అనువాదలహరి

జులై అర్థరాత్రి… ఏమీ లోవెల్, అమెరికను కవయిత్రి

చెట్ల చిటారుకొమ్మలలోనూ
నేలమీదజీరాడుతున్న దిగువరెమ్మలలోనూ
మిణుగురులు మెరుస్తున్నాయి.
నారింజవన్నె తారకల వెలుగులు లిప్తపాటు
వెన్నెలంత తెల్లని లిలీలపై మెరిసి మాయమౌతున్నాయి.
నువ్వు నాకు చేరబడితే
ఓ చంద్రికా!
నిన్నావరించిన పిల్లగాలి
తెలియరాని చీకటి తరులగుబురుల్లో పుట్టిన
తెలిపసుపు జ్వాలలకి
బీటలువడి, చీలి, రవ్వలుగా ఎగురుతోంది.
.
ఏమీ లోవెల్

(February 9, 1874 – May 12, 1925)

అమెరికను కవయిత్రి.

.

July Midnight
.
Fireflies flicker in the tops of trees,
Flicker in the lower branches,
Skim along the ground.
Over the moon-white lilies
Is a flashing and ceasing of small, lemon-green stars.
As you lean against me,
Moon-white,
The air all about you
Is slit, and pricked, and pointed with sparkles of 
lemon-green flame
Starting out of a background of vague, blue trees.

.
Amy Lowell 

(February 9, 1874 – May 12, 1925)

American

Poem Courtesy: http://gdancesbetty.blogspot.in/2010/07/ 

ప్రకటనలు

సంశయాత్మ … ఏడిలేడ్ ఏన్ ప్రాక్టర్, ఇంగ్లీషు కవయిత్రి

ఈ పిచ్చుకలు ఎక్కడికి వలస పోయాయి?
కొంపదీసి ఏ చీకటి తుఫాను తీరాలలోనో
తడిసి వణుకుతూ మరణించలేదు గద!
ఈ పూలు ఎందుకు వాడిపోవాలి?
ఓ సంశయాత్మా!
కన్నీటి వర్షాన్ని లెక్కచేయకుండా
ఈ చలిపీఠాలలో ఎందుకు బందీలై ఉండాలి?
ఒకవంక నీ పెదాలపై చిరునవ్వు మొలిపించడానికి
శీతగాలులు వీచుతుంటే
తెల్లపిల్లిలాంటి మెత్తని మంచుక్రింద
అవి కేవలం నిద్రిస్తున్నాయి

ఇన్నాళ్ళూ సూర్యుడు
తన కిరణాల్ని దాచుకున్నాడు
ఓ నా పిరికి మనసా!
ఈ ప్రపంచాన్ని నైరాశ్యపు ఋతువు విడిచిపెట్టదా?
అంతటి ప్రకాశవంతమైన ఆకాశాన్నీ
అప్పుడే తుఫాను మేఘాలు కమ్ముకుంటున్నాయి.
త్వరలోనే, శలవుతీసుకుంటున్న వసంతం
పసిడి కాంతుల గ్రీష్మాన్ని తట్టిలేపనుంది.

నిజమైన ఆశ అణగారిపోయింది.
చీకటి వెలుగుతో దాహాన్ని తీర్చుకుంటోంది.
నిరాశానిస్పృహల నీరవాన్ని ఏ శబ్దం చేదించగలదు?
ఓ నా అనుమానపు మనసా!
ఆకాశం మేఘావృతమై ఉంది
చివరకి చుక్కలు పొడచూపక మానవు.
గతించిన చీకటిని వెలిగిస్తూ
దేవదూతల సరసభాషణని గాలి మోసుకొస్తోంది.
.
ఎడిలేడ్ ఏన్ ప్రాక్టర్

(30 October 1825 – 2 February 1864)

ఇంగ్లీషు కవయిత్రి

 

 

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/dc/Adelaide_Anne_Procter_by_Emma_Gaggiotti_Richards.jpg/220px-Adelaide_Anne_Procter_by_Emma_Gaggiotti_Richards.jpg
Image Courtesy: http://upload.wikimedia.org

A Doubting Heart

.

