గాలులు అలసి శోషించి, సాగరాలు ప్రశాంతంగా ఉన్నాయి;

ఉద్రేకాలు చల్లబడినపుడు మనమూ అంత ప్రశాంతంగానూ ఉంటాము.

క్షణభంగురాలై, నశించిపోయేవాటిగురించి

గర్వించడం ఎంత వృధానో మనకి తెలుస్తుంది.

ముదిమి స్పష్టంగా చూడగల ఆ శూన్యాన్ని

యవ్వనంలో ఉన్నపుడు ప్రేమ పొరలు మసకబారుస్తాయి.

ఎన్నో ఎదురుదెబ్బలు తిని, శిధిలమైన ఈ అంధకారపు ఆత్మ గృహం

కాలం చేసిన రంధ్రాలలోంచి కొత్తవెలుగులు లోనికి పోనిస్తుంది;

వాళ్ళ శాశ్వత నివాసానికి దగ్గర చేరుతున్నకొద్దీ,

మనుషులు తమ బలహీనతల వల్ల, జ్ఞానవంతులౌతారు.

ఈ శరీరాన్నీ, ఈ లోకాన్నీ ఒకేసారి విడువ సమాయత్తమవుతూ

మరో కొత్తలోకాన్ని వాకిలి ముంగిలిలో నిల్చుని చూస్తుంటారు.

.

ఎడ్మండ్ వేలర్

3 మార్చి 1606 – 21 అక్టోబరు 1687

ఇంగ్లీషు కవి .

.

             Edmund Waller

3 March 1606 – 21 October 1687

.

Old Age

The seas are quiet when the winds give o’er;    

So calm are we when passions are no more.     

For then we know how vain it was to boast      

Of fleeting things, so certain to be lost.    

Clouds of affection from our younger eyes               

Conceal that emptiness which age descries.      

The soul’s dark cottage, batter’d and decay’d, 

Lets in new light through chinks that Time hath made:     

Stronger by weakness, wiser men become        

As they draw near to their eternal home.

Leaving the old, both worlds at once they view

That stand upon the threshold of the new.

.

Edmund Waller.

3 March 1606 – 21 October 1687

Poem Courtesy:

The Oxford Book of English Verse: 1250–1900

Ed: Arthur Quiller-Couch, 1919

http://www.bartleby.com/101/306.html