అనువాదలహరి

వయసు మీదపడి, జీవితం హాయిగా సాగుతూ, కోరికలన్నీ తీరినరోజు, జ్ఞాపకాలే నిద్రలో కూడా తోడై, ప్రశాంతతే లక్ష్యం అయినపుడు చెదరిన నా ముంగురులను, ఆల్చిప్పలా తెల్లని టోపీ క్రింద దువ్వుకుంటాను చల్లని, దుర్బలమైన నా చేతుల్ని నా ఒడిలో తేలికగా ఆన్చుకుంటాను. పూల అల్లికలున్న గౌను తొడుక్కుని దాని లేసు గొంతు దగ్గరా బిగించుకుని స్నేహాలకీ, కలయికలకీ వీడ్కోలు చెప్పి ఉల్లాసంగా నాలో నేను పాడుకుంటాను. ఏడుపు అన్నది మరిచిపోయి, హుషారుగా ఊగుతూ, నా టీ కలుపుకుంటాను.…

  నేను యవ్వనంలో బలంగా, ధైర్యంగా ఉండే రోజుల్లో, ఆహ్! ఎంతబాగుండేది! తప్పు తప్పే, ఒప్పు ఒప్పే. నా తురాయి ఎగురుతూ, నా బావుటా ఎగరేస్తూ, ప్రపంచాన్ని బాగుచెయ్యడానికి సాహసంగా బయలుదేరాను. “ఒరేయ్ కుక్కల్లారా! దమ్ముంటే యుద్ధానికి రండి!” అని సవాలు చేసేవాడిని. అయ్యో ఒక్కసారే కదా మరణించే అవకాశం అని ఎంత ఏడ్చానో! వయసు పైబడింది; మంచీ చెడూ పడుగూ పేకలా జీవితంలో గజిబిజిగా అల్లుకుపోయాయి. ఇప్పుడు తాపీగా కూర్చుని,”ప్రపంచం తీరు అంతే, దాన్ని అలా…