ప్రకటనలు

ఒక చిన్నగుట్టమీద ఒంటరిగా నిశ్శబ్దంగా ఉన్న
శాంతశీలియైన ఒక సాలీడుని అది దానిపరిసరాల్లోని
ఖాళీజాగాలని ఎలా వాడుకుందికి ప్రయత్నిస్తుందో గమనించేను.
అది ముందుగా దానిపొట్టలోంచి ఒక సన్నని దారాన్ని తీసి దూకింది,
అక్కడినుండి అలసటలేకుండా దారాన్ని తీస్తూ అల్లుతూనే ఉంది…

పరీవ్యాప్తమైన, ఎల్లలులేని రోదసిచే చుట్టుముట్టబడి
నిర్లిప్తంగా నిలబడ్డ ఓ నా మనసా!
నిరంతరం ఆలోచిస్తూ, కనిపిస్తున్న గోళాలచలనాన్ని అర్థంచేసుకుందికి
సాహసంతో సిద్ధాంతాలు ప్రతిపాదిస్తూ, విడిచిపెడుతూ, చివరకి
నీకు నచ్చిన సిద్ధాంతం దొరికేక, నిరాధారమైన ఆలోచనల వంతెన
ఎలాగోలా నిలబడడానికి, అతిసన్నని హేతువుతో అల్లిన ప్రతిపాదనని
ఎక్కడైనా పట్టుదొరకకపోతుందా అన్న ఆశతో విసురుతూనే ఉంటావు, కదూ!
.
వాల్ట్ వ్హిట్మన్
May 31, 1819 – March 26, 1892
అమెరికను కవి

 

.

A Noiseless Patient Spider

.

A noiseless patient spider,

I mark’d where on a little promontory it stood isolated,

Mark’s how to explore the vacant vast surrounding,

It launch’d forth filament, filament, filament, out of itself,

Ever unreeling them, ever tirelessly speeding them.

And you O my soul where you stand,

Surrounded, detached, in measureless oceans of space,

Ceaselessly musing, venturing, throwing, seeking the spheres to connect them,

Till the bridge you will need be form’d, till the ductile anchor hold,

Till the gossamer thread you fling catch somewhere, O my soul.

Walt Whitman

May 31, 1819 – March 26, 1892

American

Poem Courtesy:

http://www.poemtree.com/poems/NoiselessPatientSpider.htm

ప్రకటనలు

ప్రేమలో, ప్రేమ నిజంగా ప్రేమ అయి, ఆ ప్రేమ మనదైనపుడు
విశ్వాసమూ, విశ్వాసఘాతమూ సమ ఉజ్జీలు ఎన్నడూ కాలేవు;
స్థూలంగా చూసినపుడు అన్నిచోట్లా విశ్వాసఘాతం అంటే, అపనమ్మకమే.

వీణలో ఎక్కడో అతి చిన్న బీట,
క్రమక్రమంగా దానిలోని సంగీతాన్ని హరిస్తూ,
క్రమంగా వ్యాపిస్తూ వ్యాపిస్తూ,దాన్ని పూర్తిగా మూగబోయేట్టు చేస్తుంది.

అలాగే, ప్రేమిక మదివీణియలోని చిన్న బీట
లేదా ఏరినపండ్లమధ్య కనిపించని ఒక చిన్న ముల్లు,
లోలోపలే కుళ్ళిపోయి దానిచుట్టూ బూజుపేరుకునేలా చేస్తుంది

ఇక అది దాచుకుందికి పనికి రాదు; దాన్ని పారవేయవలసిందే:
కానీ అలా చెయ్యగలమా? ఏదీ, ప్రియతమా చెప్పు కాదని చెప్పు.
అయితే నన్ను పూర్తిగా నమ్ము, లేదా అసలు నమ్మకు.
.
లార్డ్ టెన్నిసన్

(6 August 1809 – 6 October 1892)

ఇంగ్లీషు కవి .

.

