అనువాదలహరి

ముగ్గురు బాలికలు ఇటువైపునుండే రోజూ బడికెళ్తుంటారు అందులో ఇద్దరు, ఆడపిల్లలకి సహజంగా ఉండే భయాలతో బెదురుతూ బెదురుతూ వెళుతూ ఉంటారు. ఒకమ్మాయి మాత్రం కళ్ళలో కలలతో నడిచిపోతుంటుంది. ఆ ఇద్దరికీ ఆడపిల్లలలకుండే బెరుకుచూపులున్నాయి వాళ్ళ జుత్తు వంకీలకే వంకలుపెడుతోందా అన్నట్టు ఉంది కానీ, ఆ మూడో అమ్మాయి కళ్ళు ఎక్కడో ఊహాతీరాలవైపు తెరుచుకున్న విశాలమైన తలుపుల్లా ఉంటాయి. వాళ్ళు ఈ రోజు వెళ్ళినట్టే వెళ్తారు క్షణికమైన ఈ జీవితపు చరమాంకందాకా; మొదటిద్దరికీ జీవితం ఏదిస్తే అదే అనుభవమౌతుంది…

నాలుగురోజులపాటు భూమి ఇనపగుళ్ళ వర్షానికి పగిలి ముక్కలైంది. మా చుట్టూ ఉన్న ఇళ్ళు నేలమట్టమయాయి; మృత్యుసంకేతమైన ఇల్లుకూలిపోయిన శబ్దం ఎప్పుడు వినబడుతుందోనని చెవులు రిక్కించి భయంతో,చెమటలు కక్కుకుంటూ మూడురోజులూ అసలు నిద్రపోడానికి ధైర్యం చాలలేదు. నాలుగోనాటి రాత్రి ప్రతిఒక్కరూ, నరాలు పిట్లిపోయి, అలసట అంచులకు చేరి, నిద్రపోయాం, నిద్రలొ గుంజుకుంటూ, ఏవో గొణుక్కుంటూ పైన ఫిరంగులు అలా మోతమోగుతున్నా. ఐదవరోజుకి ఒక్కసారి ప్రశాంతత వచ్చింది; మేము మా కలుగుల్లోంచి బయటకి వచ్చాం నేలమీద జరిగిన విధ్వంసాన్ని చూశాము.…