ఓ నేలతల్లీ! ఆమె కళ్ళను గట్టిగా ముయ్యి; ప్రపంచాన్ని

చూసి చూసి అలసిన ఆమె అందమైన కళ్ళని ముయ్యి;

ఆమెను దగ్గరగా హత్తుకో; సుఖానికి ఏ మాత్రం సందివ్వకు

గట్టిగా నవ్వే ఆ నవ్వుకీ; లేదా నిట్టుర్చే నిట్టూర్పులకీ.

ఆమెకు అడగడానికి ప్రశ్నలూ, చెప్పడానికి సమాధానాలూ లేవు;

పుట్టిన దగ్గరనుండీ ఆమెను బాధించినవాటిలో

ఈ కరువు ఆమెను మూగదాన్ని చేసి ఆమెపై పరదా కప్పింది;

ఆ నిశ్చలత్వం ఒక రకంగా నిజంగా స్వర్గమే.

మధ్యాహ్నం కంటే కూడా చీకటి స్పష్టంగా ఉంది;

ఏ పాటకన్నా కూడా నిశ్శబ్దమే వినడానికి ఇంపుగా ఉంది;

స్వయంగా ఆమె హృదయమే స్పందించడం మానుకుంది

ఈ అనంతత్వపు రోజు ఉదయించేదాకా.

ఆమె విశ్రాంతికి మొదలూ చివరా లేవు; అది శాశ్వతం;

ఆమె మేల్కొన్నప్పుడు, ఆమెకి అది చాలా దీర్ఘమని తెలీదు.

.

క్రిస్టినా జార్జినా రోజేటి

డిశంబరు 5, 1830 – డిశంబరు 29, 1894

ఇంగ్లీషు కవయిత్రి

.

.

Rest

.

O Earth, lie heavily upon her eyes;  

Seal her sweet eyes weary of watching, Earth;  

Lie close around her; leave no room for mirth  

With its harsh laughter, nor for sound of sighs.  

She hath no questions, she hath no replies,

Hush’d in and curtain’d with a blessèd dearth  

Of all that irk’d her from the hour of birth;  

With stillness that is almost Paradise.  

Darkness more clear than noonday holdeth her,  

Silence more musical than any song;

Even her very heart has ceased to stir:  

Until the morning of Eternity  

Her rest shall not begin nor end, but be;  

And when she wakes she will not think it long.

.

Christina Georgina Rossetti.

1830–1894

English Poetess

Poem Courtesy:

The Oxford Book of English Verse: 1250–1900

Ed. Arthur Quiller-Couch, ed. 1919

(http://www.bartleby.com/101/789.html)