All in All

In Love, if Love be Love, if Love be ours,

Faith and unfaith can ne’er be equal powers:

Unfaith in aught is want of faith in all.

It is the little rift within the lute,

That by and by will make the music mute,

And ever widening slowly silence all.

The little rift within the lover’s lute,

Or little pitted speck in garner’d fruit,

That rotting inward slowly moulders all.

It is not worth the keeping: let it go:

But shall it? answer, darling, answer, no.

And trust me not at all or all in all.

.

Alfred Lord Tennyson

(6 August 1809 – 6 October 1892)

Poet Laureate of Great Britain  

Poem Courtesy: 

http://www.poemtree.com/poems/All-in-All.htm  

 

ఓ ఆత్మా! ఈ శరీరపు అతిథీ! ఫో!
ఎవ్వరూ మెచ్చని ఈ పని చేసిపెట్టు;
అత్యుత్తమమైన వాటిని ఎంచుకోడానికి వెనుకాడకు;
సత్యమొక్కటే నీకు అనుమతి పత్రం.
ఫో! ఫో! నాకు మరణం ఆసన్నమయింది.
పోయి లోకం చేసే తప్పులు … తప్పులని చెప్పు!

రాజాస్థానికి పోయి అది కుళ్ళిన
కట్టెలా వెలుగుతోందని చెప్పు;
చర్చికి పోయి అది మంచేదో చెబుతుంది
గాని, ఏ మంచీ చెయ్యదని చెప్పు.
చర్చిగాని, రాజసభగాని వాదిస్తే,
వాళ్ల సమాధానాలు నిర్ద్వంద్వంగా ఖండించు.

అధికారులదగ్గరకి పోయి చెప్పు వాళ్ళు
ఇతరుచేస్తున్న సేవలవల్ల బ్రతుకుతున్నారని,
వాళ్ళు తగిన ప్రతిఫలం ముట్టచెప్పకపోతే
ద్వేషంతో కాదు కుట్రతో సమాధానం చెబుతారని
అధికారులు తిరిగి సమాధానం చెప్పడానికి ప్రయత్నిస్తే
వాళ్ళ మాటల్లో అసత్యాన్ని ఎత్తి చూపించు.

భోగభాగ్యాలతో తులతూగుతూ
ఆస్థిపాస్థుల్ని నిర్వహించుకునే వారితో చెప్పు
వాళ్ళ ఆశయం అభ్యుదయమేగాని
వాళ్ళ ఆచరణలో మాత్రం ద్వేషం ఉందని.
వాళ్లు ఒక్కమాట ఎదురు సమాధానం చెప్పినా
ఆ మాటల్లోని అసత్యాన్ని ఎత్తి చూపించు.

కష్టాలు ధైర్యంగా ఎదుర్కొనేవారితో
వాళ్లు కష్టాల్ని అనుభవిస్తూ, కొనితెచ్చుకుంటారని,
వాళ్లు అలా మూల్యాన్ని చెల్లిస్తూ
నలుగురినుండీ కేవలం మెచ్చుకోలు ఆశిస్తారని.
వాళ్ళు మాటకిమాట సమాధానం చెప్పేరా
వాళ్ళ మాటల్లో డొల్లతనాన్ని ఎత్తి చూపించు.

భక్తితో చెప్పు దానికి శ్రద్ధ అవసరమని
ప్రేమతో చెప్పు అది కేవలం కామమేనని
కాలానికి చెప్పు అది కేవల ప్రవాహమని
ఈ శరీరానికి చెప్పు అది కేవలం మట్టి అని:
అవి సమాధానం చెప్పకూఊడదని ఆశించు,
ఎందుకంటే నువ్వు వాటిని కాదనవలసి వస్తుంది.

వయసుతో చెప్పు అది ప్రతిరోజునీ వృథా చేస్తోందని
గౌరవప్రతిష్ఠలతో చెప్పు అవి ఎంతనిలకడలేనివో,
అందంతో చెప్పు అది ఎంత వేగిరం దెబ్బతింటుందో
ఔదార్యంతో చెప్పు అది ఎన్ని తప్పటడుగులు వేస్తుందో
అవి సమాధానం చెప్పడానికి ప్రయత్నిస్తే
వాటి తప్పుని నిర్దాక్షిణ్యంగా ఖండించు.

బుద్ధికి చెప్పు అది సున్నితమైన
విషయాలలో ఎంతగా చిక్కుల్లోపడుతుందో
అలాగే జ్ఞానాకి చెప్పు అదికూడా
అతితెలివికి పోయి చిక్కుల్లో చిక్కుకుంటుందో
అవి సమాధానం చెప్పడానికి పూనుకోగానే
చక్కగా వాటిలోపాన్ని వాటికి ఎత్తి చూపించు.

వైద్యానికి దాని తెగువగురించి హెచ్చరించు
నైపుణ్యానికి దాని అలసత్వం గురించి హెచ్చరించు
దాతృత్వానికి ఉదాశీనతగురించి హెచ్చరించు
చట్టానికి, దాని వాదనప్రతివాదనలగురించి హెచ్చరించు.
అవి సమాధానం చెబుతుంటే
అందులోని అసత్యాన్ని వేలెత్తి చూపించు.

అదృష్టానికి అది ఎంత గుడ్దిదో వివరించు
ప్రకృతికి అది చెందబోయే క్షయం గురించి చెప్పు;
స్నేహానికి అందులోని కరకుదనం గురించి చెప్పు
న్యాయానికి అందులోని ఆలశ్యం గురించి చెప్పు
అవిగాని సమాధానం చెబితే
వాటిని ఖండిస్తూ ఎదురుసమాధానం చెప్పు

కళలకి ప్రజలు వాటికిచ్చే విలువలోని తేడాయేతప్ప
సహజంగా దేనిలోనూ పరిపక్వత లేదని చెప్పు
తత్త్వచింతనలతో అవి లోతుగా ఉండాలని కోరుకుంటాయిగానీ
అలా పైపైకి కనిపించడనికే ఎక్కువగా ప్రయతిస్తాయనీ చెప్పు.
కళలుగాని, తత్త్వచింతనలు గాని సమాధానం చెబితే
కళలూ, తత్త్వచింతనల వాదాలని పూర్వపక్షం చెయ్యి.

విశ్వాసానికి చెప్పు అది వీడు వీడి పోయిందని
దేశం ఎలా తప్పులు చేస్తోందో వివరించు
మగతనం దయని పక్కనబెడుతుందనీ
శీలానికి ఎంతమాత్రం విలువివ్వదనీ చెప్పు.
అవి తిరిగి సమాధానం చెబితే
ఎదిరించడానికి ఎంతమాత్రం వెనుకాడకు.

నేను నిన్ను ఆదేశించినట్టు చెప్పమన్నవన్నీ
ఉన్నదున్నట్టు చెప్పిన తర్వాత,
నిజానికి ఇతరుల మాటలని ఖండించడానికి
వాళ్ళని చంపడానికి కావలసినంత సాహసం కావాలి;
ఎవడికి ఇష్టమయితే వాడిని నిన్ను చంపడానికి ప్రయత్నించనీ
ఆత్మని ఏ ఖడ్గాలూ సంహరించలేవు.

.

సర్ వాల్టర్ రాలీ

1554 – 29 October 1618

ఇంగ్లీషు కవి .

.

The Lie

 .

Go, soul, the body’s guest,

        Upon a thankless arrant:   [errand]

Fear not to touch the best;

        The truth shall be thy warrant.

                Go, since I needs must die,

                And give the world the lie.

Say to the court, it glows

        And shines like rotten wood;

Say to the church, it shows

        What’s good, and doth no good:

                If church and court reply,

                Then give them both the lie.

Tell potentates, they live

        Acting by others’ action,

Not loved unless they give,

        Not strong but by a faction:

                If potentates reply,

                Give potentates the lie.

Tell men of high condition

        That manage the estate,

Their purpose is ambition,

        Their practice only hate:

                And if they once reply,

                Then give them all the lie.

Tell them that brave it most,

        They beg for more by spending,

Who, in their greatest cost,

        Seek nothing but commending:

                And if they make reply,

                Then give them all the lie.

Tell zeal it wants devotion;

        Tell love it is but lust;

Tell time it is but motion;

        Tell flesh it is but dust:

                And wish them not reply,

                For thou must give the lie.

Tell age it daily wasteth;

        Tell honour how it alters;

Tell beauty how she blasteth;

        Tell favour how it falters:

                And as they shall reply,

                Give every on the lie.

Tell wit how much it wrangles

        In tickle points of niceness;

Tell wisdom she entangles

        Herself in over-wiseness:

                And when they do reply,

                Straight give them both the lie.

Tell physic of her boldness;

        Tell skill it is prevention;

Tell charity of coldness;

        Tell law it is contention:

                And as they do reply,

                So give them still the lie.

Tell fortune of her blindness;

        Tell nature of decay;

Tell friendship of unkindness;

        Tell justice of delay:

                And if they will reply,

                Then give them all the lie.

Tell arts they have no soundness,

        But vary by esteeming;

Tell schools they want profoundness,

        And stand too much on seeming:

                If arts and schools reply,

                Give arts and schools the lie.

Tell faith it’s fled the city;

        Tell how the country erreth;

Tell, manhood shakes off pity;

        Tell, virtue least preferreth:

                And if they do reply

                Spare not to give the lie.

So when thou hast, as I

        Commanded thee, done blabbing,

Although to give the lie

        Deserves no less than stabbing,

                Stab at thee he that will,

                No stab the soul can kill.

 .

Sir Walter Raleigh

1554 – 29 October 1618

English Poet

Poem Courtesy:

http://www.poemtree.com/poems/Lie.htm

ఒక వ్యర్థ కవి, నూటికొక్కడు

తనపరిసరాల్ని పరికిస్తాడు, కానీ, తక్కినపుడు

అతని అవగాహనకి అందనంత సౌందర్యవంతంగా ఉండే సృష్టి,

అతనికి కుకవి హస్యం కంటే పేలవంగా కనిపిస్తుంది.

ప్రేమ ప్రతి వ్యక్తినీ జీవితంలో ఒక్కసారి మేల్కొలుపుతుంది;

మనిషి తన బరువైన కనులెత్తి, పరికిస్తాడు;

ఆహ్! ఒక సౌందర్యవంతమైన పేజీ బోధించలేనిదేమున్నది!

దాన్ని ఆనందంతో చదువుతారు, మళ్ళీ పుస్తకం మూసేస్తారు.

కొన్ని కృతజ్ఞతలూ, కొన్ని దూషణలూ గడచిన తర్వాత,

చాలమంది అన్నీ మరిచిపోతారు, కానీ, ఎలా చూసినా,

గుర్తుపెట్టుకోలేని చిన్నపిల్లవాడి కలలా, అది

వాళ్లజీవితంలో మధురమైన ఒకే ఒక సందర్భంగా మిగిలిపోతుంది.

.

కొవెంట్రీ పాట్ మోర్

(23 July 1823 – 26 November 1896)

ఇంగ్లీషు కవి.

.

The Revelation

.

An idle poet, here and there,

Looks round him, but, for all the rest,

The world, unfathomably fair,

Is duller than a witling’s jest.

Love wakes men, once a lifetime each;

They lift their heavy lids, and look;

And, lo, what one sweet page can teach,

They read with joy, then shut the book.

And give some thanks, and some blaspheme,

And most forget, but, either way,

That and the child’s unheeded dream

Is all the light of all their day.

.