Where are the swallows fled?

          Frozen and dead

Perchance upon some bleak and stormy shore.

          O doubting heart!

      Far over purple seas

      They wait, in sunny ease,

      The balmy southern breeze

To bring them to their northern homes once more.

 

Why must the flowers die?

          Prisoned they lie

In the cold tomb, heedless of tears or rain.

          O doubting heart!

      They only sleep below

      The soft white ermine snow

      While winter winds shall blow,

To breathe and smile upon you soon again.

 

The sun has hid its rays

          These many days;

Will dreary hours never leave the earth?

          O doubting heart!

      The stormy clouds on high

      Veil the same sunny sky

      That soon, for spring is nigh,

Shall wake the summer into golden mirth.

 

Fair hope is dead, and light

          Is quenched in night;

What sound can break the silence of despair?

          O doubting heart!

      The sky is overcast,

      Yet stars shall rise at last,

      Brighter for darkness past;

And angels’ silver voices stir the air.

.

Adelaide Anne Procter

(30 October 1825 – 2 February 1864)

English Poet and Philanthropist

 

మగాళ్ళు… డొరతీ పార్కర్, అమెరికను కవయిత్రి

నువ్వు నీ వ్యక్తిత్వాన్ని ప్రదర్శించినందుకు

వాళ్ళు నిన్ను “వేగుచుక్క”వని పొగుడుతారు.

అదే సుకుమార భావనతో వాళ్ళని తిరిగి మన్నిస్తే

వాళ్ళు, నీ గురించి వేరే అర్థాలు తీస్తారు;

వాళ్లకి రూఢిగా, చింతలేని నీ పొందు దొరికిందా

వాళ్ళు నిన్ను అన్నిరకాలుగానూ మార్చడానికి ప్రయత్నిస్తారు.

నీ నడతమీద, అవేశాలమీదా ఆంక్షలు పెడతారు

వాళ్ళు నిన్ను నువ్వుకాని వేరే వ్యక్తిగా మార్చివేస్తారు.

నువ్వు నడిచేరీతిలో నిన్ను నడవనివ్వరు

వాళ్ళు తమప్రభావం చూపించి అన్నీ నేర్పుతారు.

వాళ్ళు పూర్వం పొగిడినవే, అయినా, అన్నీ మార్చెస్తారు.

ఇహ చెప్పకు! తల్చుకుంటే రోతపుడుతోంది. విసుగేస్తోంది.

.

డొరతీ పార్కర్

 (August 22, 1893 – June 7, 1967)

అమెరికను కవయిత్రి

 

Men

.

They hail you as their morning star

Because  you are the way you are.

If you return the sentiment,

They will try to make you different;

And once they have you, safe and sound,

They want to change you all around.

Your moods and ways they put curse on;

They’d make of you another person.

They cannot let you go your gait;

They influence and educate.

They’d alter all that they admired.

They make me sick. They make me tired.

.

Dorothy Parker

 (August 22, 1893 – June 7, 1967)

American Poet

 

 

 

ఆశావాదికి … ఏంటోనెట్ డి కూర్సే పాటర్సన్, అమెరికను కవయిత్రి

                Beautiful Sunset

Wall Paper Courtesy: http://www.modafinilsale.com/beautiful-sunset-wallpapers.html 

నీ జీవితం నాకెప్పుడూ ఒక అందమైన సూర్యాస్తమయంలా కనిపిస్తుంది:-
ఆకాశంలో వేలాడే ప్రతి పేలవమైన మేఘశకలాన్నీ నీ రసవాద నైపుణి
ఒక అద్భుతమైన మణిగా మార్చివేస్తుంది; వాటినుండి వెలువడే
రంగురంగుల కిరణాలు నినుదర్శించేవారికి నయనానందం కలుగజేస్తాయి.
.

ఏంటొనెట్ డి కూర్సే పాటర్సన్
1866- 1925
అమెరికను కవయిత్రి

To an Optimist

Thy life like some fair sunset ever seems:-

Each dull grey cloud thy subtle alchemy

Transmutes into a jewel, whose beams

Gladden the eyes of all who look on thee.

.

Antoinette De Coursey Patterson

1866- 1925

American

From

Sonnets & Quatrains by Antoinette De Coursey Patterson

H W Fisher & Company

Philadelphia

MDCCCCXIII

స్త్రీ-పురుషుల మానసిక స్థితి… డొరతీ పార్కర్, అమెరికను

స్త్రీ ఒక పురుషుడినే భర్తగా కోరుకుంటుంది
మగవాడికి ఎప్పుడూ కొత్తదనం కావాలి.
స్త్రీకి ప్రేమే వెలుగూ, వెన్నెలా;
మగాడు సరదాలు తీర్చుకునే మార్గాలు వేవేలు
స్త్రీ తన భర్తతోనే జీవిస్తుంది
ఒకటినుండి పది లెక్కపెట్టు… మగాడికి విసుగేస్తుంది.
వెరసి, ఈ సారాంశము గ్రహించేక
ఇందులో ఇక ఏమి మంచి జరుగనుంది ?
.

డొరతీ పార్కర్

22nd Aug- 6 Jun 1967

అమెరికను కవయిత్రి

Image Courtesy: http://upload.wikimedia.org

.

General Review of the Sex Situation

.

Woman wants monogamy;

Man delights in novelty.

Love is woman’s moon and sun;

Man has other forms of fun.

Woman lives but in her lord;

Count to ten, and man is bored.

With this the gist and sum of it,

What earthly good can come of it?

.

Dorothy Parker

(22 Aug 1893 – 6 Jun 1967) 

American Poet

From: Enough Rope (1926)

Poem Courtesy: http://www.unive.it/media/allegato/download/Lingue/Materiale_didattico_Coslovi/0607_Lingua_inglese/Dorothy_Parker.pdf

చిత్రకారుడు… ఫిల్లిస్ వీట్లీ, అమెరికను కవయిత్రి

లారా అగుపించగానే, పాపం, ఎపెలీజ్* తన కళ్ళు నొప్పెడుతున్నాయనీ,
ఆ వెలుగుకి కళ్ళు చికిలించి చూడవలసి వస్తోందనీ ఆరోపించేడు.
ఆమె అందం అతన్ని పూర్తిగా గ్రుడ్డివాణ్ణి చేస్తుందేమోనన్న భయంతో
అతను తన కుంచెల్నీ, రంగుల పలకనీ పక్కనపెట్టేశాడు.

కానీ అందాల ఏన్ రాగానే, అతనికి చూపు తిరిగొచ్చింది
రంగుల్నీ కుంచెల్నీ క్రమపద్ధతిలో అమర్చేడు.
ఆ చిత్రకారుడు తన ప్రవృత్తిలో మునిగిపోయాడు
అంటే!బాధా, గుడ్డితనం, అన్నవి తలపులోకి రాకుండా
ఎప్పటిలా గీతలు చకచకా సాగిపోతున్నాయి …
ఆ శ్యామల చేసిన గాయాన్ని ఈ కుమిదిని మాన్పింది.

వివేకచిత్తులు నిర్ణయించాలి ఏ దండ గ్రహించయోగ్యమో:
మనిషిని హరించే అందమా,లేక మనిషిని రహించే సౌందర్యమా?
.

ఫిల్లిస్ వ్హీట్లీ

అమెరికను కవయిత్రి

* ఎపెలీజ్ క్రీ. పూ. 4 వ శతాబ్దికి చెందిన గ్రీకు చిత్రకారుడు. 

 

Image Courtesy: http://upload.wikimedia.org

.

On A Painter

.

When Laura appeared, poor Apelles complained

That his sight was bedimmed, and his optics much pained;

So his pallet and pencil the artist resigned,

Lest the blaze of her beauty should make him quite blind.

