What do I know about being a mother, after all!

I can never be a mother myself!

.

I never knew what it’s like being fertile

Or how to glean the essence

From all soils and infuse life into it.

.

I never knew how to collect imaginings from

All directions and planetary systems,

From the clusters of starry skies,

From endless oceanic expanses, from whiffs of air,

From leaves, flowers, tufts of grass,

from surging waters within and without

from deers, peacocks,

And birds that suddenly swoop and surface over waters

To catch sun between their beaks

and give it to a being.

.

I never know how to catch the purple reflections

of ‘Light of life’ beaming from every twig,

and grace it to life

I never knew to separate sleep from night,

wakefulness from day,

Hunger from the rosy mouths of birdlings in the nest

And give to the life wobbling in the womb

.

I never knew to sit, as if sitting for ages,

And to look searchingly all nooks of the universe

To pick up something beyond my imagination and reach

And present it to a child.

.

I never knew to deftly pick up the solitude of the isles

Beauty from the bodies, gleam of the green seminal beds,

And the skill of small birds that walk on waters with ease

And give them to a dreaming boy

.

And unlike the lady in the Neruda’s poem

who stood stoically alone amidst ambient devastation,

I don’t know how to wait… and wait… and wait

To stand  and stand and stand, and give a measure to the child

to measure the lengths of waiting looks.

.

What do I know about being a mother, after all!

I cannot be a mother myself!

.

But if I can’t be a mother even when I hold the pen,

How can these letters come to life?

Come of age? And fledge and fly?

.

Telugu Original: K. Siva Reddy

.

అమ్మ

అమ్మ -గురించి నాకేం తెలుసు
నేనెప్పటికీ అమ్మను కాలేను.
ఫలదీకరణంచెందటం నాకేం తెలుసు
సమస్త భూముల్నుండి సర్వ సారాన్ని తెచ్చి
ప్రాణికివ్వటం నాకేం తెల్సు-

అన్ని దిక్కులనుంచి గ్రహమండలాలనుంచి
ఆకాశనక్షత్రసముదాయం నుంచి,
అనంతసాగరసంచయాలనుంచి, గాలివీవనల్నుంచి,
ఆకుల్నుంచీ, పువ్వులనుంచీ, పచ్చికనుంచీ,
లోనా బయటాపొంగుతున్న జలరాశినుంచీ
లేళ్ళనుంచీ, నెమళ్ళనుంచీ, చివుక్కున నీటిలోమునిగి పైకితేలి
సూర్యుణ్ణిముక్కుతోపట్టుకునే పిట్టలనుంచీ
ఇంతకల్పన తెచ్చి ప్రాణికివ్వటం నాకేంతెల్సు-

చిగురుచిగురులోంచి
ఉదయిస్తున్న  లేత ఎరుపురంగులోప్రతిఫలిస్తున్న ప్రాణకాంతిలోనుంచి
ఇంత లావణ్యంతెచ్చి ప్రాణికివ్వటం నాకేం తెల్సు-

రాత్రినుంచి నిదరనీ, పగటినుంచి మెలకువనీ
గూళ్ళలో తలెత్తుతున్న పక్షిపిల్లల
లేతనోళ్ళనుంచి ఇంత ఆకలిని తెచ్చి
లోలోపల కదులుతున్న ప్రాణికివ్వటం నాకేంతెల్సు

ఎన్నాళ్ళనుంచో కూచున్నట్టూ అలానేకూచుని
అనంతానంత లోకాలకేసి చూస్తూ
మనకందని దాన్ని దేన్నో,
మనం ఊహించనిదాన్ని దేన్నోచేదుకొచ్చి
చిన్నబిడ్డకివ్వటం నాకేం తెల్సు-

సమస్త ద్వీపాల ఏకాంతతనీ,
సమస్త శరీరాల సౌందర్యాల్నీ
ఆకుమడుల లాలిత్యాన్నీ,
అలవోకగా నీటిమీద నడచిపోయే చిన్నపక్షి నేర్పునీ తెచ్చి,
ఆ స్వప్న బాలకునికివ్వటం నాకేం తెల్సు
నెరూడా అన్నట్టు
అక్కడంతా ధ్వంసమయినా
ఆమె ఒక్కతే ఎదురుచూసీ, నిలబడీ, నిలబడీ
ఎదురుచూపులదూరాన్ని బిడ్డకివ్వటం నాకేం తెల్సు-

అమ్మగురించి నాకేం తెల్సు?
అమ్మనుంచి వచ్చాను! అమ్మని చూశాను!!
ఎప్పటికీ అమ్మనుకాలేను నేను-

కలం పట్టుకున్నప్పుడన్నా అమ్మను కాకపోతే
అక్షరాలెలా బతుకుతాయి!
ఎట్టా ఎదుగుతాయి!
ఎట్టా ఎగురుతాయి!!!

కె. శివారెడ్డి