Coventry Patmore

(23 July 1823 – 26 November 1896)

English Poet

Poem Courtesy:

http://www.poemtree.com/poems/Revelation.htm

 

వ్రాసినది: NS Murty | జూన్ 20, 2017

రసగీతి… విలియం ఓల్డిస్ , ఇంగ్లండు

క్షణం తీరికలేక, కుతూహలంతో, దాహంతో తిరిగే ఓ ఈగా,
నేను తాగుతున్నట్టుగానే, నెమ్మదిగా ఈ పానీయం తాగు;
నా కప్పు మీదకి నిన్ను సాదరంగా ఆహ్వానిస్తున్నాను,
నువ్వు దీన్ని తాగగలిగితే, సొక్కి సోలు;
నీ జీవితంనుండి పొందగలిగినంత పొందు,
జీవితం చాలా క్షణికం, త్వరగా కరిగిపోతుంది.

నీదీ నాదీ ఒక్క తీరే,
కాలం త్వరగా అస్తమదిక్కుకి పరిగెడుతుంది;
నీది ఒక్క వసంతమే, నాదీ అంతకంటే ఎక్కువేం కాదు,
కాకపొతే అది మూడు ఇరవైల వసంతాలు తిరుగుతుంది;
ఆ మూడు అరవైలూ గడిచిన తర్వాత
అవి ఒక్క ఏడులో ముగిసిపోయినట్తు అనిపిస్తుంది.
.

విలియమ్ ఓల్డిస్

(14 July 1696 – 15 April 1761)

ఇంగ్లండు

.

An Anacreontick

Busy, curious, thirsty Fly,

Gently drink, and drink as I;

Freely welcome to my Cup,

Could’st thou sip, and sip it up;

Make the most of Life you may,

Life is short and wears away.

Just alike, both mine and thine,

Hasten quick to their Decline;

Thine’s a Summer, mine’s no more,

Though repeated to threescore;

Threescore Summers when they’re gone,

Will appear as short as one.

William Oldys Herald 

(14 July 1696 – 15 April 1761)

English Antiquarian and Bibliographer 

Poem Courtesy:

http://www.poemtree.com/poems/An-Anacreontick.htm

 

వ్రాసినది: NS Murty | జూన్ 17, 2017

ప్రకృతి… HW లాంగ్ ఫెలో, అమెరికను కవి

నిద్రపుచ్చడానికి … సగం ఇష్టంగా, సగం అయిష్టంగా

నేలమీద తను ఆడుకుంటూన్న వస్తువులనన్నీ నేలమీదే వదిలేసి,

అయినా తెరిచిఉన్న తలుపులోంచి వాటిని చూస్తూ,

పూర్తిగా ఊరడింపూలేక, వాటికి బదులు ఇస్తానన్నవి

అంతకంటే మంచివైనా సంతోషం కలిగిస్తాయన్న హామీ లేక,

బాధపడే చిన్న పిల్లాడిని ఆ రోజుకి ఆటముగిసేక ప్రేమగా

లాలిస్తూ చెయ్యిపట్టుకుని లాక్కువెళ్ళే పిచ్చితల్లిలా

ప్రకృతికూడా మనతో సంచరిస్తుంది, మన ఆటవస్తువుల్ని

ఒక్కటొక్కటిగా లాక్కుంటూ, మనల్ని చెయ్యిపట్టుకుని

మన విశ్రాంతి స్థలానికి నెమ్మదిగా నడిపించి తీసుకుపోతుంది

కళ్ళమొయ్యా నిద్ర ముంచుకు వస్తుండటంతో మనకి

వెళ్ళడానికి ఇష్టమో, అయిష్టమో అర్థంకాకుండానే అనుసరిస్తాము.

మనకి తెలిసినదానికంటే తెలియనిది ఎంత ఎక్కువో కదా!

.

HW లాంగ్ ఫెలో

(February 27, 1807 – March 24, 1882)

అమెరికను కవి

.

.

Nature

As a fond mother, when the day is o’er,

Leads by the hand her little child to bed,

Half willing, half reluctant to be led,

And leave his broken playthings on the floor,

Still gazing at them through the open door,

Nor wholly reassured and comforted

By promises of others in their stead,

Which, though more splendid, may not please him more;

So nature deals with us, and takes away

Our playthings one by one, and by the hand

Leads us to rest so gently, that we go

Scarce knowing if we wish to go or stay,

Being too full of sleep to understand

How far the unknown transcends the what we know.

.

Henry Wadsworth Longfellow

(February 27, 1807 – March 24, 1882)

American Poet

Poem Courtesy:

http://www.poemtree.com/poems/Nature.htm

అద్భుతమైన ఈ కవిత అమెరికా దేశపు నాయకత్వం 20 వశతాబ్దం మొదలు వరకూ పాటించిన ఆదర్శాలను ప్రతిబింబిస్తుంది. చిత్రంగా అదే దేశపు నేటి నాయకుల ఆకాంక్షలూ, అభిప్రాయాలూ దానికి పూర్తిగా వ్యతిరేక దిశలో సాగుతున్నాయి. ఫ్రెంచి ప్రజల సౌహార్ద్ర సూచకంగా అమెరికనులకు బహూకరించబడిన ఈ రాగితో చేసిన విగ్రహాన్ని గుస్తావ్ ఈఫెల్ నిర్మించగా, అక్టోబరు 28, 1886 న జాతికి అంకితం చెయ్యబడింది.  కవయిత్రి మరణించిన 15 సంవత్సరాలకు, 2003 లో Statue of Liberty పదపీఠాన  ఈ కవిత కంచుఫలకంపై చెక్కి ఉంచబడింది. 

*

నిస్సిగ్గుగా నిలుచునే ప్రఖ్యాతివహించిన గ్రీకు విగ్రహంలా కాకుండా,

అన్ని నేలల స్వేచ్చకి సంకేతంగా శృంఖలాలు తెంచుకుని కాళ్ళు ఎడం చేసి

ఇక్కడ, పడమటిదిక్కున సముద్రకెరటాలు జీరాడే “స్వేచ్ఛా ద్వీపంలో”

ఒక మహత్తరమైన స్త్రీమూర్తి నిలుచుని ఉంటుంది చేతిలో దివిటీతో

దాని వెలుగులు శాశ్వతమైన ఊరటకి ప్రతీకలు, ఆమె పేరు

“దేశబహిష్కృతులకు కన్నతల్లి”. కారణం, కాగడా పట్టిన ఆ చేతివెలుగులు

ప్రపంచం నలుమూలలకీ ఆహ్వానాన్ని ప్రసరిస్తాయి; ఈ జంటనగరాలను

అనుసంధానంచేసే ఆ నౌకాశ్రయంలో గాలిని సైతం ఆమె సౌజన్య నేత్రాలు శాసిస్తాయి.

“ఓ ప్రాక్తన దేశాల్లారా! సమాధిగతమైన మీకీర్తిప్రతిష్ఠలను అక్కడే దాచుకొండి!”

అంటూ మౌనంగా హెచ్చరిస్తుంది. ” మీ దేశానికి చెందిన నిరుపేదలనీ, అలసి సొలసినవారినీ,

స్వేఛ్ఛావాయువులు పీల్చుకోడానికి తహతహలాడే లెక్కలేని జనులందరినీ,

మీ దేశతీరాలలో పనికిమాలి వృధాగా పడివున్నవారినందరినీ

గూడులేని, కష్టాలతుఫానులకు గురైన వారందరినీ నా దగ్గరకు పంపించండి.

వాళ్ళందరికీ, ఈ బంగారు వాకిలి తలుపు తెరిచి దీపకళికతో స్వాగతిస్తాను.

.

ఎమ్మా లాజరస్

(July 22, 1849 – November 19, 1887)

అమెరికను కవయిత్రి

.

[This poem is inscribed on the base of the Statue of Liberty.]

The New Colossus

Not like the brazen giant of Greek fame,

With conquering limbs astride from land to land;

Here at our sea-washed, sunset gates shall stand

A mighty woman with a torch, whose flame

Is the imprisoned lightning, and her name

Mother of Exiles.  From her beacon-hand

Glows world-wide welcome; her mild eyes command

The air-bridged harbor that twin cities frame.

“Keep, ancient lands, your storied pomp!” cries she

With silent lips.  “Give me your tired, your poor,

Your huddled masses yearning to breathe free,

The wretched refuse of your teeming shore.

Send these, the homeless, tempest-tost to me,

I lift my lamp beside the golden door!”

Emma Lazarus

(July 22, 1849 – November 19, 1887)

American Poet and Geologist

Poem Courtesy:

http://www.poemtree.com/poems/NewColossus.htm

ఇది చాలా చిత్రమైన కవిత. నిజానికి ఇది అసంపూర్ణ కవిత. కీట్స్ దీనిని తన అసంపూర్ణ కవితల రాతప్రతులలో రాసుకున్నాడు. ఈ కవిత కాలం సుమారుగా అక్టోబరు 1819. నిజానికి 18 అక్టోబరు 1819 న కీట్స్ కీ అతని ప్రేయసి ఫానీ బ్రౌన్ కీ నిశ్చితార్థం జరిగింది. వారిద్దరు వివాహం చేసుకునే అదృష్టానికి నోచుకోలేదు. అప్పటికే అతను క్షయవ్యాధితో బాధపడుతున్నాడు.  కీట్స్ కి తను ఎక్కువకాలం బ్రతకనని అప్పటికే తెలుసు. భయపడినట్టుగానే, రెండేళ్ళలో కీట్స్ చనిపోతాడు. అతనిమీద ఉన్న ప్రేమకొద్దీ ఆమె కీట్స్ చనిపోయిన 12 సంవత్సరాలవరకూ వివాహం చేసుకోలేదు.

ఈ కవిత అర్థాంతరంగా ముగుస్తుంది. బహుశా ఆమెకు అతని మరణం వేదన మిగిల్చినపుడు ఉపశాంతినివ్వడానికి తన కవిత పనికొస్తుందని చెప్పదలుచుకున్నాడేమో! (?)

*

ఇప్పుడు వెచ్చగా, సజీవంగా దేన్నైనా

సుళువుగా పట్టుకోగలిగిన ఈ చెయ్యి, రేపు, చల్లబడిపోయి

సమాధిలోని నిశ్శబ్ద ఏకాంతతకు గురయితే,

నీ పగళ్ళూ, కలలుగనే రాత్రులూ వెంటాడుతూంటే,

నా శరీరంలో తిరిగి జీవం ప్రవహించడానికీ,

“అరే, నేను చనిపోయినా బాగుండేది,” అని అనిపించవచ్చు

నీ మనసుకి ప్రశాంతత నివ్వడానికి; ఇదిగో చూడు

ఇది నీ కోసమే, నీకోసమే దీన్ని పట్టుకుంది.

.

జాన్ కీట్స్

31 October 1795 – 23 February 1821

ఇంగ్లీషు కవి.

.

This Living Hand

This living hand, now warm and capable

Of earnest grasping, would, if it were cold

And in the icy silence of the tomb,

So haunt thy days and chill thy dreaming nights

That thou wouldst wish thine own heart dry of blood

So in my veins red life might stream again,

And thou be conscience-calmed—see here it is—

I hold it towards you.

.

John Keats

31 October 1795 – 23 February 1821

English Poet

Poem courtesy:

http://www.poemtree.com/poems/ThisLivingHand.htm 

ముదిమి పైబడిన తర్వాత నాకు బాధ అనిపించదు,

చంద్రకాంతితో జ్వలిస్తూ సాగే కెరటాలు ఇకపై

కోరలుసాచిన వెండి పాముల్లా నన్ను కాటెయ్యవు;

రాబోయే రోజులు నిరుత్సాహపరుస్తూ విచారంగా గడుస్తాయి,

అయినప్పటికీ, ముక్కలయ్యేది సంతుష్ట హృదయమే.

మనసెప్పుడూ జీవితం ఇవ్వగలిగినదానికంటే ఎక్కువే ఆశిస్తుంది

అది తెలుసుకోగలిగితే, సర్వమూ తెలిసుకున్నట్టే,

ఒక విలువైన పాయమీద మరొకపాయగా కెరటాలు దొర్లిపడుతుంటాయి,

కానీ సౌందర్యం మాత్రం స్థిరంగా నిలవక పలాయనం చిత్తగిస్తుంటుంది,

అందుకే, ముదిమి పైబడినా, నాకు పెద్దగా బాధ అనిపించదు.

.

సారా టీజ్డేల్

(August 8, 1884 – January 29, 1933)

అమెరికను కవయిత్రి

Moonlight

.

It will not hurt me when I am old,
A running tide where moonlight burned
Will not sting me like silver snakes;
The years will make me sad and cold,
It is the happy heart that breaks.

The heart asks more than life can give,
When that is learned, then all is learned;
The waves break fold on jewelled fold,
But beauty itself is fugitive,
It will not hurt me when I am old…

.

Sara Teasdale

(August 8, 1884 – January 29, 1933)

American

ఈ సృష్టి అంతా భగవంతుని వైభవంతో నిండి ఉంది…
కంపించే బంగారు రేకునుండి వెలువడే కాంతిపుంజంలా;
అది గానుగలోంచి ఊరే నూనెలా కొద్దికొద్దిగా వస్తూనే అఖండమౌతుంది.
మరి మనుషులెందుకు అతని అధికారాన్ని లెక్కపెట్టరు?

తరాలు నడచి పోయాయి, నడుచుకుని పోయాయి, నడుచుకుంటూపోయాయి
అందరూ తమ పనుల్లో, శ్రమలో, వేదనల్లో మునిగి తేలేరు;
మనుషులుగా తమ ముద్ర వేసుకున్నారు, కీర్తి ప్రతిష్ఠలు సంపాదించుకున్నారు:
ఇప్పుడామట్టి అంతా ఖాళీ; పాదరక్షలుండడంతో కాళ్ళు తగిలినా పోల్చుకోలేవు.

అయినప్పటికీ, ప్రకృతికిలో “నిండుకుంది” అన్న భావన లేదు;
ప్రతి వస్తువులోనూ అపురూపమైన అంతరాంతరాల్లో తాజాదనం ఇంకా మిగిలే ఉంది
పడమటి దిక్కున చివరి వెలుగులు అంతరించి చీకటి ముసిరినా
ఆహ్! తెల్లవారుతూనే తూరుపుదిక్కున గోధుమవన్నె పొడుస్తుంది …
దానికి కారణం పవిత్రాత్మ ఈ సృష్టిగురించి గుండెనిండా
ప్రేమతో తలపోస్తుంది. అంతే, దానికి రెక్కలొస్తాయి.
.
గెరార్డ్ మేన్లీ హాప్కిన్స్
(28 July 1844 – 8 June 1889)
ఇంగ్లీషు కవి

.

.

God’s Grandeur

The world is charged with the grandeur of God.

It will flame out, like shining from shook foil;

It gathers to a greatness, like the ooze of oil

Crushed.  Why do men then now not reck his rod?

Generations have trod, have trod, have trod;

And all is seared with trade; bleared, smeared with toil;

And wears man’s smudge and shares man’s smell: the soil

Is bare now, nor can foot feel, being shod.

And for all this, nature is never spent;

There lives the dearest freshness deep down things;

And though the last lights off the black West went

Oh, morning, at the brown brink eastward, springs—

Because the Holy Ghost over the bent

World broods with warm breast and with ah! bright wings.                                             

.

Gerard Manley Hopkins

(28 July 1844 – 8 June 1889)

English Poet

Poem Courtesy:

http://www.poemtree.com/poems/GodsGrandeur.htm

Older Posts »

వర్గాలు

%d bloggers like this: