అనువాదలహరి

A Pondless Village … Dr. Yendluri Sudhakar

Image Courtesy: http://t1.gstatic.com

[The relevance of the poem: In the pre-independence/ early days of independence, there were few villages with no ponds, but with number of wells that catered to the drinking and irrigation needs of people.  But,  people in power and their stooges, of late, are going on a usurping spree appropriating village lands under tanks and pastures literally undoing what we read in history by great kings who cared for the well-being of people.  Coupled with that,  in urban areas, selling water by digging borewells has become a monopolistic trade of  Municipal Councillors / Ward members. With all the canals and estuaries that feed these tanks and ponds occupied, and the area under the tanks and ponds shrinking with reckless occupations,  it will be no wonder if tomorrow people depend on rains only for their primary needs. Bathing in a pond would literally become a dream for the urban and rural kids.]

.

Like a  motherless orphan

Our village was pondless

I don’t have any wet childhood memories

Of going bonkers over kissing the cheeks of a pond;

Or, any strong impressions of

Running naked across its watery plains;

Or,  the childy experiences of nestling

Like a tender fruit among the rippling leaves

Rising up the hydel tree.


How dearly had we dreamt

Of learning alphabet in our juvenility

Writing on the watery slate over and over!

Whenever we saw a procession of clouds

We joined our voice with thunders

Raising slogans for the rain.


Stretching our earthy tongues

To trap the first drops of rain

And smacking them like lollipops

was the only aqueous dream we had of a pond.


When in the fiery season the skies rained heat

We ran everywhere like refugees with blistered feet

In search of a pond,

In search of a spring.


For the dried up and breached lives of ours

We couldn’t find a mouthful of water to gulp.

Like the hollow eye-sockets of our old boy Gurayyatata

There were two ground-wells

Which always presented a gloomy look.

Raising our hands up to the sky

We prayed to bless us with a pond,

Protested angrily for water like Bhageeratha,

And even wanted to break the pots of clouds

Shooting arrows into the sky.

Such was the innocence of  our childhood

As to believe that it would rain

If we prayed for water, tying frogs to a mortar.


On the few occasions that it had rained,

Our village celebrated a festival of water.

But, by the next morning, when water receded,

It showed up cracks in the resident mire.


But I remember,

One hurricane night, when

Our village had turned

Into a veritable pool of water

With huts submerged neck-deep

And we,  floating in its cradle for survival

Wailing our tears out.

We became tortoises in that flood,

Became moony Carps,

And Korameenus.

And as the water receded gradually

Like a pond drying up.

We fell silent

Like when milk dried up with the mother.


Whenever I remember my village, and

The childhood memories are caressed on my back,

Whenever the dry plot of land

Of my ancestors flashed in my memory,

The pondless profile of my village

Appears before my eyes,  sapping all my energy.

With its resonating earthly voice

It exhorts me to become a pond myself.

.

Image Courtesy: http://sudhakaryendluri.blogspot.in/

Dr. Yendluri Sudhakar

Dr. Sudhakar is a Professor of Telugu at the Potti Sreeramulu Telugu University, Rajahmundry, Andhra Pradesh.


.

చెరువు లేని ఊరు

.

అమ్మ లేని అనాధలా

మా ఊరికి చెరువు లేదు

చిన్నప్పుడు

చెరువు చెక్కిళ్ళని ముద్దు పెట్టుకున్న

నీటి జ్ఞాపకాలు కానీ

నీటి మైదానంలో దిసమొలతో

పరుగెత్తిన గాఢ స్మృతులు కానీ

జల వృక్షమెక్కి అలల ఆకుల నడుమ

పిందెలా కదిలిన బాల్య్యానుభూతులు కానీ లేవు.

చెరువు పలక మీద

జలాక్షరాలు దిద్దుకోవాలని

చిన్నప్పుడు ఎంత పలవరించామో

మబ్బుల ఊరేగింపు బయలుదేరినప్పుడల్లా

ఉరుములతో గొంతు కలిపి

ఆరు బయట నీటి నినాదాలు చేసేవాళ్ళం .

జలజలా రాలే తొలకరి చినుకుల్ని

మట్టి నాల్కలు చాపి

పిప్పరమెంటు బిళ్ళళ్లా చప్పరించే

చెరువు మా బాల్య జలస్వప్నం

ఆకాశం కొలిమిగా మారిన అగ్ని రుతువులో

ఒక చెరువు కోసం

ఒక చెలమ కోసం

బొబ్బలెక్కిన కాళ్ళతో కాందిశీకులమయ్యే వాళ్లం

బెత్తికలెత్తి దూపగొన్న మా బతుకులకు

గుక్కెడు మంచినీళ్ళు కూడాదొరికేవికావు

మా గురయ్య తాత కళ్ల గుంటల్లా

‘రెండు ‘ దిగుడుబావులు మాత్రం

దిగులు దిగులుగా కనబడుతుండేవి

ఆకాశం వైపు చేతులు మోడ్చి

మాకో చెరువునియ్యమని ప్రార్ధించాం .

భగీరధులమై జలాగ్రహం చేశాం .

ఆకాశం లోకి విల్లు సారించి

మేఘ భాండాల్ని బద్దలు చేయాలనుకున్నాం

రోళ్ళకి కప్పలు కట్టి నీటి పూజలు చేస్తే

వర్షం పడుతుందనుకునే వెర్రి బాల్యం మాది.

ఎప్పుడైనా వర్షమొచ్చిన పొద్దు

మా వూరు జల ప్రవాహపు జాతరవుతుంది .

మళ్లీ మరునాటికి బురద మొహంతో నెర్రలు తీస్తుంది.

ఒకే ఒక్క కుంభవర్షపు తుఫాను రాత్రి

నిజంగానే మా వూరు చెరువయ్యింది.

గుడిసెల మెడల దాకా వూరు మునిగినా

చెరువు ఉయ్యాల లో తేలుతూ

మా కడుపుల్ని చెరువు చేసుకున్నాం .

నిండు నీటిలో మేమంతా

తాబేళ్ళమయ్యాం

కొరమీనులమయ్యాం

చందమామ బేడిస చేపలమయ్యాం

నెమ్మది నెమ్మదిగా చెరువెండిపోతుంటే

అమ్మ దగ్గర పాలైపోయినట్టు మూగ వోయాం

మా వూరు గుర్తుకొచ్చి

నా బాల్యం వీపు నిమిరినప్పుడల్లా

నా తాతముత్తాతల నాటి

మెట్ట పొలం కళ్ళల్లో కదిలినప్పుడల్లా

చెరువు లేని నా పల్లె రూపం

నన్ను నిలువెల్లా నీరు గా మార్చేస్తుంది.

నన్ను చెరువుగా మారమని

మట్టి గొంతుతో నినదిస్తూ వుంటుంది.

ఎండ్లూరి సుధాకర్

(వర్తమానం నుంచి)

స్పందించండి

Fill in your details below or click an icon to log in:

వర్డ్‌ప్రెస్.కామ్ లోగో

You are commenting using your WordPress.com account. నిష్క్రమించు /  మార్చు )

ట్విటర్ చిత్రం

You are commenting using your Twitter account. నిష్క్రమించు /  మార్చు )

ఫేస్‌బుక్ చిత్రం

You are commenting using your Facebook account. నిష్క్రమించు /  మార్చు )

Connecting to %s

స్పామును తగ్గించడానికి ఈ సైటు అకిస్మెట్‌ను వాడుతుంది. మీ వ్యాఖ్యల డేటా ఎలా ప్రాసెస్ చేయబడుతుందో తెలుసుకోండి.

%d bloggers like this: