.

దూరంగా తరలిపోకు… ఒక్క రోజుకైనా…

దూరంగా విడిచిపోకు… ఒక్క రోజుకైనా…

ఎందుకంటే, నాకెలా చెప్పాలో తెలీదు- రోజంటే  చాలా దీ… ర్ఘ… మైనది…

నీను నీకోసం నిరీక్షిస్తూ ఉంటాను…

ట్రైన్లన్నీ నడవకుండా ఎక్కడో షెడ్డ్లల్లో నిద్రపోతుంటే,

ఖాళీ ప్లాట్ ఫారం మీద ఎదురుచూసినట్టు.

.

నన్ను విడిచిపెట్టకు, ఒక్క క్షణమైనా,

ఎందుకంటే, బొట్లు బొట్లుగా కారే నా ఆవేదన, వరదలా ప్రవహిస్తుంది,

తలదాచుకుందికి కలతిరిగిన పొగ, దారితప్పి నాలో ప్రవేశించి,

కోల్పోయిన నాహృదయాన్ని ఉక్కిరిబిక్కిరి చేస్తుంది.

.

ఓహ్, సముద్రపు ఒడ్డున  నీ తేజోరూపము ఎన్నడూ కరిగిపోకుండుగాక,

నీ కను రెప్పలు శూన్యదూరాలలోకి వెదకకుండునుగాక

నా ప్రాణమా, నన్ను విడనాడకు ఒక లిప్తపాటైనా, ఎందుకంటే,

ఆ క్షణంలో నువ్వు ఎంతో దూరం నడిచి ఉంటావు,

నేను,  భూమండలమంతా సోమరిగా తిరుగుతూ, ‘నువ్వు వస్తావా?

నన్నిలా చావమని ఇక్కడ వదిలేస్తావా?’ అని అడుగుతాను

.

I crave for your mouth, your voice, your hair

.

.

Don’t go far off, not even for a day

Don’t go  far off, not even for a day,

Because, I don’t know how to say it – a day is too long.

And I will be waiting for you, as in

an empty station when the trains are

parked off somewhere, asleep.

.

Don’t leave me even for an hour, because then

The little drops of my anguish will all run together,

the smoke that roams looking for  a home will drift

into me, choking my lost heart.

.

Oh, may your silhouette never dissolve,

On the beach, may your eyelids never flutter

into the empty distance. Don’t leave me for

a second, my dearest, because in that moment you’ll

have gone so far I’ll wander lazily

over all earth, asking, will you

come back? will you leave me here, dying?

…Pablo Neruda