తుల జ్ఞాపకాలు  మెలిపెట్టాయి.

మనిషినీ మనిషినీ కలవనివ్వని

పరుగు పందాలు భయపెట్టాయి.

రెండ్రెండు చాయ్ లు… మూడు విడతలుగా

ఇద్దర్నీ చప్పరించేసాయి.

“కలుద్దాం, అప్పుడప్పుడు”

“ఫోన్ చేస్తూ వుండు–“

వీడ్కోలుతో విడివడుతున్నప్పుడు

వాళ్ళకు మాత్రమే

తెలుసు. ఏం ఎత్తుకున్నారో,

ఏం దించుకున్నారో.

.

 మోహన్ రుషి

 

స్క్వేర్ వన్ సంకలనం. జులై 2018

 

 

I did Not Take Proper Leave… Bojja Tarakam, Telugu Poet

I am sorry
I did not take proper leave
When we parted…
I could not speak out my mind
when the police arrested me.
You stood awestruck
with tears swelling in your eyes.
Poor me! These cuffed -hands
were helpless to dry your tears.
Ringing the ‘long-bell’ to silence
marched … the police boots.
I could not tell you
about the umpteen thoughts that swelled up in my mind
like a billowing ocean under a tempest.
The beating of the heart
failed to break the pervading silence frozen.

Then…
I could not tell you
that whatever I might have said, or,
how much ever I had had said…
my words would just make some hollow sounds
bereft of any worthwhile meaning.

Dear
I saw
lives bare, barren and parched…
without a shelter over head,
lives utterly famished
with wolves raging in their bellies,
lives akin to … the quadruped,
and, a la cadavers.
Their tales and tragedies
I tried to put into my words
breathing life into them.
I yearned to dispel the gloom
and usher in aurorae in their lives…

I wasn’t aware.
That day…
In the evening when
we were exploring the beauty of life
exchanging livelinesses of the past
they suddenly descended on us.

I could not reassure you
that I know
your tears
were not for me and me alone, but
they were tributes
to countless oppressed souls;
that they were
scuds of happiness
beacons of hope, and
betides of radiant dawns.

I am sorry
I could not tell you it all.
.
[Central Jail, 15.1.1976]

Bojja Tarakam
27 June 1939 – 16 September 2016
Telugu Poet
From “Nadi Puttina Gomtuka” – 1983

Bojja Tarakam
Photo Courtesy: https://www.facebook.com/Btharakam/

నీతో చెప్పనే లేదు
————————–
నీతో చెప్పలేదు
నేను వెళ్తున్నప్పుడు
నన్ను పోలీసులు పట్టుకున్నప్పుడు
నీతో చెప్పలేదు…
నన్ను చూస్తూ నిలబడిపోయావు
నీ కళ్ళనిండా నీళ్ళు
నీ కన్నీళ్ళు తుడవడానికి
నా చేతులకు సంకెళ్ళు
నిశ్శబ్దానికి గంటలు కొడుతూ
పోలీసు బూట్ల చప్పుళ్ళు
సముద్రం హోరులా మనసులో
పొంగే మాటల కెరటాలు
నిశ్శబ్దాన్ని చీల్చలేని
హృదయ నాదాలు
నీతో చెప్పనే లేదు…
అప్పుడు
ఏ మాటలైనా ఎన్నైనా
ఉట్టి శబ్దాలేనని
అర్థం ఏమీ ఉండదని
చెప్పలేకపోయాను నీకు
ఉండ నీడలేని
ఎండు బ్రతుకులను
తిన తిండిలేని
మండు బ్రతుకులను
మంద కడుతున్న జీవాలను
మందగిస్తున్న శవాలను
చూశాను నేను.
వారి గాధలను, బాధలను
నా మాటల్లో పేర్చాను,
నా ఊపిరితో ఊదాను.
చీకటిని తొలగించాలని
వెలుగు తేవాలని ఉవ్విళ్ళూరాను.
నాకు తెలియనే లేదు
ఒక రోజు…
నువ్వూ నేనూ సాయంకాలం
అందాలను మలచుకొంటున్నప్పుడు
ఆనందాలను తొలుచుకొంటున్నప్పుడు
హఠాత్తుగా వాళ్ళొచ్చారు.
నీతో చెప్పనే లేదు
నీ కన్నీళ్ళు
నా కొక్కడికే కాదని
కోటి కోటి బాధాతప్త హృదయాలకు
నివాళులని
ఆనంద జలదాలని
ఆశాకిరణాలని
అరుణార్ణవ కెరటాలని
నీతో చెప్పనే లేదు…
.

సెంట్రల్ జైలు. – 15.01.1976
బొజ్జా తారకం
——————-
నది పుట్టిన గొంతుక -1983

%d bloggers like this: