అనువాదలహరి

ఆమె పేరు… వాల్టర్ సావేజ్ లాండర్, ఇంగ్లీషు కవి

బ్లాజ్ఞ్మిత్రులకీ,

సందర్శకులకీ 

జయ ఉగాది శుభాకాంక్షలు.

ఈ  సంవత్సరం

మీకూ మీ కుటుంబానికీ,

మీ మిత్రులూ శ్రేయోభిలాషులకీ

ఆయురారోగ్య ఐశ్వర్య ఆనందోత్సాహాలు

కలుగజేయాలని కోరుకుంటున్నాను

***

మెత్తని సముద్రపుటిసకమీద

నీ పేరు నేను రాసున్నప్పుడు నవ్విన

నీ నవ్వు నాకింకా గుర్తే! “ఏమిటది, చంటిపిల్లడిలా!

నువ్వు ఏదో రాతి మీద రాస్తున్నాననుకుంటున్నావు!”

ఆ క్షణం తర్వాత

ఇయాంథే పేరు రాసేను

ఏ కెరటమూ ఎన్నడూ చెరపలేనట్టుగా;

భావి తరాలు విశాల సాగరంపై చదవగలిగేలా.

.

వాల్టర్ సేవేజ్ లాండర్

30 జనవరి 1775 – 17 సెప్టెంబరు 1864

ఇంగ్లీషు కవి

.

Her Name

.

Well I remember how you smiled

To see me write your name upon

The soft sea-sand … ‘O, what a child!

You think you’re writing upon stone!’

I have since written what no tide

Shall ever wash away; what men

Unborn shall read o’er ocean wide

And find Ianthe’s name again.

.

Walter Savage Landor

(30 January 1775 – 17 September 1864)

English Poet

Poem Courtesy:

The Oxford Book of Victorian Verse. 1922.

Compiled by: Arthur Quiller-Couch

(http://www.bartleby.com/336/4.html)

పద్యం -38… ఉమర్ ఖయ్యాం, పెర్షియను కవి

నిన్న రాత్రి ఊరంతా తిరుగుతూ

మట్టి కూజాలమ్మే దుకాణం దగ్గర ఆగేను,

వాటిపక్కన నిశ్శబ్దంగా నిల్చున్న నేను, అవి ఇలా అనడం విన్నాను:

ఎన్నో ఏళ్ళుగా మేము మా దారంట వచ్చిన లెక్కలేనంతమంది

కుమ్మరుల, వ్యాపారుల ఆప్యాయపు స్పర్శకు పులకించాము.

వాళ్ళందరూ అకస్మాత్తుగా నిష్క్రమించారు– మమ్మల్ని వదిలి

మరి వాళ్ళని ఎక్కడికి తీసుకెళ్ళేరో ఏమో!

.

ఉమర్ ఖయ్యాం

(18 May 1048 – 4 December 1131)

పెర్షియను కవీ, తాత్త్వికుడూ, గణిత, ఖగోళ శాస్త్రజ్ఞుడు.

.

Omar KhayyamOmar Khayyam

.

Quatrain No. 38

Last night wandering in the town–

I stopped by the store of the vases of clay.

standing silent by their side, I heard them say:

Years, years we have spent in countless embrace

of the potters and merchants, the fellows coming our way.

Yet, all abruptly left and us unaware where they’re taken away.

.

Omar Khayyám

(18 May 1048 – 4 December 1131)

Persian Polymath, Philosopher, Astronomer Poet.

Translation: Maryam Dilmaghani,
November 2012, Halifax.
Poem Courtesy: http://www.persianpoetryinenglish.com/

ముగింపు… ఛార్ల్స్ బ్యుకోవ్ స్కి, అమెరికను

మనమందరం విరిసి ఉండవలసిన వేళలో

విరియడానికి ఎన్నడూ తొందరపడని గులాబుల్లాంటి వాళ్ళమి

ఎంతగా అంటే

చివరికి సూర్యుడు కూడా ఎదురుచూసి చూసి

విసిగెత్తిపోయేడేమోననిపిస్తుంది.

.

ఛార్ల్స్ బ్యుకోవ్ స్కి,

ఆగష్టు 16, 1920 – మార్చి 9, 1994

జర్మన్-అమెరికను కవి

.

Charles Bukowski

.

Finish

.

We are like roses that have never bothered to

bloom when we should have bloomed and

it is as if

the sun has become disgusted with

waiting

.

Charles Bukowski

August 16, 1920 – March 9, 1994

German-American Poet

Unrelenting Drizzle… Nanda Kishore, Telugu, Indian

As the wind blows off the roof,

I run after the wheeling palm leaves…

The delight at the gust of rain-borne wind

Evaporates in no time.

 

As the waters enter the house,

I try bailing out with utensils.

The indulgence of rain drops

Really takes me to my wit’s end.

 

One should only witness skies emptying!

Tut!

No matter whether you stand or sleep,

You cannot avoid getting wet.

*

My pa goes out to break the farm bunds

Yes! Otherwise, at the time of weeding

It will be hell of a job to uproot the grass.

 

My ma

tries to keep the hearth dry and warm;

For, even to stand idle

One needs few gulps of gruel.

 

The wet swallows and the young sibling

Chirp silently grinning in glee…

while we struggle to plug the leaks on one side,

We have to put up with their nuisance on the other.

 

In the crevice of the hand-mill

a water-snake sneaks and peeps through.

Who cares whether it is Spring

Or, some damn thing.

 

Where under the rafters

These rats hid all along, no one knows.

Snakes swim across in rounds … about the house.

 

Whatever the government records show

About the working of its schools,

They close the stream Morancha overwhelms.

 

Nothing happens to cattle and buffalo

It’s only us humans

That shiver with cold.

 

Whether it takes a year or lifetime

Don’t care

But I must somehow arrange

for a tiled-roof.

*

Everything including the Rice-bag

Has gone wet.

How to tear paper and make boats of it?

 

For the reverberations of every thunder

walls slowly give way coming off in flakes and clods…

Where is the time to prop, patching them up with clay?

.

Nanda Kishore,

Telugu,

Indian.

.

Image courtesy: Nanda Kishore
Image courtesy: Nanda Kishore

.

ముసురు

ఇల్లెగిరిపోతుంటే
కమ్మలెంకబడి ఉర్కిన-
ఈదురుగాలికి పుట్టిన సంబరమంతా
దెంకపాయె.

నీళ్ళింట్లకొస్తే
గిన్నెల్తోటి ఎత్తి పారబోసిన-
చినుకుల్జేసిన గావురానికి
యాష్టకొచ్చె.

ఇగ ముసుర్లు పడ్తుంటె సూడాలె…
నీ యవ్వ!
నిలుసున్న పండుకున్న
ఉరుస్తుంటే తడుసుడేనాయె
***

మా అయ్య ఒడ్లు తవ్వ పోతడు
అవ్! లేదంటే  మళ్ళ కలుపప్పుడు
గడ్డి పీక్కుంట సావాలె.

మా అవ్వేమో పొయ్యిని
పొడిజేస్తాంటది.
మరి-ఉత్తిగ నిలుసోవాలన్నా
ఇంత గంజి తాగాల్నాయె.

తడిసిన పిశ్కలూ, తమ్ముడూ
ఇననడకుండా ఒకటే కిచకిచ-
యీటి సప్పుడేందో
ఇళ్ళుకప్పుతాంటే మధ్యల…

ఇసుర్రాయి సందులోన
ఇకిలించుకుంటూ వానకోయిల-
వసంతమో పాడో
ఏమో ఎవనికెర్క.
***

వాసాలల్ల ఎల్కలు
ఎక్కడదాక్కుంటయో తెల్వది.
పాములు ఇంటిసుట్టే తిర్గుతుంటయ్.

సర్కరోడి లెక్కలు
సదువుతనో లేదో
మోరంచకి బళ్ళు బందైపోతయ్.

బర్లకీ ఎడ్లకీ తడిశినా ఏంగాదు.
సలి వణుకు మాకె…
మనుషులకె.

ఏడాదో, జీవితమో
ఏమైనా పర్వానై
గూనలో రేకులో…
సంఫాయించాలె ఎట్లనన్న…
***

బియ్యంసంచి కాన్నించి అన్ని తడిశిపాయె-
కాగితాల్జించి
పడవలెట్లెయాలె?

ఉరుమురుకి పెళ్ళరాలనె బట్టె-
రేగడిమన్ను దెచ్చి
గోడెప్పుడుపూయాలె?
.
నందకిషోర్

“నీలాగే ఒకడుండేవాడు” కవితా సంపుటినుండి

(Review of performance of this Blog for 2013: http://wp.me/p12YrL-3eZ)

మార్చలేనిదిగా మారు … రూమీ, పెర్షియన్ కవి

ఏ అద్దమూ మునపటివలె ఇనప పలకగా మారలేదు;

ఏ రొట్టే తిరిగి గోధుమ గింజగా మారలేదు!

సారాయి నుండి మళ్ళీ ద్రాక్షగుత్తులు నువ్వు సృష్టించలేవు,

ఒక సారి త్రుంచిన పువ్వుని లతకి పూర్వంలా అతికించలేవు!

తన కొలిమిలో జీవితాన్ని పరివర్తనలేని దానిగా మార్చనీ,

భూమిమీద నిన్నొక అనశ్వరమైన వెలుగుకిరణంగా తీర్చనీ.

.

జలాలుద్దీన్ రూమీ

1207- 1273

ప్రముఖ పెర్షియన్ సూఫీ కవి.

.

Jalal ad-Dīn Muhammad Rumi Image Courtesy: http://en.wikipedia.org/wiki/Rumi
Jalal ad-Dīn Muhammad Rumi
Image Courtesy: http://en.wikipedia.org/wiki/Rumi

.

 Change to the Unchangeable!

.

No mirror becomes an iron board again,

No bread can turn back to the wheat grain!

 

You cannot make of wine, clusters of grape,

A tulip cropped will never be tied to the scape!


Let life take you to the unchangeable, in its furnace,

Let it make of you, an everlasting ray of light on Earth!

.

Rumi

(1207 – 1273)

Persian Poet

(Translation: Maryam Dilmaghani, March 2014.)

Poem Courtesy: https://www.facebook.com/persianpoetryenglish

 

విహారనౌక… వాల్టర్ సేవేజ్ లాండర్, ఇంగ్లీషు కవి

కడకు ఇక్కడ విశ్రమిస్తున్న ఈ ఓడ

ఒకప్పుడు బలమైన పరుశువులూ, గావాయి గలది;

గాలి ఎప్పుడు ఎలా వీచినా

విహారానికీ, దూరయాత్రకీ సిద్ధంగా ఉండేది.

ఇప్పుడంటే ఒక ప్రక్కకి ఒరిగి రికామీగా ఉంది

గలగలపారుతున్న ప్రవాహంతో పరుగులెత్తడం మరిచి.

అయినా, దీనికి గతవైభవపురోజులున్నై;

అప్పుడు అందమైన పడుచులు పూలు తెచ్చి

దీని ముందరితట్టునలంకరించి, తలవరుస శుభ్రపరిచేవారు

కలలప్రపంచాల్ని తమతో మోసుకుపోతూ;

కొన్ని వేల గాథలు చెప్పగలదిది…

కానీ, మనసులో దాచుకోవడమే దానికి మహా ఇష్టం.

ఓ నా చిన్నారి బాలికా! దామ్మా! దగ్గరకి రా!

ఏమో, నీకు చెప్పడానికి దాని దగ్గర కొత్త గాథ ఉందేమో!

.

వాల్టర్ సేవేజ్ లాండర్

జనవరి 30, 1775 – సెప్టెంబరు 17, 1864)

ఇంగ్లీషు కవి.

.

ఈ కవిత De-commission చేసిన ఒక ఓడ గురించి చెప్పినట్లు ఉన్నప్పటికీ, అంతరంలో, ఒక వయోవృద్ధుడిగురించి (వృద్ధురాలుకూడా) చెబుతున్నట్టు ఊహించుకోవచ్చు. విశాలమైన జీవితపథంలో ఎన్నో వెలుగునీడలు చూసిన వారి జీవితం నిండా కథలే ఉంటాయి. కానీ వినేవాళ్లు లేక మౌనంగా ఉంటారు. వాళ్లని కదిలించగలిగితే చిన్నారులే కదిలించాలి.

.

The Yacht

.

The Vessel that rests here at last

Had once stout ribs and topping mast,

And, whate’er wind there might prevail,

Was ready for a row or sail.

It now lies idle on its side,

Forgetful o’er the stream to glide.

And yet there have been days of yore,

When pretty maids their posies bore

To crown its prow, its deck to trim,

And freighted a whole world of whim.

A thousand stories it could tell,—

But it loves secrecy too well.

Come closer, my sweet girl, pray do!

There may be still one left for you.

.

Walter Savage Landor

(30 January 1775 – 17 September 1864)

English Poet

Poem Courtesy:

The Oxford Book of Victorian Verse. 1922.
Compiled by: Arthur Quiller-Couch
(http://www.bartleby.com/336/2.html)

 

మంచి కవిత … తుకారాం, మరాఠీ కవి

ఒక మంచి కవిత

రాజభవనంలో

గోడకి కన్నం కనుక్కోడం వంటిది.

ఎవడికి

ఏమిటి కనిపిస్తుందో

ఎవడు చెప్పగలడు?

.

తుకారాం

1577–1650

మహరాష్ట్ర

భారతీయ కవి.

.

A Good Poem

.

A good poem is like finding a hole
in the palace
wall–
never know what you
might
see.

.

Tukaram 

1577–1650

Marathi, Indian.

Death Sentence … Viswanatha Satyanarayana, Indian

Telugu Original: Uri 

(Published in Anandavani)

 “You have sentenced me to death; and now ask me to say whatever I want to say. There would be some meaning if you had asked me before passing the sentence. Now, it makes no difference whether or not I say what I wanted to say. But there is some significance in your asking me. Having known that I will be dying anyway, and I can’t speak anything after that, you grant me that harmless luxury to speak. Once born human, we have some mundane pleasure in our speaking. It is characteristic of us wrapped up in Maya (illusion). You don’t respect my body, but respect my soul. Since you believe that my soul and your soul are alike, whether it is true or not, such thinking is but natural.

“There is nothing to lose by not speaking up or to gain otherwise. But some of you think that I should speak. So, I must speak, and speak at any cost. One must speak to his last. They are more enchanted by the words than you.

“You have awarded me the death sentence on the charge that I killed a man. I don’t know that. Neither you nor the people that have given witness here knew that. I have mother, wife and children. I struggled a lot to feed them. They never had two square meals; Nor I.  But by your grace, I have had food for the last two months in the jail. I don’t know what had happened to my people. They must have perished by now. I am more fortunate than them. They must have starved to death. I could at least eat something before I die.

“I had no employment. I could not find work for wages. I could not cheat. When I could somehow earn few coppers and wanted to buy rice, it was not available in the market. It was already four days since we had anything. My wife and I were able to stand it, but my emaciated children could not; they did not have the strength move from where they were sitting or cry. How to bear the agony when they lay down very much like cadavers?

“There was a long queue at the rice shop and I was standing at its end. It was the same story for four days and I returned unable to stand at the end of that queue every day. At last, out of pity, an old woman sold half of her at double the price to me. But the rice I brought was fit for animals and not men. Unless it was pounded and dehusked, it was not even fit for cooking. Neither my wife nor I had the strength since we were too weak from our four days of starvation. Still, unable to stand the agony of children my wife carried it in the hem of her ragged sari and roamed around some ten houses for help. One family shooed her away; another family was busy performing some rites in the household. All her efforts were in vain. She came back and put the same rice over the stone hearth. Where to get the fuel from? A neighbour had erected a kutcha fencing about his backyard but it lay damaged with donkeys, dogs and pigs trampling on and breaking through it. The wooden splints lay scattered and nobody needed them. When I tried to glean them for firewood, someone charged at me. “Fellow, whose father’s property you think this is?” saying so, he beat me with a stick.

“I returned home. One would laugh if I call it a home. It was just a wall of a dilapidated house where nobody lived. Collecting thatch and twigs, my woman somehow erected a roof … enough to hide our heads under. By the time I was home, she was using the same for firewood. Which was more important, the roof or attending to children’s hunger?

“The next day the children were writhing in pain from hunger contractions. The oldie had snatched the few coppers I had, to buy something to alleviate their pain. For the next four days we had nothing to eat. And the children’s tummy aches did not cease. My wife could not get up from her bed. I was somehow able to roam around.

“That afternoon, I saw people going in groups. I asked them where they were going. They said that Rice was being distributed for all and so they were going. I followed them. They were about hundred to two hundred. They collected at a place. People were shouting and slogans were raised. There was a lot of hubbub. They stopped in front of a house. As I was at the back of the crowd, I was not able to know what was happening there. I thought that the stampede was for the rice. People of the neighboring houses had either shut their doors or were peeping through the windows.

“After a while police arrived at the place. “Thank god! Now that they have come, they shall distribute the rice evenly among people,” I said to myself.

“But slowly I realized that people were fighting with the police.

“Then, Police opened fire. The crowd retaliated by hurling stones at them.

“When the situation had turned for worse, I was no longer interested in staying there and wanted to leave the place. But how? It was almost a month since I had a good meal. Even if I had some odd mealy scrap once in a week, there was not the swiftness in my movement. Because I had a good physique once, I was still looking human in form.

“Some of the police were injured. One police died when a stone hit him on the temple. I don’t know who threw the stone.

“But then, why should there be any discrimination when it comes to killing? If a man dies when a stone hits him, will another survive if a bullet hits him? Why a man be punished for killing throwing a stone, while there is no punishment for killing firing a bullet?

“That blind god had decreed that I threw the stone. Forget about throwing, I was not even a position to lift the stone. When Police chased, everybody took to heels. I had also tried to run away.  But where was the strength in me? The last thing I remember was a hard blow that landed on my head from behind.

“I woke up in the middle of a night. I found myself enveloped in darkness. The next morning I came to know it was a prison.

“After a day or two they gave me food. When I saw food, life rekindled in my veins. Immediately, children came to my mind and I set aside some food for them. Next day I realized that they would never come to me.

“Who cares whatever had happened to them? And slowly, I got used to taking my meal regularly.

“I was enjoying royal treatment. I was getting two meals a day. They were taking me by motor vehicle, wherever they took me. Even in the higher courts, they give a special place for me to stand.  I had a turn of fortune in my last days; how nice it would be, if that devil of god had facilitated this much of comfort for few years before as well!

“What more can I say? I bless you long life for your benevolence. You fed a man starved for life, for the last two months. May you never want anything!

“I don’t know what has happened to my wife and children.  That is my only worry. If my children could grow up… somehow grow up … to adulthood, will they have the same good fortune at the fag end of their lives?

“I leave it to your kindness. If you can do me the favor of finding them out, I shall serve you in my coming life.”

.

Viswanatha Satyanarayana 

10 September 1895 – 18 October 1976

Telugu, Indian

Kavisamrat Viswanatha Satyanarayana

Telugu Poet, Novelist, Short Story Writer

***

1000th Post

కొండ పూలు… సారా టీజ్డేల్, అమెరికను కవయిత్రి

వసంతంలో మల్లెల్ని అడిగాను

అతని మాటలు నిజమేనా అని,

చక్కగా, తెల్లగా  విరబూచిన మల్లెలకి

అన్నీ తెలుసు.

 

పొలాలన్నీ బీడుపడి వివర్ణమయాయి

భీకరమైన శరదృతుప్రభావానికి.

ఇన్ని పారిజాతాలున్నాయి గాని,

ఒక్కదానికీ తెలీదే!

 .

సారా టీజ్డేల్,

August 8, 1884 – January 29, 1933

అమెరికను కవయిత్రి

.

Image Courtesy: http://img.freebase.com
Image Courtesy: http://img.freebase.com

.

 

Wild Asters

.

 In the spring I asked the daisies

  If his words were true,

 And the clever, clear-eyed daisies

  Always knew.

 

 Now the fields are brown and barren,

  Bitter autumn blows,

 And of all the stupid asters

  Not one knows.

.

Sara Teasdale

August 8, 1884 – January 29, 1933

American Poetess.

సంతకం చేసిన హస్తం … డిలన్ థామస్, వెల్ష్ కవి

కాగితం మీద సంతకం చేసిన హస్తం ఒక నగరాన్ని పడగొట్టింది,

సర్వాధికారాలు గల ఐదువేళ్ళూ ఊపిరిని కప్పం కట్టమన్నాయి

ఒక దేశజనాభా సగానికి తగ్గించి, మృతులప్రపంచాన్ని రెట్టింపుచేసింది,

ఈ ఐదుగురు రాజులూ, మరో రాజుని మట్టుపెట్టారు.

ఆ శక్తిమంతమైన హస్తం వాటమైన భుజానికి చేర్చుతుంది

వేళ్ళకణుపులు సున్నంతో బిరుసెక్కాయి;

ఒక బాతు ఈక కలం హత్యల్ని పరాకాష్ఠకి తీసుకెళ్లింది

అది వాక్స్వాతంత్ర్యానికి భరతవాక్యం పలికింది. 

ఒడంబడికపై సంతకం చేసిన హస్తం ఒక ఆవేశాన్ని రగిలించింది,

కరువు విజృంభించింది, మిడతలదండు వాలింది

ఒక పేరు గెలకడంద్వారా

ఒక దేశాన్ని శాశించగల హస్తం గొప్పదే మరి!

ఈ ఐదుగురు చక్రవర్తులూ మృతుల్ని లెక్కిస్తారు గాని,

కరుడుగట్టిన గాయాన్ని మాన్పనూలేరు, నొసటిచెమట తుడవనూలేరు;

ఒక హస్తం స్వర్గాన్నేలితే, ఇంకొక హస్తము రాజ్యం చేస్తుంది.

అయినా, హస్తానికేముంది, కార్చడానికి దానికి కన్నీళ్ళుండవు కదా!

.

డిలన్ థామస్,

27 అక్టోబరు 1914 – 9 నవంబరు 1953

వెల్ష్ కవి

.

Image Courtesy: http://upload.wikimedia.org
Image Courtesy: http://upload.wikimedia.org

.

The Hand That Signed The Paper

 .

 The hand that signed the paper felled a city;

 Five sovereign fingers taxed the breath,

 Doubled the globe of dead and halved a country;

 These five kings did a king to death.

 

 The mighty hand leads to a sloping shoulder,

 The finger joints are cramped with chalk;

 A goose’s quill has put an end to murder

 That put an end to talk.

 

 The hand that signed the treaty bred a fever,

 And famine grew, and locusts came;

 Great is the hand that holds dominion over

 Man by a scribbled name.

 

 The five kings count the dead but do not soften

 The crusted wound nor pat the brow;

 A hand rules pity as a hand rules heaven;

 Hands have no tears to flow.

,

Dylan Thomas

“The Hand That Signed the Paper” was written  when Thomas was only nineteen. It is one of his relatively few political poems and was dedicated in the August, 1933 to a Labour Party friend in Thomas’s home city, Swansea.

%d bloggers like this: