అనువాదలహరి

రెండుచేతులతో పెనవేసుకుని కొండలతో సహా నిలబడడానికీ, భయాన్ని దూరంగా ఉంచడానికీ, గదిలో గది, గదిలో గదిగా, ప్రేమకి నేల ఆసరా ఉంది కానీ ఊహకి అలాంటి అవసరమేమీ లేదు, ఎందుకంటే దానికి భయమెరుగని రెండు రెక్కలున్నాయి. మంచులోనూ, ఇసుకలోనూ, పచ్చికమీదా నేను ప్రేమ విడిచిన పదముద్రలు చూశాను ప్రపంచపు బిగికౌగిటిలో అవి ఉక్కిరిబిక్కిరి అవుతూ… ప్రేమ అంటే అదే, దానికి అలా ఉండడమే ఇష్టం. కానీ ఊహకి కాళ్ళు ఒకచోట నిలువవు. ఊహ తారానివహాలమధ్యనున్న చీకట్లు చీలుస్తూ…

నీ కవితలు గుండెమీదపెట్టుకుని నిద్రలోకి జారుకున్నాను అలా పేజీలు తెరిచి ఉంచి, అర్థాంతరంగా విడిచిపెట్టి, సమాధిమీది చిత్రంలోని పావురాయి రెక్కల్లా నిద్రలోనైనా అవి మనిద్దరినీ కలుపుతాయేమోనని. నేను జీవించి ఉండగా తప్పిపోయిన అవకాశం మరి రాదు కొంచెం ఆలస్యమైనప్పటికీ నిన్ను నేను కలుసుకుంటాను ముందుగా నువు సైనికుడివి, తర్వాత కవివి, తర్వాత రెండూను, నీ జాతిలో సైనిక-కవిగా మరణించింది నువ్వే. నా ఉద్దేశ్యమూ, నీ ఉద్దేశ్యమూ కూడా మనిద్దరిమధ్యా ఏ దాపరికాలూ ఉండకూడదన్నది; సోదరా, ఇదొకటి మిగిలిపోయింది—…