తండ్రీ! కొత్తగా మొలకెత్తుతున్న గడ్డిపరకలపై

తేల్చితేల్చి ఎలా నడవాలో నాకు బోధించు;

క్రూరమైన ఈ ప్రపంచం చేసే గాయాలని

రాయిలా తట్టుకోగల ఆత్మనిబ్బరాన్ని ప్రసాదించు;

కానీ, ఈ మనసునిమాత్రం నీ శక్తితో నిలబెట్టి,

పువ్వుల్లా నిరాడంబరంగా ఉండేలా అనుగ్రహించు;

ఆర్ద్రత నిండుకున్న ఈ హృదయకలశాన్ని నిండనీ

ఎర్రని పాపీ పువ్వుల్లా తలెత్తి ఎదురుచూస్తూ;

జీవితం దాని ఔన్నత్యాన్ని తేలికగా తీసుకోనీ

పండిన పాపీలు వినమ్రంగా తలవాల్చుకున్నట్టు;

మనసు నైరాశ్యంలో కూరుకుపోయినప్పుడూ,

తొలిచిగురుతో తిరిగి బతుకుని ప్రారంభించినపుడూ

చెట్లలా సహనంతో, కరుణతో, జీవించడమెలాగో

తండ్రీ!దయచేసి నాకు విశదీకరించు.

మధ్యాహ్నపు ఎండలో ఓక్ చెట్టు నీడన

కీచురాళ్ళు ఆనందంతో అరుస్తుంటాయి;

కుమ్మరిపురుగు దారి మళ్ళి

చల్లని నీడలో కాసేపు విశ్రమిస్తుంది;

బాటసారులు అలసటతీర్చుకుందికి పనికివచ్చే

సాటిలేని ప్రశాంతమైన ఏకాంత ప్రదేశానికీ,

ఉద్యానవనాలోని చలువ మండపానికీ

నన్నూ నా హర్షాతిరేకాన్ని తెలియపరచనీ!

.

ఎడ్విన్ మార్ఖాం

April 23, 1852 – March 7, 1940

అమెరికను కవి

.

.

April 23, 1852 – March 7, 1940

.

Teach me, Father, how to go

Softly as the grasses grow;

Hush my soul to meet the shock

Of the wild world as a rock;

But my spirit, propt with power,

Make as simple as a flower.

Let the dry heart fill its cup,

Like a poppy looking up;

Let life lightly wear her crown

Like a poppy looking down,

When its heart is filled with dew,

And its life begins anew.

Teach me, Father, how to be

Kind and patient as a tree.

Joyfully the crickets croon

Under the shady oak at noon;

Beetle, on his mission bent,

Tarries in that cooling tent.

Let me, also, cheer a spot,

Hidden field or garden grot—

Place where passing souls can rest

On the way and be their best.

.

Edwin Markham

April 23, 1852 – March 7, 1940,

American Poet