ఒకప్పుడు ఎంతో అందంగా ఉండి

మిలమిలలతో మెరిసిన దాని అందం

మనకళ్ళముందునుండే మాయమైతే నేమి?

గరికలో మెరిసిన

ఆ పువ్వు సౌరభమూ, మెరుపులూ

ఆ క్షణాలూ ఇక తిరిగి రాకపోయినా

మనమేమీ బాధపడము. బదులుగా

అది విడిచివెళ్ళిన దానిలోనుండి ఏదోధైర్యాన్నీ

అనాదిగా మనసు స్పృశించే సానుభూతి పంచుకుంటాం…

మానవ హృదయంలో బాధలు చూస్తున్నపుడు

అసంకల్పితంగా చిప్పిలే ఆత్మీయ అనుభూతి అది

ఒక సారి పొందిన అనుభూతి శాశ్వతంగా ఉంటుంది;

అదే విశ్వాసం మృత్యువును చూస్తున్నపుడూ కలుగుతుంది.

కాలం మనకి క్రమంగా కలిగే తాత్త్విక వివేచన అది.

.

విలియం వర్డ్స్ వర్త్

(7 April 1770 – 23 April 1850)

ఇంగ్లీషు కవి.

.

.

Splendour in the Grass

.

What though the radiance

which was once so bright

Be now for ever taken from my sight,

Though nothing can bring back the hour

Of splendour in the grass,

of glory in the flower,

We will grieve not, rather find

Strength in what remains behind;

In the primal sympathy

Which having been must ever be;

In the soothing thoughts that spring

Out of human suffering;

In the faith that looks through death,

In years that bring the philosophic mind.

.

William Wordsworth

(7 April 1770 – 23 April 1850)

English Romantic Poet