నీ కళ్ళు లవండరులా తెల్లగా కళకళలాడే రోజుల్లో

ఎప్పుడో నువ్వు  కోసిన రేగి కాయని నోటితో కొరుకుతూ

రేగి చెట్లగూర్చి ఎండలో పాటలుపాడుకునే ఓ పనిపిల్లా!

సూర్యుడూ చంద్రుడూ, నక్షత్రాలూ ఎరుగని ఆకాశమూ

ముఖం మీద ఆర్ద్రతాచిహ్నాలింకా చెరగని శవం లాంటి ఆకాశమూ

నీ కళ్ళనుపోలిన రంగులోనే ఉంటాయిలే.

నువ్వున్న ఇంటి మీది వసారాలో ఉన్న ఇద్దరు స్త్రీల ముఖాలు

ఎన్నడూ వర్షం ఎరగని నేలలా ఎర్రబడి ఉన్నాయి;

వాళ్ళకళ్ళు

నీరంతా పోయి ఏమూలో కాస్త తడిమిగిలిన చెరువు గర్భంలా ఉన్నాయి.

వాళ్ళు ఏదో మిఠాయి నములుతూ

గుడ్డలమీద బూడిదరంగు పూలు కుట్టుకుంటున్నారు

అన్నిటికంటే మీది వసారాలో ముగ్గురు పిల్లలు

ఒకరి నుదురు ఇంకొకరు గాఢంగా ముద్దుపెట్టుకుంటున్నారు.

లావుగా ఉన్న ఒక దాది చేతిలో పెద్ద ఎర్రని విసనికర్ర ఉంది.

వాళ్ళకి మధ్యాహ్నం గడవడమంటే,

ఇటుకగోడలమీద నీలినీలి నీడలు పొడుగ్గా సాగడమే.

.

మేక్స్ వెల్ బోడెన్ హీం

అమెరికను కవి.

.

 

.

The Rear Porches of an Apartment-Building

.

A sky that has never known sun, moon or stars,

A sky that is like a dead, kind face,

Would have the color of your eyes,

O servant-girl, singing of pear-trees in the sun,

And scraping the yellow fruit you once picked

When your lavender-white eyes were alive….

On the porch above you are two women,

Whose faces have the color of brown earth that has never felt rain.

The still wet basins of ponds that have been drained

Are their eyes.

They knit gray rosettes and nibble cakes….

And on the top-porch are three children

Gravely kissing each other’s foreheads—

And an ample nurse with a huge red fan….

 

The passing of the afternoon to them

Is but the lengthening of blue-black shadows on brick walls.

.

Maxwell Bodenheim

May 26, 1892 – February 6, 1954

American

Poem Courtesy: The New Poetry: An Anthology.  1917.

Ed. Harriet Monroe, ed. (1860–1936)

http://www.bartleby.com/265/25.html

You can read about his life here