ఒకరోజు ఆమె పేరు ఇసుకలో రాసాను సముద్రతీరాన,

కాని అలలు వచ్చి దాన్ని ఊడ్చుకుపోయాయి,

మళ్ళీ మరో సారి చేత్తో రాసేను

మళ్ళీ కెరటం వచ్చి నా శ్రమని హరించింది.

“ప్రయోజనం లేదు, ప్రియా” అంది ఆమె, “నువ్వు అనవసరంగా

శ్రమపడుతున్నావు, నశ్వరమైన దాన్ని శాశ్వతం చెయ్యడానికి

నా మట్టుకు నాకు ఇలాగే నశించిపోవడం ఇష్టం.

దానితో పాటే, నా పేరూ అలాగే చెరిగిపోవాలి.

“వీల్లేదు,” అన్నాను నేను, “విలువలేనివి

మట్టిలో కలిసేమార్గాలు ఎన్నుకోనీ, నీ కీర్తి శాశ్వతం.

నా కవిత నీ గుణాలని అజరామరం చేస్తుంది,

నీ పేరు స్వర్గంలో గొప్పగా ఉల్లేఖించబడుతుంది.

మృత్యువు ఏదోనాడు ప్రపంచాన్ని లోబరచుకుంటుంది

కాని మన ప్రేమ నిలుస్తుంది, మరుజన్మలో మరింతకొత్తగా.”  

.

ఎడ్మండ్ స్పెన్సర్

1552- 13 జనవరి, 1599

ఇంగ్లీషు కవి

.

.

One Day I Wrote Her Name Upon the Strand

(Amoretti LXXV)

.

One day I wrote her name upon the strand,

But came the waves and washed it away;

Again I wrote it with a second hand,

But came the tide and made my pains his prey.

“Vain man,” said she “thou dost in vain assay

A mortal thing so to immortalize,

For I myself shall like to this decay,

And eke my name be wiped out likewise.”

“Not so,” quoth I “let baser things devise

To die in dust, but you shall live by fame:

My verse your virtues rare shall eternize,

And in the heavens write your glorious name;

Where, whenas death shall all the world subdue,

Our love shall live, and later life renew.” .

.

Edmund Spenser

English Poet of Elizabethan Era