But when fair Anne entered, the prospect was changed,

The paints and the brushes in order were ranged;

The artist resumed his employment again,

Forgetful of labour, and blindness, and pain;

And the strokes were so lively that all were assured

What the brunette had injured the fair one had cured.

Let the candid decide which the chaplet should wear,

The charms which destroy, or the charms which repair.

.

Phillis Wheatley

American

 

She can be considered as a literary curiosity. She made so great a sensation in her time, that we must not omit a notice of her in our history of American female poetry. Although the specimens we give of her talents may not be considered so wonderful as the sensation they caused. Phillis was stolen from Africa, at seven or eight years of age, carried to America, and sold in 1761 to John Wheatley, a rich merchant in Boston. She was so much loved by his family for her amiable, modest manners, her exquisite sensibility, and “extraordinary talents” that she was not  only released from the labors usually devolving the slaves, but entirely free also from  the cares of the household. The literary characters of the day paid her much attention, supplied her with books, and encouraged with warm approbation all her intellectual efforts; while the best society of Boston received her as equal. She was not only devoted to reading, and diligent in the study of scriptures, but she made rapid proficiency in all learning; understood Latin, and commenced translation, which was said to be very creditably done, of one of Ovid’s tales. In 1772 when only nineteen, she published a volume of Poems on various subjects, moral and religious which ran through several editions in England, and in United States. It was in England that they were first given to the world. Phillis was taken there on account of her health, which, always delicate, became at this time so feeble as to alarm her friends. In 1775, she received her freedom, and two years afterwards she married a man of color, who, in the superiority of his understanding, was also a kind of phenomenon. At first a grocer, in which business he failed, he ambitiously became a lawyer, and under the name of Dr. Peter, pleaded the cause of the Negroes, before judiciary tribunals.  The reputation he enjoyed procured him fortune. He was, however, proud and indolent, and brought a good deal of unhappiness upon poor Phillis. Unfortunately, she had been a spoiled and petted child, and could not bear to turn her thoughts to household duties… Her husband required of her more than she could perform. At first he reproached, afterwards rebuked, and at last harshly and cruelly distressed her, that she could bear it no longer, but died in 1780, literally of broken heart.

1994- ల్యూసిల్ క్లిఫ్టన్ … అమెరికను కవయిత్రి

నాకు 58 వ ఏడు నిండబోతోంది.
అప్పుడు బొటకనవేలంత మంచుగడ్డ
నా గుండెమీద దాని ముద్ర వేసింది.

నీ అభిప్రాయం నీకుంటుంది.
నీ భయాలూ, నీ కన్నీళ్ళూ
నీ నమ్మలేని నిజాలగురించి నీకు తెలుసు.

చిత్రం ఏమిటంటే, మనం చెప్పే అబద్ధాలలో
అతి బాధాకరమైనవి మనకు మనం చెప్పుకునేవి. 
నీకు అదెంత ప్రమాదమో తెలుసు

రొమ్ములతో పుట్టడం;
నీ కదెంత ప్రమాదకారో తెలుసు
నల్లని చర్మం కలిగి ఉండడం.

నాకు 58 వ ఏడు నిండబోతుంటే  
కొంత స్పర్శకోల్పోయి,వణుకుపుట్టించే  
నశ్వరమైన శరీరంలోకి అడుగుపెట్టేను.

రోదిస్తున్న వక్షంనుండి కన్నీరు
గడ్డకట్టి మంచుముక్కల్లా వేలాడుతోంది.

మనం మంచిపిల్లలం కాదా?
మనం ఈ భూమికి వారసులం కాదా?

వీటన్నిటికీ సమాధానాలు
గగుర్పొడిచే మీ జీవితంలోంచి వెతుక్కోవాలి.
.
ల్యూసిల్ క్లిఫ్టన్
అమెరికను కవయిత్రి

.

1994

.

I was leaving my fifty-eighth year

When a thumb of ice

Stamped itself hard near my heart

You have your own story

You know about the fears the tears

The scar of disbelief

You know that the saddest lies

Are the ones we tell ourselves

You know how dangerous it is

To be born with breasts

You know how dangerous it is

To wear dark skin

I was leaving my fifty-eighth year

When I woke into the winter

Of a cold and mortal body

Thin icicles hanging off

The one mad nipple weeping

Have we not been good children?

Did we not inherit the earth?

But you must know all about this

From your own shivering life

.

Lucille (Sayles) Clifton

(27 June 1936 – 13 February 2010)

American

[Clifton wrote this remarkable poem after she was first diagnosed of breast Cancer at 58;  after a recurrence 6 years later, she died … battling for life but never stopping to record her experiences in poetry…  at the age of 73 in 2010.

without mentioning  breast cancer, she uses words and images like  ‘thumb of ice’, ‘thin icicles hanging off’, ‘one mad nipple weeping’ etc… to indicate it. ]

శోకస్తుతి… ఏంటొనెట్ డి కూర్సే పాటర్సన్, అమెరికను కవయిత్రి

శోకమా, ఓ శోకమా, నా హృదయానికి నువ్వు

ఎంతచిరపరిచితురాలవంటే, నీ విషాదస్వరానికి

అలవాటుపడిన ఆ చెవి, నీ పాటకై ఎదురుచూస్తుంది.

కొత్తగా ఈ మధ్యనే నాకు ఊల్లాసమని పిలిచే భావనతో

పరిచయమేర్పడినా, అల్లంత దూరంలో చిరుచీకటిలో

అస్పష్టంగానైనా పోల్చుకోగలిగేట్టుగా నీ రూపు తెలుస్తోంది

అదెంత సాహసంతో గులాబిపూలహారాలతో మనసుదోచి

నీ విషాదచ్ఛాయలను చెరిపివేయడానికి ప్రయత్నించినా.

కానీ, ఓ శోకమా! నీ మార్గంలో చిరకాలం నడిచిన నాకు

ఇపుడు వేరొక కొత్తదారిని నడవడం నాకు సాధ్యపడదు-

చీకటిరోజులకు నీ వల్ల ఈ కనులు అలవాటు పడితే,

అచలమైన దాని బరువుకి ఈ మేను వంగిపోతోంది.

 

లాభం లేదు, ఉల్లాసమా! నీ భుజం మీద నేను చెయ్యి వెయ్యలేను,

నా అతినెమ్మది నడక, నీ అడుగుల ఉధృతికి సరితూగదు.

.

ఏంటోనెట్ డికూర్సే పాటర్సన్
అమెరికను కవయిత్రి, అనువాదకురాలు, చిత్రకారిణి

.

To Sorrow

Sorrow, O Sorrow, thou hast lain so long

Close to my soul that still its listening ear,

Attuned to mournful music, waits thy song.

Off the dim grey distance, faint yet clear,

It rises,- though this little alien thing

Called Joy, which crept of late into my arms,

Tries bravely with each rose-wreathed offering

To dissipate they melancholy charms.—

But, Sorrow, though hast trained me in thy ways

So long I cannot follow a new road,-

These eyes thou hast accustomed to grey days,

This back to stooping from its constant load.

Nay, Joy, I cannot lay my hand in thine, –

Too swift thy dance for these slow steps of mine.

Antoinette Decoursey Patterson

(1866-1925)

American Poetess, Translator and Artist

Poem Courtesy:

Sonnets & Quatrains, P4

H W Fisher & Company

Philadelphia

MDCCCXIII

విధేయత… ఎడిలేడ్ ఏన్ ప్రోక్టర్, ఇంగ్లీషు కవయిత్రి

ఏనాడో ఇచ్చిన వాగ్దానాన్ని
నువ్వు వెనక్కి తీసుకున్నావు;
ఇచ్చిన హృదయాన్నీ వెనక్కి తీసుకున్నావు-
నేను దానికి కూడా పోనీమని ఊరుకోవాలి.
నాడు ప్రేమ ఊపిరులూదినచోట, నేడు గర్వము నశించింది;
తొలుత గొలుసు తెగిపోకుండా ఉండడానికీ, తర్వాత,
తెగిన లంకెలు కలిపి ఉంచడానికీ
నేను ఎంతో ప్రయత్నించాను గాని, ప్రయోజనం లేదు.

పూర్వంలా నీ స్నేహాన్ని పరిపూర్ణంగా
నేను పునరుద్ధరించలేక పోవచ్చు,
నీ నుండి తీసుకున్న హృదయం
ఇకనుండి ఎల్లకాలమూ నా స్వంతమే.
ఏ పశ్చాత్తాపభావనా నిన్నిక స్పృశించదు,
భయపడకు, నీ మీద నా హక్కుని కోరనులే!
అలాగని, నన్ను నేను స్వతంత్రురాలిగా
భావిస్తున్న ఊహ నీలో కలుగనియ్యను.

నేను అప్పటి ప్రమాణానికి కట్టుబడి ఉన్నాను;
బంగారంలాంటి ఆ బంధాన్ని ఏది త్రెంచగలదు?
నే ననుభవించిన తీవ్రమైన బాధకే కాదు
నువ్వాడిన మాటలకి కూడా సాధ్యం కాదు;
ఈ రోజు నువ్వు నమ్మకాన్ని వమ్ముచేసావనీ,
ఇచ్చిన మాట వెనక్కి తీసుకున్నావనీ,
నేను నీకు సమర్పించిన నా హృదయంలోని
గాఢమైన ప్రేమ ఇసుమంతైనా తగ్గుతుందనుకున్నావా?

అది అలాగే ఉంటుంది. అది ఏ కంటికీ కనిపించకపోవచ్చు;
కాని నా హృదంతరాల్లో నిలిచే ఉంటుంది,
ఎవరికీ కనిపించకుండా. కానీ అది నిద్రలో
కలతచెందినపుడల్లా నాకు తెలుస్తూనే ఉంటుంది.
గుర్తుంచుకో! ఈ రోజు నువ్వు పనికిరాదనీ
విలువలేనిదనుకుంటున్న ఈ స్నేహం,
నువ్వు తిరిగి అది కావాలని కోరుకునేదాకా
ఆశతో, ఓరిమితో నిరీక్షిస్తూనే ఉంటుంది.

బహుశా ఏ జీవితసంధ్యాసమయంలోనో ,
మనం చూసిన చాలామంది వృద్ధులలాగే
గతస్మృతులనీడలు నిన్ను చుట్టుముట్టినపుడు
నేటి నీ స్నేహితులు నీపట్ల ఉదాసీనం వహించినపుడు
నువ్వు స్నేహానికై  నావైపు చెయ్యి జాచవచ్చు.
ఆహ్! నువ్వు జాస్తావు. కానీ ఎప్పుడు నేను చెప్పలేను.
అప్పటిదాకా నీ కోసం ఎంతో విధేయతతో,
నా ప్రేమని పరిరక్షించుకుని నిలబెట్టుకుంటాను.
.
ఎడిలేడ్ ఏన్ ప్రాక్టర్
(30 October 1825 – 2 February 1864)
ఇంగ్లీషు కవయిత్రి

.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/dc/Adelaide_Anne_Procter_by_Emma_Gaggiotti_Richards.jpg/220px-Adelaide_Anne_Procter_by_Emma_Gaggiotti_Richards.jpg
Image Courtesy: http://upload.wikimedia.org

.

Fidelis

.

You have taken back the promise
That you spoke so long ago;
Taken back the heart you gave me-
I must even let it go.
Where Love once has breathed, Pride dieth,
So I struggled, but in vain,
First to keep the links together,
Then to piece the broken chain.

But it might not be-so freely
All your friendship I restore,
And the heart that I had taken
As my own forevermore.
No shade of reproach shall touch you,
Dread no more a claim from me-
But I will not have you fancy
That I count myself as free.

I am bound by the old promise;
What can break that golden chain?
Not even the words that you have spoken,
Or the sharpness of my pain:
Do you think, because you fail me
And draw back your hand today,
That from out the heart I gave you
My strong love can fade away?

It will live. No eyes may see it;
In my soul it will lie deep,
Hidden from all; but I shall feel it
Often stirring in its sleep.
So remember that the friendship
Which you now think poor and vain,
Will endure in hope and patience,
Till you ask for it again.

Perhaps in some long twilight hour,
Like those we have known of old,
When past shadows gather round you,
And your present friends grow cold,
You may stretch your hands out towards me-
Ahl You will-I know not when-
I shall nurse my love and keep it
Faithfully, for you, till then.

Adelaide Anne Procter

శాంతికిరణపు వెలుగులో… ఎడిలేడ్ ఏన్ ప్రాక్టర్, బ్రిటిషు కవయిత్రి

ప్రభూ! నా జీవితం ఆహ్లాదకరమైన
రాజమార్గంలా ఉండాలని నిన్ను అభ్యర్థించను;
ఆ భారంలో లవలేశమైనా
నిన్ను భరించమని కోరను;

నా పాదాలక్రింద ఎప్పుడూ
పువ్వులు విరియాలని నిన్ను అడుగను;
వెగటుపుట్టేంత తియ్యగా ఉండే జీవితంలోని
విషాదమూ, చేసే గాయాలూ నాకు బాగా అనుభవమే.

ప్రభూ! పరమాత్మా! నేను నిన్ను కోరుకునేదొక్కటే:
శరీరంలో శక్తి సన్నగిల్లనీ, హృదయం రక్తమోడనీ
శాంతికిరణపు వెలుగులో
నేను సరియైన దారిలో నడవగలిగేలా అనుగ్రహించు!

ప్రభూ! ఇక్కడ నీ పరిపూర్ణమైన వెలుగులు
ప్రసరించాలని కూడా అభ్యర్థించను;
నేను నిర్భయంగా నడవగలిగేలా
ఒకే ఒక్క శాంతికిరణాన్ని అనుగ్రహించు. చాలు!

నేను మోస్తున్న బరువును అర్థంచేసుకోమని గానీ
నా మార్గాన్ని కనిపెట్టమని గానీ వేడుకోను;
చిమ్మచీకటిలోకూడా నిన్ను అనుసరించగలిగేలా
నీ చేతిస్పర్శను అనుభూతిచెందే కనీస జ్ఞానాన్నివ్వు.

సంతోషం తీరికలేకుండా గడిచే రోజు లాంటిది
కానీ దివ్యమైన ప్రశాంతత కలతలులేని రాత్రి వంటిది:
ఓ ప్రభూ! ఆ పవిత్రమైన రోజు వచ్చేదాకా
శాంతి కిరణపు వెలుగులో నన్ను నడిపించు!
.

ఎడిలేడ్ ఏన్ ప్రాక్టర్,
(30 October 1825 – 2 February 1864)
బ్రిటిషు కవయిత్రి

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/dc/Adelaide_Anne_Procter_by_Emma_Gaggiotti_Richards.jpg/220px-Adelaide_Anne_Procter_by_Emma_Gaggiotti_Richards.jpg
Image Courtesy: http://upload.wikimedia.org

.

Per Pacem Ad Lucem

(By The Light Of Peace)

I do not ask, O Lord, that life may be

A pleasant road;

I do not ask that Thou wouldst take from me

Aught of its load;

I do not ask that flowers should always spring

Beneath my feet;

I know too well the poison and the sting

Of things too sweet.

For one thing only, Lord, dear Lord, I plead,

Lead me aright—

Though strength should falter, and though heart should bleed—

Through Peace to Light.

I do not ask, O Lord, that thou shouldst shed

Full radiance here;

Give but a ray of peace, that I may tread

Without a fear.

I do not ask my cross to understand,

My way to see;

Better in darkness just to feel Thy hand

And follow Thee.

Joy is like restless day; but peace divine

Like quiet night:

Lead me, O Lord,—till perfect Day shall shine,

Through Peace to Light.

.

Adelaide Anne Procter

(30 October 1825 – 2 February 1864)

English Poet

Courtesy:

https://allpoetry.com/Adelaide-Anne-Procter

%d bloggers like this: