.

Earth!

If you make bricks and put one over the other,

It makes a home.

But if you dig it out with a crowbar and hoe

A drawing well shall take shape.

For the dwelling upon earth to survive,

Doesn’t it need the welling below last?

.

Like a spring of life,

Like an inexhaustible fountain, here lies the well.

These well-walls shall protect

Even the oldies over the hill, like eyelids;

They shall hang around like your pet puppies.

The well might be an inheritance through generations

Maybe it was the “Pranahita” (Life support) of ancestors

Maybe, even their Dairy cow!

.

Before they hardly dug out ten basketful of earth

Legend says, founts of springs streamed surreptitiously

From obscure occult subterranean pathways into this well,

And quenched the thirst of the tongue and the body.

.

How come then,  it has reduced now to an empty pot?

Assumed the look of an ethereal form?

Why is it drying up like dying wood?

How this ever moist well has acquired that powdery look?

This is the lone well around that gave a swig to the morsel-fed.

.

Perhaps, we have to squeeze this well

Just as  hunger and love, would do our grief.

Or, perhaps we have to deepen it by few feet more

Taking a hoe and pickaxe into our hands;

And await with thrilling silence

For those bubbling streamlets make their presence in this well?

How shall our thirst be quenched, otherwise,

If this industrious well doesn’t exist

Like a mine of coal or a factory of fuel?

How can we harvest the fruits of our life?

This well is not just a chronicle of the past,

Or, a pragmatism for the present,

It is the Carta of our future.

.

Breaking the block however fathomless deep it might lie

Till it yields to sneaking up founts … is our philosophy

No matter we encounter a rock or a hillock

Untill water blows out,

Until we reap the stakes of our sweat

To strive with striving strife … is our motto.

.

[From Doodi MEDa (Cotton Mansion)]

Naleswaram Sankaram.

(Note: Pranahita… is a tributary of river Godavari)

.

జల!
.
మట్టి.
ఇటుక మీద ఇటుకైతే ఇల్లవుతుంది.
పలుగూ పారా పట్టి
తవ్వుతుంటే చేదనీళ్ళబావి జన్మెత్తుతుంది .
మట్టిమీద ఇల్లు బతకాలంటే మట్టికింద బావి బతకాలికదా!
.
జీవపు ఊటలా ఆరని ద్రవంలా ఈ బావి.
కాటికెళ్ళేకాళ్ళనుకూడా
ఈ బావిగోడలు కనుపాపల్లా కాపాడతాయి.
పెంపుడుకుక్కపిల్లల్లా అంటిపెట్టుకుంటాయి.
ఈ బావి గతించిన తాతముత్తాతల ఆస్తికాబోలు!
వారివారి ప్రాణహిత కాబోలు!
పెంచుకునే పాడి ఆవు కాబోలు!
.
పట్టుమని పది తట్టల మట్టి ఎత్తిపోసారోలేదోకానీ
రహస్యాతి రహస్యదారులగుండా
ప్రసరించే ఈ బావిలోకి ఊటలు జారుకుంటూ వచ్చేవట!
దేహార్తులదాహాల్ని తీర్చేదాకా నిలిచేవట!
.
ఈ బావి ఇప్పుడు ఖాళీకుండలా అయ్యిందేమిటి?
ఆత్మలేని ఆకృతిలా అగుపడుతోందేమిటి?
ఎండిపోతున్న చెట్టులా ఇంకిపోతేందేమిటి?
తడితడిగా ఉండవలసిన ఈ బావి పొడిపొడి అవ్వటమేమిటి?
బుక్కెడుబువ్వ తిన్నవాడికి గుక్కెడునీళ్ళనిచ్చేది ఈ బావేకదా!
ఆకలీ ప్రేమా దుఃఖాన్నిపిండుతున్నట్లే
మనమీ బావిని పిండుకోవాలి కాబోలు
పలుగూపారా పట్టి
మరోనాలుగడుగులలోతు తవ్వాలికాబోలు
జలజల జారివచ్చే జలధారలఊటలకోసం
పులకాంకుర మౌనంతో
ఈ బావిని ఒలవాలికదా!
బొగ్గుగనిలా, ఇంధనకర్మాగారం లా ఈ బావిలేకపోతే
మనదాహాలు తీరేదెట్లా?
బతుకుఫలాల్ని పండించుకునేదెట్లా?
ఈ బావి గతమో వర్తమానమో కాదు, భవిష్యత్తుకూడా.
పాతాళంలో పవళించిన కన్ను పొడిచైనా
ఊటలు ఊరేదాకా తవ్వటమే, తవ్విపోయటమే మనవేదాంతం.
ఈ బావిలో బండలున్నా సరే కొండలున్నాసరే
జలగంగ జన్మించేదాకా
పోరాటజలఫలాలు లభించేదాకా
శ్రమించే శ్రమతో శ్రమించటమే మన సిధ్ధాంతం.
.
నాళేశ్వరం శంకరం.