మొన్న రాత్రి లెనాక్స్ అవెన్యూలో

పాలిపోయి, మసకబారిన పాత గాస్ దీపం ప్రక్కన.

స్వరాల్ని కుంచించి మత్తుగా కూనిరాగం తీస్తూ

ముందుకీ వెనక్కీ కమ్మని పాటతోపాటు ఊగుతూ

ఒక నీగ్రో పాట వాయించడం విన్నాను.

ఆ వేదనా గీతపు స్వరానికి …

అతను చాలా తీరుబడిగా ఊగేడు…

చాలా తీరుబడిగా తూగేడు…

ఆ దంతపు మెట్లమీద తన నల్లని చేతులతో

పాపం! ఆ పాత పియానో మాధుర్యంతో కేరేలా చేసేడు!

ఆహ్! ఎంత అందమైన గీతం!

ఆ పాడైన స్టూలుమీద ముందుకీ వెనక్కీ వివశంతో సోలుతూ

ఆ శిధిల శోక గీతాన్ని ఆలపించాడు ఒక సంగీతపు పిచ్చివాడిలా

ఎంత కమ్మని గీతం!

ఒక నల్లవాడి గుండెలోతుల్లోంచి వచ్చిన

అపురూప గీతం!

బాధాతప్త స్వరంలో హృదంతరాళంనుంచి వస్తున్న

ఆ నీగ్రో పాటనీ, పియానో మూలుగునీ విన్నాను…

“ఈ విశాల జగతిలో తోడులేరెవరూ

నాను నేనేతప్ప జోడులేరెవరూ.”

ధబ్ ధబ్ ధబ్ మని అతని పాదం నేలపై తాళం వేసింది

తర్వాత కొన్ని స్వరాలు ఆలపించి మళ్ళీ పాటని అందుకున్నాడు

“వేదన నన్నావహించింది

నా మనసుకిక శాంతి లేదు

వేదన నన్నావహించింది

నా మనసుకిక శాంతి లేదు

నాకిక సుఖం లేదు

నాకు మరణమే మెరుగనిపిస్తోంది.”

అర్థరాత్రి దాటేదాకా ఆ పాట పాడుతూనే ఉన్నాడు

నక్షత్రాలు సెలవుపుచ్చు కున్నాయి, వాటితోపాటే చంద్రుడూను.

పాట ఆపి గాయకుడు నిద్రకి ఉపక్రమించాడు

అతని తలలో ఇంకా ఆ పాటే మననం అవుతోంది.

అతను ప్రశాంతంగా… బండరాయిలా… శవంలా.. నిద్రపోయాడు.

.

లాంగ్స్టన్ హ్యూజ్

February 1, 1902 – May 22, 1967

అమెరికను కవి

Image courtesy: http://4.bp.blogspot.com

.

The Weary Blues

.

 Droning a drowsy syncopated tune,

 Rocking back and forth to a mellow croon,

 I heard a Negro play.

 Down on Lenox Avenue the other night

 By the pale dull pallor of an old gas light

 He did a lazy sway . . .

 He did a lazy sway . . .

 To the tune o’ those Weary Blues.

 With his ebony hands on each ivory key

 He made that poor piano moan with melody.

 O Blues!

 Swaying to and fro on his rickety stool

 He played that sad raggy tune like a musical fool.

 Sweet Blues!

 Coming from a black man’s soul.

 O Blues!

 In a deep song voice with a melancholy tone

 I heard that Negro sing, that old piano moan–

 “Ain’t got nobody in all this world,

 Ain’t got nobody but ma self.

 I’s gwine to quit ma frownin’

 And put ma troubles on the shelf.”

 

 Thump, thump, thump, went his foot on the floor.

 He played a few chords then he sang some more–

 “I got the Weary Blues

 And I can’t be satisfied.

 Got the Weary Blues

 And can’t be satisfied–

 I ain’t happy no mo’

 And I wish that I had died.”

 And far into the night he crooned that tune.

 The stars went out and so did the moon.

 The singer stopped playing and went to bed

 While the Weary Blues echoed through his head.

 He slept like a rock or a man that’s dead

.

Langston Hughes

February 1, 1902 – May 22, 1967

American Poet