అనువాదలహరి

ఆలోచనలు… వినిఫ్రెడ్ వర్జీనియా జాక్సన్, అమెరికను

వాళ్ళు నా ఆత్మని తూలికలదుప్పటిలో చుట్టారు

వెచ్చగా, హాయిగా ఉండేలా చూశారు

ఒక పాత పూజా కర్పటము వేసి

చక్కగా చెక్కిన కుర్చీలో జాగ్రత్తగా కూచోబెట్టేరు.

నా కాళ్ళకి బంగారు జోళ్ళు తొడిగేరు

అది బొటనవేలుదగ్గరా, మడమదగ్గరా నొప్పెట్టింది;

నా పాదాలు వయసు వాటాడి, అలసిపోయాయి,

ఎలా ఉన్నాయి అని అయినా అడగలేదు.

నేనిప్పుడేమయిపోయానో అని బెంగ వాళ్ళకి

నా కోసం కీచుగా అరుస్తూ వెతుకుతునారు;

పొడుగ్గా మొలిచిన గడ్డిదుబ్బుల్లో దాగున్నాను,

వాళ్ళు పక్కనుండి పోతుంటే నవ్వుతున్నాను.

.

వినిఫ్రెడ్ వర్జీనియా జాక్సన్

1876 – 1959

అమెరికను

.

Cross-Currents

.

They wrapped my soul in eiderdown;

   They placed me warm and snug

In carvèd chair; set me with care

   Upon an old prayer rug.

They cased my feet in golden shoes

   That hurt at toe and heel;

My restless feet, with youth all fleet,

   Nor asked how they might feel.

 

And now they wonder where I am,

   And search with shrill, cold cry;

But I crouch low where tall reeds grow,

   And smile as they pass by!

.

Winifred Virginia Jackson

1876–1959

American

Poem Courtesy:

Anthology of Massachusetts Poets. 1922

Ed. William Stanley Braithwaite

http://www.bartleby.com/272/43.html

భిన్నాభిప్రాయాలు … వినిఫ్రెడ్ వర్జీనియా జాక్సన్, అమెరికను

వాళ్ళు నా ఆత్మని మెత్తని తూలికలలో చుట్టేరు

నన్ను వెచ్చగా  ఒద్దికగా అలంకరించేరు

ఒక కొత్తగా మలిచిన కుర్చీలో; భద్రంగా ఉంచేరు

ఒక పాత ప్రార్థనా కంబళి మీద. 

వాళ్లు నా పాదాలని బంగారు జోళ్ళలో జొనిపేరు

కాలి మడమలదగ్గరా, వేళ్లదగ్గరా నొప్పెట్టింది కూడా;

విరామమెరుగని నా పాదాలని, చురుకుగా తిరిగే పాదాలని

ఎలా ఉన్నాయని కూడా కనీసం అడగలేదు.

ఇప్పుడు వాళ్ళకి ఆశ్చర్యం  నేనెక్కడున్నానో నని

కీచుగొంతుతో, దీనంగా అరుస్తూ, వెతుకుతుంటారు;

నేనుమాత్రం పొడవాటి రెల్లు పొదల్లో నక్కి ఉంటాను

వాళ్ళు  నా పక్కనుంచే వెళ్తుంటే నవ్వుకుంటూ .

.

వినిఫ్రెడ్ వర్జీనియా జాక్సన్

(1856-1959)

అమెరికను .

.

Cross-Currents

 .

They wrapped my soul in eiderdown;

   They placed me warm and snug     

In carvèd chair; set me with care        

   Upon an old prayer rug.

       

They cased my feet in golden shoes          

   That hurt at toe and heel;     

My restless feet, with youth all fleet, 

   Nor asked how they might feel.    

 

And now they wonder where I am,    

   And search with shrill, cold cry;           

But I crouch low where tall reeds grow,      

   And smile as they pass by!

.

Winifred Virginia Jackson

(1856 – 1959)

American

Poem Courtesy:

Anthology of Massachusetts Poets. 1922

Ed. William Stanley Braithwaite (1878–1962).

వీడ్కోలు… వినిఫ్రెడ్ వర్జీనియా జాక్సన్, అమెరికను

నేను మరణించి రేపు పూచే గులాబికి

ఎరుపునౌతానన్న

మనసునుండిన ఆలోచన కంటే

మించినది మరొకటి ఎక్కడుంది.

.

ఈమాత్రానికే సంతసించే నా మనసుకి

ఉన్నదొక్కటే విచారం

మెల్లిమెల్లిగా ఈ మట్టి

నన్ను క్రిందకి తొక్కిపెడుతుందని.

.

వినిఫ్రెడ్ వర్జీనియా జాక్సన్

(1876-1959)

అమెరికను

.

.

The Farewell

.

What is more beautiful

    Than thought, soul-fed,

That I may be the crimson of a rose

    When dead?

My soul, so light a joy

    And grief will be,

That it will gently press the brown earth down

    On me.

 

Winifred Virginia Jackson

(1876-1959)

American

Poem Courtesy:

William Stanley Braithwaite, ed. (1878–1962).  Anthology of Massachusetts Poets.  1922.

%d bloggers like this: