అనువాదలహరి

పాత – కొత్త… అజ్ఞాత చీనీ కవి

ఆమె కొండమీద దొరికే వనమూలికలు ఏరుకుందికి వెళ్లింది.
దిగి వస్తున్నప్పుడు దారిలో తన మాజీ భర్త ఎదురయ్యాడు.
సంప్రదాయంగా ముణుకులు వంచి నమస్కరించి అడిగింది
“నూతన వధువుతో మీ జీవితం ఇప్పుడెలా ఉంది?” అని.

“నా భార్య చాలా తెలివిగా మాటాడుతుంది గాని,
నా మొదటి భార్య అలరించినట్టుగా అలరించలేదు.
అందంలో ఎవరూ ఎవరికీ తీసిపోరు,
కానీ ఉపయోగపడడంలో ఇద్దరికీ పోలిక లేదు.
నా భార్య నన్ను కలవడానికి వీధిలోనికి వస్తే
నా మాజీ భార్య ఎప్పుడూ అంతర గృహంలోంచి వచ్చేది.
నా నూత్న వధువు పట్టు బుటేదారు పనిలో మంచి నేర్పరి.
నా మాజీ భార్యకి సాదా సీదా కుట్టు పనిలో ప్రావీణ్యం ఉంది.
పట్టు బుటేదారు పనితో రోజుకి ఒక అంగుళం నేతపని చెయ్యొచ్చు
అదే సీదాసాదా కుట్టుపనితో ఐదు అడుగుల మేర నెయ్యవచ్చు.
ఆమెకున్న నైపుణ్యాన్ని నీ కుట్టుపనితో సరిపోల్చినపుడు

నా నూతన వధువు మాజీ భార్యకు సాటిరాదని తెలుస్తుంది.
.

అనువాదం: ఆర్థర్ వాలీ.

అజ్ఞాత చీనీ కవి
క్రీ.పూ. 1 వ శతాబ్దం.

Old and New

.

She went up the mountain to pluck wild herbs

She came down the mountain and met her former husband.

She knelt down and asked her former husband

“What do you find your new wife like?”


“My new wife, although her talk is clever,

Cannot charm me as my old wife could.

In beauty there is not much to choose,

But in usefulness they are not at all alike.

My new wife comes in from the road to meet me;

My old wife always came down from her tower.

My new wife is clever at embroidering silk;

My old wife was good at plain sewing.

Of silk embroidery one can do an inch a day;

Of plain sewing, more than five feet.

Putting her skills by the side of your sewing

I see that the new wife will not compare with the old.

.

Anonymous Chinese Poet

1st  Century BC

Translation: Arthur Waley.

Poem Courtesy:

https://archive.org/details/anthologyofworld0000vand/page/12/mode/1up

జపనీస్ సంకలనం Shūi Wakashū నుండి రెండు కవితలు

ఇప్పటికీ మంచు పూర్తిగా కరుగని
ఆ కొండమీది పల్లె
ఆ కోకిల కుహుకుహూలకు తప్ప
వసంతం అడుగుపెట్టిందని
ఎలా గ్రహించగలిగి ఉండేది?
.
నకత్సుకాసా
9వ శతాబ్దం.
జపనీస్ కవి

కొండ మొదలుని
మరుగుపరుస్తున్న నదిమీది పొగమంచు
పైకి తేలిపోతుంటే
హేమంతప్రభావానికి ఆ కొండ
ఆకాసానికి వ్రేలాడుతున్నట్టు కనిపిస్తోంది.
.
కొయొవారా ఫుకుయాబు
900-930
జపనీస్ కవి

Selections from Shūi Wakashū

If it were not for the voice

Of the Nightingale,

How would the mountain-village

Where the snow is still unmelted

Know the spring?

.

Nakatsukasa

C.900

https://archive.org/details/anthologyofworld0000vand/page/46/mode/1up

Because river-fog

Hiding the mountain base

Has risen,

The autumn mountain looks

As though it hung in the sky.

.

Kiyowara Fukuyabu

C 900 – 930

https://archive.org/details/anthologyofworld0000vand/page/47/mode/1up

(Translation: Arthur Waley)

The Shūi Wakashū (Collection of Gleanings), often abbreviated as Shūishū, is the third imperial anthology of waka from Heian period Japan. It was compiled by Emperor Kazan in about 1005. Its twenty volumes contain 1,351 poems. The details of its publication and compilation are unclear.

The Shūishū was an expansion of Fujiwara no Kintō‘s earlier anthology, the Shūishō (Selection of Gleanings), compiled between 996 and 999. Until the early nineteenth century, it was mistakenly believed that the Shūishō was a selection of the best poems from the Shūishū, and so the former was more highly regarded.

The Shūi Wakashū  is the first imperial anthology to include tan-renga  (short linked verse),  or waka composed by two poets – the earliest form of renga recorded.
(Courtesy: Wikipedia)

What shall we do?… Pasunuru Sreedhar Babu, Indian Poet

What shall we do?

With what smile can we belie our pain?

What do you think?

Hiding the wound behind eyelids,

shall we bedeck the night with dreams?

How about exploding in tears

Yoking our loneliness to some fear?

What do you say?

Feeling ashamed and ashen-faced under the cover of night

What new face shall we put on each day?

What is the alternative?

No. It is not the way.

We must do something.

Taking this moment as our last,

Let us inflame like a tongue of fire!

Let the world decimate in the inferno.

Won’t seeds take to life breaking through the fissures of dilapidated walls!

So, let us be… like them!

.

Pasunuru Sreedhar Babu

Indian Poet

ఏం చేద్దాం?

.

ఏం చేద్దాం?

దుఃఖాన్ని ఏ చిరునవ్వుతో బంధించి అబద్ధం చేద్దాం?

ఏం చేద్దాం?

గాయాన్ని ఏ రెప్పలతో మూసి రాత్రిని కలల్తో అలంకరిద్దాం?

ఏం చేద్దాం?

ఏకాంతాన్ని ఏ భయంతో అంటించి కన్నీటి బిందువై పేలిపోదాం?

ఏం చేద్దాం?

చీకటి దుప్పటి కప్పుకుని బూడిదై రోజూ పొద్దున్నే ఏ కొత్తముఖం తొడుక్కుందాం?

ఏం చేద్దాం?

ఉహూఁ!  ఇలా కాదు.

ఏదో ఒకటి చేద్దాం.

బతుక్కిదే చిట్టచివరి క్షణమైనట్టు నిట్టనిలువునా నిప్పుకణమై భగ్గుమందాం.

తగులబడిపోనీ ఊరంతా

కాలిన మొండిగోడలను చీల్చుకుని ఎన్ని గింజలు తలెత్తుకోవడం లేదూ?

అలాగే మనమూ మళ్ళీ…

.

పసునూరు శ్రీధర్ బాబు

కాకీ- నక్కా… జీన్ డి ల ఫోంటేన్, ఫ్రెంచి కవి

ఒక ఓక్ చెట్టుకొమ్మ మీద కాకి వాలింది.

ముక్కున జున్నుముక్క కరుచుకుని ఉంది.

దాని ఘుమఘుమ వాసన ఎక్కడనుండి పసిగట్టిందో

ఒక నక్క అక్కడకి వచ్చి, తేనెపూసిన మాటలతో ఇలా అంది: 

“ఓ కాకి యువరాజా! నీవంటి సొగసుకాడిని 

ఈ పట్టున నే నింతవరకు చూసి ఉండలేదు.   

నీ గాత్రం ఇందులో సగం బాగున్నా 

ఈ అడవికి హంసవని అందరూ నిన్ను కొనియాడతారు సుమా!”  

ఆ మాటలు విని ఆనందంతో తబ్బిబ్బైన కాకి,  

తన గొంతు ఎలాగైనా నక్కకి వినిపించాలని 

నోరు తెరిచిందో లేదో, నోట్లోని జున్నుముక్క రాలిపోయింది. 

రెప్పపాటులో నక్క ఆ జున్నుముక్కని గాలిలోనే అందుకుంది.

“ప్రభూ! ఏలినవారు ఆలకించాలి,” అని ప్రారంభించింది నక్క, 

“తమ పొగడ్తలు విన్నవాళ్ళమీదే భట్రాజులు బ్రతుకుతారు. 

ఇంత విలువైన సలహా పొందడానికి

ఈ జున్నుముక్క పెద్ద ఖర్చేమీ కాదు.”  

అంత సులభంగా తను మోసపోయినందుకు కాకి సిగ్గుపడి 

ఆలస్యమైనా, మరోసారి మోసపోకూడదని ఒట్టు వేసుకుంది. 

.

జీన్ డి ల ఫోంటేన్

(8 July 1621 – 13 April 1695) 

ఫ్రెంచి కవి

అనువాదం: ఎడ్వర్ద్ మార్ష్)

The Crow and the Fox

.

A crow perched upon an oak,

And in his beak he held a cheese.

A Fox snuffed up a savory breeze,

And thus in honeyed accent spoke:

“O Prince of Crows, such grace of mien

Has never in these parts been seen.

If your song be half as good,

You are the Phoenix of the wood!”

The Crow, beside himself with pleasure,

And eager to display his voice,

Opened his beak, and dropped his treasure.

The fox was on it a trice.

“Learn, sir,” said he, “that flatterers live

On those who swallow what they say.

A cheese is not too much to give

For such a piece of sound advice.”

The Crow, ashamed to have been such easy prey

Swore, but too late, he shouldn’t catch him twice.

.

Jean de la Fontaine

(8 July 1621 – 13 April 1695)

French Poet

(Tr: Edward Marsh)

Poem Courtesy:

https://archive.org/details/anthologyofworld0000vand/page/731/mode/1up

కోడిపుంజూ- నక్కా…. జీన్ డి ల ఫోంటేన్, ఫ్రెంచి కవి

ఒకానొక రోజు అడవిలో ఒక తెలివైన, నేర్పుగల

ఒక ముసలి కోడిపుంజు కాపలాలికి చెట్టెక్కి కూచుంది;

అంతలో ఆ చెట్టు మొదలుకి ఒక నక్క పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చి,

చాలా ప్రేమగా, స్నేహపూరితమైన గొంతుతో ఇలా అంది:

“సోదరా! మన మధ్యనున్న తగవులన్నీ సమసిపోయాయి 

ఇక నుండీ నేను నీకు స్నేహితుడిగా మెలగాలనుకుంటున్నాను.

ఈ జంతు ప్రపంచ మంతటా 

పూర్తి ప్రశాంతత నెలకొంది.

ఆ వార్త చెప్పడానికే వచ్చాnu. క్రిందికి దిగిరా! 

సోదరప్రేమతో ఆలింగనం చేసుకోవలసిందిగా ప్రార్థిస్తున్నాను;

సోదరా! ఇంక ఏమాత్రమూ ఆలస్యం చెయ్య వద్దు.

సమాచారం మనందరికీ ఎంత ముఖ్యమైన దంటే 

ఇది దూరాన ఉన్న అందరికీ ఈ రోjE తెలియజెయ్యాలి. 

ఇకనుండి, నువ్వూ, నీ సంతానమూ అన్ని దారులా తిరగొచ్చు

గ్రద్దల గురించి ఏ ఆలోచనలూ, భయాలూ లేకుండా;

ఒక వేళ వాటినుండిగాని, మరెవరి నుండైనా తగవొస్తే

సోదరులం మేము మీకు అన్నివిధాలా అండగా ఉంటాము.

ఈ సందర్భాన్ని పండగ చేసుకుంటూ  

ఈ రాత్రి మీరు పెద్ద చలిమంట వేసుకోవచ్చు.

కానీ, ముందుగా, ఏదీ, ఈ ఆనంద ఘడియలని

సోదర ప్రేమ పూర్వకంగా ముద్దులతో ధృవపరుచుకుందాం.”  

దానికి పుంజు బదులిస్తూ, “ఓ మంచి నేస్తమా! ఒట్టేసి చెబుతున్నా!

ఇంతకంటే మంచి వార్త నా జీవితంలో విని ఉండలేదు.

అందులోనూ, నీలాంటి వారి నోటివెంట రావడం,

అది రెండింతలు ఆనందకరంగా ఉంది.

నిజంగా నీ మాటల్లో సత్యం ఉండి తీరాలి.  

దూరాన్నుండి రెండు వేటకుక్కలిటు పరిగెత్తుకుంటూ వస్తున్నది

ఈ వార్త చెప్పడానికేనని నా గాఢమైన నమ్మకం.

అవి ఏ క్షణాన్నైనా ఇక్కడికి చేరగల వడితో పరిగెత్తుకొస్తున్నాయి.  

నేను తప్పకుండా క్రిందికి దిగి వస్తా. మనమందరం ఒకరినొకరు 

కాగలించుకుని, ముద్దులతో ఈ శుభవార్తని పండగ జరుపుకుందాం.” 

“మరయితే, నేను ఉంటా! నాకు చాలా తొందరపని ఒకటుంది. 

నేను వెంటనే బయలు దేరక తప్పదు. 

మరొకనాడు మనం పండగ చేసుకుందాం”

అని వెనుదిరిగి చూడకుండా నక్క దౌడు తీసింది, 

సమీపంలోని కొండల్లో తన రక్షణస్థావరానికి.

అప్పుడు పుంజు ముసి ముసి నవ్వులు నవ్వుతూ తనలో ఇలా అనుకుంది: 

మోసగించాలనుకునేవాడిని మోసగించడం రెండింతలు మజాగా ఉంటుంది!   

.

(అనువాదం: ఎలిజూర్ రైట్)

జీన్ డి ల ఫోంటేన్

(8 July 1621 – 13 April 1695)

ఫ్రెంచి కవి

The Cock and the Fox

.

Upon a tree there mounted guard

A veteran cock, adroit and cunning;

When to the roots a fox up running

Spoke thus, in tones of kind regard:-

“Our quarrel, brother, ‘s at an end;

Henceforth I hope to live your friend;

For peace now reigns

Throughout the animal domains.

I bear the news. Come down, I pray,

And give me the embrace fraternal;

And please, my brother, don’t delay:

So much the tidings do concern us all.

That I must spread them far to-day.

Now you and yours can take your walks

Without a fear or thought of hawks;

And should you clash with them or others,

In us you’ll find the best of brothers;-

For which you may this joyful night,

Your merry bonfires light.

But, first, let’s seal the bliss

With one fraternal kiss.”

“Good friend,” the cock replied, “upon my word,

A better thing I never heard;

And doubly I rejoice

To hear it from your voice;

And, really, there must be something in it

For yonder come two grey hounds, which I flatter

Myself, are couriers on this very matter:

They come so fast, they’ll be here in a minute.

I’ll down, and all of us will seal the blessing

With general kissing and caressing.”

“Adieu,” said Fox, “my errand’s pressing;

I’ll hurry on my way,

And we’ll rejoice some other day .”

So off the fellow scampered, quick and light,

To gain the fox-holes of a neighbouring height,-

Less happy in his stratagem than flight.

The cock laughed sweetly in his sleeve;-

‘Tis doubly sweet deceiver to deceive.

.

Jean de la Fontaine

(8 July 1621 – 13 April 1695)

French Poet

(Tr: Elizur Wright)

Poem Courtesy:

https://archive.org/details/anthologyofworld0000vand/page/728/mode/1up

మరణానంతర కులుకులు… టొఫీల్ గోట్యే, ఫ్రెంచి కవి

నేను చనిపోయిన తర్వాత, 

శవపేటిక కప్పు మూయకముందే,

నా బుగ్గలకు కాస్త ఎరుపునీ,

కంటికి కాటుకనీ అద్దండి. 

అతను ప్రమాణాలు చేసిన రాత్రి లానే

శాశ్వతంగా బుగ్గలపై గులాబి ఎరుపూ

నా నీలికళ్ళ రెప్పలక్రింద కాటుక నలుపుతో 

ఆ శవపేటికలో ఉండాలని కోరుకుంటున్నాను

నా శరీరాన్ని ఆ పాద మస్తకమూ

నార చీరలతో ముసుగువేసి కప్పొద్దు; 

బదులు, ఆ తెల్లవస్త్రాన్ని అంచులంట సంప్రదాయంగా

పదమూడు మడతలు వేసి అందంగా కుట్టండి.

ప్రతి ముఖ్యమైన చోటుకీ అలాగే వెళ్ళేదాన్ని:

అతని మనసు దోచుకున్నప్పుడు అదే వస్త్రాలంకరణ;

అతని తొలిచూపు దాన్ని పావనం చేసింది, అందుకే,

అతని కోసమే ఈ అలంకరణ కోరుకున్నది. 

నా  సమాధిమీద ఏ పూల అలంకరణలూ వద్దు,

తలగడలపై కన్నీటి అందమైన అల్లికలూ వద్దు;

నన్ను నా తలగడ అంచుమీద పడుకోబెట్టండి

నా జుత్తుని సముద్రంలా అన్నిదిక్కులా పరుస్తూ. 

ఈ తలగడ ఎన్నో మోహావేశపు రాత్రులను చూసింది

నిద్రతో బరువెక్కిన కనుబొమలు ఏకమవడమూ చూసింది,

ఆ తలగడా-పడవ తన నల్లని నీడలో

లెక్కలేనన్ని ముద్దులను లెక్కపెట్టి ఉంటుంది. 

నిద్రకీ, ప్రార్థనకీ రెంటికీ  అనువుగా

దగ్గర చేసిన దంతాల వంటి తెల్లని చేతులలో

రోము నగరం వెళ్ళినప్పుడు పోపు అనుగ్రహించిన

స్ఫటికాలతో చేసిన తావళాన్ని ఉంచండి.  

అప్పుడు, అలాంటి పానుపుమీద పడుక్కుని 

మెలకువలేని నిద్రకు ఉపక్రమిస్తాను  

అతని పెదాలు నా పెదాలపై పలికాయి ప్రార్థనలు 

నా ఆత్మశాంతికి భగవంతుణ్ణీ, మేరీనీ స్తుతిస్తూ.  

.

టొఫీల్  గోట్యే 

(30 August 1811 – 23 October 1872)

ఫ్రెంచి కవి, నవలాకారుడు, నాటక కర్త, కళా-, సాహిత్య విమర్శకుడు

Posthumous Coquetry

.

Let there be laid, when I am dead,

Ere ‘neath the coffin-lid I lie,

Upon my cheek a little red,

A little black abut the eye.

For I in my close bier would fain,

As on the night his vows were made,

Rose-red eternally remain,

With khol beneath my blue eye laid

Wind me no shroud of linen down

My body to my feet, but fold

The white folds of mu muslin gown

With thirteen flounces as of old.

This shall go with me where I go:

I wore it when I won his heart;

His first look hallowed it, and so,

For him, I laid the gown part.

No immortelles, no broidered grace

Of tears upon my cushions be;

Lay me on my pillow’s lace

My hair across it like a sea.

That pillow, those mad nights of old,

Has seen our slumbering brows unite,

And neath the gondola’s black fold

Has counted kisses infinite.

Between my hands of ivory,

Together set with prayer and rest,

Place then the opal rosary

The holy Pope at Rome has blest.

I will lie down then that bed

And sleep the sleep that shall not cease;

His mouth upon mouth has said

Pater and Ave for my peace.

.

Théophile Gautier

(30 August 1811 – 23 October 1872)

French Poet, Dramatist, Novelist, art- and literary-critic

(Tr: Arthur Symons)

Poem Courtesy:

https://archive.org/details/anthologyofworld0000vand/page/757/mode/1up

కలలో తేడా లాంగ్స్టన్ హ్యూజ్, అమెరికను కవి

చేతులు బార్లా జాపుకుని

వెచ్చగా ఎండలో ఏదో ఒక మూల  

పొద్దుపోయే దాకా చక్రపటాకీలా 

గిరగిరా తిరిగి గంతులేసుకుంటూ, 

నాలా నల్లగా, చిమ్మ చీకటిపడుతుంటే   

 ఏ పేద్ద చెట్టు నీడనో చల్లగా 

 జేరబడి సేదదీరాలన్నది

ఎప్పటిదో నా కల 

ముఖం మీద ఎండ కొడుతుంటే, 

చేతులు అడ్డంగా ముఖం మీదకి జాపుకుని, 

పగలల్లా తీరుబాటులేకుండా అటూ ఇటూ పరుగుతీస్తూ  

చివరకి, రోజు గడిచిందిరా దేముడా అనిపించుకుని 

సాయంత్రానికి, నా లా నల్లగా, రాత్రి పరుచుకుంటుంటే  

సన్నని పొడవైన ఏ చెట్టునీడనో 

అలసి, నీరసంగా కూలబడతాను

.

లాంగ్స్టన్ హ్యూజ్

February 1, 1901 – May 22, 1967

అమెరికను కవి 

Dream Variations

To fling my arms wide

In some place of the sun,

To whirl and to dance

Till the white day is done.

Then rest at cool evening

Beneath a tall tree

While night comes on gently,

Dark like me-

That is my dream!

To fling my arms wideIn the face of the sun,

Dance! Whirl! Whirl!

Till the quick day is done.

Rest at pale evening…

A tall, slim tree…

Night coming tenderly

Black like me. 

.

Langston Hughes

February 1, 1901 – May 22, 1967

American Poet 

2 poems of Dasarathi Krishnamacharya , Telugu Poet, Indian

Today is Dr. Dasarathi’s 95th  Birth Anniversary

My life, a garden that reaches out its hands for few jasmines,

My mind, a babe that pricks out its ears for a sonorous song,

My heart, a lotus that is all eyes for a streak of light

My age, an innocence that carts heels over head for a small tribute

I laughed when you laughed, and when

you cried your eyes out, was swept away

to the bourns of the worlds by the tears,

never able to swim through the oceans of grief. 

ఒక కొన్ని జాజిపూవులకు కేలుసాచెడి వనము వోలినది జీవనము నాది

     ఒక కొంత గానమ్మునకు వీను నిక్కించు నిసువు బోలినది మానసము నాది

     ఒక చిన్ని వెల్గురేకకు నేత్రపుటినిచ్చు తమ్మివోలినది యంతరము నాది

      ఒక కొద్ది తీపి మాటలకు ఉబ్బి తబ్బిబ్బులయిపోవు చిరుతప్రాయమ్ము నాది

      నీవు నవ్విన నవ్వితి, నీవు కంట

      నీరు వెట్టిన ఆ నీటి ధారలందు

      కొట్టుకొనిపోతి లోకాల కొట్ట కొసకు

      తిరిగి రానైతి దుఃఖసాగరము నుండి.

No quilts are there to keep warm the new-born baby-bud,

Asleep in the lap of its just-labored mother, being drenched

In rain in the tamarind grove; let me strum on my ‘Fiery Lyre’

Lays of fire to keep the tad cozy, lest it should freeze in the cold.

చింతలతోపులో కురియు చిన్కులకున్ తడిముద్దయైన బా

లింత యొడిన్ శయించు పసిరెక్కల మొగ్గనువోని బిడ్డకున్

బొంతలు లేవు కప్పుటకు; బొంది హిమం బయిపోవునేమొ సా

గింతును రుద్రవీణపయి నించుక వెచ్చని అగ్నిగీతముల్

Dasarathi Krishnamacharya

(22 July 1925 – 5 Nov 1987) 

Telugu Poet, Indian 

Poems Courtesy: Facebook page of Sri Parimi Sri Ramanath  https://www.facebook.com/itisivam/posts/1001565506928457?notif_id=1595383570193179&notif_t=close_friend_activity

When it was Dark… Koduri Vijaya Kumar, Telugu, Indian Poet

That night…

When failure streamed down as a tear from lashes,

And, the contused body groaned in seething pain

Into that dark room entered Death taking storm for escort

And said:

“Look here, my friend! Your grief is as enduring as this rain

… there is nothing left in life…but grief!

Come! Embrace me!…

It is the balm that soothes your wounds.”

Breaking through the wounds, these words came out harshly:

“This soil has been bathed with their blood by martyrs!

I am a child of the land where even ploughs were turned to arms.

I am a fighter and love the fighting spirit in man

I can’t disgrace the sacrifices of my immortal lineage.  

A rolling of thunder was heard in the distance

And the doors opened all of a sudden.

Lo! There was neither storm… nor Death.

The room was flooded with effulgent radiance .

.

Koduri Vijaya Kumar

Telugu, Indian Poet

చీకటి గదిలో

.

ఓటమి కంటి చివరి చినుకై జారిన రాత్రి

దేహం గాయాల కూడలిగా మారి అలమటించిన రాత్రి

తలుపులు మూసి వున్న చీకటిగదిలో వర్షాన్ని వెంటేసుకు వొచ్చిన

మృత్యువు యిలా అంది:

 “… మిత్రుడా… యిటు చూడు! ఎడతెగని ఈ వర్షం నీ దుఃఖం!

… జీవితంలో దుఃఖం తప్ప మరేమీ లేదు.

రా! నన్ను ప్రేమించు…

నా కౌగిలి నీ గాయాలకు లేపనం!!”

దేహపు గాయాలను చీల్చుకుని, మాటలు కొన్ని యిలా కర్కశంగా వెలువడినాయి:

‘ వీరుల రక్తంతో తడిసిన మట్టి నా దేశం! నాగళ్ళు సైతం

ఆయుధాలుగా మారిన నేలనా చిరునామా! మనుషుల

పోరాటాల్ని ప్రేమించే మనిషినిమృత్యువును ప్రేమించలేను

అమరవీరుల త్యాగాలను అవమానించలేను 

బయటెక్కడో వురిమిన శబ్దం

గది తలుపులు తెరుచుకున్నాయి

వర్షమూ లేదు… మృత్యువూ లేదు

గదినిండా గొప్ప వెలుగు!

.

కోడూరి విజయ కుమార్

వార్త ఆదివారం 16 జూన్ 1997.

గాయపడిన మన్మధుడు… ఎనాక్రియన్, గ్రీకు కవి

ఒకసారి గులాబిదొంతరలలో పరున్న

మన్మధుణ్ణి ఒక తేనెటీగ కుట్టింది.

అంతే, కోపంతో వాళ్ళమ్మదగ్గరకి పరిగెత్తి,

ఏడ్చిగగ్గోలుపెడుతూ ఇలా అన్నాడు:

‘అమ్మా! కాపాడే! నీ కొడుకు ప్రాణం పోతోందే!” 

 “అరే నా బంగారు తండ్రీ! ఏమయిందమ్మా?”

అప్పుడు వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తూ ఇలా అన్నాడు:

“రెక్కలున్న పామేదో నన్ను కరిచిందే,

జానపదులు దాన్ని తేనెటీగ అంటారే.

“దాని కామె పకపకా నవ్వి, ముద్దులతో, 

కేశపాశంతో ముంచెత్తి, కన్నీరు తుడుస్తూ, 

 “అయ్యో నాయనా! నవ్వొస్తోందిరా!

దీనికేఉపద్రవం వచ్చినట్టు ఏడవాలిట్రా?

అలాగయితే నీ బాణాలతో అందర్నీ గాయంచేస్తావే  

వాళ్ళకి ఎంత బాధగా ఉంటుందో చెప్పు మరి? “

 .

(అనువాదం: రాబర్ట్ హెర్రిక్) 

ఎనాక్రియన్

582 – 485 BC

గ్రీకు కవి

The wounded Cupid

.

Cupid, as he lay among

Roses, by a bee was stung.

Whereupon in anger flying

To his mother, said, thus crying,

Help! O help! Your boy’s a-dying.

And why, my pretty lad? Said she.

Then blubbering replied he:

A winged snake has bitten me,

Which country people call a bee.

At which she smiled, then with her hairs

And kisses, drying up his tears,

Alas! Said she, my wag, if this

Such a pernicious torment is;

Come, tell me then how great’s the smart

Of those thou woundest with your dart!  

.

(Tr: Robert Herrick) 

Anacreon 

582- 485 BC 

Greek Poet 

Poem Courtesy:

https://archive.org/details/anthologyofworld0000vand/page/263/mode/1up

పాతపాట…యెహోష్, యిద్దిష్ కవి

పూదోటవంటి జపానులో ఎక్కడో

మారుమూల, ఈ పాట పాడుకునే వారు:

ఒక సామురాయ్ లోహకారుడితో ఇలా అన్నాడు:

“నాకో కరవాలము చేసిపెట్టు 

అది నీటిమీద గాలితరగలా తేలికగా,

గోధుమ చేను కోతలపుడు పాడే 

పాటలా, చాలా సుదీర్ఘంగా,

ఏ పగుళ్ళూ లేక, పాములా చురుకుగా,

ఎటుపడితే అటు వంగుతూ

మెరుపువేగంతో కదలాలి!

పట్టుబట్టంత మెత్తగా, పల్చగా,

సాలెపట్టంతా సన్నగా,

చలీ, బాధంత నిర్దాక్షిణ్యంగా ఉండాలి.”

“వీరుడా! చేతిపిడి మీద తమ ఆదేశం?”

“చేతి పిడి మీద, సజ్జనుడా,

ప్రవహిస్తున్న సెలయేటినీ,

ఒక గొర్రెల మందనీ,

పాడుతూ, పాపాయిని నిద్రపుచ్చుతున్న తల్లిన

ీనా కోసం చెక్కు, ” అన్నాడు. 

 .

(అనువాదం: మేరీ సైర్కిన్)

యెహోష్

(16th Sept 1872 – 10 Jan 1927) 

యిద్దిష్ కవి, అనువాదకుడు.

An Old Song (Yiddish)

.

In the blossom-land Japan

Somewhere thus an old song ran

Said a warrior to a smith

“Hammer me a sword forthwith.

Make the blade

Light as wind on water laid.

Make it long

As the wheat at harvest song.

Supple, swift

As a snake, without rift,

Full of lightnings, thousand-eyed!

Smooth as silken cloth thin

As the web that spider spin.

And merciless as pain, and cold.”

“On the hilt what shall be told?”

“On the sword’s hilt, my good man,”

Said the warrior of Japan,

“Trace for me

A running lake, a flock of sheep

And one who sings her child to sleep.”

.

(Tr: Marie Syrkin)

Yehoash (Solomon Bloomgarden)  

(16th Sept 1872 – 10 Jan 1927)

Yiddish Poet, translator.

Poem Courtesy: 

https://archive.org/details/anthologyofworld0000vand/page/234/mode/1up

జీవితమొక కల… పెడ్రో కాల్డెరాన్ బార్కా, స్పానిష్ కవి

మనం జీవించి ఉన్నంత కాలమూ

జీవితమూ, కలా ఒకటిగా జీవిస్తాము. 

జీవితం నాకు నేర్పిన పాఠం ఇది:

జీవితం ముగిసిపోయే వరకూ మనిషి

తనదైన జీవితాన్ని కలగంటూనే ఉంటాడు 

మహరాజు తనొక మహరాజునని కలగంటాడు

అధికారం, అజమాయిషీ చలాయిస్తూ

మహరాజునని మోసగించుకుంటూ బ్రతుకుతాడు.

అతని గురించి చేసిన పొగడ్తలన్నీ 

గాలిమీద రాతల్లాంటివి, దారిలో కొంత

దుమ్మూ ధూళీ కూడా పోగిచేసుకుంటాయి 

అకస్మాత్తుగా మృత్యువా చివరిశ్వాస లాక్కునే వరకూ.

మృత్యువనే రెండో కలలో, ఎవరికీ

ఏమీ తెలియకుండా సర్వనాశన మైనపుడు  

ఈ సింహాసనంవల్ల ఏమి ప్రయోజనం?  

భాగ్యవంతుడు తన సంపదతో బాటుగా  

దా న్ననుసరించే భయాల్నీ కలగంటాడు;

నిరుపేద తన దైనిక అవసరాల్ని కలగంటాడు,

అతని దుఃఖాలూ, కన్నీళ్ళతోబాటు;

కాలక్రమంలో తన స్థితి మెరుగౌతున్నట్టూ,

తనుకూడా పదిమందికి దానంచేస్తున్నట్టూ,

శత్రువుల్ని తిడుతున్నట్టూ కలగంటాడు.

నేను చూస్తున్న ఈ విశాల ప్రపంచంలో

మనిషి తనెటువంటి వాడైనా, రెండో కంటికి

తెలియకుండా, తన కల తాను కంటూనే ఉంటాడు. 

నేనూ కలగంటూ కలకై ఎదురుచూస్తుంటాను,

నన్నెవరో సంకెలలలో బందించినట్టూ,

ఇప్పుడు నే ననుభవిస్తున్న బాధలన్నీ

గతంలో చేసిన మంచికి పర్యవసానాలని.  

ఇంతకీ, జీవితమంటే ఏమిటి? చరిత్రకెక్కిన ఒక కథా? 

జీవితమంటే ఏమిటి? అవధులులేని ఆవేశమా?

ఉన్నట్టు భ్రమింపజేసే వస్తువుల క్రీనీడ;

దానివల్ల వచ్చే ఎంత గొప్ప మంచైనా, చిన్నమెత్తే, 

అందరికీ జీవితమంతా ఒక కలగా కనిపిస్తుంది,

ఆ మాటకొస్తే, అసలు కలలన్నవే ఒక కల.

.

(అనువాదం: ఆర్థర్ సైమండ్స్) 

పెడ్రో కాల్డెరాన్ ది ల బార్కా

(17 January 1600 – 25 May 1681)

స్పానిష్ కవి

From “Life is a Dream”

.

We live, while we see the sun,

Where life and dreams are as one;

And living has taught me this,

Man dreams the life that is his,

Until his living is done.

The king dreams he is king, and he lives

In the deceit of a king,

Commanding and governing;

And all the praise he receives

Is written in wind, and leaves

A little dust on the way

When death ends all with a breath.

Where then is the gain of a throne,

That shall perish and not be known

In the other dream that is death?

Dreams the rich man of riches and fears,

The fears that his riches breed;

The poor man dreams of his need,

And all his sorrows and tears;

Dreams he that prospers with years

Dreams he that feigns and foregoes,

Dreams he that rails on his foes;

And in all the world I see.

Man dreams whatever he be,

And his own dream no man knows.

And I too dream and behold,

I dream and I am bound with chains,

And I dreamed that these present pains

Were fortunate ways of old.

What is life? A tale that is told?

What is life? A frenzy extreme,

A shadow of things that seem;

And the greatest good is but small,

That all life is a dream to all,

And that dreams themselves are a dream.

(Tr: Arthur Symons)

Pedro Calderon de la Barca

(17 January 1600 – 25 May 1681)

Spanish Poet

https://archive.org/details/anthologyofworld0000vand/page/647/mode/1up

%d bloggers like this: