Perhaps, This is a Testing Time… Kalekuri Prasad, Telugu Poet, Indian

Just that…

I am not too ambitious to gallop away,

At the same time, don’t want to stay put where I am

Biding time, doing nothing worthwhile.

Holding a cryptic clue in my hands

I walk towards a distant dawn.

Perhaps, this is a testing time.

These life’s attractions are the real shackles

And hurdles. Let them!

I may be physically weak but strong mentally.

My mind and heart are

As sharp as razor’s edge

There is a galore of abhorring scenes afore

Insufferable acts of cruelty and violence.

Once more, like a wild flower

Rising from their midst, and

Sneaking through the cracks of graves

I resurrect, carrying the weaponry of words

That break the bubble to unfurl

The flags in colorful spectra.

By I, I mean, you, me and all of us.

(The last poem of Kalekuri Prasad)


Kalekuri Prasad

(1964 అక్టోబర్ 25 – 2013 మే 17)

కవి, సినీ గీత రచయిత, సాహితీ విమర్శకుడు, మార్క్సిస్టు విశ్లేషకుడు, దళిత ఉద్యమకారుడు.

Courtesy: Tangirala Sony from Facebook 4th April 2020)

Kalekuri Prasad
Kalekuri Prasad
 Photo Courtesy:  http://prajakala.org/mag/kprasad_1/#more-839

బహుశా ఇది పరిక్షా సమయం  


ఉరికురికిపోవాలని ఉబలాటమేమి లేదు

అట్లని నిలబడ్డ చోటనే నుంచోని

మీనమేషాలు లెక్కబెట్టాలనీ లేదు

ఒక సాంద్రసంకేతాన్ని అరచేతిలో పట్టుకుని

సూర్యుడు వైపు నడుస్తున్నాను

బహుశా ఇది పరిక్షా సమయం

కాని ఏ జీవనమోహాలు ఆటంకాలు

అవరోధాలు వస్తే రానియి

బలహీనుడినే కాని స్థిరచిత్తుడను

హృదయం మెదడు

పదునెక్కిన ఖడ్గంలా వున్నాయి

కళ్ళముందు అనేకనేక బీభత్సదృశ్యాలు

సహించలేని క్రూర అకృత్యాలు

వీటిమధ్య నుంచి మళ్ళొక్కసారి

సమాధుల పగుళ్ళలోంచి

మొలుచుకొచ్చిన గడ్డిపువ్వులా

నీటిబుడగను పగలకొట్టి

ఇంద్రధనుస్సు జెండాలెగరేసిన అక్షరాలను

ఆయుధాలుగా చేబూని వస్తున్నాను

నువ్వే నేను నేనే నువ్వు మనందరం … *

( ఆఖరి కవిత, అసంపూర్ణం , రచన కాలం 2013 ,

రాతప్రతి ఆధారం )

Courtesy: Tangirala Sony from Facebook 4th April 2020)

( అంటరాని ప్రేమ నుంచి )

 కలేకూరి ప్రసాద్

అన్న పెత్తనం… హాత్రే, ఇంగ్లీష్ కవయిత్రి

ఈ కవితలో చమత్కారం అంతా అమ్మకి ఇద్దరం సాయం చెయ్యాలని ఒకప్రక్క చెబుతూనే, కష్టం అంతా సోదరికీ, సుఖం

అంతా తనకీ ఉండేట్టు పని పంచుకోవడంలో అన్న చూపించిన నేర్పు.


సూసన్! నువ్వు ఇంట్లో

బుద్ధిగా ఉంటానని మాటివ్వు!

అమ్మకి ఒంట్లో బాగులేదు, నీరసంగా విచారంగా

ఉంది; అమ్మని ఆనందంగా ఉండేట్టు మనం చూడాలి;

బంగాళాదుంపలు ఒలిచిపెట్టు, బియ్యం అత్తెసరు పెట్టు,

రాత్రి భోజనం వేడిగా, రుచిగా ఉండేట్టు చేసిపెట్టు.

కుర్ర చేష్టలు కట్టిపెట్టి మనం

ఇంటిపట్టున ఉండి ఆమెకి సాయం చెయ్యాలి;

నేను కొండవార పొలానికి వెళ్ళాలి, దున్ని

మొక్కలు నాటడానికీ, విత్తులు జల్లడానికీ.

కాబట్టి ఈ రోజల్లా అమ్మను జాగ్రత్తగా చూసుకునే

బాధ్యత నీకు అప్పగిస్తున్నాను.

సాయంత్రం సూర్యాస్తమయం వేళకి

ఇంటికి తిరిగి వచ్చేస్తాను

అమ్మకి టీ కాచి ఇవ్వు,

నాకు కొంచెం బ్రెడ్,చీజ్ సిద్ధంగా ఉంచు

నువ్వు అల్లుతుంటే, నే చదువుతుంటాను

సాయంత్రం ఇట్టే గడిచిపోతుంది.


హాత్రే, 18th Century

ఇంగ్లీషు కవయిత్రి


The Brother’s Charge


Susan, promise that you’ii stay

Quietly at home today;

Mother is ill, and weak, and sad,

We must try and make her glad;

Peel potatoes, boil the rice,

Get the dinner hot and nice.

We must be her help and stay,

Putting childish things away;

To the hill side I must go,

Plants to set and beans to hoe;

So to you I leave the care,

All this day, of mother dear.

When the sunset gilds the pane,

I shall be at home again;

You’ii get mother’s cup of tea,

And some bread and cheese for me;

You shall knit, I’ll read the while,

And the evening hours beguile.


Mrs. Hawtrey

Poem Courtesy:


Emendation… Gurajada Appa Rao, Telugu, Indian

“Tak!…Tak!!…Tak!!!”, Gopalarao tapped the door gently with his knuckles. There was no response. The door wasn’t opened . he waited for a while.

The clock struck one.

“My god! I am late again. Too late! I have been a fool!  I must be careful from tomorrow. Far from being an anti-nauch, I have slid down  to watching this nauch girl with interest!  Why should I wait like a lecher till the end of the show? Why that eagerness to talk to her on some pretext? I do hereby resolve — from tomorrow, I shall not visit the place again. Certainly not!  Tapping the door more vigorously would wake up Kamalini if I can wake up this fellow Ramu up and sneak into the bedroom, I can pass off for a gentleman!

Gopalarao tried the door. To his surprise, he found the door was ajar, not bolted from inside. He opened it fully. There was no light in the doorway.  He walked upto the bedroom.  There was no light there as well.  He tiptoed to the bed to see if Kamalini was awake.  He couldn’t make out.  He drew out the match box from his pocket and lighted a match. Kamalini was not on the bed. Astonished, he dropped the matchstick.  Darkness pervaded his heart as it did the room.  Strange apprehensions and equally strange fears swelled up and disturbed and annoyed him.  He was not sure if his annoyance was with himself  for his misdeeds or with Kamalini for her absence. He felt greatly irritated.

He came to the foreyard and called out his servants. Nobody answered his call. “these fellows must be hanged,” he said to himself in despair. Returning to his room, he lighted a lamp and started searching for her.  He found his old servant  Ramu in the middle of the road blissfully smoking and watching the stars!

“Ramu!”, he roared, “come here once!”

Startled and scared, Ramu threw away the cigar and ran to his master.

“Yes, Sir!”

“Where is she?”

“Who? My wife, Sir? She is at home.”

“You fool! Where is my wife?”

“Oh! You mean Madam, Sir! She must be sleeping in the bedroom Sir!”

“No. She is not.”

Ramu looked surprised. Slowly fear seized him.  The moment he stepped into the house, Gopalarao gave two heavy blows on his back in a fit of anger. Ramu dropped down to the floor with a thud  moaning, “You have killed me, Sir!”

Gopalarao was a gentleman.  He immediately realized his mistake of venting his anger on the servant and regretted it. Soothing Ramu’s back with his palm, he lifted him up and took him to his room.  Sitting in a chair and with agony clearly perceptible in his voice, he asked,  “Ramu! What happened?”

“It looks a mystery to me Sir!”

“Has she gone to her father’s place?”

“She could have. If you don’t take me amiss, Sir, what else do you expect when a woman gets educated?”

“You stupid! You do not know the value of education.”

Gopalarao leaned over the table and holding his head between his hands started brooding.  Suddenly he saw a note on the table in Kamalini’s hand.  Involuntarily he took into his hands and started reading:


“What a pity! She is addressing me like a stranger.  The warm addressing ‘dear’ disappeared and changed to an alien salutation , Sir!” moaned Gopala Rao aloud.

“What Sir! Where is the deer Sir! Where did it disappear Sir!” Ramu asked innocently.

“You idiot! Shut up!”

Gopalarao continued reading the note.

“It’s ten days since I have been seeing you coming home only at night.  You have been telling me  that you were busy with social work and attending meetings on that score. But, I came to know  the truth from my friends. I understand you have had to lie because of my presence at home. I can spare you that trouble if I go to my father’s place.  You can be as free as you wish to be.  What else a wife could do under these circumstances than to keep herself away from the husband? I am going tonight. Be happy. If you can spare any money after meeting your expenses, please send me.”

Folding the note, Gopalarao shouted aloud:

“I am an ass!”

“Master! Why do you say so?”

“I am a real big ass!” he repeated taking no notice of  Ramu.

Ramu had been finding it very difficult to suppress his laughter.

“A woman of great character, a bundle of virtues, obedient and educated… she taught me a befitting lesson.”

“What did she do Sir!”

“She has gone to her father’s place. But, how could she go without your knowledge?”

Ramu stepped back a little and said, “I must have been sleeping then. If you don’t mistake me, Sir, a woman should be shown her proper place by giving a thorough dressing down. Then she would stay put at home and never think of going to  her father’s place without permission! Strange things happen when women get educated and start writing as men do.”

“Bloody fool you are! The most valuable thing in God’s creation is an educated woman. Even our Lord Siva gave his consort Parvati half of himself. An Englishman calls his wife better half. Do you know what it means?  It means that woman is superior to him. Understand?”

“I don’t understand anything, Sir!”  Ramu said suppressing his laughter with great difficulty.

“Your daughter is attending the school just now. You’ll realize the value of education soon. Forget about it! One of us should immediately go to Chadravaram to bring her back. For the next four days I can’t move out of town. You’re our trusted family servant. Go and bring her. What will you tell her?”

“I know, Sir! I’ll say: Madam! Master broke my back. Please come home!”

“Useless fellow! Don’t you ever speak about the beating. I’ll give you two rupees for forgetting it.”

“Yes, Sir!”

“I’ll tell you what to say. Here me carefully.  Say ‘Master has realized his mistake and will never visit nauch girls again. He’ll not move out of house at night. It’s a promise!’ understand!?  Also say ‘he begs you to return home in a day or two without divulging anything to anyone there. He’s feeling your absence and counting days.’ Tell these words with finesse. Followed?”

“Yes, Sir!”

“Repeat to me what I asked you to say?”

Ramu scratched his head. “I’ll say…I’ll say… I forgot all that you have said, Sir! But I’ll say this: ‘Hear Madam! I’ve seen so many couples. A woman should always obey her husband and keep quiet. If you don’t, my Master will also  maintain a nauch girl like his father. For your information, recently a very beautiful young girl has landed in our town and our Master is losing sleep over her already. It’s up to you now!”

“You rascal!” Gopalarao leaped from the bed. Ramu shot out like an arrow.

A serenading laughter and jingle of bangles were heard from under the bedstead.


[From : The Palette (1997) by RS Krishna Moorthy & NS Murty]

Gurajada Appa Rao

(21 September 1862 – 30 November 1915)

Telugu playwright, dramatist, poet, and writer

నేను లేని లోటు నీకు తెలియదులే… హసన్ షహీద్ సుహ్రావర్దీ, భారత- పాకీస్తానీ కవి

నీ జడనుండి ప్రమత్తంగా

రాలిన పువ్వులా

నేను మరణించిన తర్వాత

నేను లేని లోటు నీకు తెలియదులే.

కానీ ఏదో ఒక తుఫాను రాత్రి

చలినెగడు ప్రక్క కూర్చున్నపుడు

అప్పుడే విచ్చుకుంటున్న పువ్వులా

నీ మదిలో ఎక్కడో మెదలకపోను.

నువ్వొక చిరునవ్వు నవ్వి, ఆలోచిస్తుంటావు

చేతిలోని పుస్తకాన్ని పక్కకి పెట్టి

సుదూర తీరాల్లోకి చూపులు నిలిపి

నువ్వు నెగడుకి దగ్గరగా జరుగుతావు.


హసన్ షహీద్ సుహ్రావర్దీ

(24 October 1890 – 5 March 1965)

భారత- పాకీస్తానీ కవి

Image Coiurtesy:



You will not Miss me


You will not miss me

when I am dead

Like a careless flower

Dropped from your head

But some stormy day

By some firelight hour

I’ll stir your soul

like an opening flower

You will smile and think

And let fall your book

And bend o’er the fire

with a far-off look


Hassan Shahid Suhrawardy 

(24 October 1890 – 5 March 1965)

Indian-Pakisthani Poet, educationist, linguist, writer, art-critic and diplomat

Poem Courtesy:


ప్రేమ తత్త్వము… గోవింద కృష్ణ చెత్తూర్, భారతీయ కవి

ఈ అవనిమీద జీవించి, ప్రేమించి, సౌందర్యాన్ని దర్శించి

పదునైన కలలు ఆయుధాలుగా చీకటినుండి వేకువ మొలిచేదాకా

శ్రమించి, అందరూ నడిచేత్రోవకీ, కోలాహలాలకీ అతీతంగా

ఎగరడానికి (ఆలోచనల) రెక్కలుగలిగినవా డెవడు

దైవాన్ని చులకనచేసి మాటలాడగలడు?

ఈ క్షణికమైన అనంతతత్త్వాన్ని తెలిసినవారు

అనిమిషులతో సరిసమానులే. వారు సురలోక వాటికలపై

సురలతో పాటుగా విహరిస్తారు.

అనుపమానమైన గంధర్వ గానాన్ని ఆస్వాదిస్తూ.

అలాగే, దివ్యమైన ప్రేమకి వారసులమైన మనం కూడా,

దేవతల వలె, అమరానంద పారవశ్యంతో ఎదిగి

దైవత్వాన్ని సంతరించుకుని, రానున్న భవిష్యత్తులో,

కాలమూ, కన్నీరుల లౌకిక స్పర్శకు అతీతంగా,

ప్రేమ తన దివ్యత్వాన్ని ఋజువుచేసుకుంటుందని కలగంటాము.


గోవింద కృష్ణ చెత్తూర్

(1898- 1936)

భారతీయ కవి




Who that has lived, and loved, and seen fair things

And striven with darkness beating into day,

With spears dream-pointed, and combined with wings

Above the tumult of the lesser way

Shall speak thereafter  slightingly of God?

They that have known this brief infinity

Are one with the immortals.  They have trod

The floors of Heaven in Heavenly company,

Intoxicated with blessed harmonies.

So we, the proud inheritors of love,

Grown God-like in immortal ecstasies

Dream, God-wise, of a day that love shall prove

Magnificently, in the after years,

Beyond the mortal touch of time or tears.


(Last Sonnet from   “The Triumph of Love”)


Govinda Krishna Chettur

(1898- 1936)

Indian Poet

Works :

Sounds and Images (1920)

The Temple Tank (1932) Poems

The Triumph of Love (1932) Sonnets

Gumataraya (1932) Sonnets

The Shadow of God (1935) Sonnets

The Ghost City… Collection of  Ten Short stories

College Composition (1933)

Altars of Silence (1935) edited volume on Themes for Meditation and Prayer.

Poem Courtesy:


వసంతాగమనం… నగేష్ విశ్వనాథ్ పాయ్, భారతీయ కవి

యవ్వనపు తొలికోరికలలా వసంతుడు అడుగుపెడుతున్నాడు…

వాటి హేమంతపు నిద్రనుండి మేల్కొలపడానికి జంకుతున్నాడా

అన్నట్టు చెట్లమీదనుండీ, పొదలమీదనుండీ,పాదులమీదనుండీ

చప్పుడుచెయ్యకుండా బొటనవేలి అంచుపై అడుగులేస్తూ…

ఆ సరోవరపు స్వచ్ఛమైననీటిపై సున్నితమైన ఎర్రతామరలు

సూర్యుని వే వెలుగుకిరణాల స్పర్శకు సంతోషంతో మెరిసిపోతున్నాయి,

అంతే సుకుమారమైన తెల్ల కలువలు సిగ్గుతో, బిడియంతో

వెండివెలుగుల రేరాజుకై ఎదురుచూస్తూ తమ ముఖాలని

నెమ్మదిగా తెరుచుకుంటున్నాయి; మబ్బుతునకజాడలేని నిర్మలమైన

ఆకాశాన్ని చూసి ఆనందిస్తున్నాయి; సమ్మోహపరిచే సుగంధాలు

వెదజల్లుతూ బంగారు కాంతులతో చంపకాలూ,

తమదైన తెలిసువాసనలరుచితో లలిత లలితంగా

వినమ్రంగా విచ్చుకుంటున్న మాలతీ ముకురాలూ; వనమంతటా

అన్నిదిశలా ఇదమిద్ధమని తెలియరాని మాధుర్యం పెల్లుబుకుతూ

ఇంద్రియాలు మోహపారవశ్యంలో మునిగి వశంతప్పుతున్నాయి.


నగేష్ విశ్వనాథ్ పాయ్,

(1860? –  1920?)

భారతీయ కవి.


In an article in East & West , Dr. Michael Macmillan, sometime Principal of the Bombay Elphinstone Collegehad paid the following to say about the author:

 “It is impossible for a European writer, however keen may be his powers of observation, and however richly endowed he may be with imagination, to thoroughly understand Indian life abd character and look upon Indian palaces, gardens, jungles, pageannts, and all the other richly coloured elements of Indian surroundings with the eye of a native of the soil. Thus it appears to us that neither Mr. Moore, nor Southey, nor Sir Edwin Arnold, nor Mr. Rudyard Kipling, nor Sir Alfred Lyall, nor Professor Bain of Poona, in their most brilliant efforts to give poetic expression to the glamour of the gorgeous East, have succeeded in producing as true a picture of India as the less ambitious and more homely verses of the author of the The Angel of Misfortune.”




Like the first hopes of youth Wasanta Comes…

He  seems at first to tread on tiptoe o’er

Tree, shrub, and creeping plant, as if he feared

To wake them from their wintry sleep…

And then the delicate lilies on the lake

That revel in sun’s resplendent beams;

And tender Kumuda flowers that coyly wait

The silver moonlight, and then softly ope

Their beauteous face, and smile upon the calm

And cloudless heavens; the overpowering  breath

Of the bright golden Champah, and the soft

But exquisite odour of the modest buds

Of Malati; all, all are strangely sweet

And ‘witching to the sense.


Nagesh Wishwanath Pai

(1860? –  1920?)

Indian Poet

Works : Stray Sketches of Chakmakpore (1894) and The Angel of Misfortune (1904)

Poem Courtesy:


ఒక కన్నియ ప్రార్థన… జోసెఫ్ ఫ్యుర్టాడో, గోవా, భారతీయ కవి

ప్రియతమా! అప్పుడే సంవత్సరం గడిచిపోయింది

నువ్వు నా జీవితభాగస్వామిగా ఉంటానని ప్రమాణం చేసి,

పైనున్న దేవతల సాక్షిగా ముద్దిడి ప్రమాణాలు చేసుకున్నాం

ఆ ప్రమాణాలు నిలుపుకుంటామనీ బాస చేసుకున్నాం

ఇపుడు రాత్రీ పగలూ పైనున్న దేవతలని ప్రార్థిస్తున్నాను

మన బాసలు కలకాలం నిలిచేలా దయతో అనుగ్రహించమని.

ఒళ్ళెరగని గాఢమైన నిద్రలో మునిగినపుడు

ప్రతిరాత్రీ నీ ముఖం నా కలలో కనిపిస్తుంటుంది

ఆతృతగా నిన్ను కాగలించుకుందికి పరిగెత్తుతానా,

అంతలో తెలివి వచ్చి, కల మోసంచేసిందని తెలుస్తుంది

అప్పుడు నా బాధ పదిరెట్లు పెరుగుతుంది

ఒక్కసారి నా కళ్ళకు కనిపించవూ?


జోసెఫ్ ఫ్యుర్టాడో

7th April 1872 – 1st Jan 1947

గోవా, భారతీయ కవి


Joseph Furtado

7th April 1872 – 1st Jan 1947

Indian Poet

Image Courtesy:




A Maiden’s Prayer


Now o’er one year hath past, O Love,

Since thou didst pledge to be my spouse,

And kiss and swear by saints above-

We kissed and swore to keep the vows.

Now night and day to Saints I pray

To bless our vows for ever and aye.

Each night in dreams I see thy face,

If deep in slumber I be laid;

I run, all eager to embrace,

But wake, to find myself betrayed.

Ah, tenfold then arguments my pain

Oh let me see thee once again!


Joseph Furtado,

7th April 1872 – 1st Jan 1947

Indian Poet

Poem Courtesy:


ఏ చూపు?… పూండి శేషాద్రి, భారతీయ కవి

నీ చూపుల్లో ఏది నా గుండెపై గాఢ ముద్రవేసిందనిచెప్పను?

ఆ రోజు సాయంత్రం … అలవాటుగా నువ్వు సన్నగా చిరునవ్వు

నవ్వుతూ సరదాగా పేరుపెట్టి గట్టిగా పిలుస్తూ చూసావే

ఆ చూపని చెప్పనా? ఒక రోజు ఊరికి దూరంగా, సమీపంలోని

అడవిలోకి కారులో వెళ్ళినపుడు, కాలమహిమచే శిధిలమై

నలుదిక్కులా పడి ఉన్న అమహావృక్షాల మౌనముద్రలు చూసి

ఆశ్చర్యపడినదా? నేను కొత్తగా రాసిన కవిత్వ పుస్తకంపై వాలి

ఒక్కొక్క కవిత గురించి అడిగినప్పటిదా? లేక, ఆ రోజు రాత్రి

నీ ముఖంమీద నిండుచంద్రుడు ప్రకాశిస్తుంటే డాబా ఎత్తునుండి

వెన్నెలవాకలోమునిగిన మిన్నువాకను తన్మయత్వంతో చూఇనదా?

లేక, ఆ రోజు ఉదయం మనసులో పెల్లుబుకుతున్న ఆలోచనలతో

సతమతమౌతూ హీనస్వరంతో ‘వీడ్కోలు ‘ అని పలికావే, అదా?


ప్రొ. శేషాద్రి పూండి

మరణం 1941

భారతీయ కవి


Which Look?


Thy death has shivered all my pride,

And all my house is in the grave with thee,

Yea, all my happiness with thee is dead

Which in thy lifetime on thy sweet life fed.

                                               — Catullus.



Which look of yours is graven on my breast?

Is it the one, when, with that gentle smile

Of yours, you hailed me with a kindly zest

That evening? Or when we drove awhile

Beyond the town, in neighbour forest shades,

You wondered at the mighty wrecks of time

Scattered about those hallowed, silent shades?

When bending on my latest book of rhyme

You wished to know each song? Or, when that night,

The full orbed moon aglow upon your face,

You gazed with rapture from the terraced -hight

Upon the Ganges draped in dazzling rays?

Or when the morn you slowly said, ‘farewell’,

Struggling with varied thoughts which seemed to swell?


(A Sonnet from his “Vanished Hours”, available at Princeton University)


Seshadri  Pundi

( Died 1941)

Indo-Anglian Poet


Poem Courtesy:



A Monograph on Anglo-Indian Poet, John Leyden


Bilhana (1914); Sonnets (1914); Champak Leaves (1923); Vanshed Hours (1925)

ఇంటితోవ పట్టినపుడు… చాంగ్ ఫాంగ్ షెంగ్, చీనీ కవి

అంతరాయంలేకుండా వేల అడుగులు ఎత్తునున్న కొండశిఖరాల్లారా!

ఒక్క అలకూడా లేకుండా వందలమైళ్ళు పరుచుకున్న సరస్సులారా!

ఏడాది పొడుగునా ఒక్క నీడకూడా లేకుండా తెల్లగా ఉండే ఎడారులారా!

వేసవిలోనూ, హేమంతంలోనూ పచ్చగా ఉండే పైన్ వనసీమలారా!

విరామమెరుగకనిరంతరం పరుగులుతీసే సెలయేళ్ళలారా!

వేల యేళ్లబట్టి మీ మాట నిలబెట్టుకుంటున్న మహావృక్షాల్లారా!

మీరు ఒక్కసారిగా ఈ దేశదిమ్మరి బాధలకు ఉపశమనము కలిగించారు

అతని కలం కొత్తగీతాలను వ్రాయడానికి ప్రేరణనిచ్చారు>.


చాంగ్ ఫాంగ్ షెంగ్,

4వ శతాబ్దము

చీనీ కవి


Sailing Homeward


Cliffs that rise a thousand feet without a break,

Lake that stretches a hundred miles without a wave,

Sands that are white through all the year without a stain,

Pine-tree woods winter, and summer ever green

Streams that for ever flow and flow without a pause,

Trees that twenty thousand years your vows kept,

You have suddenly healed the pain of a traveler’s heart,

And moved his brush to write a new song.

(Translated by Arthur Waley)

Chang Fang-Sheng

Chinese Poet

4th Century

Poem Courtesy:


స్త్రీ…. ఫ్యూ హ్యువాన్, చీనీ కవి

స్త్రీగా పుట్టడ మెంత దుఃఖభాజనమో కదా!

ప్రపంచంలో అంతకంటే విలువతక్కువది మరొకటి ఉండదు.

కుర్రాళ్ళు తలుపుకి చేరబడి నిలుచుంటారు

దివినుండి దిగివచ్చిన దేవతల్లా.

వాళ్ళ హృదయాలు నాలుగు సముద్రాలకీ,

వేలమైళ్ళ దుమ్మూ ధూళీ, పెనుగాలులకీ వెరువరు.

ఆడపిల్ల పుట్టినపుడు ఎవరూ ఆనందంగా ఉండరు.

ఆమె వల్ల ఆ వంశవృద్ధి జరగదు.

ఆమె పెరిగి పెద్దయ్యేక తనగదిలోనే దాగుంటుంది.

మగవాళ్ళని ముఖాముఖీగా చూసే ధైర్యంలేక.

ఆమె అత్తవారింటికి పోయినపుడు ఎవరూ ఏడవరు

వర్షం వెలిసిన తర్వాత నెలకొన్న మేఘాల ప్రశాంతతలా.

ఆమె పళ్ళబిగువున క్రింది పెదవి అదిమిపెట్టి

తలవాల్చుకుని తనను తాను సంబాళించుకుంటుంది

తను చెప్పలేనన్ని సార్లు మోకాళ్లపై వాలి దండాలు పెడుతుంది

ఆమె తన సేవకుల దగ్గరకూడా వినయంగా ఉంటుంది

అతని ప్రేమ ఆకాశంలోని నక్షత్రాల్లా అందనంతదూరం.

అయినా సూర్యముఖి సూర్యుడివైపే వాలుతుంది.

నిప్పూ, నీరూకంటే ఎక్కువగా వాళ్ళ హృదయాలు ముక్కలై ఉంటాయి

వాళ్ళకి వెయ్యి శాపనార్ధాలు పెడుతుంటారు.

వయసుతోపాటే వాళ్ల ముఖమూ మార్పుకి లోనవుతుంది

ఆమె భర్త కొత్త సుఖాలకై అర్రులుజాస్తుంటాడు.

ఒకప్పుడు వస్తువూ-నీడా లా కలిసున్న వాళ్ళిద్దరూ

ఇప్పుడు కాశీ- రామేశ్వరమంత దూరాన ఉంటారు.

అయినా హూ – చిన్ త్వరలో కలవకపోరు

విస్ఫోటనంలో విడివడ్డ రెండు నక్షత్రాల్లా .


ఫ్యూ హ్యువాన్,

(217- 278) CE 

చీనీ కవి




How sad it is to be a woman!!

Nothing on earth is held so cheap.

Boys stand leaning at the door

Like Gods fallen out of Heaven.

Their hearts brave the Four Oceans,

The wind and dust of a thousand miles.

No one is glad when a girl is born:

By her the family sets no store.

When she grows up, she hides in her room

Afraid to look at a man in the face.

No one cries when she leaves her home —

Sudden as clouds when the rain stops.

She bows her head and composes her face,

Her teeth are pressed on her red lips:

She bows and kneels countless times.

She must humble herself even to the servants.

His love is distant as the stars in Heaven,

Yet the sunflower bends towards the sun.

Their hearts are more sundered than water and fire —

A hundred evils are heaped upon her.

Her face will follow the years changes:

Her lord will find new pleasures.

They that were once like the substance and shadow

Are now as far from Hu as from Ch’in [two distant places]

Yet Hu and Ch’in shall sooner meet

That they whose parting is like Ts’an and Ch’en [two stars]


FU HSÜAN or Fu Xuan

217–278 CE

Chinese historian, poet and politician.

Fu Xuan (217–278), courtesy name Xiuyi, was a Chinese historian, poet, and politician who lived in the state of Cao Wei during the Three Kingdoms period and later under the Jin dynasty. He was one of the most prolific authors of fu poetry of his time. He was a grandson of Fu Xie (傅燮), a son of Fu Gan (傅幹), and the father of Fu Xian (傅咸). (From Wikipedia)

%d bloggers like this: