Father!

Even when everything was exhausted in the house

You never let us feel the want for anything

Somehow you would arrange with a word or call;

Mother would prepare us meal even by mooching.

I come to know that

There won’t be any want

In lives that knew how to repay

When mother serves me eagerly

A little more, every time I say ‘I am full’.

I devour hungrily first,

And stretch out legs till the bear is sated;

When I say: ‘mom, why don’t you eat as well?’

Reassured that I was full,

You both reduce to grains whenever I am hungry.

*

“Why didn’t you go to school?”

“There is no rice?”

I am not sure if it was my mother

Or my hunger answered your question.

But the ripe kernel of the beans

We roasted on the hearth and ate

Gave a feel of motherliness, If not savor.

Father!

That night

When you moved towards me

Under the heat of the hearth,

We slept not with hunger

But with motherliness.

.

Kasi Raju

 

 

ఆకలి సెగలో

.

ఇల్లు మొత్తం నిండుకున్నా

లేనితనం ఎప్పుడూ లేదు

మాటో, పిలుపో, సద్దుబాటు చేసి వెళ్ళిపోతావ్,

అమ్మేమో అప్పైనా తెచ్చి వండేస్తది.

బదులివ్వడం తెలిసిన బతుకుల్లో లేదన్న బాధ తెలీదని

అమ్మ కొసరి కొసరి వడ్డిస్తున్నప్పుడే తెలుస్తాది.

ఆకలిగా ఆవురావురంటూ తిని, కాస్త నిండాక కాళ్ళుసాపుకు తిని

అమ్మా నువ్వు కూడా తిను అన్నప్పుడు

నాకు నిండిందని నిర్థారించుకున్న  మీరిద్దరూ

నాకు ఆకలైనపుడు మెతుకులైపోతారు.

బడికెళ్ళలేదేరా అని అడుగుతుంటే

బియ్యలేవన్న సమాధానం

అమ్మ సెప్పిందో, నా ఆకలే సెప్పిందో తెలీలేదు.

ఆ పూట మనం కాల్చుకుతిన్న

పచ్చి చిక్కుడుకాయల ముదురు గింజలన్నీ

కమ్మదనాన్ని కాదు గానీ, అమ్మదనాన్ని తెలిపాయి.

ఆ పొయ్యి సెగకి నువ్వు కాస్త నా పక్కకి జరిగాక,

నాన్నా!

ఆకలితో కాదు మనం, ఆ రాత్రి అమ్మతో నిద్దరోయాం.

కాశిరాజు