ఇవాళ నన్ను నేను తాకి చూసుకుంటే,

నిన్నటివరకు ఏమీలేని ఈ హువాన్ కి, ఇవాళ అన్నీ ఉన్నాయి.

అన్నీ ఉన్నాయి నా కివాళ.

నేను నాలుగు పక్కలా తిరిగి చూస్తున్నా,

నన్ను నేను తాకి చూసుకుంటున్నా,

నన్నునేనే ప్రశ్నించుకుంటున్నా… ఇది ఎలా సాధ్యపడింది?

.

ఏంటేమిటున్నాయో చూదాం,

నేను నా దేశంలో ఎక్కడికైనా తిరగొచ్చు, ఇక్కడ ఉన్నవన్నీ నావే.

నిన్నటివరకూ దగ్గరనుండి పరిశీలించలేనివీ, పరిశీలించలేనివీ, ఇవాళ చూడొచ్చు.

ఇవాళ నేను ఈ చెరుకుతోటలూ, మహాపర్వతాలూ, నగరాలూ, ఈ సైన్యం,

నావి, నీవి, మనందరివీ అనొచ్చు;

ఈ ప్రకాశవంతమైన సూర్యకిరణాలూ, నక్షత్రాలూ, పువ్వులూ అన్నీ.

.

ఇంకా చెప్పాలంటే, నేనెవరిదగ్గరకైనా వెళ్ళగలను.

నే నొక రైతుని, శ్రామికుడిని, సగటుమనిషిని.

అయినా, ఉదాహరణకి,

ఒక బేంకుకి వెళ్ళి మేనేజరుతో మాటాడగలను;

ఇంగ్లీషులో మాటాడనక్కరలేదు. “అయ్యా” అని కాకుండా

స్పానిష్ లో అనేట్టుగా, మిత్రమా అని పలకరించవచ్చు.

ఇంకా, ఇప్పుడు నేను నల్లవాణ్ణనీ, ప్రవేశంలేదనీచెప్పి

డాన్స్ హాలు ముందునో, బార్ ముందునో నన్నెవ్వడూ నిలదియ్యడు;

హోటలు లాబీ లోకి రాకుండానే, “గదులు ఖాళీలేవు” అని ఎవరూ అరవడు.

పేద్ద గదులేవీ అక్కరలేదు.

ఇప్పుడు  హాయిగా విశ్రాంతి తీసుకుందికి నాకో చిన్న గది దొరుకుతుంది.

.

ఇప్పుడు నన్ను ఏ పోలీసూ నిష్కారణంగా అనుమానించి

బలవంతంగా జైలులో తోసీడు; నా భూమి నా దగ్గరనుండి లాక్కుని

నడిరోడ్డుమీద ఎవ్వరూ వదిలీరు; ఇప్పుడు నాకు ఈ భూమీ,

సముద్రమూ కలిగి ఉన్నంత సంతృప్తి ఉంది.

క్లబ్బులూ, విలాసవంతమైన జీవితమూ, టెన్నిస్ కోర్టులూ,

పడవలూ లేకపోవచ్చు; అయితే నేం? ఇప్పుడు తీరం నుండి తీరం వరకూ,

కెరటం మీదనుండి కెరటానికి, ఒక్క మాటలో చెప్పాలంటే,

అందరికీ చెందిన ఈ అతివేలమయిన ఈ నీలి మహాసముద్రం నాదే.

.

ఇప్పుడు నాకు చదువుకుందికీ, లెక్కలునేర్చుకుందికీ ఉంది,

రాయడానికీ ఆలోచించడానికీ మనఃస్ఫూర్తిగా  నవ్వుకూందికీ ఉంది,

నేను తినేది సంపాదించుకుందికి నాకు పనిచెయ్యడానికి ఒక చోటు ఉంది.

అసలు నాకు ఏవయితే ఉండాలో అవన్నీ ఉన్నాయి.

.

నికొలాస్ గిగేన్

(జులై 10 1902 – జులై  16, 1989)

క్యూబా

.

I Have
.
When I see and touch myself,
I, Juan with Nothing only yesterday,
and Juan with Everything today,
and today with everything,
I turn my eyes and look,
I see and touch myself,
and ask myself, how this could have been.

I have, let’s see,
I have the pleasure of going about my country,
owner of all there is in it,
looking closely at what
I did not or could not have before.
I can say cane,
I can say mountain,
I can say city,
say army,
now forever mine and yours, ours,
and the vast splendor of
the sunbeam, star, flower.

I have, let’s see,
I have the pleasure of going,
me, a farmer, a worker, a simple man,
I have the pleasure of going
(just an example)
to a bank and speak to the manager,
not in English,
not in “Sir,”but in compañero as we say in Spanish.

I have, let’s see,
that being Black
no one can stop me at the door of a dance hall or bar.
Or even on the rug of a hotel
scream at me that there are no rooms,
a small room and not a colossal one,
a tiny room where I can rest.

I have, let’s see,
that there are no rural police
to seize me and lock me in a precinct jail,
or tear me from my land and cast me
in the middle of the highway.

I have that having the land I have the sea,
no country clubs,
no high life,
no tennis and no yachts,
but, from beach to beach and wave on wave,
gigantic blue open democratic:
in short, the sea.

I have, let’s see,
that I have learned to read,
to count,
I have that I have learned to write,
and to think,
and to laugh.
I have… that now I have
a place to work
and earn
what I have to eat.
I have, let’s see,
I have what I had to have.
.

(Courtesy: A Translation into English by J.A. Sierra from historyofcuba.com/history/havana/GuillenE.htm)

Nicolás Guillén

Cuban Poet (July 10 1902 – July 16, 1989)

Nicolás Guillén, a graduate in Law, was a lifelong revolutionary and activist. His poetry was recognised as the first hand account of the life of poor Cuban Blacks written in their own language and they form an important part of the POESIA NEGRA…an Afro-Antillean Black Poetry Movement.   Until then, Negrista Poets… poets who wrote about Negro Problems were whites and their account was an observation from without and not within. Like Langston Hughes, he believed that a black artist must be free to express about his individual dark-skinned self without shame.

Motivos de Son(1930)was his first major work where he charged the white’s  imperialistic hypocrisy as the cause of the plight of Negro Life in that region. He also explored other social and political themes in his subsequent works...Cantos para soldados y Sones para turistas (1937), La paloma del vuelo popular (1958), El Gran Zoo (1967), La Rueda Dentada and El Diaro Que a Diario(1972), Por El Mar de Las Antillas Anda un Barco de Papel(1977) and En Algún Sitio de la Privavera: Elegía (1986).