నన్ను మంత్రముగ్ధుణ్ణి చేసిన ఆ క్షణం ఇంకా గుర్తే:

నా కళ్ళు అప్పుడే అలా ఎత్తి చూశాను, నువ్వు అక్కడ ఉన్నావు,

అపురూపమూ అరుదూ ఐన సౌందర్య రహస్యం

లిప్తకాలం కళ్ళముందు కదిలివెళిపోయిన అనుభూతి…

మూగ పరివేదనతో, నిరాశతో లోపలే ప్రార్థించుకున్నాను.

ప్రపంచమెప్పుడూ వృధా జీవిత ప్రయాసలనే గౌరవిస్తుంది.

ఊరడించే నీ పలుకులని చాలకాలం  మనసులో భావించుకున్నాను,

నీ రూపం నా కలలని చాలకాలం వేధించింది.

కాలం గడిచిపోయింది. ఒక భయంకరమైన తుఫాను

నాకై నేను పదిలంగా చాచుకున్న స్మృతుల్ని చెదరగొట్టింది,

మనసుకి ఉపశాంతికూర్చగల నీ మాటల్నీ

సౌందర్యభరితమైన నీ దివ్యరూపాన్నీ మరిచిపోయాను.

దుఃఖభరమైన ఈ బలవంతపు ఒంటరి జీవితంలో

నాకోసం బ్రతికేవాళ్లుగాని, ఏడ్చేవాళ్లుగాని, నన్ను ప్రేమించేవాళ్లుగాని,

జీవితంపై ఉత్సాహాన్ని రగిలించగల ఆదర్శాలు గాని లేక

అలా ఆకాశం వంక నిరాశగా చూస్తున్నాను.

నన్ను పునర్జీవితుణ్ణి చేసిన క్షణం తటస్థించింది.

నేను కళ్ళెత్తి మళ్ళీ పైకి చూశాను. నువ్వు అక్కడ ఉన్నావు.

అపురూపమూ అరుదూ ఐన సౌందర్య రహస్యం

లిప్తకాలం కళ్ళముందు కదిలివెళిపోయిన అనుభూతి…

.

అలెగ్జాండర్ సెర్గెవిచ్ పుష్కిన్

6 జూన్ 1799 – 10 ఫిబ్రవరి 1837

రష్యను కవి.

.

Image Courtesy: http://en.wikipedia.org/wiki/File:A.S.Pushkin.jpg

.

A Magic Moment I Remember

 

.

 

A magic moment I remember:

I raised my eyes and you were there,

A fleeting vision, the quintessence

Of all that’s beautiful and rare

I pray to mute despair and anguish,

To vain pursuits the world esteems,

Long did I hear your soothing accents,

Long did your features haunt my dreams.

Time passed. A rebel storm-blast scattered

The reveries that once were mine

And I forgot your soothing accents,

Your features gracefully divine.

In dark days of enforced retirement

I gazed upon grey skies above

With no ideals to inspire me

No one to cry for, live for, love.

Then came a moment of renaissance,

I looked up – you again are there

A fleeting vision, the quintessence

Of all that’s beautiful and rare

.

Alexander Sergeyevich Pushkin

6 June 1799 – 10 February 1837

Russian Poet