అనువాదలహరి

నేను వివేకంగా, అతిసామాన్యంగా జీవించడం నేర్చుకున్నాను: ఆకాశం వంక చూడడం, దేవుణ్ణి ప్రార్థించడం, అతివేలమయిన నా కష్టాలు మరిచిపోడానికి చీకటిపడకముందే ఎక్కువదూరం అలా నడవడం. కొండవాలులో అంట్రింత చెట్లు గలగలలాడుతున్నపుడూ, సంజెరంగులోని బెర్రీపళ్ళు గుత్తులుగా వాలినపుడూ నేను ఆనందంగా కవితలు అల్లుకుంటాను… నశ్వరమైన జీవితంగురించీ, సౌందర్యం, మృత్యువుగురించీ. నేను ఇంటికి తిరిగి వస్తాను. మెత్తని బొచ్చుగల పెంపుడుపిల్లి నా అరచేతిని నాకుతుంది. ముద్దుగా కులుకుతుంది. చెరువుగట్టుననున్న రంపపు మిల్లు పొగగొట్టం కొస క్రింద పొయ్యిలో చెలరేగుతున్న మంటలకి…