.

Nothing remains in the end!

Even the dreadful snake… that herald of death

Dissolves like a scrawl on water.

Some wild plant peeps out with passion

Breaking through the grave

Sapping the essence of the bod

Only to wither away soon.

Some small dirty cranial bone remains

Wallowing in sun and dust…

Rejected even by a hungry fox.

That’s it! Nothing remains in the end!

Even that ethereal flower of youth

That morphed the captivating carnal expanse

Into an exuberant intoxicating music

Shall have to bite dust

With its hairline fracture on the bone.

The libertine must pack up and depart dejected

Leaving behind the ruins of body- temple

Abhorring the cold flaccid breasts

And the dead loathsome mocking memories

It’s inviolable

For the red-tailed wicky-bird feeding on oil

In the dead of night

To rise up suddenly into flames

And pass into nothingness.

That’s all!

Nothing remains in the end!

Every morning is a teasing promise.

Every morning is a new seven-knot cessation.

Won’t anything remain?

Not exactly.

In the end,

At different times, and in different forms

We remain

In the cycle of birth and death.

We stand … nodding our heads

At the wonders of the Nature

Somewhere amidst flowers of grass

Or in the hollows of hills.

Or walking hurriedly in an ant line

We express our bewilderment

At the heinous acts of humankind.

We remain

In the end…

Eternally.

.

Vazir Rehman

Indian.

.

I deeply regret that I could not furnish any details about the poet.

.

చివరికి

. 

చివరికేం మిగలదు!

చావుని పల్కిన భయానక సర్పం కూడా

నీటిమీద గీతమల్లే చెరిగిపోతుంది

దేహసారాన్ని పీల్చుకుని

సమాధిని చీల్చుకుని

ఏ పిచ్చి మొక్కో మత్తుగా తలెత్తి మాయమౌతుంది

ఏ పుర్రె యెమికో మిగుల్తుంది

ఎండలో దుమ్ములో దొర్లుతో,

నక్కలు కూడా కాదని వొదిలే చిన్న మురికి బొమికె

ఇంతే- చివరికేం మిగలదు!

దేహమోహ సీమని

మైక సంగీత మయం చేసిన

యవ్వన మృదు పుష్పం సైతం మన్నులో మన్నై మలినమై

ఎమికపై నూగారు గుర్తు కూడా! 

చివికిన చలిబారిన స్తనాలని,

వెక్కిరించే ప్రేతరోత జ్ఞాపకాలని, 

అసహ్యించి దుల్పుకుంటో

దేహాలయ శిధిలాలు వొదిలి

విషణ్ణుడై వెళ్లక తప్పదు రసికుడు

తప్పదు

వొక జామురాత్రి

చమురు తాగే ఎర్రతోక పిట్ట

అకస్మాత్

ఎగిరిపోక తప్పదు శూన్యంలోకి

ఇంతే-

చివరికేం మిగలదు!

ప్రతి వుదయం వొక వాగ్దానం వెక్కిరింపు!

ప్రతి వుదయం వొక సరికొత్త సప్తకట్ల సవారి!

చివరికేం మిగలదా?

కాదు!

చివరికి మళ్ళీ

అనేక యుగాల్లో రూపాల్లో

పుడుతో నశిస్తో మిగులుతాం-

ఎక్కడో ఏ కొండ పంచనో

గడ్డిపూల గుంపులోనో నించుని

సృష్టి వైచిత్రికి తలలూపుతో మిగులుతాం-

ఏ చీమల బారులోనో

హడావుడిగ నడిచి వెడుతో

నరజీవుల వికృత చేతలకి నివ్వెరపోతో మిగులుతాం-

చివరికి మళ్ళీ

నిరంతరం!

.

వజీర్ రహ్మాన్