అనువాదలహరి

పిల్లల ఎంపిక… ఏంటొనెట్ డి కూర్సే పాటర్సన్, అమెరికను కవయిత్రి

వస్తువులలోని స్వారస్యాన్ని ఇట్టే పసిగట్టడానికి
కొన్ని హృదయాలకి కేవలం ఒక పూవు స్పర్శ చాలు.
ఒక గులాబిపొద సరసన, వాళ్ళ కళ్ళముందు
ఒక వెలుగుదారి తెరుచుకుంటుంది వాళ్ళ ఊహలు
ఒక్కసారి విచ్చుకుని అన్ని దిక్కులా పరిగెడుతుంటే.
వాళ్ళకి దారి చూపించడానికి ఒక తారక వచ్చినా రావొచ్చు
లేదా, అదుపుతీసిన ఊటలోంచి జలచిమ్మినట్టు కోకిల రాగమో,
లేదా, ఎక్కడో ఏ మూలనుండో అకస్మాత్తుగా వాళ్ళ పాదాలమీద
సూర్యుడి కిరణమొకటి వాలి సరియైన మార్గం చూపించవచ్చు.
అపుడు వారి ఊహలు ఎంత ఎత్తుకి ఎదుగుతాయంటే
చుట్టూ అంతా చిమ్మచీకటీ, శైధిల్యమే.
కాలాతీతంగా పిల్లలు కోరుకునేది అదే.

ఒక గులాబి, ఒక చుక్క, సముద్రపొడ్డున గవ్వ…ఇవే
పిల్లల ఎంపిక;వాళ్రికి నిగూఢ రహస్యాలు విప్పిచెబుతాయి.
.
ఏంటొనెట్ డి కూర్సే పాటర్సన్
17.9.1866 – 30.4. 1925
అమెరికను కవయిత్రి

Children Elect

It needeth but a flower’s touch to thrill

Some souls to an exquisite sense of things.

A shining path at just a rose’s will

Opens before them, its meanderings

To their awakened fancy now revealed.

Perchance there comes a star to guide them through,

Or thrush’s note like silver fount unsealed,

Or else across their steps from out the blue

A sunbeam darts to show the fairest way.

Ever that fancy finds some height to climb

Where all around is darkness and decay.

Children Elect they are, and for all time:

A rose, a star, a shell that holds the sea,

Unlocks for them sublimest mystery

.

Antoinette De Coursey Patterson

17.9.1866 – 30.4.1925

American Poet

ప్రకటనలు

పచ్చికమీద మేనువాల్చినపుడు… ఆర్చిబాల్డ్ మెక్లీష్, అమెరికను కవి

ఈ మధ్య నాకు ఇట్టే నిద్ర వచ్చేస్తోంది…
ఓ మధ్యాహ్నం ఇలాగే నిద్రలోకి జారుకున్నాను
మంచి ఎండలో, హమ్మింగ బర్డ్ చెట్ల నీడన …
కానీ, వెంటనే తెలివి వచ్చేసింది.


చాలా త్వరగానూ, వణుకుతూనూ, మేలుకున్నాను. 
కళ్లమీద సూర్యుడి తీవ్రతకీ, ఎండ వేడికీ.
కలలో నే పడుక్కున్న చోట అంతా చీకటిగా ఉండేది.
రేపు నేను సమాధిలో పడుకోబోయే చోటూ చీకటే.


ఆర్చిబాల్డ్ మెక్లీష్
(May 7, 1892 – April 20, 1982) 
అమెరికను కవి.

Dozing on the Lawn
I fall asleep these days too easily—
Doze off of an afternoon.
In the warm sun by the humming trees—
But I wake soon:

Wake too soon and wake afraid
Of the blinding sun, of the blazing sky.
It was dark in the dream where I was laid:
It is dark in the earth where I will lie.
.
Archibald MacLeish

(May 7, 1892 – April 20, 1982)

3 times Pulitzer Prize winner

అల్లర్లు … ఛార్ల్స్ బ్యుకోవ్ స్కీ, అమెరికను కవి

నా జీవితకాలంలో ఈ నగరం
తగలడిపోవడం రెండుసార్లు చూశాను.
అందులో ముఖ్యంగా చెప్పుకోవలసిన విషయం
అన్నీ అయిపోయాక
రాజకీయనాయకులు
రంగం మీద కనిపించడం,
వ్యవస్థలోని లోపాలు ఏకరవుపెట్టి
దానిని మార్చడానికి
పేదలకి అనుకూలంగా
కొత్త చర్యలు చేపట్టాలని
వాదించడం.

మొదటిసారి
ఏ మార్పులూ జరగలేదు.
ఈ సారీ ఏ మార్పులూ
జరగబోవు.

బీదలు బీదలుగానే కొనసాగుతారు
నిరుద్యోగులు
నిరుద్యోగులుగానే కొనసాగుతారు.
ఇల్లులేనివాళ్ళు
ఇల్లులేనివాళ్ళుగానే మిగులుతారు.

కానీ రాజకీయనాయకులుమాత్రం
భూమ్మీద బాగా బలిసి,
చక్కగా హాయిగా బ్రతుకుతారు.
.
ఛార్ల్స్ బ్యుకోవ్స్కీ
August 16, 1920 – March 9, 1994

జర్మన్-అమెరికను కవి,నవలాకారుడు, కథకుడు

The riots

I’ve watched this city burn twice

in my lifetime

and the most notable thing

was the arrival of the

politicians in the

aftermath

proclaiming the wrongs of

the system

and demanding new

policies toward and for the

poor.

nothing was corrected last

time.

nothing will be corrected this

time.

the poor will remain poor.

the unemployed will remain

so.

the homeless will remain

homeless

and the politicians,

fat upon the land, will live

very well.

..

Charles Bukowski

August 16, 1920 – March 9, 1994

German-born American poet, novelist, and short story writer.

Poem Courtesy: https://bukowski.net/poems/the_riots.php

Relief… Manasa Chamarti, Telugu, Indian

O Vault of Heaven!

When you sizzle all of a sudden

With a streak of lightning

Or, when I rattle feverishly

To find expression to an idea

What a turmoil it is!

But when

Once you melt down to drops…

And I flow into a poem…

What a relief of tranquility!

.

Manasa Chamarti

Telugu Poet

Indian

Photo Courtesy: Manasa Chamarti

.

శమన

నువ్వున్నట్టుండి

ఒక మెరుపువై వణికినా

నే నిలువెల్లా జ్వలించి

ఒక ఆలోచనై చలించినా

ఎంత అలజడి!

చినుకుల్లా కురిసేక నీలోనూ

కవిత్వమై కరిగాక నాలోనూ…

ఆకాశమా!

తేలికపడ్డాక

ఎంత ప్రశాంతత!

.

మానస చామర్తి

తెలుగు కవయిత్రి

ప్రాపంచిక సుఖాలకి వీడ్కోలు… ఏన్ కిలిగ్రూ, ఇంగ్లీషు కవయిత్రి

నశ్వరమైన సుఖాల్లారా! మీకు వీడ్కోలు

బంగారు పూతపూసిన మిధ్యలు మీరు, తళుకులీనే బొమ్మలు

చాలకాలం నా మనసు వశంచేసుకుని దారితప్పించారు

రిక్తభక్ష్యాలతో నా కడుపునింపారు.

చాలు! ఇక మీరు నా మనసుని

పూర్వంలా మోసగించలేరు.

ఎందుకంటే, ఇథాకా రాజు యులిస్సిస్ ని

మోసగించిన మాయా సంగీతం మీరు వినిపించినా

దృఢనిశ్చయంతో నా మనసునీ,

నా కోరికలని అతన్ని వాడ స్తంభానికి

కట్టినదానికంటే గట్టిగా

నా వివేకానికి బంధించుకుంటాను.

అపుడు, మీ మంత్రతంత్రాలు నా చెవి సోకినా

అతనిలాగే, మీ మాయలవల్ల గాయపడకుండా తప్పించుకుంటాను.

.

ఏన్ కిలిగ్రూ

(1660 – 1685)

ఇంగ్లీషు కవయిత్రి

.

A Farewell (To Worldly Joys.)

.

Farewell ye Unsubstantial Joys,

Ye Gilded Nothings, Gaudy Toys,

Too long ye have my Soul misled,

Too long with Airy Diet fed:

But now my Heart ye shall no more

Deceive, as you have heretofore:

For when I hear such Sirens sing,

Like Ithaca’s fore-warned King,

With prudent Resolution I

Will so my Will and Fancy tie,

That stronger to the Mast not he,

Than I to Reason bound will be:

And though your Witchcrafts strike my Ear,

Unhurt, like him, your Charms I’ll hear.

.

Anne Killigrew

(1660 – 1685)

English Poet

http://famouspoetsandpoems.com/poets/anne_killigrew/poems/21096

మనిషి – సింప్లాన్ మహాపర్వతం… మాగ్జీం గోర్కీ 

ఎప్పుడూ మంచుతోకప్పబడి ఉండే మహాపర్వతాల మధ్య ఆ స్వచ్ఛమైన సరస్సు ఉంది. ఆ కనుమలమధ్య దట్టమైన ఉద్యానవనాలు నీటి అంచుదాకా పరుచుకున్నాయి. ఒడ్డునున్న తెల్లటి ఇళ్ళు, నిర్మలమైన నీటిలో పంచదార బిళ్ళల్లా ప్రతిఫలిస్తున్నాయి. పరిసరాలంతటా నిద్రిస్తున్న పిల్లవాడి ప్రశాంతత పరుచుకుంది.

ఉదయం కావొచ్చింది. కొండలవాలులోని తోటలనుండి విరుస్తున్న పువ్వులపరిమళం సన్నగా తేలుతూ నాలుగుచెరగులా వ్యాపిస్తోంది. అప్పుడే సూర్యుడు ఉదయించాడు. చెట్ల ఆకులకీ, పూరేకులకీ ఇంకా వదల్లేక అంటిపెట్టుకున్న మంచు మెరుస్తోంది. ఆ ప్రశాంతమైన పర్వతప్రాంతంలోంచి, రాళ్ళతో వేసినదే అయినా, ముఖ్మలులా మెత్తగా, దాన్ని ఒకసారి తాకాలని కోర్కె రగిల్చే నల్లటి రిబ్బనులాటి రోడ్డు ఒకటి చొచ్చుకొనిపోతోంది.

రోడ్డు ప్రక్కన రాళ్ళగుట్టదగ్గర నల్లని కీటకంలా పనివాడొకడు కూర్చుని ఉన్నాడు; అతని గుండెమీద ఒక పతకం వేలాడుతోంది. అతని ముఖం ప్రస్ఫుటంగా గంభీరంగా ఉన్నా ప్రసన్నంగానే ఉంది.

ఎండలో పనిచేసి పనిచేసి నలుపెక్కిన చేతుల్ని ముణుకులమీద పెట్టుకుని, పక్కన చెస్ట్ నట్ (బాదంవంటి చెట్టు) నీడలో సేదదీరుతున్న బాటసారుల ముఖాల్లోకి తొంగిచూస్తూ ఇలా అంటున్నాడు:

“దొరలూ! ఇది సింప్లాన్ మహాపర్వతం. ఈ సింప్లాన్ సొరంగం తవ్వకంలో పనిచేసినందుకే నాకీ పతకాన్నిచ్చేరు,”

అంటూ,కళ్ళుక్రిందకి వాల్చి మెరుస్తున్న ఆ పతకంవైపు మురిపెంగా సంతృప్తిగా చూసేడు.

“ఓహ్ అదా! ఏ పనైనా మొదట కష్టంగా ఉంటుంది అలవాటుపడేదాకా. ఒకసారి అలవాటు పడ్డాక అదే సుళువుగా అనిపిస్తుంది. అయినా, ఆ తవ్వకంపని మాత్రం నిజంగా చాలా కష్టమైంది.”

సూర్యుడివంక చూస్తూ, కొద్దిగా తలతాటించేడు; ఆలోచనలలోంచి బైటపడి, వెళుతున్నవారివంక చేతులూపేడు. నల్లని అతని కళ్ళలో ఏదో మెరుపు ఉంది.

“నాకు అప్పుడప్పుడు భయమేసేది. ఈ భూమికికూడా మనలాగే నొప్పి ఉంటుంది కదా? అని. మీకు అలా అనిపించదా?  మేము చాలా లోతుకి సొరంగం తవ్విన తర్వాత, ఆ కొండలకి లోతుగా అంతగాయం చేసిన తర్వాత, సహజంగానే ఈ నేల మాతో చాలా మొరటుగా ప్రవర్తించింది.  మా ముఖాలమీద వేడి గాలి ఊదింది. దాంతో మాకు గుండె ఆగినంత పనైంది. మా తల తిరగడం ప్రారంభించి ఎముకలు సలపడం ప్రారంభించేయి. మాలో చాలామందికి ఇలాంటి అనుభవమే కలిగింది. తర్వాత తల్లి భూదేవికి కోపం వచ్చి పిల్లలమీద రాళ్ళవర్షం కురిపించింది. మామీద వేడినీళ్ళు గుమ్మరించింది. దొరా, నిజం, అప్పుడు గొప్పభయమేసిందనుకో. అప్పుడప్పుడు, టార్చిలైటు వెలుగులో ఆ నీళ్ళు ఎర్రగా కనిపించేవి. మా నాన్న అంటుండేవాడు, మనం తల్లి భూదేవిని గాయపరిచేం; అందుకని ఆ అమ్మ మనల్నందరినీ ఆమె తన రక్తంలో ముంచి, సలసలా మరిగించి చంపుతుంది…  ‘నువ్వు అది కళ్ళారా చూస్తావు’  అని.

అదంతా కేవలం ఊహే! అయితేనేం, అంత లోతు సొరంగంలో, చిమ్మ చీకట్లో, చేతులకీ కాళ్ళకీ ఒంటికీ చెమ్మతగులుతూ ఊపిరాడకుండాఉన్న వాతావరణంలో ఒకప్రక్క చిమ్ముతన్న నీరు, మరొకవంక రాతినిదొలుస్తూ మిషను చప్పుడుచేస్తున్న సమయంలో  ఎవరైనా అలాంటి మాటలు వింటే, అందులో నిజం ఎంత అబద్ధం ఎంత అన్న విచక్షణ క్షణకాలం ఎవరికీ కలగదు. దొరా, అక్కడ అంతా అద్భుతంగా ఉంటుంది. మేము మనుషులం చూడబోతే లిల్లిపుట్లలా ఎంతో అల్పులం; మేము దాని కడుపులోకి సొరంగం తవ్వుతున్న మహాపర్వతం చూడబోతే ఆకాశం అంచుల్ని తాకుతోంది. ఆ అంతరాన్ని అర్థంచేసుకోవాలంటే, మీరు కళ్ళారా చూసితీరవలసిందే! ఒకప్రక్క నల్లగా నోరు తెరుచుకున్నట్టు మేము తవ్విన సొరంగం; సూర్యాస్తమయం తర్వాత అందులోకి చొరబడిన మాలాంటి అల్పజీవులు; తనను విడిచి భూమి సొరంగంలోకి వెళ్తున్న మాలాంటి వాళ్లని సూర్యుడు ఎంతజాలిగా చూస్తాడో తెలుసా! మీరు మా మిషన్లనీ, అలా తీవ్రంగా చూస్తున్న పర్వతాలనీ చూసి తీరాల్సిందే! అక్కడి గరగరలూ, పిచ్చివాడి నవ్వులాంటి పేలుళ్ళూ వినాల్సిందే.”

అతను తన చేతులవంక చూసుకున్నాడు. అతని నీలి కోటుమీద పతకాన్ని సరిగ్గా సవరించుకొని ఒక నిట్టూర్పు విడిచాడు.

“మనిషికి ఎలా కష్టపడాలో తెలుసు,” అంటూ మళ్ళీ ప్రారంభించాడు. ఆ మాటల్లో గర్వం తొంగిచూస్తోంది. “దొరా! మనిషి అల్పుడే. కానీ అతను పనిచెయ్యాలని గట్టిగా నిశ్చయించుకుంటే, అతన్ని ఎదిరించగల శక్తి మాత్రం సృష్టిలో లేదు! నా మాట నమ్మండి, చివరకి, ఈ అల్పుడైన మనిషే తాను అనుకున్నది సాధిస్తాడు. మా నాన్న మొదట్లో అది నమ్మలేదు.

“‘ఒక దేశంలోంచి మరొక దేశంలోకి కొండ తవ్వడమా? అది, దేశాలని పర్వతాల హద్దులతో నిర్ణయించిన భగవంతుని సంకల్పానికి విరుద్ధం; మేరీమాత అనుగ్రహం మనమీద ఉండదు!’ అన్నాడు. కానీ ఆ ముసలాడు పొరబడ్డాడు.  మేరీమాత ఆమెని ఎవరుప్రేమిస్తే వారివైపు ఉంటుంది. కొన్నాళ్ళు గడిచిన తర్వాత, ఇప్పుడు నేను ఆలోచిస్తున్నట్టు, మీతో మనసువిప్పి మాటాడుతున్నట్టు, అతనుకూడా ఆలోచించడం ప్రారంభించేడు. ఎందుకంటే అతనికి తను పర్వతాలకంటే బలవంతుడినన్న అభిప్రాయం కలిగింది. కానీ, అప్పుడప్పుడు, శలవుల్లోనో, ప్రక్కని మందుసీసాతో టేబిలుదగ్గరకూచున్నప్పుడో,  నాతోనూ, తక్కినవాళ్లటోనూ ఇలా అంటుండేవాడు:

 “‘భగవంతుని బిడ్డలారా!’… అంటూ ఎత్తుకునేవాడు. అతనికి అలా పిలవడం చాలా ఇష్టం. అతనిది వెన్నలా మెత్తని మనసు. ‘భగవంతుని బిడ్డలారా! మీరు నేలతో అలా పోరాడకూడదు. మీరు చేసిన గాయాలకి ఎప్పుడో ఒకప్పుడు ఆమె పగ తీర్చుకుంటుంది. ఆమె మీకు జయించశక్యం కాదు. మీరే చూద్దురుగాని! మనం అలా కొండ లోపలకి, భూదేవి గుండెకాయదాకా చొచ్చుకుపోయిన తర్వాత, ఆ గుండెకాయని ముట్టుకున్న మరుక్షణం మనందర్నీ మాడ్చి మసిచేస్తుంది. మనమీద నిప్పులు కురిపిస్తుంది. ఎందుకంటే భూమి గుండెల్లో నిప్పుంది గనుక. ఆ సత్యం మనకందరికీ తెలిసిందే! వ్యవసాయం చెయ్యడం అంటే, ఆమె ప్రసవానికి మనం సహాయం చేస్తున్నట్టు లెక్క.  మనల్ని అలా చెయ్యమనే భగవంతుడు ఆదేశించాడు.  మనం ఇప్పుడు భూదేవి రూపురేఖల్ని పాడుచేస్తున్నాం. దాని ఆకారాన్ని మారుస్తున్నాం. గుర్తుపెట్టుకోండి! మనం ఎంతలోతుకి వెళుతుంటామో, లోపల గాలి అంత వేడెక్కుతూ మనకి ఊపిరి పీల్చుకోవడం అంత కష్టం అయిపోతుంది.”

ఆ మనిషి ప్రశాంతంగా చిరునవ్వు నవ్వుతూ అతని రెండుచేతులతో మీసం అంచుల్ని మెలేస్తుండేవాడు.

“అలా ఆలోచించింది అతనొక్కడే కాదు. అతనన్నది నిజం. మేము లోపలికి వెళుతున్నకొద్దీ గాలి వేడిగా ఉండేది. మనుషులు నేలమీద సాగిలపడేవారు. అక్కడి వేడినీటి చెలమలనుండి ఆవిర్లుకక్కుతున్న నీరు ఒక్కసారి పెల్లుబుకుతూ వచ్చేది. ఒక్కసారి కూప్పకూలిపోయినట్టనిపించేది. లుగానో నుండి వచ్చిన మా తోటిపనివాళ్ళిద్దరికి పిచ్చిపట్టింది. రాత్రిపూట బారకాసుల్లో మాలో చాలామందిమి అపస్మారకంలో ఉన్నవాళ్లలా మాటాడేవాళ్లం. భయంతో అరుస్తూ, గెంతులేస్తూ నిద్రలోంచి లేస్తుండేవాళ్లం.

“‘నే చెప్పలేదూ?’ అనేవాడు మా నాన్న, కళ్ళల్లో భయంతో, దగ్గుతూ దగ్గుతూ, రాను రాను అతని గొంతు బొంగురుపోతుంటే. అవును దొరా! అలానే అనే వాడు. ‘నే చెప్పలేదూ? భూదేవిని జయించడం మనవల్ల కాదు!’

“ఆఖరుసారిగా ముసలాయన మంచం ఎక్కేడు. అయినా అతను మంచి మనోబలంగలవాడు. మూడువారాల పాటు మృత్యువుతో చాలా ధైర్యంగా పోరాడేడు. తన విలువ తనకి తెలిసినవ్యక్తిలా ఎన్నడూ ఎవరినీ నిందించలేదు.

“‘పాలో! నేను వచ్చిన పని అయిపోయింది.’ అన్నాడు ఒక రోజు రాత్రి నాతో. ‘నీ ఆరోగ్యం జాగ్రత్తగా చూసుకో! ఇంటికి తిరిగి వెళ్ళిపో! మేరీమాత నిన్ను దయతో చూడుగాక!’

“అలాఅన్న చాల సేపటివరకు ఏం మాటాడలేదు; ముఖం చేతుల్లో కప్పుకున్నాడు. ఊపిరి సలపదేమోనన్నంత భయం వేసింది.”

ఆ మనిషి లేచి నిలుచున్నాడు. మహాపర్వతం వంక చూసి ఒక్కసారి గట్టిగా ఒళ్ళు విరుచుకున్నాడు … కీళ్ళూ, మెటికలూ పటపటమనేలా.

“దొరా! అతను నా చెయ్యి తన చేతులోకి తీసుకుని, నన్ను దగ్గరగా పొదువుకుని ఇలా అన్నాడు. దొరా! నేను నిజమే చెబుతున్నా!

“‘కొడకా, పాలో! నువ్వో విషయం తెలుసుకో! ఇన్ని అనుకుంటున్నా, నా కనిపిస్తుంది మనం సాధించగలమని. పర్వతానికి ఇటునుంచి వెళుతున్న మనం, అటునుంచి వస్తున్న వాళ్ళూ, మధ్యలో ఎక్కడో కలుసుకుంటాం అని. నువ్వు నమ్మగలవా? ‘

“నాకు ఆ నమ్మకం ఉంది, నాన్నా!’

“అయితే, కొడకా, అది నువ్వు సాధించాలి. ప్రతీదీ అనుకూలంగా ముగుస్తాయన్న పూర్తి విశ్వాసంతో పనిచెయ్యాలి. మేరీమాత దయవల్ల భగవంతుడు మంచివాళ్ళ ప్రార్థనలు విని సహాయం చేస్తాడని నమ్మాలి. కొడకా నీన్నొక ఆఖరికోరిక కోరుతున్నాను. అనుకున్నట్టుగా జరిగి, అటువాళ్ళూ ఇటూవాళ్ళూ సొరంగంలో కలుసుకున్న తర్వాత, నా సమాధిదగ్గరకి వచ్చి, ‘నాన్నా, అనుకున్నట్టుగా జరిగింది! ‘ అని బిగ్గరగా చెప్పు నాకు తెలిసేలా!’

“’అలాగే నాన్నా!’ అని మాట ఇచ్చేను.  నేను మాట ఇచ్చిన 5 రోజులకి ఆయన మరణించేడు.  మరణించడానికి రెండురోజులముందు, తను సొరంగంలో ఎక్కడ చివరిసారిగా పనిచేసేడో అక్కడ సమాధి చెయ్యమని కోరాడు. అతను కడసారి ప్రార్థనలు చేశాడుగాని, అదంతా అపస్మారకంలో చేసినది.

“సరిగ్గా మా తండ్రి చనిపోయిన 13 వారాల తర్వాత, మేమూ, అటుపక్కనుండి పర్వతంలో సొరంగం తవ్వుకుంటూ వచ్చిన వాళ్ళూ కలుసుకున్నాం.  దొరా! ఏం చెప్పమంటారు! అదొక పిచ్చి ఆనందం కమ్ముకున్న రోజు. ఆ చిమ్మ చీకట్లో, నేలమాళిగలో, అవతలి ప్రక్క పనివారి మాటలు, మమ్మల్ని  కలుసుకుందికి వస్తున్నవారి మాటలు మొదటిసారి లీలగా వినిపించిన తర్వాత… దొరా, మీరు ఊహించండి, అల్పులైన మాలాటివాళ్లని తన బరువుతో పచ్చడి చెయ్యగల అపరిమితమైన బలంకలిగిన భూమి బరువుక్రింద, ఒక్కసారి అలా కలుసుకోవడం ఎంత బాగుంటుందో!

“కొన్ని రోజులపాటు ఆ గరగరలు విన్నాం. రోజు రోజుకీ ఆ మాటలు స్పష్టంగానూ, బిగ్గరగానూ, అవడం ప్రారంభించడంతో, మాలో విజేతలలో ఉండే ఉత్తేజం ఆవహించి, మేము రాక్షసులమన్నట్లూ, మాకు అసలు శరీరంగాని, అలసటగాని లేనట్టూ, మాకు ఏ నిర్దేశనం అక్కరలేనట్టూ, పనిచేశాం. నామీద ఒట్టేసి చెబుతున్నా! చివరకి, అదొక వసంతవేళ చేసే నాట్యంలా ఆనందంగా అనిపించింది. పిల్లల్లా ఒకరిపట్ల ఒకరు ఎంతో ప్రేమగా ప్రవర్తించడం ప్రారంభించాం. అసలు, ఎన్నో నెలలపాటు మరొక మనిషిని కలవడానికి ఎలుకలా చిమ్మచీకట్లో భూమిలో కలుగుతవ్వుకుంటూ తవ్వుకుంటూ పోయిన తర్వాత, ఆ సమావేశంకోసం ఎంత ఆరాటంగా ఉంటుందో మీరు తెలుసుకోగలిగితే ఎంతో బాగుంటుంది!”

ఆ మాటలు అంటున్నప్పుడు అతని ముఖం సిగ్గుతో ఎర్రబడింది.  అతని మాటలు వింటున్న వ్యక్తిదగ్గరకి పోయి, అతని ముఖంలో ముఖం పెట్టి చూశాడు. లోతైన ఆ కళ్ళలో మెరుపు కనిపించింది. మళ్ళీ తనే ప్రశాంతంగా ఇలా చెప్పడం ప్రారంభించేడు:

“కడసారిగా మా మధ్యనున్న గోడ బద్దలయింది. ఒక త్రోవ ఏర్పడింది. అందులోంచి ఎర్రని టార్చిలైటు వెలుగూ, ఎవరిదో కన్నీళ్ళతో నిండిన అస్పష్టమైన ముఖమూ కనిపించాయి. తర్వాత మరో ముఖం, మరికొన్ని టార్చిలైట్లు, మరికొన్ని ముఖాలు… ఆనందంతో నిండిన అరుపులూ, జయజయధ్వానాలూ మారుమోగేయి.  ఓహ్! ఏం చెప్పను! నా జీవితంలో మరిచిపోలేని రోజది! అది తలుచుకున్నప్పుడల్లా, నా జీవితం వృధాగా గడపలేదన్న సంతృప్తి కలుగుతుంది నాకు! దొరా! ఆ పని, నా పని, పవిత్రమైన పని! నిజం. ఇది మాత్రం ఖచ్చితంగా చెప్పగలను! మేమంతా నేలని ముద్దాడాం! దొరా! ఆ రోజు నాకు నిజంగా ఈ నేల నాకు ఎంతో ఇష్టంగా, ఆప్యాయంగా కనిపించింది! నేను ఈ నేలంటే ప్రేమలో పడిపోయాను… అదొక ప్రియురాలైనట్లు!

“నేను మా నాన్న సమాధి దగ్గరకి వెళ్ళాను. … నాకు చనిపోయిన వాళ్ళు వినగలరని తెలియక పోయినప్పటికీ… అక్కడికి వెళ్ళేను. మనకోసం కష్టపడినవాళ్ళ కోరికలు తీర్చడం కోసం, మనకంటే తక్కువేమీ కష్టపడని వాళ్ల కోసం, దొరా, మనం ఆ మాత్రం చెయ్యొద్దూ?”

“చెయ్యాలి. తప్పకుండా చెయ్యాలి.  మా తండ్రి సమాధిదగ్గరకి పోయి, నేలమీద కాలితో ఒక్క సారి గట్టిగా సైనికుడిలా తట్టిశబ్దం చేసి, అతను కోరినట్టుగానే, ఇలా చెప్పాను:

“నాన్నా! సాధించాం! మనుషులు జయించారు. నాన్నా! అనుకున్నపని పూర్తయింది!”

.

మాగ్జీం గోర్కీ

 (మార్చి 28, 1868 – జూన్ 18, 1936)

 రష్యను కథకుడు

.

Man and the Simplon

A blue lake is deeply set in mountains capped with eternal snow. A dark network of gardens descends in gorgeous folds to the water. White houses that look like lumps of sugar peer down from the bank into the lake; and everything around is as quiet and peaceful as the sleep of a child.

It is morning. A perfume of flowers is wafted gently from the mountains. The sun is new risen and the dew still glistens on the leaves of trees and the petals of flowers. A road like a grey ribbon thrusts into the quiet mountain gorge — a stone-paved road which yet looks as soft as velvet, so that one almost has a desire to stroke it.

Near a pile of stones sits a workman, like some dark coloured beetle; on his breast is a medal; his face is serious, bold, but kindly.

Placing his sunburnt hands on his knees and looking up into the face of a passer-by who has stopped in the shade of a chestnut-tree, he says:

“This is the Simplon, signor, and this is a medal for working in the Simplon tunnel.”

And lowering his eyes to his breast he smiles fondly at the blight piece of metal.

“Oh, every kind of work is hard for a time, until you get used to it, and then it grows upon you and becomes easy. Ay, but it was hard work, though!”

He shook his head a little, smiling at the sun; then suddenly he checked himself and waved his hand; his black eyes glistened.

“I was afraid at times. The earth must have some feeling, don’t you think? When we had burrowed to a great depth, when we had made this wound in the mountain, she received us rudely enough. She breathed a hot breath on us that made the heart stop beating, made the head dizzy and the bones ache. Many experienced this. Then the mother earth showered stones upon her children, poured hot water over us; ay, there was fear in it, signor! Sometimes, in the torchlight, the water became red and my father told me that we had wounded the earth and that she would drown us, would burn us all up with her blood — ‘you will live to see it!’ It was all fancy, like enough, but when one hears such words deep in the bowels of the earth — in the damp and suffocating dark ness, amid the plaintive splashing of water and the grinding of iron against stone — one forgets for the moment how much is fantasy. For everything was fantastic there, dear signor: we men were so puny, while the mountain, into whose belly we were boring, reached up to the sky. One must see in order to understand it. It is necessary to see the black gaping mouth cut by us, tiny people, who entered it at sunset — and how sadly the sun looks after those who desert him and go into the bowels of the earth ! It is necessary to see our machines and the grim face of the mountain, and to hear the dark rumblings in it and the blasts, like the wild laughter of a madman.”

He looked at his hands, set right the medal on his blue blouse and sighed.

“Man knows how to work!” he continued, with manifest pride. “Oh, signor, a puny man, when he wills to work, is an invincible force! And, believe me: in the end, the little man will do everything he wants to do. My father did not believe it, at first.

“‘To cut through a mountain from country to country,’ he said ‘is contrary to the will of God, who separated countries by mountain walls; you will see that the Madonna will not be with us!’ He was wrong, the old man; the Madonna is on the side of everyone who loves her. Afterwards my father began to think as I now think and avow to you, because he felt that he was greater and stronger than the mountain; but there was a time when, on holidays, sitting at a table before a bottle of wine, he would declare to me and others:

“‘Children of God’ — that was his favourite saying, for he was a kind and good man — “children of God, you must not struggle with the earth like that; she will be revenged on you for her wounds, and will remain unconquerable! You will see: when we bore into the mountain as far as the heart, when we touch the heart, it will burn us up, it will hurl fire upon us, because the earth’s heart is fiery — everybody knows that! To cultivate the soil means to help it to give birth — we are bidden to do that; but now we are spoiling its physiognomy, its form. Behold! The farther we dig into the mountain the hotter the air becomes and the harder it is to breathe.”

The man laughed quietly and curled the ends of his moustache with both hands.

“Not he alone thought like that, and he was right; the farther we went in the tunnel, the hotter it became, and men fell prostrate and were overcome. Water gushed forth faster from the hot springs, whole seams fell down, and two of our fellows from Lugano went mad. At night in the barracks many of us talked in delirium, groaned and jumped up from our beds in terror.

” ‘Am I not right ?’ said my father, with fear In his eyes and coughing more and more, and more and more huskily — he did, signor. ‘Am I not right?’ he said. ‘She is unconquerable, the earth!’

“At last the old man lay down for the last time. He was very strong, my old one; for more than three weeks he struggled bravely with death, as a man who knows his worth, and never complained.

“‘My work is finished, Paolo,’ he said to me once in the night. ‘Take care of yourself and return home; let the Madonna guide you!’

“Then he was silent for a long time; he covered up his face, and was nigh to choking.”

The man stood up, looked at the mountains and stretched himself with such force that his sinews cracked.

“He took me by the hand, drew me to himself and said — it’s the solemn truth, signor —

” ‘Do you know, Paolo, my son, in spite of all, I think it will be done; we and those who advance from the other side will meet in the mountain, we shall meet — do you believe that?’

 “I did believe it, signor.”

‘Well, my son, so you must: everything must be done with a firm belief in a happy ending and in God who helps good people by the prayers of the Madonna. I beg you, my son, if it does happen, if the men meet, come to my grave and say: “Father, it is done,” so that I may know!’

 “It was all right, dear signor, I promised him. He died five days after my words were spoken, and two days before his death he asked me to bury him on the spot where he had last worked in the tunnel. He prayed, but I think it was in delirium.

“We and the others who came from the opposite side met in the mountain thirteen weeks after my father’s death — it was a mad day, signor! Oh, when we heard there, under the earth, in the darkness, the noise of other workmen, the noise of those who came to meet us under the earth — you understand, signor, under the tremendous weight of the earth which might have crushed us, puny little things, all at once had it but known how !

“For many days we heard these rumbling sounds ; every day they became louder and louder, clearer and clearer, and we became possessed by the joyful madness of conquerors — wo worked like demons, like persons without bodies, not feeling fatigue, not requiring directions — it was as good as a dance on a sunny day, upon my word of honor! We all became as good and kind to one another as children are. Oh, if you only knew how intensely passionate is one’s desire to meet a human being in the dark, under the earth into which one has bur rowed like a mole for many long months!”

His face flushed, he walked up close to the listener and, looking into the latter’s face with deep kindling eyes, went on quietly and joyously:

“And when the last wall finally crumbled away, and in the opening appeared the red light of a torch and somebody’s dark face covered with tears of joy, and then another face, and more torches and more faces — shouts of victory resounded, shouts of joy. . . Oh, it was the best day of my life, and when I think of it I feel that I have not lived in vain! There was work, my work, holy work, signor, I tell you, yes! …. Yes, we kissed the earth — that day the earth was specially near and dear to me, signor, and I fell in love with it as if it had been a woman!

 “Of course I went to my father! Of course — although I don’t know that the dead can hear — but I went : we must respect the wishes of those who toiled for us and who suffered no less than we do — must we not, signor ? . . .

“Yes, yes, I went to his grave, knocked with my foot against the ground and said, as he wished:

 “‘Father — it is done!’ I said. ‘The people have conquered. It is done, father!'”

.

Maxim Gorky.

(28 March 1868 – 18 June 1936)

Russian

Story Courtesy: The Phoenix. Vol 2 N0. 3-4 February- March 1915   Ed: Michael Monahan

(https://play.google.com/books/reader?id=cerUAAAAMAAJ&printsec=frontcover&pg=GBS.PA269)

అనుభవశాలి … డొరతీ పార్కర్, అమెరికను కవయిత్రి

22nd August is 125th Birth Anniversary of Dorothy Parker

వయసులో ఉన్నపుడు బలిష్ఠంగా, ధైర్యంగా ఉండేదాన్ని,

ఓహ్, ఆ రోజుల్లో … తప్పు తప్పే, ఒప్పు ఒప్పే!

నా రెక్కలు విప్పుకుని, నా జెండా ఎగురేసుకుంటూ

ప్రపంచంలోని అన్యాయాన్ని సరిదిద్దడానికి పరిగెత్తేను.

“ఒరేయ్ కుక్కల్లారా, దమ్ముంటే వచ్చి పోరాడండి!” అనేదాన్ని

అయ్యో చావడానికి ఒక్కబ్రతుకే ఉందని విలపించేదాన్ని.

ఇప్పుడు వయసు వాటారింది. మంచీ చెడూ

పిచ్చిగా ఒకదానితో ఒకటి పెనవేసుకుపోయాయి.

ఇప్పుడు ప్రశాంతంగా కూచుని అంటుంటాను:

“ప్రపంచం తీరే అంత. దాన్ని అలా వదిలినవాడే ధన్యుడు.

ఒక యుద్ధం ఓడినా, మరొక యుద్ధం గెలిచినా,

బిడ్డా! రెండిటిమధ్యా తేడా …అతి స్వల్పం!”

జడత్వం నన్నావహించి సందేహాల్లో ముంచుతుంది.

దాన్నే తత్త్వచింతన అని పిలుస్తారు.

.

డొరతీ పార్కర్

22 August 1893 –  7 June  1967

అమెరికను కవయిత్రి

.

The Veteran

.

When I was young and bold and strong,

Oh, right was right, and wrong was wrong!

My plume on high, my flag unfurled,

I rode away to right the world.

“Come out, you dogs, and fight!” said I,

And wept there was but once to die.

But I am old; and good and bad

Are woven in a crazy plaid.

I sit and say, “The world is so;

And he is wise who lets it go.

A battle lost, a battle won–

The difference is small, my son.”

Inertia rides and riddles me;

The which is called Philosophy.

.

Dorothy Parker

August 22, 1893 – June 7, 1967

American Poet

Poem Courtesy: https://hellopoetry.com/dorothy-parker/

బాధాసఖుడు… ఎడిలేడ్ ఏన్ ప్రాక్టర్, అమెరికను కవయిత్రి

“బాధ దానంతట అదే పోతుందిలే,

భవిష్యత్తులో మంచిరోజులకై కలగను,

ఈ వేళ సంగతి మరిచిపో,” అంటూ మిమ్మల్ని

మీరు మోసం చేసుకుంటూ ఆమెకు చెప్పొద్దు.

మీకు చెప్పాలనిపిస్తే, బాధ వృధాగా

పోదని ఆమెకి చెప్పండి;

అది నేర్పే గుణపాఠం వల్ల కలిగే లాభం

అది కలిగించే నొప్పికి పదిరెట్లు ఎక్కువని చెప్పండి.

ఎప్పటిలాగే పాతమాటలతో ఊరడించకండి:

“త్వరలోనే అది మరిచిపోతుందిలే”- అని.

కటువైన సత్యం, నిజమే, అది

విచారించవలసిన విషయమే;

ఆమెకు ‘వేరే విషయాలపై మనసుపోనీ,

కొత్త ఆనందాన్ని వెతుక్కో,” అని చెప్పొద్దు.

బదులుగా, గూడుకట్టుకున్న ఆమె దుఃఖానికి ఉపచారం చేస్తూ

బందీ అయిన ఆమె మనసు కూనిరాగాలు తీయగలిగేలా ప్రోత్సహించు.

అంతకంటే, ఆమెని ధైర్యంగా ముందుకి అడుగెయ్యమను.

కొత్త ముఖాల్ని మనసారా పలకరించమను;

డాలూ కత్తి పట్టుకుని శత్రువుని ఎదిరించినట్టుకాకుండా

ఇద్దరు ఆత్మీయ మిత్రులు కలుసుకున్నట్టుగా;

నల్లని తన నునులేత రెక్కల్ని

బలంగా పొదువుకోమని చెబుతూ, దుఃఖం

ఎప్పుడూ తోడుగా తీసుకువచ్చే ఆశీస్సుల

గుసగుసలను వినమని ఆమెకి ఉపదేశించు.

.

ఎడిలేడ్ ఏన్ ప్రాక్టర్

(30 October 1825 – 2 February 1864)

అమెరికను కవయిత్రి

.

.

 

FRIEND SORROW

.

Do not cheat thy Heart and tell her,

“Grief will pass away,

Hope for fairer times in future,

And forget to-day.”—

Tell her, if you will, that sorrow

Need not come in vain;

Tell her that the lesson taught her

Far outweighs the pain.

Cheat her not with the old comfort,

“Soon she will forget”—

Bitter truth, alas—but matter

Rather for regret;

Bid her not “Seek other pleasures,

Turn to other things:”—

Rather nurse her caged sorrow

‘Till the captive sings.

Rather bid her go forth bravely.

And the stranger greet;

Not as foe, with spear and buckler,

But as dear friends meet;

Bid her with a strong clasp hold her,

By her dusky wings—

Listening for the murmured blessing

Sorrow always brings.

.

Adelaide Anne Procter

(30 October 1825 – 2 February 1864)

English Poet and Philanthropist

Poem Courtesy:

http://gerald-massey.org.uk/procter/c_poems_1a.htm

ఆ వయసుకి… సారా టీజ్డేల్, అమెరికను కవయిత్రి

ఈ రాత్రి నా కళ్ళు మూసుకుని ఒక చిత్రమైన

ఊరేగింపు నా కళ్ళముందునుండి పోవడం గమనిస్తాను…

నీ ముఖాన్ని నేను అప్పటికింకా చూడకముందు రోజులు

ఎంతో ఆశలహేలతో నా ముందునుండి నడిచిపోతుంటాయి;

అవును! సిగ్గూ, సున్నితమైన మనసున్నరోజులు తరలిపోతాయి

కన్నీటిపొరతో ఏమీ కనిపించకపోయినా నృత్యంచేసే నర్తకిలా

అలా రోజులు గడచిపోయినా, గడచిన ప్రతిరోజూ

నన్ను నీ సన్నిధికి చేరుస్తోందని తెలుసుకోలేకపోయాను;

ఆ త్రోవలు చాలా ఇరుకుగా ఒకదానికొకటి దూరంగా ఉన్నప్పటికీ

ప్రతీదారీ నన్ను నీ హృదయాసమీపానికే చేర్చింది…

ఓహ్, పిచ్చి సున్నితమైన వయసు! ఓహ్, ఒంటరి ఏకాంత దినాలు,

గొంతు కన్నీళ్ళలో మునిగిపోయినా, పాడటానికి తపించిన రోజులు!

.

సారా టీజ్డేల్

(8 ఆగష్టు 1884 – 29 జనవరి 1933)

అమెరికను కవయిత్రి.

 

 

220px-Sara_Teasdale._Photograph_by_Gerhard_Sisters,_ca._1910_Missouri_History_Museum_Photograph_and_Print_Collection._Portraits_n21492

.

To The Years…

.

To-night I close my eyes and see

A strange procession passing me–

The years before I saw your face

Go by me with a wistful grace;

They pass, the sensitive shy years,

As one who strives to dance, half blind with tears.

The years went by and never knew

That each one brought me nearer you;

Their path was narrow and apart

And yet it led me to your heart–

Oh sensitive shy years, oh lonely years,

That strove to sing with voices drowned in tears.

.

Sara Teasdale

(August 8, 1884 – January 29, 1933)

American

మనమేం చేయ్యగలం?… చార్ల్స్ బ్యుకోవ్స్కీ , అమెరికను కవి

మహా అయితే మానవత్వంలో ఉన్నదేమిటి కాస్తంత మార్దవత్వం తప్ప.

కాసింత అవగాహన, అప్పుడప్పుడు

సాహసోపేతమైన పనులు.

కానీ స్థూలంగా చూసినపుడు అది ఏ మాత్రం సరుకులేని

శూన్యమైన గోళాకారపు ముద్ద.

నిద్రలో మునిగిన భీకరమైన జంతువులాంటిదది.

దాన్ని ఎవరూ ఒకపట్టాన నిద్రలేపలేరు.

పొరపాటున నిద్రలేపినా, అది స్వార్థం, హత్యలూ, అన్యాయమైన తీర్పులూ

క్రౌర్యం ప్రదర్శించడంలోనూ మాత్రమే బాగా పనిచేస్తుంది.

ఇలాంటి మానవత్వంతో మనకేమిటి ఉపయోగం?

ఏమీ లేదు.

ఎంత వీలయితే అంత దానికి దూరంగా ఉండడం మంచిది.

అర్థంలేనిదీ, దుర్మార్గమూ, విషతుల్యమైనదాన్ని

ఎలా చూస్తారో అలా దాన్ని చూడాలి.

కానీ జాగ్రత్త! దాన్ని మీనుండి పరిరక్షించుకుందికి

అప్పుడే చట్టాలు చేసే ఉంది.

అది మిమ్మల్ని ఏ కారణం చూపించకుండా చంపొచ్చు.

దానినుండి పారిపోవాలంటే మీకు చాలా చతురత కావాలి.

కొద్దిమందే దాన్ని తప్పించుకోగలరు.

ఏ ప్రణాళిక వేస్తారన్నది మీరు ఆలోచించుకోవలసిందే.

దాన్ని తప్పించుకున్నవాణ్ణి నేనింతవరకు చూడలేదు.

నేను చాలా చాలా ప్రముఖుల్నీ,గొప్పవాళ్ళనీ కలిసేను

గానీ, వాళ్ళూ దాన్ని తప్పించుకోలేకపోయారు, కారణం

వాళ్ళు మానవత్వం పరిథిలోనే గొప్పవాళ్ళూ

ప్రముఖులూ అవగలిగేరు.

నేనూ తప్పించుకోలేకపోయాను.

గానీ తప్పించుకుందికి కసారి తప్పితే

మరొకసారి ప్రయత్నించడం మానలేదు.

ప్రాణం పోయే లోపు, నేను నా జీవితాన్ని

అందుకోగలనని ఆశిస్తున్నాను.

.

చార్ల్స్ బ్యుకోవ్స్కీ

August 16, 1920 – March 9, 1994

అమెరికను కవి

.

What can we do?

At their best, there is gentleness in Humanity.

Some understanding and, at times, acts of

courage

But all in all it is a mass, a glob that doesn’t

have too much.

It is like a large animal deep in sleep and

almost nothing can awaken it.

When activated it’s best at brutality,

selfishness, unjust judgments, murder.

What can we do with it, this Humanity?

Nothing.

Avoid the thing as much as possible.

Treat it as you would anything poisonous, vicious

and mindless.

But be careful. It has enacted laws to protect

itself from you.

It can kill you without cause.

and to escape it you must be subtle.

Few escape.

It’s up to you to figure a plan.

I have met nobody who has escaped.

I have met some of the great and

famous but they have not escaped

for they are only great and famous within

Humanity.

I have not escaped

but I have not failed in trying again and

again.

Before my death I hope to obtain my

life.

.

Charles Bukowski 

August 16, 1920 – March 9, 1994

German-born American Poet, Novelist and Short Story Writer

Poem Courtesy:

https://bukowski.net/poems/what.php

%d bloggers like this: