అనువాదలహరి

పాత – కొత్త… అజ్ఞాత చీనీ కవి

ఆమె కొండమీద దొరికే వనమూలికలు ఏరుకుందికి వెళ్లింది.
దిగి వస్తున్నప్పుడు దారిలో తన మాజీ భర్త ఎదురయ్యాడు.
సంప్రదాయంగా ముణుకులు వంచి నమస్కరించి అడిగింది
“నూతన వధువుతో మీ జీవితం ఇప్పుడెలా ఉంది?” అని.

“నా భార్య చాలా తెలివిగా మాటాడుతుంది గాని,
నా మొదటి భార్య అలరించినట్టుగా అలరించలేదు.
అందంలో ఎవరూ ఎవరికీ తీసిపోరు,
కానీ ఉపయోగపడడంలో ఇద్దరికీ పోలిక లేదు.
నా భార్య నన్ను కలవడానికి వీధిలోనికి వస్తే
నా మాజీ భార్య ఎప్పుడూ అంతర గృహంలోంచి వచ్చేది.
నా నూత్న వధువు పట్టు బుటేదారు పనిలో మంచి నేర్పరి.
నా మాజీ భార్యకి సాదా సీదా కుట్టు పనిలో ప్రావీణ్యం ఉంది.
పట్టు బుటేదారు పనితో రోజుకి ఒక అంగుళం నేతపని చెయ్యొచ్చు
అదే సీదాసాదా కుట్టుపనితో ఐదు అడుగుల మేర నెయ్యవచ్చు.
ఆమెకున్న నైపుణ్యాన్ని నీ కుట్టుపనితో సరిపోల్చినపుడు

నా నూతన వధువు మాజీ భార్యకు సాటిరాదని తెలుస్తుంది.
.

అనువాదం: ఆర్థర్ వాలీ.

అజ్ఞాత చీనీ కవి
క్రీ.పూ. 1 వ శతాబ్దం.

Old and New

.

She went up the mountain to pluck wild herbs

She came down the mountain and met her former husband.

She knelt down and asked her former husband

“What do you find your new wife like?”


“My new wife, although her talk is clever,

Cannot charm me as my old wife could.

In beauty there is not much to choose,

But in usefulness they are not at all alike.

My new wife comes in from the road to meet me;

My old wife always came down from her tower.

My new wife is clever at embroidering silk;

My old wife was good at plain sewing.

Of silk embroidery one can do an inch a day;

Of plain sewing, more than five feet.

Putting her skills by the side of your sewing

I see that the new wife will not compare with the old.

.

Anonymous Chinese Poet

1st  Century BC

Translation: Arthur Waley.

Poem Courtesy:

https://archive.org/details/anthologyofworld0000vand/page/12/mode/1up

జపనీస్ సంకలనం Shūi Wakashū నుండి రెండు కవితలు

ఇప్పటికీ మంచు పూర్తిగా కరుగని
ఆ కొండమీది పల్లె
ఆ కోకిల కుహుకుహూలకు తప్ప
వసంతం అడుగుపెట్టిందని
ఎలా గ్రహించగలిగి ఉండేది?
.
నకత్సుకాసా
9వ శతాబ్దం.
జపనీస్ కవి

కొండ మొదలుని
మరుగుపరుస్తున్న నదిమీది పొగమంచు
పైకి తేలిపోతుంటే
హేమంతప్రభావానికి ఆ కొండ
ఆకాసానికి వ్రేలాడుతున్నట్టు కనిపిస్తోంది.
.
కొయొవారా ఫుకుయాబు
900-930
జపనీస్ కవి

Selections from Shūi Wakashū

If it were not for the voice

Of the Nightingale,

How would the mountain-village

Where the snow is still unmelted

Know the spring?

.

Nakatsukasa

C.900

https://archive.org/details/anthologyofworld0000vand/page/46/mode/1up

Because river-fog

Hiding the mountain base

Has risen,

The autumn mountain looks

As though it hung in the sky.

.

Kiyowara Fukuyabu

C 900 – 930

https://archive.org/details/anthologyofworld0000vand/page/47/mode/1up

(Translation: Arthur Waley)

The Shūi Wakashū (Collection of Gleanings), often abbreviated as Shūishū, is the third imperial anthology of waka from Heian period Japan. It was compiled by Emperor Kazan in about 1005. Its twenty volumes contain 1,351 poems. The details of its publication and compilation are unclear.

The Shūishū was an expansion of Fujiwara no Kintō‘s earlier anthology, the Shūishō (Selection of Gleanings), compiled between 996 and 999. Until the early nineteenth century, it was mistakenly believed that the Shūishō was a selection of the best poems from the Shūishū, and so the former was more highly regarded.

The Shūi Wakashū  is the first imperial anthology to include tan-renga  (short linked verse),  or waka composed by two poets – the earliest form of renga recorded.
(Courtesy: Wikipedia)

Love in a Hospital… Ismail, Telugu Poet, Indian


.
It was not yet time for your visit

I was watching the cityscape through the window

earth had stretched its sharp nails of shadows

Tearing open the sky, it swallowed the Sun.

And the Bacilli were sweeping through every corner,

drawing the last trace of hope from the moans.

It was time for your visit

suddenly, tubelights-syrenges started injectimg

Light into the veins of ashen city.

At last, windows opened their eyes.

I could hear your shoes on the steps

You enter like a WBC then.

.

Ismail

(26 May 1928 – 25 November 2003)

Telugu Poet

హాస్పిటల్లో ప్రేమ

.

నువ్వొచ్చేవేళ కాలేదింకా

గవాక్షంలోంచి చూస్తున్నాను ఊరివంక

నీడల వాడిగోళ్ళని చాచింది ధరణి

నింగి పొట్టని చీల్చి మింగింది రవిని

మూలమూలలా ” బేసిలై “ తోడుకుంటున్నాయి

మూలుగుల్లోని వెలుగుల్నికూడా తోడేస్తున్నాయి.

నువొచ్చే వేళైంది

చివాల్న ట్యూబ్లైట్ల ఇంజక్షను మొదలైంది

పట్టణం నరాల్లోకి కాంతులు ప్రవహించాయి

కట్టకడకు కిటికీలు కళ్ళుతెరిచాయి

మెల్లగా మెట్లపై నీ బూట్ల చప్పుడు

తెల్ల జీవకణంలా ప్రవేశిస్తావప్పుడు.

.

ఇస్మాయిల్

(26 May 1928 – 25 November 2003)

తెలుగు కవి

పేదమహరాజు (సానెట్) .. బార్తలొ మేయో ది సెయింట్ ఏంజెలో, ఇటాలియన్ కవి

(కవి తన పేదరికం గూర్చి హాస్యంగా చెబుతున్నాడు)  

.

దారిద్య్రంలో నేను ఎంత గొప్పవాడినంటే  

ఈ క్షణంలో పారిస్, రోం, పీసా, పాడువా

బైజాంటియం, వెనిస్, ల్యూకా, ఫ్లారెన్స్, ఫర్లీ వంటి 

అన్నినగరాలకి సరఫరా చెయ్యగలను.

నా దగ్గరఅచ్చమైన అనేక ‘శూన్యం’, ‘పూజ్యం’ నాణెపు నిల్వలున్నాయి. 

దానికి తోడు ప్రతి ఏడూ, సున్నాకీ, శూన్యానికీ మధ్య

ఉన్నన్ని ఓడలనిండా వచ్చి పడిపోతుంటాయి.   

బంగారం, విలువైన రత్నాల రాశులయితే  నాదగ్గర

చక్రాల్లా చెక్కినవి వంద సున్నాల విలువైనవున్నాయి;

అన్నిటికంటే, అదంతా మిత్రులకి ఖర్చుచేసే స్వాతంత్య్రముంది.  

నేను ఖర్చుపెట్టడానికి వెనుకాడవలసిన పనిలేదు. 

నా సంపద భద్రతగురించి ఇసుమంతైనా భయపడనక్కర లేదు,

ఏ దొంగా దాన్ని దోచుకుని పోలేడు, దేముడి మీద ఒట్టు!

 .

(అనువాదం: D G రోజెటీ)    

బార్తలొమేయో ది సెయింట్ ఏంజెలో

13th Century  

ఇటాలియన్ కవి 

Sonnet

(He jests concerning his Poverty)

I am so passing rich in poverty

That I could furnish forth Paris and Rome,

Pisa and Padua and Byzantium,

Venice and Lucca, Florence and Forli;

For I possess in actual specie,

Of Nihil and of nothing a great sum;

And unto this my hoard whole shiploads come,

What between nought and zero, annually.

In gold and precious jewels I have got

A hundred ciphers’ worth, all roundly writ;

And therewithal am free to feast my friend.

Because I need not be afraid to spend,

Nor doubt the safety of my wealth a whit:

No thief will ever steal thereof, God wot.

.

Tr: D G Rosetti.

Bartolomeo di  Sant’ Angelo

Italian Poet

13th Century

https://archive.org/details/anthologyofworld0000vand/page/484/mode/1up

మృత్యుఘంటికలు (సానెట్)… ఫ్రాన్సిస్కో దె కెబెదో, స్పానిష్ కవి

ఈ కవితలో కవి రెండు అవసాన దశకు వచ్చిన వస్తువులు తీసుకుని (స్వంత ఊరులో ఉన్న తన ఇల్లు, తన శరీరం) శిధిలమౌతున్న మొదటి వస్తువు ద్వారా, రెండవ దాని (తన శరీర) స్థితిని గ్రహించడం చక్కగా చూపిస్తాడు. మనం రోజూ చనిపోతున్న వాళ్ళనీ చూస్తుంటాం, శిధిలమైపోతున్నవీ చూస్తుంటాం. కానీ, రోజు రోజుకీ మనంకూడా తెలియకుండనే శిధిలస్థితికి చేరుకుంటున్నామన్న ఎరుక మనకి కలుగదు. 18వ శతాబ్దం వరకూ, మనదేశంలో కూడా ప్రతి ఊరుచుట్టూ, పెద్ద పెద్ద నగరాలకీ ఊరి/ నగర సరిహద్దులో చుట్టూ ఒక ప్రహారీ ఉండేదిట.

* * *

నా పుట్టిన ఊరి పొలిమేరల ప్రహారీని గమనించాను

ఒకప్పుడు దృఢంగా ఉండేది, ఇప్పుడు పాడుబడి పెల్లలూడిపోతోంది. 

 ఇప్పటి తీరుకు తగ్గట్టు నిర్లక్ష్యానికి గురై ఆ గోడల శక్తి నశించింది  

ఒకప్పుడు మహోన్నతంగా ఉండే ప్రాకారాలు శిధిలమైపోయాయి.

నేను పొలాలు చూడటానికి వెళ్ళేను. అక్కడ అప్పుడే మంచు కరిగి

ఏర్పడ్డ నీటి తడిని సూర్యుడు ఆబగా తాగేయడం గమనించాను.

కొండవాలున పశువులు గిట్టలతో నేలదువ్వుతూ అరుస్తున్నాయి.

వాటి బాధలు చూసి ఇక్కడకు వచ్చిన ఆనందం ఆవిరైపోయింది. 

మా యింటికి వెళ్ళాను; తేమకి ఆ పాత గోడలు మచ్చలు పడి 

పాడు బడుతున్న వస్తువులన్నీ ఆ ఇంటిని కొల్లగొంటున్నాయి; 

అరిగిపోయిన నా చేతికర్ర అప్పుడే వంగిపోసాగింది.

కాలం గెలుస్తున్నట్టు గ్రహించాను; నా కత్తీ తుప్పుపట్టింది;

శిధిలం కానిది ఏదైనా ఉందేమో చూద్దామనుకుంటే

మచ్చుకి ఒక్కటికూడా కంటికి కనిపించలేదు.

.

ఫ్రాన్సిస్కో దె కెబెదొ

(14 September 1580 – 8 September 1645)

స్పానిష్ కవి

Sonnet: Death warnings

.

I saw the ramparts of my native land,

One time so strong, now dropping in decay,

Their strength destroyed by this new age’s way

That has worn out and rotted what was grand.

I went into the fields; there I could see

The sun drink up the waters newly thawed;

And on the hills the moaning cattle pawed,

Their miseries robbed the light of day for me.

I went into my house; I saw how spotted,

Decaying things made that old home their prize;

My withered walking-staff had come to bend.

I felt the age had won; my sword was rotted;

And there was nothing on which to set my eyes

That was not a reminder of the end.

.

(Tr: John Masefield)

Francisco de Quevedo y Villegas

(14 September 1580 – 8 September 1645)

Spanish Poet

https://archive.org/details/anthologyofworld0000vand/page/645/mode/1up

సానెట్ 2 … లూయిజ్ వాజ్ ది కమోజ్, స్పానిష్ కవి

నా పెదవినుండి వెలువడిన మధుర గీతాల్లారా, నను విడిచిపొండి,

సంగీతానికి శృతిబద్ధమైన వాద్యపరికరాల్లారా, నను వీడిపొండి,

మైదానాల్లోని రమణీయమైన ఎగిసే నీటిబుగ్గలారా, నను వీడిపొండి

కొండకోనల్లోని మంత్రముగ్ధుణ్ణిచేసే తరు, లతాంతాల్లారా, నను వీడిపొండి, 

అనాదిగా వేణువునుండి వెలువడుతున్న రసధునులారా, నను విడిచి పొండి,

జనపదాల్లోని విందు, వినోద, జాతర సమూహాల్లారా, నను విడిచిపొండి,

రెల్లుపొదలలోదాగిన జంతు, పక్షి సమూహాల్లారా, నను వీడిపొండి,

శీతలతరుచాయలలో హాయిగా విశ్రమించే గోపకులారా, నను వీడిపొండి,

నాకిపుడు ఏ సూర్య చంద్రులూ ఉదయించి వెలుగులీనబోరు,

మనః శాంతి అంతరించి,చీకటి నాపై పెను పొరలా కమ్ముకుంది

నాకిక దిక్, దిగంతరసిమలలో ఎక్కడా సంతోషమన్నది కనరాదు,

నేను ఆశించినవీ, ప్రేమించినవీ నశిస్తే ఇక నశించనీ,

కానీ, ఓ నా దౌర్భాగ్యమా! నువ్వు మాత్రం నన్ను విడిచిపోకు, 

చివరకి ప్రాణాలు హరించి నాకు విముక్తి కలిగించగలిగేది నువ్వే!

.

  (అనువాదం: రిఛర్డ్ గార్నెట్)

లూయిజ్ వాజ్ ది కమోజ్  

(1524 or 1525 – 20 June1580) 

స్పానిష్ కవి

Sonnet

.

Leave me, all sweet refrains my lip hath made;

Leave me, all instruments attuned for song;

Leave me, all fountains pleasant meads among;

Leave me, all charms of garden and of glade;

Leave me, all melodies the pipe hath played;

Leave me, all rural feast and sportive throng;

Leave me, all flocks the reed beguiles along;

Leave me, all shepherds happy in the shade.

Sun, moon, stars, for me no longer glow;

Night would I have, to vail for vanished peace;

Let me from pole to pole no pleasure know;

Let all that I have loved and cherished cease;

But see that thou forsake me not, my Woe,

Who wilt, by killing, finally release.

.

(Tr: Richard Garnett)

Luís Vaz de Camões

(1524 or 1525 – 20 June1580

Spanish Poet

https://archive.org/details/anthologyofworld0000vand/page/635/mode/1up

సానెట్… లూయిజ్ వాజ్ ది కమోజ్, స్పానిష్ కవి

కాలమూ మనిషీ ఎన్నడూ స్థిరంగా ఉండరు;

అదృష్టం దూరమైన మనిషి ధైర్యమూ దూరమౌతుంది;

సరి కొత్త స్వభావాన్ని సంతరించుకున్న ప్రకృతితో 

ఈ ప్రపంచమంతా “తిండిపోతు మార్పు” ఆహారంలా కనిపిస్తోంది.

ఏ దిక్కు చూసినా అంతులేని సరికొత్త చిగుళ్ళు కనుపిస్తున్నాయి 

ఎంతగా అంటే, ఈ భూమి ఇంత భరించగలదని ఊహించలేనంత.

బహుశా గతాన్ని గురించిన శోకమే నిలకడగా ఉంటుంది, 

గతంలో చేసిన మంచికై వగపూను, అది నిజంగా మంచి అయితే.

 కాలం పచ్చదనంతో మొన్నటిదాకా ఈ మైదానాన్ని ఉల్లాసం నింపింది. 

ఇప్పుడు హేమంతపు మంచుసోనలతో తెల్లని తివాచీ పరుస్తోంది  

నా పాట ఈ సమయంలో విషాద రాగాలాపనకి ఆయత్తమౌతోంది 

అన్నిటికంటే ముఖ్యంగా, నేను సోకించే సందర్భం

మానవ సమూహం గురించే; వాళ్ల మార్పు ఎప్పుడూ చెడువైపే, 

నీ లా, కనీసం అరుదుగానైనా, మంచిని చేయ తలపోయరు గదా!

 .

(అనువాదం:  రిఛర్డ్ గార్నెట్)   

 లూయిజ్ వాజ్ ది కమోజ్  

(1524 or 1525 – 20 June1580) 

స్పానిష్ కవి

Sonnet

.

Time and mortal will stand never fast;

Estranged fates man’s confidence estrange;

Aye with new quality imbued, the vast

World seems but victual of voracious change.

New endless growth surrounds on every side,

Such as we deemed not earth could ever bear,

Only doth sorrow for past woe abide

And sorrow for past good, if good it were.

Now Time with green hath made the meadows gay,

Late carpeted with snow by winter frore,

And to lament hath turned my gentle lay;

Yet of all change chiefly I deplore,

The human lot, transformed to ill alway,

Not chequered with rare blessing as of yore.

(Tr.:  Richard Garnett)

Luís Vaz de Camões

(1524 or 1525 – 20 June1580)

Spanish Poet

https://archive.org/details/anthologyofworld0000vand/page/636/mode/1up?q=614

మంచు సోన … కర్దూచీ, ఇటాలియన్ కవి

చీకటి ముసిరిన ఆకాశం నుండి నిశ్శబ్దంగా, నెమ్మదిగా కురుస్తోంది మంచు

నగరంలో, అరుపులూ, జీవవ్యాపారాల సందడీ సద్దుమణుగుతోంది

పరిగెడుతున్న చక్రాల శబ్దాలూ, వీధి వర్తకుల అరుపులూ,

యువత కేరింతలూ, ప్రేమగీతాలూ వినిపించడం లేదు. 

కాలావధులు లేని ప్రపంచపు నిట్టూర్పుల్లా, నిద్రపోతున్న మెట్లమీదుగా  

లోహపుజాడీనుండి గంటలు కరకుగా బొంగురుగా మూలుగుతున్నాయి.  

దారితప్పిన పక్షులు కిటీకీ అద్దాలమీద పదే పదే కొట్టుకుంటున్నాయి 

నా సహచర ప్రేతాత్మ మిత్రులు వెనుదిరిగి, నావంకచూస్తూ పిలుస్తున్నారు. 

శలవు ప్రియతములారా, త్వరలో కలుద్దాం, భయమెరుగని ఓ మనసా!   

పద!నీరవంలోకి అడుగువేస్తున్నా, ఆ నీడలోనే విశ్రమిస్తా.

 .

(అనువాదం: రొమిల్డా రెండెల్) 

జియొస్యూ కర్దూచీ 

(27th July 1835 – 16th Feb 1907)

ఇటాలియన్ కవి

Snowfall

.

Silently, slowly falls the snow from an ashen sky,

Cries, and sounds of life from the city rise no more,

No more the hawker’s shout and the sound of running wheels,

No more the joyous song of love and youth arise.

Raucously from the somber spire through the leaden air

The hours moan, like sighs of a world removed from time.

Wandering birds insistent knock on the glowing panes.

My ghostly friends return, and gaze, and call me.

Soon, my dear ones, soon—be still, O dauntless heart—

Down to the silence I come, in the shadow I will rest.

.

(Tr: Romilda Rendel)

Giosuè Carducci 

(27th July 1835 – 16th Feb 1907)

Italian Poet

https://archive.org/details/anthologyofworld0000vand/page/611/mode/1up

పరమాత్మ… మైకేలేంజెలో, ఇటాలియన్ శిల్పి, కవి

నా ప్రార్థనల వెనుక నీ ఆశీస్సులున్నపుడు 

తండ్రీ! ఆ ప్రార్థనలు అర్థవంతమై ఉంటాయి: 

నిస్సహాయమైన నా హృదయం జీవంలేని మట్టి వంటిది,

తనంత తానుగా ఏ మంచి, పవిత్రమైన వాక్యాల 

సారాంశాన్నీ గుర్తించి గ్రహించ సమర్థురాలు కాదు.

నీవు విత్తువి, నీ అనుగ్రహంతో ప్రయత్నం వేగవంతమౌతుంది,

నీవే గనక మాకు సరియైన మార్గాన్ని చూపించకపొతే

దాన్ని ఏ మనిషీ కనుక్కోలేడు; నీవు మార్గదర్శనం చెయ్యి! 

నా మనసులోకి ఎటువంటి ఆలోచనలు జొప్పిస్తావంటే 

ఆ ప్రభావంతో నీ పవిత్రమైన అడుగుజాడలను 

అనుసరించగల సమర్థత నాలో ఉద్భవిస్తుంది.       

నాకున్న భాషాపరమైన సంకెలలను విడగొట్టు

నిన్ను స్తుతించగల సమర్థత నాకు చేకూరేట్టూ

నిను ఆచంద్రతారార్కం కీర్తించగలిగేటట్టూ. 

.
(అనువాదం: విలియమ్ వర్డ్స్ వర్త్)

మైకేలేంజెలో

(March 1475 – 18 February 1564) 

ఇటాలియన్ శిల్పి, కవి

The Supreme Being

.

The prayers I make will then be sweet indeed,

If Thou the spirit give by which I pray:

My unassisted heart is  barren clay,

Which of its native self can nothing feed:

Of good and pious works. Thou art the seed,

Which quickens only where Thou say’st it may;

Unless Thou show to us Thine own true way,

No man can find it: Father! Thou must lead.

Do Thou, then, breathe those thoughts into my mind

By which such virtue may in me be bred

That in Thy holy footsteps I may tread;

The fetters of my tongue do Thou unbind,

That I may have the power to sing Thee,

And sound Thy praises everlastingly.

.

(Tr: William Wordsworth)

Michaelangelo Buonarroti

(March 1475 – 18 February 1564)

Italian sculptor, painter, architect and poet

https://archive.org/details/anthologyofworld0000vand/page/584/mode/1up

The Expat… Vinnakota Ravisankar, Telugu Poet, India

It was long since the umbilical was snapped.

Decades passed since the borders were crossed.

Yet, the yearning for the motherland

Has not ceased a whit.

The host country has provided everything.

It taught necessary skills

to gather the fruits of life.

But, the land of early faltering steps

Remains in memory for ever.

Not only this soil,

Even the atmosphere here

looks crass and unfamiliar

The Sun and the Moon rising everyday

Seem spent, used up and secondhand.

We go to places

Fly like dreams taking to wings.

But whenever the eyelids close in a nap

The face of a childhood pal

Greets us in our dreams.

Someday, for sure

I take rest under this soil.

But even in that eternal sleep

The tangs of my native soil

Shall haunt overwhelming me.

.

Vinnakota Ravisankar

Telugu Poet

A product of REC Warangal, Telangana State, India, Sri Ravisankar works for Dominion Energy and lives in Columbia, South Carolina, US.

A prolific writer and a poet of fine sensibilities, Sri Ravisankar has to his credit three poetry collections ‘కుండీలో మర్రిచెట్టు’ (The Bonsai Bunyan), ‘వేసవి వాన’ (The Summer Rain), and ‘రెండో పాత్ర’ (The Other Cap); and a Collection of literary essays ‘కవిత్వంలో నేను’ (The ‘I’ in Poetry)

ప్రవాసి   

.

బొడ్డుతెగి చాలా కాలమయింది

ఒడ్డు మారికూడా దశాబ్దాలు దాటింది

అయినా అమ్మనేలమీద బెంగ మాత్రం

అణువంతైనా తగ్గదు.   

ఆదరించిన నేలే అన్నీ ఇచ్చింది

బ్రతుకుఫలాలు అందుకోవటానికి

పరుగెత్తటం నెర్పింది

కానితప్పటడుగులు వేసిన నేలే

ఎప్పటికీ తలపుల్లో నిలుస్తుంది.

ఈ నేలే కాదు

ఇక్కడి ఆకాశం కూడా

అపరిచితంగా తోస్తుంది

ఉదయించించే సూర్యచంద్రులు

వాడిన వస్తువుల్లా కనిపిస్తారు.

ఎక్కడికో వెళతాము

రెక్కలొచ్చిన కలలా ఎగురుతాము

కానికన్నులు మూసుకున్నప్పుడు

చిన్నప్పటి నేస్తం ముఖమే

కలలో పలకరిస్తుంది.

ఏదో ఒకనాటికి

నేనూ ఈ నేల కిందే నిదురిస్తాను

అనంతశయనంలో  కూడా బహుశా

అక్కడి వాసనలే

విడవకుండా నన్ను వెంటాడతాయి.

.

 విన్నకోట రవిశంకర్

తెలుగు కవి

(తానా జ్ఞాపిక 2013)

అనంతవిశ్వం… జియకోమో లెపార్డీ, ఇటాలియన్ కవి

ఒంటరిగా నిలబడ్డ ఈ కొండ అంటే నా కెంతో ఇష్టం,

చూపుల అవధి దాటిన దిజ్ఞ్మండలాన్ని కనిపించనీయకుండా

నా దృష్టిని నిరోధిస్తున్న ఈ కంచె అన్నా నాకిష్టమే.

కానీ, ఇక్కడ హాయిగా కూచుని ఆలోచనలలో మైమరచినపుడు

నా ఆలోచనలు ఎక్కడో సుదూరతీరాలకు విస్తరించిన రోదసినీ 

అద్భుతమైన నీరవతనీ, దివ్యమైన శాంతినీ గ్రహిస్తాయి;

నాకు ఒక్కసారి భయమేస్తుంది కూడా; కానీ, వెంటనే ప్రక్కనే

ఆకుల దొంతరలలో కదులుతున్న గాలి చేసే మర్మరధ్వనులు విని 

స్పష్టమైన చైతన్యవంతపు వర్తమానాన్నీ, నిర్జీవమైన గతాన్నీ 

ఆ అనంత నీరవతలోని ప్రశాంతతతో, శబ్దాలతో సరి పోల్చుకుని  

మనసులోనే ఆ అనంత తత్త్వాన్ని ఆలింగనం చేసుకుంటాను. 

ఆ మహత్వ అపారతలో నా ఆత్మ తలమునకలైపోతుంది.

ఆ పారావారములో పడవమునక ఎంతో మధురంగా ఉంటుంది.

.
(అనువాదం:  లోర్నా ద లుక్సి) 

జియకోమో లెపార్డీ, 

(29 June 1798 – 14 June 1837)

ఇటాలియన్ కవి

L’Infinito

.

I always loved this solitary hill,

This hedge as well, which takes so large a share

Of the far-flung horizon from my view;

But seated here, in contemplation lost,

My thought discovers vaster space beyond

Supernal silence and unfathomed peace;

Almost I am afraid; then, since I hear

The murmur of the wind among the leaves,

I match that infinite calm unto this sound

And with my mind embrace eternity,

The vivid, speaking present and dead past;

In such immensity my spirit drowns,

And sweet to me is shipwreck in this sea.

.

(Lorna De’ Luccchi)

Giacomo Leopardi

(29 June 1798 – 14 June 1837)

Italian Poet

https://archive.org/details/anthologyofworld0000vand/page/610/mode/1up

ప్రజలు… తొమాసో కేంపనెల్లా, ఇటాలియన్ కవి, తత్త్వవేత్త

తన బలం ఏమిటో తనకే తెలియని తెలివిమాలిన 

పశుప్రాయులు ప్రజలు, అందు వల్లనే వాళ్ళు రాయీ,

కట్టెలువంటి బరువులు మోస్తుంటారు; ఎంతమాత్రం బలంలేని

చిన్నపిల్లవాడి చెయ్యి ముకుతాడుతో, ములుగర్రతో నడపగలుగుతుంది.

ఒక్క తాపు తంతే చాలు, దాని బంధం తెగిపోతుంది,

కానీ ఎందుకో ఆ జంతువు భయపడుతుంది, అంతేకాదు

పిల్లాడు అడిగినవన్నీ చేస్తుంది; దాని భయకారణం దానికే తెలీదు; 

నిష్కారణ భయాలతో తబ్బిబ్బై, అచేతనమైపోతుంది.

అంతకంటే చిత్రం, తన చేతులతో స్వయంగా గొంతు నొక్కుకుని,

రాజ్యాధిపతులు తన ఇంట్లోంచి కొల్లగొని, తనపై విసిరే 

చిల్లరపైసలకు యుద్ధాలనీ, మృత్యువునీ తలకెత్తుకుంటుంది.

ఈ భూమ్యాకాశాల మధ్యనున్న సర్వస్వమూ తనదే అయినా,

ఆ విషయం తనకు తెలియదు; నిజం చెప్పొద్దూ, ఒకవేళ ఎవరైనా 

ఎదురు తిరిగితే వాళ్ళని ఎంతమాత్రం కనికరం చూపక చంపుతుంది.

.

(అనువాదం: జాన్ ఏడింగ్టన్ సైమండ్స్)  

తొమాసో కేంపనెల్లా

(5 September 1568 – 21 May 1639)

ఇటాలియన్ కవీ, తత్త్వవేత్త. 

The People

.

The people is a beast of muddy brain

That knows not its own force, and therefore stands

Loaded with wood and stone; the powerless hands

Of mere a child guide it with bit and rein:

One kick would be enough to break the chain;

But the beast fears, and what the child demands

It does; nor its own terror understands,

Confused and stupefied by bugbears vain.

Most wonderful! With its own hands it ties

And gags itself- gives itself death and war

For pence doled out by kings from its own store.

Its own are all things between earth and heaven;

But this it knows not; and if one arise

To tell the truth, it kills him unforgiven.

.

(Tr: John Addington Symonds)

Tomasso Campanella

(5 September 1568 – 21 May 1639)

Italian Poet

https://archive.org/details/anthologyofworld0000vand/page/599/mode/1up

%d bloggers like this: