గీతికలూ! పదండి ఇక్కడనుండి పోదాం; ఆమె ఇక వినదు.

మనం ఇక్కడ నుండి నిష్క్రమిద్దాం నిర్భయంగా;

మౌనంవహించండి, ఎందుకంటే మనకిష్టమైన విషయాలూ,

జ్ఞాపికలగురించి పాడే సమయం ముగిసిపోయింది.

మనం ఆమెని ప్రేమించినంతగా నన్నుగాని,మిమ్మల్ని గాని  ఆమె ప్రేమించదు.

నిజం, మనం ఆమె చెవులకి గంధర్వగానం వినిపించినా

ఆమె వినేస్థితిలో లేదు.

లేవండి! లేచి ఇక్కడనుండి పోదాం; ఆమె కనీసం గుర్తించలేదు.

పెద్ద పెద్ద గాలులు పోయే సముద్ర తటివైపు పొదాం.

అక్కడ ఇసకా, నురుగూ ఎగురుతుంటై; మనకెవరు దిక్కు?

ఏ దిక్కూ లేదు? అన్ని విషయాలూ అలాగే ఉన్నాయి,

ప్రపంచమంతా ఒక కన్నీటిచుక్కలా, చేదుగా ఉంది.

ఈ విషయాలు ఎలా ఉన్నాయో చూపించడానికి మీరెంత కష్టపడ్డా

ఆమె గ్రహించ లేదు.

ఇక్కడనుండి ఇంటికి పోదాం; ఆమె ఏమీ ఏడవదు లెండి.

మనం ప్రేమనీ, ఎన్నో కలల్నీ, రోజుల్నీ ఇచ్చాం గుర్తుంచుకుందికి,

వాసనలేని జ్ఞాపకాల్నీ, మరోచోట మొలకెత్తలేని ప్రేమనీ ఇస్తూ

“నీ కిష్టమైతే, నీ కొడవలితో కోసుకో” మని చెప్పాం.

అంతా కోసుకోవడం అయింది; కొయ్యడానికి గడ్డి కూడా మిగలలేదు;

నాట్లు వేసిన మనమంతా, శాశ్వతనిద్రలోకి జారుకున్నా

ఆమె ఏమాత్రం శోకించదు.

ఇక్కడనుండి వెళ్ళిపోయి విశ్రాంతి తీసుకుందాం; ఆమె ప్రేమించదు.

మనం ఇప్పుడు పాడినా ఆమె మన పాట వినిపించుకోదు,

ప్రేమ స్వభావాన్ని గుర్తించదు: ఎంతలోతుగా, బాధాకరంగా  ఉంటుందో కదా

రండి. రండి. జరిగిందేదో జరిగింది. మనసు చిక్కబట్టుకోండి. ఇక చాలు!

ప్రేమ ఒక అపార గభీర నిష్ఫల నిరాశామయ పారావారం.

ఒక చక్కని పూవులో స్వర్గం సర్వస్వాన్నీ దర్శించినా

ఆమె ప్రేమించలేదు.

ఇక ఆశలు వదులుకుని మునిగిపోదాం. ఆమె లక్ష్యపెట్టదు.

నక్షత్రాలన్నీ ఈ సర్వంసహా ప్రకృతిని బంగారంగా మార్చినా,

ఒక చంద్ర-పుష్పం ఈ ఫేనకుసుమాలన్నిటినీ అందంగా చెయ్యడం

తను బయలుదేరడానికి ముందు చూసిన సముద్రం ఒక్కసారి పెల్లుబికి

ఆ కెరటాలన్నీ మనమీదనుండి ప్రవహించి, మనల్ని

ఆమె కేశపాతంలోంచి, పెదాలమీంచి ఊపిరాడకుండ తోసుకుపోయినా,

ఆమె పెద్దగా లక్ష్య పెట్టదు.

ఇక్కడనుండి పోదాం పదండి. పదండి. ఆమె చూడనైనా చూడదు.

అందరం కలిసి మరొకసారి పాడుదాం; ఆమె తప్పకుండా,

పాత రోజులూ, మాటలు గుర్తుతెచ్చుకుని ఆమెకూడా

మనవైపు ఒకసారి  తిరుగుతుంది, నిట్టూరుస్తూ; కానీ, మనం

అప్పటికే ఇక్కడనుండి వెళ్లిపోయి ఉంటాం, అసలిక్కడికెన్నడూ రానట్టు.

కాదు, చూస్తున్నవాళ్లందరికీ నా మీద జాలి కలిగినప్పటికీ,

ఆమె మాత్రం గమనించనే గమనించదు.

.

A C స్విన్ బర్న్ 

5 ఏప్రిల్ 1837 – 10 ఏప్రిల్ 1909

ఇంగ్లీషు కవీ, నాటక కర్తా, నవలకారుడూ, విమర్శకుడూ.

.

.

Leave-Taking

.

Let us go hence, my songs; she will not hear.

Let us go hence together without fear;

Keep silence now, for singing-time is over,

And over all old things and all things dear.

She loves not you nor me as all we love her.

Yea, though we sang as angels in her ear,

   She would not hear.

 

Let us rise up and part; she will not know.

Let us go seaward as the great winds go,

Full of blown sand and foam; what help is here?

There is no help, for all these things are so,

And all the world is bitter as a tear.

And how these things are, though ye strove to show,

   She would not know.

 

Let us go home and hence; she will not weep.

We gave love many dreams and days to keep,

Flowers without scent, and fruits that would not grow,

Saying ‘If thou wilt, thrust in thy sickle and reap.’

All is reaped now; no grass is left to mow;

And we that sowed, though all we fell on sleep,

   She would not weep.

 

Let us go hence and rest; she will not love.

She shall not hear us if we sing hereof,

Nor see love’s ways, how sore they are and steep.

Come hence, let be, lie still; it is enough.

Love is a barren sea, bitter and deep;

And though she saw all heaven in flower above,

   She would not love.

 

Let us give up, go down; she will not care.

Though all the stars made gold of all the air,

And the sea moving saw before it move

One moon-flower making all the foam-flowers fair;

Though all those waves went over us, and drove

Deep down the stifling lips and drowning hair,

   She would not care.

 

Let us go hence, go hence; she will not see.

Sing all once more together; surely she,

She too, remembering days and words that were,

Will turn a little toward us, sighing; but we,

We are hence, we are gone, as though we had not been there.

Nay, and though all men seeing had pity on me,

   She would not see.

.

A C Swinburne 

(5 April 1837 – 10 April 1909)

English poet, playwright, novelist, and critic