Sometimes, we should get out of our daily rut

And declare independence from the rote routine.

 

For a change, we should leave the vehicle behind and go on foot;

Greet for the first time the unknown person we regularly meet on the road;

Forget all the cares and sleep whole day and wake through the night.  

 

We should scan the firmament from end to end

And see if God had made any changes to its measure, of late

And re-count the stars to tally with our childhood numbers.

 

Sitting alone and laughing

We should check if our laughter needs any repair;

And to ensure that we can still shed tears, we should wail for a while.

 

But above all, we should think why we should do anything at all,

And coolly observe what happens if all imagination ceases.

 

I am not sure if the world is a great myth or not, but habit is;

If it seizes us like numbness

We will be insensitive to the pleasures and pains of life; and

When we can wriggle out of its grasp, it feels like … a rebirth.

 

To perceive the delight of existence, we should live habit-free

And stand on our own, without relying on any routine

The only permissible habit, if at all, is … accustoming to life.

 

Like the flood sweeping with it everything that loses its ground,

It’s enough we can inhibit habit, life carries us afloat with it.

 

BVV Prasad.

Telugu

Indian

.

Image Courtesy: BVV Prasad

Mr. Prasad, a Graduate in Commerce,  has turned to poetry under the influence of Sarat, Sri Sri, Chalam, Tagore, Tolstoy and Sanjeev Dev. He is of the view that reading Ramana Maharshi had given him a clear view of life and helped shaping right responses to the problems of life.  He was aloof from mainstream poetry for quite sometime after he was disillusioned with people’s apathy towards literature, and the hypocrisy of litterateurs and their narrow-mindedness, and the dry and passionless human relations.

He has 6 volumes of poetry  to his credit. The present poem is taken from his  collection of poems “Akasam (The Sky)” published in 2011. He received Ismail Award for his poetry in 2011.

.

అలవాటు

 

ఒకరోజు రోజువారీ పనుల్లోంచి బయటపడి చూడాలి

మన వలయం మీద మనమే తిరుగుబాటుచేసి స్వేచ్ఛను ప్రకటించాలి

వాహనం విడిచి కాలినడకన తిరగాలి

రోజూ చూసే తెలియని మనిషిని మొదటిసారి పలకరించాలి

బరువులన్నీ కాసేపు గాలికొదిలి, పగలంతా నిద్రపోవాలి. ఒకరాత్రి మేలుకోవాలి

 

ఆకాశాన్ని ఈ చివరనుండి ఆ చివరికి కొలిచి చూడాలి

దేవుడేమైనా ఇటీవల ఆకాశం కొలత మార్చాడేమో ఆలోచించాలి

చిననాటి నక్షత్రాలకీ, ఇప్పటికీ లెక్క సరిపోయిందో లేదో సరిచూసుకోవాలి

 

ఒంటరిగా కూర్చుని ఒకసారి నవ్వి చూసుకొని

మన నవ్వుకేమైనా మరామతు అవసరమేమో పరిశీలించాలి

ఏడవటం మరిచామో, ఏమో కాసేపు కన్నీరు రాల్చాలి

 

 

ఏదో ఒకటి అసలు ఎందుకు చేయాలో ఆలోచించాలి

ఆలోచన ఆగిపోతే ఏం జరుగుతుందో ప్రశాంతంగా గమనించాలి

 

ప్రపంచం మాయో కాదో తెలియదు కాని, అలవాటు మహామాయ

తిమ్మిరిలా అది క్రమ్మిందంటే

బ్రతుకు అందమూ తెలియదు, బాధా తెలియదు

దానిని విదిలించుకొని చూస్తే మరలా పుట్టినట్లుంటుంది

 

 జీవనానందం తెలియాలంటే ఏదీ అలవాటు కాకుండా బ్రతకాలి

ఎప్పుడూ అలవాట్లకి జారబడకుండా నిలబడి ఉండాలి

బ్రతికి ఉండటం మాత్రమే అలవాటు కావాలి

 

తీరం వదిలిన దేన్నైనా ప్రవాహం తీసుకుపోయినట్లు

అలవాట్లను వదిలితే చాలు జీవితం తనతో మనల్ని తీసుకుపోతుంది.

 

 

–బివివి ప్రసాద్