అనువాదలహరి

చప్పుళ్ళు… ఫేనీ స్టెరెన్ బోర్గ్, డచ్చి కవయిత్రి

నగరంలోని చప్పుళ్ళు

నా కలల్లో కలగాపులగం అవుతుంటే

ఈ రోజు ఉదయాన్నే నిద్రలేచాను.

రెండు సింహాలు గర్జిస్తూ

పరువుకోసం పోట్లాడుకుంటున్నాయి.

బహుశా అవి రోడ్డుమీద వాహనాలై ఉండొచ్చు.

వేటగాడు ఏదో అరుస్తున్నాడు

బహుశా అవి వీధిలో అమ్ముకునేవాడి కేకలై ఉండొచ్చు;

కాసేపు అంతా నిశ్శబ్దం

అకస్మాత్తుగా ఆరుబయట ఒక తుపాకిగుండు ప్రతిధ్వని

అది ఏ కారు సైలెన్సరు పగిలిందో

లేదా అది పిల్లవాడి బొమ్మతుపాకీనో.

క్రమంగా నిద్రలోంచి మెలకువ వస్తుంటే,

అసలు చప్పుళ్ళు ఏమిటో తెలుస్తూ ఉంటాయి

పక్కింటివాళ్ళు గోడల్లోంచి

నడుచుకుంటూ వస్తుంటారు

నేను తొలివెలుగు రేకకి ఆవులిస్తుంటాను.

క్రిందింట్లో ముసలాయన

ప్రతిరోజులాగే ఈ రోజూ

రేడియో వింటుంటాడు.

మేడమీదివాళ్ళ పిల్లలు

వాళ్ళ గొంతు పగిలేలా అరుస్తున్నారు.

వీధిలోకివెళ్ళబోతున్నవాళ్ళు

చావడిలో అడుగులు తడబడుతున్నారు.

కానీ నిత్యమూ పోట్లాడుకునే పక్కింటి

కొత్త యువజంట నుండి చప్పుళ్ళేమీ వినరావు!!!

వాళ్ళిద్దరూ చివరకి పదిపోయారా?

ఎప్పటికైనా జరగవలసినట్టు

ఆఖరికి విడిపోయారా?

ఒక్కసారిగా వసారాలోని మనుషులు అరుస్తూ పరిగెడుతున్నారు

వాళ్ల గొంతులో ఆందోళన స్పష్టంగా తెలుస్తుంటే

పక్కమీంచి దిగ్గున లేచాను.

తలుపు కన్నంలోంచి చూడబోతే

పక్కింటాయన కనిపించేడు

అతని చొక్కా నిండా రక్తం మరకలు

అతని చేతిలో ఒక తుపాకీ!

.

ఫెన్నీ స్టెరెన్ బోర్గ్

జననం 1956

డచ్చి కవయిత్రి

.

Fenny Sterenborg

Dutch Poetess

.

Noises

.

I woke up this morning

with the city’s noises

fusing into my dream

A pride of lions

roaring in anger

The traffic, it must have been

A hunter shouting something

but I probably heard a street vendor

For a moment, total silence

then a shot rings out in the wild

Perhaps a car’s broken exhaust

or the toy pistol from a child

The noises slowly become familiar

as I slip out of my dream

I hear the neighbours coming in

through the walls

and I yawn in the dawn’s early gleam

The old man from below

like every morning

is listening to the radio

The children from upstairs

screaming their lungs out

and there are people stumbling in the hallway

as they go about

But from the young couple next door

usually fighting, not a sound

Did they finally reconcile

or at long last break up

like they were bound

Suddenly the people in the hallway scream and run

I hear the panic in their voices

and hurry out of bed

As I look through the peephole

I see the guy from next door

his shirt, bloodshed red

and in his hand a gun.

(June 15, 2006)

.

Fenny Sterenborg

Dutch Poetess

(Born 1956)

Poem Courtesy:
http://famouspoetsandpoems.com/poets/fenny_sterenborg/poems/22029

ప్రకటనలు

తపర్తులోకి మంచుసోనలా మరొకసారి… ఎడ్నా సెంట్ విన్సెంట్ మిలే, అమెరికను కవయిత్రి

మరొకసారి నా తపర్తుజీవితంలోకి మంచుసోనలా

ఎడారిలో నీటిచెలమమీంచి వీచే పిల్లగాలిలా

చల్లని, కమ్మని నీటిబుగ్గమీద బుడగల జడిలా

నీ గురించి, మోసకారి తలపొకటి పొడచూపుతుంది

నా ఉత్సాహాన్ని హరించడానికి; మళ్ళీ ఎప్పటిలాగే

నీ అలవిమాలిన ప్రేమకై ఆశలు పెంచుకుంటాను;

అదొక పెద్ద ఇసుకతిన్నె అని నేను ఎన్నడో గ్రహించినా

అక్కడ ఎప్పుడూ ఏ లేచిగురూ మొలవలేదని ఎరిగినా.

మరొకసారి, తెలివిమాలినదానినై గాలిలో కదిలే

నీ రంగురంగుల భ్రాంతిమదరూపం వెంటబడతాను.

వెక్కివెక్కి ఏడుస్తూ, తిట్టుకుంటూ, పడుతూ లేస్తూ

దిక్కుమాలి, హతాశనై, ఎరుపెక్కిన కళ్ళు కనబడక

అడుగుతడబడి, దీనంగా చెయ్యిజాచి ఏ ఆసరా అయినా

దొరకదా అని ప్రయత్నిస్తాను,- కానీ అక్కడేమీ ఉండదు.

.

ఎడ్నా సెంట్ విన్సెంట్ మిలే

February 22, 1892 – October 19, 1950

అమెరికను కవయిత్రి

.

.

.

Once More into My Arid Days like Dew

.

Once more into my arid days like dew,

Like wind from an oasis, or the sound

Of cold sweet water bubbling underground,

A treacherous messenger, the thought of you

Comes to destroy me; once more I renew

Firm faith in your abundance, whom I found

Long since to be but just one other mound

Of sand, whereon no green thing ever grew.

And once again, and wiser in no wise,

I chase your colored phantom on the air,

And sob and curse and fall and weep and rise

And stumble pitifully on to where,

Miserable and lost, with stinging eyes,

Once more I clasp,—and there is nothing there.

 .

Edna St. Vincent Millay

కొవ్వొత్తి … ఎడ్నా సెంట్ విన్సెంట్ మిలే, అమెరికను కవయిత్రి

.

నా కొవ్వొత్తి రెండు వైపులా మండుతోంది

అది ఈ రాత్రల్లా వెలగకపోవచ్చు

కానీ, నా శత్రులారా!  ఓ నా మిత్రులారా!

అది వెలిగినంతసేపూ అద్భుతమైన కాంతినిస్తుంది.

.
ఎడ్నా సెంట్ విన్సెంట్ మిలే,

( 22 February 1892 – 19 October 1950)

అమెరికను కవయిత్రి

.

.

First Fig

.

My Candle burns at both ends;

It will not last the night;

But, ah, my foes, and oh, my friends—

It gives a lovely light!

.

Edna St. Vincent Millay

(February 22, 1892 – October 19, 1950)

American Poet

(Poetry … A Magazine of Verse June 1918 Vol XII No. III

From Figs and Thistles)

Poem Courtesy:

https://www.poetryfoundation.org/poetrymagazine/browse?contentId=14095

సంఘర్షణ… సారా టీజ్డేల్, అమెరికను కవయిత్రి

.

నాలోని యోగీ, భోగీ

రాత్రీ పగలూ పోట్లాడుకుంటూ ఉంటారు.

సమ ఉజ్జీలేమో, అతి జాగ్రత్తగా, లొంగకుండా

ఒకర్నొకరు తిట్టుకుంటూ

నాకు ఒకపక్క చెమట్లు పట్టేస్తుంటే

సూర్యోదయం మొదలు చీకటిపడేదాకా కొట్టుకుంటారు.

రాత్రయినదగ్గరనుండీ పోరాటం మళ్ళీ ప్రారంభం.

పొద్దుపొడుస్తుంటే వణుక్కుంటూ వాళ్ళని గమనిస్తాను.

ఈసారి ఒకరి అంతు రెండోవాళ్ళు చూసేదాకా కొట్టుకుంటారు.

ఎవరు జయిస్తారన్నది నేను పట్టించుకోను.

ఏవరు గెలిచినా, చివరికొచ్చేసరికి

ఓడిపోయేదాన్ని నేనే!

.

సారా టీజ్డేల్

(8 August 1884 –  29 January 1933)

అమెరికను కవయిత్రి

.

Sara_Teasdale._Photograph_by_Gerhard_Sisters,_ca._1910_Missouri_History_Museum_Photograph_and_Print_Collection._Portraits_n21492

.

Conflict

.

The Spartan and the Sybarite

Battle in me day and night.

Evenly matched, relentless, wary,

Each one cursing the adversary

With my slow blood dripping wet,

They fight from sunrise to sunset.

And from sunset the fight goes on.

I shiver and hear them in the dawn.

They fight to death this time, but I

Care little which will have to die,

Whichever it is, when the end has come,

I shall be the defeated one.

.

Sara Teasdale

(8 August 1884 –  29 January 1933)

American Poet

Poem Courtesy:

https://www.poetryfoundation.org/poetrymagazine/browse?contentId=35824

పోగొట్టుకున్న నేల… ఈవన్ బోలాండ్, సమకాలీన ఐరిష్ కవయిత్రి

.

నా కిద్దరు ఆడపిల్లలున్నారు.
నేను ఈ జన్మకి కోరుకున్నది ఆ ఇద్దరినే.
బహుశా నేను అంతకుమించి కోరుకోలేదేమో! .

హాఁ! నేను చారెడు జాగా కూడా కోరుకున్నాను:
ఎప్పుడూ ఎవరిపని వారు చేసుకోగలిగే వాతావరణమున్న దీవి,
చుట్టూ కొండలమధ్య ఒక నగరం, ఒక జీవ నది … ఉన్న చోట.

ఆ నేల నాదని చెప్పుకోగలగాలి. నా స్వంతం.
అక్షరాలా నా తాత్పర్యం అదే.

వాళ్ళు పెద్దవాళ్ళయిపోయి దూరాభారాన ఉన్నారు.

ఇప్పుడు జ్ఞాపకాలే
వలస పోతున్నాయి.
ఆ తావుల్లో ప్రకృతి అంత సహజంగా
కపటమైన ప్రేమ కనిపిస్తుంది.

పిల్లల కళ్లల్లో ప్రతిఫలించవలసిన
రంగురంగుల కొండలూ కోనలూ
పిల్లలు దూరమవడంతో, క్షితిజరేఖలైపోయాయి.

రాత్రి
కళ్లు బరువెక్కి మగతనిద్రలోకి జారుతున్న వేళల్లో

నేను “డబ్లిన్” అఖాతపు తీరాన్ని కలగంటాను,
విశాలమైన కొండప్రదేశాన్నీ, నల్లసానపురాతి వాడరేవునీ చూస్తాను.

నే నూహించుకుంటాను…
సందెచీకటివేళ పడవమీద నిష్క్రమిస్తూ ఆ రోజు
నా పిల్లలు ఈ దృశ్యాల్ని చూసి ఇలాగే అనుకుని ఉంటారా అని.

వాళ్ళు విడిచిపెడుతున్న ప్రతి వస్తువుమీదా
నీడలు ముసురుకుంటుంటే,
వాళ్లు వీటిని కలకాలం గుర్తుపెట్టుకుంటారా? అని

రేవు ఒడ్డున నిలబడినట్టు ఊహించుకుని
పడవ రెయిలింగ్ మీద చివరి చేతిజాడ కనిపించేదాకా నిరీక్షిస్తాను.

తర్వాత నన్ను నేను
నీటి అడుగున అధోలోకంలో ఊహించుకుంటాను,
చీకటి చాలా త్వరగా కమ్ముకొస్తూంటుంది…
ఆ నేలనుపోగొట్టుకున్న మనుషుల చిఠ్ఠా చదువుతూ…
.

ఈవన్ బోలాండ్

జననం 1944

ఐరిష్ కవయిత్రి

.

.

The Lost Land

I have two daughters.

They are all I ever wanted from the earth.

Or almost all.

I also wanted one piece of ground:

One city trapped by hills. One urban river.

An island in its element.

…….

text deleted intentionally for copyright reasons

……..

shadows falling

on everything they had to leave?

And would love forever?

And then

I imagine myself

at the landward rail of that boat

searching for the last sight of a hand.

I see myself

on the underworld side of that water,

the darkness coming in fast, saying

all the names I know for a lost land:

.

EAVAN BOLAND

Born 1944

Irish Poetess

Read the complete poem here:

https://www.poetryfoundation.org/poems/50003/the-lost-land

ఒక జ్ఞాపకం… ఎడ్నా సెంట్ విన్సెంట్ మిలే, అమెరికను కవయిత్రి

బాగా అలసిపోయాం, ఎంతో ఉల్లాసంగా ఉన్నాం,
రేయల్లా తెప్పమీద రేవుని అటూ ఇటూ దాటుతూనే ఉన్నాం.
రాత్రి నిర్మలంగా, ప్రకాశంగా ఉంది, ఆ చోటు గుర్రాలశాల వాసనేసింది;
మేజాకి చేరబడి, చలిమంటకేసి చూస్తూ కూచున్నాం,
కొండకొమ్మున ఆరుబయట ఆకాశం క్రింద వెన్నెట్లో పడుక్కున్నాం;
గాలి ఈలలు వేస్తూనే ఉంది,అంతలోనే సూర్యోదయం కాజొచ్చింది.

బాగా అలసిపోయాం, ఎంతో ఉల్లాసంగా ఉన్నాం,
రేయల్లా తెప్పమీద రేవుని అటూ ఇటూ దాటుతూనే ఉన్నాం.
నువ్వో ఆపిలు తిన్నావు, నేనో నేరేడుపండు తిన్నాను,
ఎక్కడినుంచో చెరో డజనూ కొనుక్కు తెచ్చుకున్నాం
ఆకాశం తెల్లబడసాగింది, గాలి చల్లగా తగుల్తోంది
బంగారం ద్రావకంలో ముంచితేల్చినట్లు సూర్యుడుదయిస్తున్నాడు.

బాగా అలసిపోయాం, ఎంతో ఉల్లాసంగా ఉన్నాం,
రేయల్లా తెప్పమీద రేవుని అటూ ఇటూ దాటుతూనే ఉన్నాం.
శాలువకప్పుకున్న తల కనిపిస్తే, “అమ్మా! శుభోదయం” పలకరించాం
మనిద్దరమూ చదవమని తెలిసినా, ఆమెదగ్గర ఒక వార్తాపత్రిక కొన్నాం,
మనం ఇచ్చిన ఆపిల్సూ, నేరేడుపళ్ళకి ఆమె ఆనందభాష్పాలతో దీవిస్తే
ఇంటికెళ్లడానికి ఖర్చులుంచుకుని మనదగ్గరున్నదంతా ఆమెకిచ్చేసేం.
.

ఎడ్నా సెంట్ విన్సెంట్ మిలే

(February 22, 1892 – October 19, 1950)

అమెరికను కవయిత్రి

.

Recuerdo

.

We were very tired, we were very merry—

We had gone back and forth all night on the ferry.

It was bare and bright, and smelled like a stable—

But we looked into a fire, we leaned across a table,

We lay on a hill-top underneath the moon;

And the whistles kept blowing, and the dawn came soon.

We were very tired, we were very merry—

We had gone back and forth all night on the ferry;

And you ate an apple, and I ate a pear,

From a dozen of each we had bought somewhere;

And the sky went wan, and the wind came cold,

And the sun rose dripping, a bucketful of gold.

We were very tired, we were very merry,

We had gone back and forth all night on the ferry.

We hailed, “Good morrow, mother!” to a shawl-covered head,

And bought a morning paper, which neither of us read;

And she wept, “God bless you!” for the apples and pears,

And we gave her all our money but our subway fares.

.

Edna St Vincent Millay

(February 22, 1892 – October 19, 1950)

American Poet

Poem Courtesy: 

https://www.poetryfoundation.org/poetrymagazine/poems/14404/recuerdo

 

ఆటు… ఎడ్నా సెంట్ విన్సెంట్ మిలే, అమెరికను కవయిత్రి

నీ ప్రేమ నానుండి మరలింది కనుక

నాకు నా మనఃస్థితి తెలుస్తోందిలే:

అదొక తీరంనుండి సముద్రంలోకి చొచ్చుకొచ్చిన బండరాయి,

దానిమీద ఒక చిన్న గుంత; అందులో, ఎగసినకెరటాలనుండి

జారిపోగా మిగిలిన నీటితో ఏర్పడిన చిన్న మడుగు.

ఆ గోర్వెచ్చని నీరు ఎండకీ, గాలికీ

మెల్లమెల్లగా హరించుకుపోతుంటుంది.

.

ఎడ్నా సెంట్ విన్సెంట్ మిలే

(22 ఫిబ్రవరి 1892 – 19 అక్టోబరు 1950)

అమెరికను కవయిత్రి

.

Ebb

.

I know what my heart is like

      Since your love died:

It is like a hollow ledge

Holding a little pool

      Left there by the tide,

      A little tepid pool,

Drying inward from the edge.

.

Edna St. Vincent Millay

(February 22, 1892 – October 19, 1950)

American Poetess

Poem Courtesy: https://www.poetryfoundation.org/poems/44720/ebb

బట్టలుతికిన రోజు …జూలియా వార్డ్ హోవ్, అమెరికను కవయిత్రి

బట్టలారవేసిన తీగ … కుటుంబంలో

ప్రేమకీ, సేవకీ ఒక రుద్రాక్షమాల వంటిది;

తల్లి ప్రేమించే ప్రతి చిన్న దేవదూత

దుస్తులూ అక్కడ మనకి దర్శనం ఇస్తాయి.

ఆమె పెరటిలో ఆలోచనలలో మునిగి

దండెం మీద ఒక్కొక్కబట్టా ఆరవేస్తున్నప్పుడు

ప్రతి బట్టనీ ఒక రుద్రాక్షపూసగా

పరిగణిస్తుందంటే ఆశ్చర్యపోనక్కరలేదు.

అపరిచితవ్యక్తినైన నేను అటువైపుగా పోతూ

ఆ ఇంటికీ, దుస్తులకీ ఒక అంజలి ఘటిస్తాను

ప్రేమపూర్వకమైన శ్రమకీ, ప్రార్థనకీ గల దగ్గరపోలిక

మదిలో మెదలినపుడు పెదాలపై చిరునవ్వు మెరుస్తుంది.

.

జూలియా వార్డ్ హోవ్

(27 May 1819 –  17 October 1910) 

అమెరికను కవయిత్రి 

 

Julia Ward Howe

.

A Thought for Washing Day

.

The clothes-line is a Rosary

Of household help and care;

Each little saint the Mother loves

Is represented there.

And when across her garden plot

She walks, with thoughtful heed,

I should not wonder if she told

Each garment for a bead.

A stranger passing, I salute

The Household in its wear,

And smile to think how near of kin

Are love and toil and prayer.

.

Julia Ward Howe

(Written between (1879 – 1882) Published in her daughter’s biography, Julia Ward Howe (1819 – 1910) which earned Laura E Richards and Maud Howe Elliott the Pulitzer Prize in 1917.)

Poem and Image Courtesy:

https://americanliterature.com/author/julia-ward-howe/poem/a-thought-for-washing-day

నాకు నక్షత్రగతులు తెలుసు, కానీ… సారా టీజ్డేల్, అమెరికను కవయిత్రి

నాకు పేరు పేరునా నక్షత్రాలు తెలుసు

ఆల్డెబరాన్ (రోహిణి), ఆల్టేర్ (శ్రవణం) …

విశాలమైన నీలాకాశపు నెచ్చెన

అవి ఎలా ఎక్కుతాయో కూడా తెలుసును.

వాళ్ళు చూసే చూపులనుబట్టి

మగవాళ్ళ రహస్యాలు పసిగట్టగలను

వారి వింత వింత, చీకటి ఆలోచనలు

బాధకలిగించడంతో పాటు జాగ్రత్తనీ బోధించాయి.

కానీ నీ కళ్ళే నా ఊహకి అందటం లేదు,

అవి పదే పదే పిలుస్తున్నట్టు అనిపిస్తున్నా…

నువ్వు నన్ను ప్రేమిస్తున్నావో లేదో తెలీదు

అలాగని, అసలు ప్రేమించటం లేదనీ చెప్పలేను.

నాకు చాలా విషయాలు తెలుసును. ఏం లాభం?

సంవత్సరాలు వస్తున్నాయి, పోతున్నాయి,

చివరకి నేను తెలుసుకుందామని ఉబలాటపడేది

బహుశా తెలుసుకోకుండానే మరణిస్తాను.

.

సారా టీజ్డేల్

 (8 August 1884 – 29 January 1933)

అమెరికను కవయిత్రి

Sara Teasdale

(August 8, 1884 – January 29, 1933)

.

I Know the stars

.

I know the stars by their names

Aldebaran, Altair

And I know the path they take

Up the heaven’s broad blue stair

I know the secrets of men

By the look of their eyes

Their gray thoughts, their strange thoughts

Have made me sad and wise.

But your eyes are dark to me

Though they seem to call and call—

I cannot tell if you love me

Or do not love me at all.

I know many things,

But years come and go,

I shall die not knowing

The thing I long to know.

.

Sara Teasdale

(8 August 1884 – 29 January 1933)

American Lyrical Poet

స్త్రీల యాతన… మేరీ కోలియర్, ఇంగ్లీషు కవయిత్రి

Stephen Duck “Threshers’ Labour అని 1730లో ఒక కవిత రాసేడు. అందులో అతను గ్రామీణ స్త్రీలు ఎలా పనిలేకుండా కూచుంటారో చెబుతూ, పని తాలూకు ఔన్నత్యాన్ని ప్రబోధిస్తూ రాసేడు. రకమైన బోధనాత్మకమైన ప్రక్రియకి Georgic అని పేరు. ప్రక్రియలో మొట్టమొదటిసారిగా Hesiod (750 BC) తన Works and Days అన్నకవిత వ్రాసేడు. దానిని అతని తర్వాత Virgil ప్రచారంలోకి తీసుకువచ్చేడు. ప్రకృతివర్ణనలు ఉండడం వలన పైకి కవితలు గ్రామీణ చిత్రాల్లా కనిపించినా, కవితా వస్తువునుబట్టి అందులో పురాణగాథల ప్రతీకలూ, కథలతో బాటు తత్త్వచింతన నిండి ఉంటుంది. ప్రక్రియ మౌలిక లక్ష్యం ఒక విషయం (నైపుణ్యంగాని, కళగాని, విద్యగురించిగాని) బోధించడం, సూచనలివ్వడం.

 Mary Collier (1688 – 1762) ఒక సామాన్య శ్రామికురాలు. తక్కిన కూలిపనులతోపాటు ధనికుల ఇళ్ళలో చాకలిపని చేసేది.  చదవనూ రాయనూ ఆమెకు ఇంటిదగ్గర తల్లిదండ్రులు మప్పేరుతప్ప ఆమె బడిలోనూ చదువుకోలేదు. యుక్తవయసురాలైనా, ఆమె తన ఆనందం కోసమే చదువుకునేది.

“The Woman’s Labour – An Epistle to Mr. Stephen Duck”, Stephen Duck కు అతని  ప్రక్రియలోనే, ఉత్తరం రూపంలో  ఇచ్చిన తిరుగులేని జవాబు. ప్రక్రియని ధ్వంసంచేస్తూ (ఒక విషయాన్ని పొగుడుతూ రాయడానికి బదులు) స్త్రీల శ్రమ ఎంతదారుణంగా ఉంటుందో చిత్రిస్తుంది. శ్రామిక వర్గానికి సంబంధించినంతవరకు స్త్రీలైనా, పురుషులైనా ఉన్నతవర్గాలకి ఊడిగం చేసేవాళ్ళేననీ, లింగ వివక్షతో శ్రమని వర్గీకరించడానికి బదులుగా స్త్రీల శ్రమని పురుషులు అర్థం చేసుకోవాలని ఆమె తాత్పర్యం. అంతే కాదు, శ్రమ విషయానికి వస్తే, స్త్రీలు పడే శ్రమతో పోలిస్తే  పురుషుల శ్రమ శ్రమకాదని చూపిస్తుంది.  

                                                                 

                           (అంకితం:   శ్రీ స్టీఫెన్ డక్ కి.)

 

అమరకవీ! నవకళాధిదేవతల ముద్దుబిడ్డడా!

సహకవులమన్నలూ, కేరొలీన్ అనుగ్రహం కలిగినవాడా!

మొన్నమొన్నటిదాకా నువ్వు స్థితిలో ఉండేవాడివని గుర్తుంచుకుని

నావంటి బీద, దీనురాలిపై నీ కరుణార్ద్ర దృక్కులు ప్రసరించు!

క్రింది పంక్తులు స్వీకరించు. అయినా ఇప్పటికీ బానిస అయిన

దీనురాలు, ఎవరైతేనేమిలే, నీకేమి ఇవ్వగలదు?

నే నెన్నడూ చదువుకున్న పాపాన పోలేదు,

నా జీవితమంతా గొడ్డుచాకిరీలోనే గడిచిపోయింది:

ప్చ్! నా ఒక్కతెదే కాదు; నా దుఃఖంలో ఎటుచూసినా

మా ఆడజాతి మొత్తమంతా అదేమాదిరి ఉంది.

రోజు చాకిరీనుండి విముక్తి లభించి

పక్కమీదకి వాలినపుడు చాలా సార్లు అనుకున్నాను

నాగరికత పెరిగిన తొలిరోజుల్లో చాకిరీకే పుట్టినట్టు

మా స్థితి ఇలా ఉండేది కాదేమోనని;

కాలం గడిచి సంప్రదాయం క్రమంగా నశించేవరకూ

మా స్త్రీజాతి మంచిరోజులు చవిచూసింది.

మగవాళ్ళు మాకోసం ఎంతో శ్రమించి, మాపై శ్రద్ధచూపేవారు

ప్రతిఫలంగా కేవలం ఒక్క మా చిరునవ్వు కోసం;

వాళ్ళు కళలలో, యుద్ధాలలో గెలిచివచ్చినపుడు

విజయచిహ్నాల్ని స్త్రీల పాదాలముందు ఉంచేవారు;   

వాళ్ళు, రోజుల్లో, తమంత తాముగా స్త్రీల ముందు

తమ హృదయాలనీ, సర్వస్వాన్నీ సమర్పించేవారు;

మా పొందులో వాళ్ళ ప్రతిబింబాలను పొంది

ప్రతిగా యోగ్యమైన సమ్మానం చేస్తుండేవారు.

ఒకసారిజోవ్ (Zeus)’ మేఘాలనుండి క్రిందలి దిగుతూ

అందమైనడేనై (Danae)’ ఒడిలో బంగారపు జల్లు కురిపించాడట.

 

కమ్మని కవితలల్లే కవులు కొందరు ఉదారమైన రోజుల్లో

మా హృదయ దేవళాలకి తమగీతాలు అంకితం ఇచ్చేవారు!

కానీ ఇప్పుడు? హుఁ! స్వర్ణయుగం అంతరించింది,

చివరకి, మీ వెటకారాలకీ కేంద్రబిందువులైనాము.

కానీ, కవితా కన్యక మీ శిరసును పూలమాలతో

అలంకరించిన మాననీయ డక్ గారూ,

మీరు మధ్యనే రాసిన కవితలో గొప్పప్రకటన చేశారు:

హెర్క్యులిస్ చేసిన సాహసాలుకూడా మీశ్రమకు సాటి రావని

ఉదాహరణగా ఏడాదిపొడుగునా మీరు చేసే చాలా శ్రమని

పంటకొయ్యడం, పోకపెట్టడం, గింజలు రాల్చడం, కుప్పపెట్టడం,

మీరోజువారీ శ్రమ ఏకరువు పెట్టి, మీ కలలన్నీ చెప్పినా

అప్పటికీ మీ జాబితా సంతృప్తిగా ముగియలేదు,

నిస్సహాయులమైన మా స్త్రీజాతి ఉనికిని మరిచి,

మౌన ప్రేక్షకులుగా నిలబెట్టి, ప్రస్తావనేలేకుండా సమాధిచేశారు

కానీ మేముచేసే తప్పులతో మీ కవితని అలంకరిస్తూ,

మా దీనావస్థని గర్హించడం మాత్రం మరిచిపోలేదు.

కుప్పవెయ్యడం గురించి చెప్పినపుడు ఒకటిరెండు మాటలు చెప్పేరు

ఆకాటికి మా స్త్రీలకు అంతకిమించి పనిరాదన్నట్టు

నిజాయితీగల రైతన్నా మనఃస్ఫూర్తిగా చెబుతాడు .

కుప్పవెయ్యడానికి దొరికినంతకాలం ఆడవారినే కుదుర్చుకుంటానని

ఎందుకంటే, అతనికి తెలుసు, తను చూపు మరల్చినా,  

ఆడవారు మగవారిలాగే, తమపనితాము చేసుకుపోతారని.

నా మట్టుకు నేను  ప్రతి వేసవిలో చాలరోజులు నూర్పులపుడు

కట్టలు వెదజల్లడం, తిరగెయ్యడం, మేటువెయ్యడంలోనే గడిపాను.

కానీ ఎన్నడూ మీ కవితలో కొత్తగా కనిపెట్టినట్టు 

ఊరికే నేలమీద కూచున్నందుకు కూలి ఇచ్చిన దాఖలాలు లేవు.

ఒకటిమాత్రం నిజం. పగలు మా పనంతా అయిపోయిన తర్వాత,

గడ్డంతా ఎండలో పరవడం పూర్తయిన తర్వాత,

సూర్యుడిప్రతాపం ప్రతి పోచమీదా మెరుస్తున్నప్పుడు,

మీలాగే, మేమూ తినడానికి తీరికగా చతికిలబడేవాళ్లం

మా తిండి మేము సంపాదించుకుందికి చెమటోడ్చే మాఖు

తినడానికి మీరు కొంత సమయం కేటాయించడం సబబు అనుకుంటాను.

తినడం పూర్తవగానే, వెంటనే పనిలోకి దిగి

చురుకుగా గడ్డిని తిరగ మరగ వేస్తుండేవాళ్లం.

అంతే కాదు, అరకొయ్యతో చాలుచేసి లాగేవాళ్ళం.

లేకపోతే అంత నజరుగా వరుసలో ఎలా వచ్చేవి?

కానీ, మీరు రాసింది నిజమని మీరు నమ్మితే, నా దృష్టిలో

మేము అలా మాటాడుకోవడమే మీ బాధకి కారణమనిపిస్తోంది.

విషయంలో మీరు మనసులో ఉన్నది చెప్పడంలేదేమో.

ఎందుకంటే, నాకు తెలిసినంతవరకు ఒక్క తురుష్కులే 

పనిచేస్తున్నప్పుడు బానిసలని మాటాడకుండా శాసించేవారు.

వేరెవరూ బానిసలు నవ్వుతూ మాటాడుకోవడాన్ని నిరాకరించలేదు.

మీకు మీ మనసులో ఉన్నది చెప్పుకుందికి ఎంత స్వాతంత్య్రం ఉందో

మాటాడుకుందికి మాకూ అంతే స్వాతంత్య్రం ఉందనుకుంటాను.

మీరెందుకు దానికి చింతించాలి? ఎందుకంటే,

మీలాగే, మేముకూడా స్వాతంత్య్రాన్ని అనుభవిస్తున్నామనా??

ఏమిటి? దానిలోకూడా మీ అజమాయిషీయేనా?

మే మనుభవించే ఒక్క హక్కుకూడా లాక్కుంటారా?

పొద్దువాలడమే తడవు, ఇంటిదిక్కు పరిగెడతాం,

ఇంటిదగ్గర గంపడు పనులు మాకోసం ఎదురుచూస్తుంటాయి.

మీరు ఇంటికి తిరిగి వచ్చేలోపు మా పనులన్ని

పూర్తిచేసుకుందికి సిద్ధపడాలి, ముందు ఇల్లు చక్కబెట్టాలి,

పొయ్యిమీద సంకటి, మాంసం ఉదకనివ్వాలి,

పక్కలు సర్దాలి, పందులకి మేతవెయ్యాలి,

మీ రాకకోసం గుమ్మం దగ్గర ఎదురుచూడాలి

మీరు రాగానే టేబిలుమీద అన్నీ సర్ది ఉంచాలి.

మరుసటి రోజు ఉదయాన్నే ముందు మీ అవసరాలు తీర్చాలి

పిల్లలకి బట్టలుతొడిగి, తినిపించి, బట్టల చిరుగులు కుట్టాలి.

ముసురుకున్న మంచుతెరలు సూర్యుడు తొలగించడమే ఆలస్యం 

పొలాల్లో మా రోజువారీ చాకిరీ తిరిగి ప్రారంభం అవుతుంది.

కోతలసమయం రాగానే, చేలోకి దిగుతాం

మీ అందరిలాగే గోధుమలు కొయ్యడానికి సాయం చేస్తాం.

లేదంటే, పనలనుండి గింజలు ఏరడానికి వెళతాం.

ఎన్నడూ పనిని చిన్నచూపుచూడం, అదెంత అల్పమైనదైనా.

కానీ పనిలో  స్వేచ్ఛగా భాగస్వాములవుతాం

మేము చెయ్యగలిగినదేదైనా, మనసుపెట్టి  చేస్తాం.

జీవిక సంపాదించుకుందికి అంత ఇష్టపడి పనిచేస్తాం

పాలుతాగే పసిబిడ్డలనికూడా మాతో పొలానికి తీసుకుపోతాం

వెచ్చగా ఉంచడానికి మా దుస్తుల్నే కప్పుతాం

చేనుకోసేటపుడు వాళ్ళకి కష్టం కలగకుండా చూసుకుంటాం.

తరచు మా దృష్టి వాళ్ళమీదకే మళ్లుతుంటుంది

క్షేమంగా ఉంచడానికీ, హానీ జరగకుండా చూడ్డానికీ

పాటి పనిచెయ్యగలిగిన పిల్లలు చేలో పరకలేరడంలో

మాకు సాయం చెస్తారు. అదే చేతనైన మా పొదుపైన పెంపకం.

చీకటి పడడం తోనే, ఇంతిముఖం పదతాం

మా గింజలు మేమే మోస్తాం, వాటితోపాటు బిడ్డల్ని కూడా.

అలసటంటారా? సరే. కానీ దానిగురించి ఒకసారైన ఫిర్యాదు చెయ్యడం

అడుగడుక్కీ విశ్రాంతి తీసుకోవడం మా అలవాటు కాదు;

మేము తొందరగా ఇంటికి పోవాలి; ఎందుకంటే

ఇంటికి వెళ్ళాకే అసలు పని  మొదలవుతుంది.

చాలా పనులు మా కోసం ఎదురుచూస్తుంటాయి

మాకే పదిచేతులుంటే అన్ని వాడగలిగే వాళ్ళం.

పిల్లల్ని ఎంతో శ్రద్ధగా నిద్రపుచ్చడం,

మీ రాకకోసం అన్ని పనులూ సిద్ధంగా ఉంచడం.

మీరు ఇలా భోంచేస్తారు, అలా పక్కమీద వాలిపోతారు.

మళ్ళీ పొద్దుపొడిచేదాకా విశ్రాంతి తిసుకుంటారు

మరి మా సంగతి  ఏం చెప్పడం? కంటినిండా కునుకుండదు.

కొందరు పిల్లలు నిద్రలో ఏడ్చి పలవరిస్తుంటారు;

అయినా సరే, తెలతెలవరుతుండగానే, బద్ధకించకుండా

పొలం పనికి హాజరై మా పని చేసుకుంటాం  

అక్కడ మా శక్తివంచనలేకుండా పనిచేసి

ఎండవేడికి మంచుతెరలు కరిగే సరికి

ఇంటికి పరిగెడతాం పిల్లలకి బట్టలు తొడిగి

తిండిపెట్టి, పొలానికి మళ్ళీ తీసుకువస్తాం.

ఇదే మీ సంగతి అయితే, మీరు తప్పకుండా ఫిర్యాదు చెయ్యండి

రాత్రయినా పగలయినా మా ఆడవాళ్ళు కష్టాలకి ఆమడ దూరమని

మీ మనసుదొలిచి చిక్కుపెట్టే దొడ్డ సమస్యలు 

(కోతలప్పుడు గుచ్చుకునే ముళ్ళు[1] ముందు, ఆడవాళ్ళు తర్వాత)

ఇటువంటి కష్టాలు మిమ్మల్ని చుట్టుముడితే 

వెంటనే ఎగిరిపోతాయి; చప్పున మాయమైపోతాయి.

మీరు మానుండి ఏమిటికోరుకుంటారో మాకు తెలియదు.

మీరు నూర్చిన ధాన్యాన్ని మేము తలకెత్తుకుంటాం

బఠాణీలు తెంపుతాం, మీరు పనిచేసినా

మా వంతు పనిచెయ్యడానికి సిద్ధంగా ఉంటాం

కోతల సమయం మొదలైన దగ్గరనుండి

కుప్పనూర్చి ధాన్యం ఇంటికి తీసుకుపోయే వరకూ

మా శ్రమా కష్టమూ ఎంత విపరీతంగా ఉంటాయంటే

మాకు కలగనడనికికూడా తీరికచిక్కదు.

కోతలయిపోయిన తర్వాతకూడా, మాకేమీ విశ్రాంతి దొరకదు

అంతకంటే కష్టం మా వెనకే తరుముకొస్తుంటుంది;

ఎంత కష్టమైనపనినైనా మేము సంతోషంగా చేస్తాం.

ఇక బయటికివెళ్ళి మేం చెయ్యవలసిన పనులంటారా

వాటి గురించి నేను చాలా టూకీగా సెలవిస్తాను

వాటిని పూర్తిగా చెప్పగల నేర్పు నా శక్తికి మించింది

ప్రతిరోజూ మేము ఎన్నో కష్టాలు అనుభవిస్తుంటాం

నేను ధైర్యంగా చెప్పగలను, మీ కటువంటివి ఉంటాయని తెలియదు.

శీతకాలం రాత్రులలో, ఆకాశంలో మృగశిర నక్షత్రం

మెరుస్తున్నప్పుడు, తెల్లవారుతూనే లేవాలి. చలిగాలి కొడుతున్నా

వర్షం, మంచు కురుస్తూ వాతావరణం ఎంత బాగులేకపోయినా,

మా పని ఆగదు, మేము లేచి వెళ్ళాల్సిందే.

మీరు మాత్రం హాయిగా సుఖంగా పక్కమీద నిద్రపోతుంటారు

గది కిటికీల్లోంచి వెలుతురు వెచ్చగా ముఖం మీద పడేదాకా.

మేము వెళ్ళవలసిన ఇళ్ళకి పనికి తీరా వెళితే

లోపలికి వెళ్ళే దెలా? వాళ్ళు తలుపుతీస్తేగాని  దారి లేదు.

ఇంట్లో పనిచేసే పనికత్తె ముందురోజు చాకిరీకి అలిసిపోతుందేమో

పాపం, మంచినిద్రలో ఉంటుంది. తలుపుదగ్గర నిలబడి

చలిలో గజగజ వణుకుతూ మేము ఎంత పిలిచినా ప్రయోజనం ఉండదు.

మాకు పనిచేసుకుందికి లోపలికి వెళ్ళడం గగనమైపోతుంది.

 

కడకి ఎలాగో చలీ, వాతావరణం తప్పించుకుని లోనకెళ్తాం.

మా పని ధైర్యంగా, చురుకుగా మొదలుపెడతాం.

మా కళ్ళముందు గుట్టలుపడి బట్టలుంటాయి

వాటిని ఎంతో నేర్పుగా, జాగ్రత్తతో ఉతికిపెట్టాలి.

అందులో హాలండు చొక్కాలు[2], కుచ్చె పట్టినవీ, సరిగంచువీ[3]

మా పూర్వీకులు ఎన్నడూ ఎరగని నాగరికపు దుస్తులుంటాయి.

బయట వెలుతురెలా ఉంటుందో తెలుసుకునే లోపు అక్కడ

కొన్ని గంటలపాటు కష్టపడి ఊడిగం చెయ్యాలి.

చివరకి సూర్యుడు బాగా వెలుగులు చిమ్మడం ప్రారంభించి 

మనుషులందరినీ లేవండని  మేలుకొలుపులు పాడినతర్వాత 

మా యజమానురాలు ఖచ్చితంగా మా దగ్గరకి వస్తుంది

ఆమె చేతిలో, బహుశా, పెద్ద ముంతలో సారాయి (Ale) పట్టుకుని.

దానితో మా గుండెలు సేదదీరుతాయి. ఆమెకు అప్పటివరకు

పొద్దు ఏమి పని చేశామో నివేదిస్తాం

ఆమె మాకు ఆజ్ఞలు జారీ చేస్తుంది: ఆమె బట్టల్ని

జాగ్రత్తగా  ఎక్కడా మురికిలేకుండా ఉతకాలని.

అంతే కాదు. ఆమె తొడుక్కునేకేంరేకు (Cambrics)”లనీ,

కుచ్చెలబట్టలనీ చిరిగిపోకుండా జాగ్రత్తగా ఉతకమని

ఇవన్నీ మేము అక్షరాలా పాటించి తీరాలి,

ఆమె సబ్బుఖర్చు తగ్గించడమే కాదు, పనిలోంచి తీసేకుండా.

అప్పటికీ ఆమె ఉక్కువ కూలి ఇస్తోందనీ, అంతేకాదు,

మునపటికంటే బట్టలు తక్కువేనని చెబుతుంటుంది.

మునపటికంటె మరింత జాగ్రత్తగా ఉండాలని మనసులో అనుకుని

మాకు చాతనైనంతవరకు మనసుపెట్టి పనిచేస్తాం.

అటువేడికీ, ఇటు చాకిరీకి, చాలా సమయాల్లో

చెమటే కాదు, మా మణికట్టులనుండీ, వేళ్ళనుండీ

రక్తం చుక్కలుచుక్కలుగా కారుతుంటుంది. అయినా అక్కడ

చేతులకి, ఎంతచేసినా తరగనంత పని ఉంటుంది.

చీకటి పడితేచాలు, మీకు శ్రమనుండి ఉపశమనం దొరుకుతుంది.

అయ్యో! మాకు అలాగకాదే. మా కష్టాలు రెట్టింపవుతాయి.

సూర్యుడు అస్తమిస్తూ ఉంటే దిగులుగా చూస్తుంటాం

మా పని పూర్తవకముందే ఎక్కడ గుంకెస్తాడో అని

మేము ఎంత శ్రద్ధగా మా రోజువారీ పని పూర్తిచేసినా

అది పగలూ, రాత్రి అన్న తేడా లేకుండా

వేసవిలో రోజైనా కొవ్వొత్తివెలుగులో ముగించవలసిందే.  

మా ఖర్మ అలా ఉంది! అదెప్పుడు అంతమవుతుందో తెలీదు.

సాయంత్రం అవడంతోటే, మీరు ఇంటిదారి పడతారు.

మాకు అలా కాదు, పనిపూర్తయేదాకా, ఉండి తీరాలి.

అంత శ్రమపడి గొడ్డుచాకిరీ చేసిన తర్వాతకూడా

చివరకి మాకు ఇచ్చేది 6 పెన్నీలో, 8 పెన్నీలో.[4]

మేం పడే శ్రమకి భవిష్యత్తులో హామీ ఉండదు

పేదరికం, ముసలితనం మమ్మల్ని అంటి ఉంటాయి.

మేము బట్టలుతకడం ఒక్కటే కాదు చేసేది 

మీలాగే, ఏపనిపడితే పనికి తయారవుతాం.

మా యజమానురాలు సత్తుగిన్నెలు బాగులేవంటుంది

వాటిని తళతళమెరిపించే బాధ్యత మాదే

పని చాలా కష్టమే కాదు, చాలా అలుపొస్తుంది

నిస్సహాయులైన ఆడవారుచేసే కనికిష్టపు పనుల్లో ఇదొకటి.

చీకటి పడే వేళకి మేము బాగా అలసిపోయి ఉంటాము.

ఇక మాపాల ఏమిపడుతుందో ఊహించేస్థితిలో ఉండము.

గిన్నెలు, చెరవాలు[5], బాణల్లు[6],ఛట్టీలు[7] చిన్నా పెద్దా గరిటెలు,

కవ్వాలు,మొదలైన నాజూకు వస్తువులన్నీ

మా ముందుకొస్తాయి మా దాస్యాన్ని పూర్తిచెయ్యడానికి.             

ఎప్పుడో తెల్లారకుండా ప్రారంభమైన మా చాకిరీ

హుఁ ! మా కష్టాలు ఎప్పుడు గట్టేక్కుతాయో తెలీదు.

అందాకా మా శక్తినంతా ఇనుమూ, ఇత్తడి మీదే వెచ్చించాలి.          

మా లేతచేతులు గీరుకుపోయి, పగిలిపోతుంటాయి

కానీ, దీన్నంతటినీ మేము సహనంతో ఓర్చుకోవాలి.

అప్పుడు ఒంటినిండా మురికీ, మట్టీ  పేరుకుని కనిపిస్తాం మేము  

మాడిపోయిన బఠాణీలుకూడా మాకంటే మెరుగ్గా కనిపిస్తాయి.

స్త్రీలు గర్వంగా చెప్పుకునే ఒకప్పటి అందాలన్నీ

మరుగుపడిపోతాయి, పూర్తిగా నశిస్తాయి.

మరోసారి, మా యజమానురాలు కబురుపెడుతుంది

తనకేదో పనుందనో, బీరు నిండుకుంటోందనో:

అప్పుడు వెంటనే పరిగెడతాం, త్వరత్వరగా పాత్రల్ని

శుభ్రపరచడానికీ, సారా తయారు చెయ్యడానికీ

ఎంతో జాగ్రత్తగా దాన్ని మరిగించడానికీ.

తరచు అర్థరాత్రి, సగం నిద్రలోంచి లేచి పరిగెత్తాలి

ఒక్కోసారి ఆ పాటి నిద్రకూడా కరువైపోతుంది.

సాధారణంగా మా పని సాయంత్రంవేళ ప్రారంభిస్తాం.

ఇలా మొదలెడతామో లేదో అప్పుడే చీకటి ముసురుకుంటుంది.

మేము నీళ్ళుతోడాలి, రాగి గంగాళాలు తప్పనిసరిగా నింపాలి, 

లేదా నిప్పురాజెయ్యాలి; నూర్పులపుడు మీరు నిలబడినట్టు

మేము ఖాళీగా క్షణం నిలబడడానికి వీల్లేదు; ఓ కన్నేసి ఉంచాలి.

పొరపాటున రెప్పవాలిందో, మరుగుతున్న సారా పొర్లిపోతుంది.  

ఇప్పుడు మా కష్టాలన్నీ ఏకరువు పెట్టి ప్రయోజనం లేదు

వాటిగురించి ఎంతన్యాయంగా మేము ఫిర్యాదు చేసినా.

మాకు ఏమాత్రం విశ్రాంతి దొరకదని మీకీపాటికి అర్థమై ఉండాలి,

ఏళ్ళు గడుస్తున్నకొద్దీ మా శ్రమ పెరుగుతూనే ఉంటుంది.

మిమ్మల్ని మీరు సిసిఫస్ తో పోల్చుకోవచ్చు[8] 

మేముమాత్రం డానీడ్స్ కుమార్తెలతో[9] పోల్చుకుంటాం

సిసిఫస్ కొండమీద కష్టపడితే పడ్డాడుగాని

వాళ్ళు అడుగులేని గంగాళాలని నింపుతూనే ఉండాలి.

కాబట్టి శ్రమజీవులైన తేనెటీగలు ప్రతిక్షణం

తేనెను గూటికి తేడానికి కష్టపడుతూనే ఉంటాయి.

స్వార్థపరులైన యజమానులు లాభం తీసుకుంటారుగాని

వాటి శ్రమకి తగిన ప్రతిఫలం మాత్రం ముట్టజెప్పరు.

 .

Mary Collier

(1688 – 1762)

English Poetess

***

 References:

  1. Eighteenth Century Poetry: An Annotated Anthology Ed. David Fairer, Christine Gerrard
  2. https://www.usask.ca/english/barbauld/related_texts/collier.html

[1] He that has good harvest must content with thistles … Spanish Proverb

[2] Linen

[3] Ornamented Frills

[4] Stephen Duck Received a weekly wage of “Four Shillings and sixpence’ which is ninepence a day.

[5] (Kettles)

[6] (Saucepans)

[7] (Skillets)

[8] (గ్రీకు పురాణగాథప్రకారం, సిసిఫస్ నరకంలో తనుచేసిన పాపాలకి ఒక కొండశిఖరంమీదకి బండరాయిని దొర్లించేలా శిక్షించబడతాడు. కొండశిఖరంచేరుకునే వేళకి ఆ బండరాయి క్రిందకి దొర్లిపోతుంది)

[9] (గ్రీకు పురాణగాథప్రకారం, ఆర్గోస్ రాజు డానీడ్స్ (Danaids)కి 50 మంది కుమార్తెలు. తమభర్తలని పెళ్ళినాటిరాత్రి చంపమని తండ్రి శాసిస్తాడు. 49 మంది ఆచరిస్తారు. వాళ్ళు నరకంలో చిల్లులున్న గంగాళాలు నింపవలసిందిగా శిక్షించబడతారు.)

Read the original here

%d bloggers like this: