అనువాదలహరి

గాలిపరగడ వచ్చేముందు… ఆర్థర్ సైమన్స్, వెల్ష్ కవి

సముద్రంమీద గాలి విసురు మెల్లగా పుంజుకుంటోంది,

వెలినురుగునర్తకీమణులు గాలివాటుకి నర్తిస్తున్నారు

అపారపారావారము నిద్రపోవాలని ఒత్తిగిలినా,

నిద్రరామికి అయిష్టంగా మూలుగుతోంది.

నేలమీద దరువువేస్తూ ఇసుకపొరల్ని ఎగరేసి,

తేమగాలితో చెల్లాచెదరుచేస్తున్న అదృశ్యహస్తాలేవో,

ఒకటొకటిగా పొడచూపుతున్న కొండశిఖరాలని

ఆ ఇసుకమేటుతోనే సమాధిచేస్తున్నాయి.

కనుచూపుచివర క్షితిజరేఖ సమీపంలో

ఆకాశం ఒంగినచోట గోడలా ఏదో కనిపిస్తోంది…

ధూళిదూసర వర్ణంలో ఉన్న అది బహుశా, రానున్న

గాలిపరగడ సూచించే తెరచాపల ఉబుకులేమో!

.

ఆర్థర్ సైమన్స్

(28 February 1865 – 22 January 1945)

వెల్ష్ కవి.

Arthur Symons

.

Before the Squall

.

The wind is rising on the sea,

The windy white foam-dancers leap;

And the sea moans uneasily,

And turns to sleep, and cannot sleep.

Ridge after rocky ridge uplifts,

Wild hands, and hammers at the land,

Scatters in liquid dust, and drifts

To death among the dusty sand.

On the horizon’s nearing line,

Where the sky rests, a visible wall,

Grey in the offing, I divine,

The sails that fly before the squall.

.

Arthur Symons

(28 February 1865 – 22 January 1945)

Welsh Poet, Critic and Magazine Editor

Poem Courtesy:

http://famouspoetsandpoems.com/poets/arthur_symons/poems/22239

ప్రకటనలు

దృక్పథంలో మార్పు … ఆర్థర్ సైమన్స్, వెల్ష్ కవి

నేను పువ్వులకంటే వాటి రంగుల్నీ,
రెక్కలకంటే, పిచ్చుకల గమకాలనీ ప్రేమించాను.
జీవితంలో సగానికి పైగా ఏ సహచరుని
తోడూ లేకుండా వృధాచేసుకున్నాను.

మరిప్పుడు నేను చెట్టూ పుట్టా ప్రక్కన
ఆడుకునే పిల్లల్నీ, రాత్రీ పగలూ కనిపించే
సూర్యచంద్రుల్నీ ప్రేమతో ఆశ్చర్యంతో,
ఆనందంతో ఎలా చూడగలుగుతున్నాను?

ఇప్పుడు రహదారుల్ని మునపటిలా
కోపంగా కాకుండా, తొలివేకువలో
చిరుకప్పల సమావేశస్థలిగా, మధ్యాహ్నవేళ
సీతాకోకచిలుకల సంతగా ఎలా చూస్తున్నాను?

ప్రతి కీటకపు అవ్యక్త ఝంకారం వెనుకా
అనాదిగా చిక్కుబడ్ద ప్రాణరేణువు దర్శిస్తున్నాను.
ఒక్కసారిగా, ఈ ప్రపంచం నాలో భాగమూ,
నేను అందులో భాగమూ అయిన అనుభూతి.

.

ఆర్థర్ సైమన్స్

(28 February 1865 – 22 January 1945)

వెల్ష్ కవి .

Arthur Symons

.

Amends to Nature

.

I have loved colours, and not flowers;

Their motion, not the swallows wings;

And wasted more than half my hours

Without the comradeship of things.

How is it, now, that I can see,

With love and wonder and delight,

The children of the hedge and tree,

The little lords of day and night?

How is it that I see the roads,

No longer with usurping eyes,

A twilight meeting-place for toads,

A mid-day mart for butterflies?

I feel, in every midge that hums,

Life, fugitive and infinite,

And suddenly the world becomes

A part of me and I of it.

.

Arthur Symons

(28 February 1865 – 22 January 1945)

Welsh Poet and Editor

Poem Courtesy:

http://famouspoetsandpoems.com/poets/arthur_symons/poems/22236

అందం… ఎడ్వర్ద్ థామస్, వెల్ష్ కవి

పైకి కొంచెం అన్వయ క్లిష్టత కనిపించినా, ఇది ఒక ఏకాకి ఆత్మరోదన. అందులోనూ ఎన్నడూ ప్రేమ రుచి చూడని వాడు. సౌందర్యం అందర్నీ ఆకట్టుకుంటుంది. కానీ సౌందర్య దృష్టి ఉన్నప్పుడే. కవి ఉద్దేశ్యంలో అందం పరమర్థం వేరే. అది చివరన చెబుతాడు. ప్రేమ ఎరుగని మనసుకి మృత్యువులోనే సాంత్వన దొరుకుతుంది. లేదా, కేవలం ప్రకృతిలో మమేకమైనపుడు. (అందుకే ఇందులో చక్కని ప్రకృతిదృశ్యాల వర్ణన. గుండెకోతను, నీటిని సన్నని కెరటాల తెరలుగా పిల్లగాలికోయడం ఒక అపురూపమైన ఉపమానం.} పాపం ఈ నిర్భాగ్యుడు మృత్యువులోనే ప్రశాంతత కోరుకుంటున్నాడు. శిధిలమైన తన శరీరాన్ని కీటకాలైనా ప్రేమిస్తాయన్న ఆశ అతనికి ప్రశాంతతనిస్తుంది. అందం ఇవ్వగలిగిన పరమార్థం అదే!

***

అందం అంటే ఏమిటి? అలసటతో, కోపంతో, అసహనంగా ఉన్న నాకు

ఎంత అందంగా ఉన్నా ఇప్పుడు ఏ పురుషుడూ, స్త్రీ, పసిపాపడూ

నన్నాకట్టుకో లేరు. అయినా, ఇపుడు ధైర్యంగా నవ్వగలను.

కారణం తీరుబాటుగా ఈ స్మృతిశ్లోకాన్ని రాసుకుంటున్నాను గనుక:

“ఇక్కడ ఎవరినీ ప్రేమించనివాడూ, ఎవరూ ఇతన్ని ప్రేమించనివాడూ

నిద్రపోతున్నాడు”. మరుక్షణంలోనే ఆ పిచ్చి ఆలోచనా

తలపులో ఎక్కువసేపు నిలవదు. నేనిపుడు సాయంసంధ్యవేళ

ఎన్నడూ ఎండ ఎరుగని, ఎండకు కాగని నదితీరున కనిపించినా,

నా ఉపరితలాన్ని పిల్లగాలి సన్ననిపొరలుగా చీలుస్తున్నా,

ఈ మనసు, నా శరీరంలోని ఒక తునక, ఇప్పటికీ

మసకచీకటిలో, పొగమంచులో మునిగిన లోయలోని

చెట్లవైపు కిటికీగుండా ప్రశాంతంగా తేలిపోతుంది;

తీతువుపిట్టలా ఏదో పొగొట్టుకున్న దానికోసం మాటిమాటికీ

ఏడవకుండా, ప్రేమకి స్పందించకుండా తన గూటికి

దూరంగా ఎటో పావురంలా ఎగిరిపోతుంది.

అందులోనే నాకు విశ్రాంతి ఉంది. ఆ మునిమాపువేళ పిల్లగాలుల్లో

ఎగిరే కీటకాలు నాలో బ్రతికి ఉంటాయి. అందం ఉన్నదక్కడే!

.

ఎడ్వర్డ్ థామస్

(3 March 1878 – 9 April 1917)

వెల్ష్ కవి

.

Edward Thomas
(3 March 1878 – 9 April 1917) British Poet

.

Beauty

.

What does it mean? Tired, angry, and ill at ease,

No man, woman, or child alive could please

Me now. And yet I almost dare to laugh

Because I sit and frame an epitaph–

“Here lies all that no one loved of him

And that loved no one.” Then in a trice that whim

Has wearied. But, though I am like a river

At fall of evening when it seems that never

Has the sun lighted it or warmed it, while

Cross breezes cut the surface to a file,

This heart, some fraction of me, hapily

Floats through a window even now to a tree

Down in the misting, dim-lit, quiet vale;

Not like a pewit that returns to wail

For something it has lost, but like a dove

That slants unanswering to its home and love.

There I find my rest, and through the dusk air

Flies what yet lives in me. Beauty is there.

.

Edward Thomas

(3 March 1878 – 9 April 1917)

Welsh Poet

http://famouspoetsandpoems.com/poets/edward_thomas/poems/3266

నే చెప్పలేదూ?… జార్జి హెర్బర్ట్, వెల్ష్ కవి

నే చెప్పలేదూ… ఇకపై పాపాలు చెయ్యనని?

ప్రభూ, నువ్వే సాక్షివి, చేశాను;

అంతే కాదు, ఇంకా చేస్తూనే ఉన్నాను.

నా తప్పుల్ని దాచ శక్యం కాదు.

ఏం చెయ్యను? మళ్ళీ ప్రమాణంచేసి మాట తప్పనా?

ప్రమాణం చెయ్యడం కేవలం వృధా ప్రయాస.

నాలోని మంచి చెడుని అదుపుచెయ్యలేకపోతోంది;

ఈ ప్రయత్నం తప్పకుండా విఫలమౌతుంది.

ఓహో! ఎందుకు అలా అనుకుంటావు? నీకు భగవంతుడు

ఎంతటి ఆత్మనిగ్రహాన్ని ప్రసాదించేడో నీకు తెలియదు,

తిరిగి ఒట్టుపెట్టుకో, నువ్వు చివరిదాకా నిలబడగలిగితే

దేముడు నీ గతాన్నంతటినీ క్షమిస్తాడు.

అసలు నువ్వు మాటకినిలబడలేనకున్నప్పుడే ప్రమాణం చెయ్యాలి;

మనబలహీనక్షణాల్లో ఎంతబలంగా నిలబడగలమో మాటిచ్చినపుడే తెలుస్తుంది.

నీ దైవం నీకు వేటినీ నిరాకరించలేదు,

అలాటప్పుడు ప్రార్థించవలసిన పూచీ నీదే.

నీ దైవాన్ని నువ్వుచేసిన ప్రమాణాలను నీబెట్టుకోగల

శక్తినిమ్మని వేడుకో; మాటతప్పితే, పశ్చాత్తాపపడు.

మాటతప్పిన ప్రమాణాలకై దుఃఖించు; మళ్ళీ ప్రమాణం చెయ్యి:

కన్నీటితో చేసిన ప్రమాణాలు వృధాగా పోవు.

అలా అయితే, మరొకసారి

నా దారి సరిదిద్దుకుంటానని ప్రమాణం చేస్తున్నా;

ప్రభూ! ‘తధాస్తు’ అని ఆశీర్వదించు

ఆ గొప్పదనమంతా నీకే చెందుతుంది.

.

జార్జి హెర్బర్ట్

(3 April 1593 – 1 March 1633)

వెల్ష్ కవి

.

.

“Said I not so?”

.

 

Said I not so,—that I would sin no more?        

    Witness, my God, I did;     

Yet I am run again upon the score:  

    My faults cannot be hid.     

What shall I do?—make vows and break them still?            

    ’T will be but labor lost;     

My good cannot prevail against mine ill:   

    The business will be crost. 

O, say not so; thou canst not tell what strength  

    Thy God may give thee at the length.            

Renew thy vows, and if thou keep the last,         

    Thy God will pardon all that’s past.     

Vow while thou canst; while thou canst vow, thou may’st    

    Perhaps perform it when thou thinkest least.  

    Thy God hath not denied thee all,        

    Whilst he permits thee but to call.

    Call to thy God for grace to keep 

    Thy vows; and if thou break them, weep.       

Weep for thy broken vows, and vow again:        

Vows made with tears cannot be still in vain.             

          Then once again  

        I vow to mend my ways;

          Lord, say Amen, 

        And thine be all the praise.

.

George Herbert

(3 April 1593 – 1 March 1633)

Welsh Poet

The World’s Best Poetry.

Eds.: Bliss Carman, et al. 

Volume IV. The Higher Life.  1904.

VI: Human Experience

Poem Courtesy: https://www.bartleby.com/360/4/166.html

ప్రేమ… జార్జి హెర్బర్ట్, వెల్ష్ కవి

ప్రేమ నాకు స్వాగతం పలికింది, కానీ నా మనసు
వెనక్కి లాగింది నా మురికినీ, చేసిన పాపాలనీ తలుచుకుని.
కానీ చురుకు చూపులుగల ప్రేమ నేను లోపలికి
అడుగుపెట్టిన తర్వాత నేను వెనుకాడడం ఇట్టే గ్రహించి
నన్ను తనకి దగ్గరగా తీసుకుంది, మధురమైన
స్వరంతో నాకేమిటి కావాలో అడిగింది.

“ఇక్కడికి రా దగిన అతిథులెలా ఉంటారో చూద్దామని,” అన్నాను
ప్రేమ, “వేరెవరో ఎందుకు నువ్వే ఆ అతిథివి,” అంది.
“నేనా? నావంటి నిర్దయుడూ, కృతఘ్నుడూనా?
ప్రభూ! అది వింటే సిగ్గుతో తలెత్తుకోలేను,” అన్నాను.
ప్రేమ ఆప్యాయంగా నా చెయ్యి తన చేతిలోకి తీసుకుని,
“మంచీ చెడూ చూసే కనులిచ్చింది ఎవరు? నేను కాదూ?” అంది.

“నిజమే ప్రభూ! కాని వాటిని నే నెన్నడో పోగొట్టుకున్నాను;
నా అకృత్యాలకు అర్హమైన చోటుకి నన్ను పోనీ.”
“నీకు తెలియదూ నేరాలన్నీ ఎవరు తలకెత్తుకున్నారో?” అంది.
“అయితే, స్వామీ! నన్ను నీ సేవ చేయనీ.”
“నువ్వు కూచోవలసిందే, నా ఆతిథ్యం స్వీకరించవలసిందే,” అంది.
ఇక తప్పక నేను కూచుని ప్రేమ ఆతిథ్యం స్వీకరించాను.

.

జార్జి హెర్బర్ట్

(3 April 1593 – 1 March 1633)

వెల్ష్ కవి .

.

Love bade me welcome, yet my soul drew back,

        Guilty of dust and sin.

But quick-ey’d Love, observing me grow slack

        From my first entrance in,

Drew nearer to me, sweetly questioning

        If I lack’d anything.

“A guest,” I answer’d, “worthy to be here”;

        Love said, “You shall be he.”

“I, the unkind, the ungrateful? ah my dear,

        I cannot look on thee.”

Love took my hand and smiling did reply,

        “Who made the eyes but I?”

“Truth, Lord, but I have marr’d them; let my shame

        Go where it doth deserve.”

“And know you not,” says Love, “who bore the blame?”

        “My dear, then I will serve.”

“You must sit down,” says Love, “and taste my meat.”

        So I did sit and eat.

.

George Herbert

(3 April 1593 – 1 March 1633)

Welsh Poet 

Poem Courtesy:

http://www.poemtree.com/poems/LoveIII.htm

 

 

నిరాకరణ… జార్జి హెర్బర్ట్, వెల్ష్ కవి

ప్రశాంతంగా ఉన్న నీ చెవులలోకి
నా ప్రార్థనలు చొరబడలేనపుడు;
నా కవితలాగే, నా హృదయమూ ముక్కలై,
నా గుండెనిండా భయాలు నిండి
అంతా అస్తవ్యస్తమైపోయింది.

వక్రించిన నా ఆలోచనలు, శీర్ణధనువులా,
రెండుగా చీలిపోయాయి;
వేటిత్రోవన అవిపోయాయి; కొన్ని సుఖాలవేటలో పోతే
కొన్ని పోరాటాలకీ, ప్రమాదకరమైన
ప్రయత్నాలవైపు మరలాయి.

ఎక్కడికెళితేనేమిటి, అని అవి అంటుండేవి,
రేయింబవళ్ళు చేసే వాడికోళ్లకు
హృదయమూ, కాళ్ళూ చచ్చుబడిన తర్వాత?
ఓ ప్రభూ! కనికరించి కనిపించు, కనిపించు,
అయినా నువ్వు కనిపించవు.

చిత్రమేమిటంటే, నువ్వు మట్టికి నిన్ను వేడగలిగే
నాలుకని ప్రసాదించి,
తీరా అది వేడుకున్నపుడు నువ్వు వినిపించుకోవు! రోజల్లా
రోజల్లా నా హృదయం మోకాళ్లమీదే ఉంది
అయినా నువ్వు కనిపించవు.

కనుక నా ఆత్మ కనుమరుగైపోయింది
శృతిచేయకా, మీటబడకా;
బలహీనమైన నా మనసు, తృంచబడినగుండెలా
సవ్యమైనమార్గంలో చూడలేకున్నది
వేరుపడి, వేలాడుతోంది.

ఓ ప్రభూ! గుండెలేని హృదయానికి ధైర్యం చెప్పి, శృతి చెయ్యి,
ఆలస్యం చెయ్యవద్దు;
దాని వల్ల నా ప్రార్థనలకు నువ్వు చూపిన అనుగ్రహానికి
అవీ నా మనసూ జంటగా గణగణమ్రోగుతూ
నా కవితను సరిదిద్దగలుగు గాక!

.

జార్జి హెర్బర్ట్
(3 April 1593 – 1 March 1633)
వెల్ష్ కవి .

.

Deniall

            When my devotions could not pierce

                                    Thy silent eares;

Then was my heart broken, as was my verse;

                  My breast was full of fears

                                    And disorder:

            My bent thoughts, like a brittle bow,

                                    Did flie asunder:

Each took his way; some would to pleasures go,

                  Some to the warres and thunder

                                    Of alarms.

            As good go any where, they say,

                                    As to benumme

Both knees and heart, in crying night and day,

                  Come, come, my God, O come,

                                    But no hearing.

            O that thou shouldst give dust a tongue

                                    To crie to thee,

And then not heare it crying! all day long

                  My heart was in my knee,

                                    But no hearing.

            Therefore my soul lay out of sight,

                                    Untun’d, unstrung:

My feeble spirit, unable to look right,

                  Like a nipt blossome, hung

                                    Discontented.

            O cheer and tune my heartlesse breast,

                                    Deferre no time;

That so thy favours granting my request,

                  They and my minde may chime,

                                    And mend my ryme.

.

George Herbert

(3 April 1593 – 1 March 1633)

Welsh  Poet, Orator and Anglican Priest

Poem Courtesy:

http://www.poemtree.com/poems/Deniall.htm

యువ కవికి… రొనాల్డ్ స్టూవర్ట్ థామస్, వెల్ష్ కవి

తొలి ఇరవై ఏళ్ళవరకూ నువ్వు ఎదుగుతుంటావు;
శారీరకంగా; అంటే, కవిగానే అనుకో, కానీ
అప్పటికింకా నువ్వు కవిగా జన్మించవు. తర్వాతి పదేళ్ళలో
ఉచితానుచితాలు తెలీకుండా కవిత్వంతో ఆతురంగా చేసే సహవాసంతో
మెల్లమెల్లగా నీకు జ్ఞానదంతాలు మొలవడం ప్రారంభిస్తాయి.
కవిత్వంతో నీ తొలిప్రేమకలాపాన్ని గంభీరంగా తీసుకుంటావు
కానీ, ఆ కవితలతో నీకు అనుబంధాలు పెనవేసుకోవు
తీరా నీ ప్రేమంతా స్పందనలేని హృదయరాణి గూర్చి
వేదన వెలిబుచ్చడానికి పరిమితమైనపుడు, సిగ్గుపడిపోతావు.

నలభైల్లోకి ప్రవేశించగానే
అక్కడక్కడ రాతల్లో వెలిబుచ్చిన అందమైన భావాలూ,
పదునైన మాటలబట్టి, అక్కడోముక్కా, ఇక్కడోముక్కా ఏరుకుంటూ
ఒక భావకవితగానో, ఒక పద్యంగానో, మాత్రలూ
గణాలూ పేర్చి ఎలా అల్లాలో చూచాయగా నేర్చుకుంటావు.
మరొక ప్రక్క కాలం, తననుండీ, దొంగచూపులుచూస్తూ
నీ రహస్యాలు తెలుసుకోవాలనుకునే ప్రజలనుండి
నీ గాయాల్ని దాచుకుందికి సరికొత్తగా ప్రోత్సహిస్తుంటుంది.

వయసు పైబడుతుంది.
ఎన్నాళ్లబట్టి రాస్తున్నావన్నది లెక్కలోకొస్తుంది. కానీ,
నెమ్మదిగా సాగే కవితాప్రపంచంలో, దురదృష్టవశాత్తూ
అప్పుడే ఇంకా నువ్వు యవ్వనంలోకి ప్రవేశిస్తుంటావు
గర్వంతో తొణికిసలాడే కవితాకన్య  వదనం మీద
మెరిసే దరహాసం … నీకోసం కాదని తెలుస్తుంది.
.

రొనాల్డ్ స్టూవర్ట్ థామస్

29 March 1913 – 25 September 2000

వెల్ష్ కవి

.

RS Thomas

.

To a Young Poet

.

For the first twenty years you are still growing

Bodily that is: as a poet, of course,

You are not born yet. It’s the next ten

You cut your teeth on to emerge smirking

For your brash courtship of the muse.

You will take seriously those first affairs

With young poems, but no attachments

Formed then but come to shame you,

When love has changed to a grave service

Of a cold queen.

From forty on

You learn from the sharp cuts and jags

Of poems that have come to pieces

In your crude hands how to assemble

With more skill the arbitrary parts

Of ode or sonnet, while time fosters

A new impulse to conceal your wounds

From her and from a bold public,

Given to pry.

You are old now

As years reckon, but in that slower

World of the poet you are just coming

To sad manhood, knowing the smile

On her proud face is not for you.

.

Ronald  Stuart  Thomas

29 March 1913 – 25 September 2000

Welsh Poet

Poem Courtesy:

http://wonderingminstrels.blogspot.in/2005/06/to-young-poet-r-s-thomas.html

మృత్యువు ఏలగల సామ్రాజ్యం లేదు … డిలన్ థామస్, వెల్ష్ కవి

(మరణంతో జీవితం పరిసమాప్తమవుతుందనుకునేవారికి ఆత్మకి చావులేదనీ, సృష్టి అంతంలో అన్ని జీవాత్మలో పరమాత్మలో చేరవలసిందేనని, కనుక మృత్యువుకి అంతిమ విజయం కాదని ఒకవైపు; దైవం మీద నమ్మకం లేనివారికి  ఈ భౌతిక ప్రాంచం ఉన్నంతకాలమూ మనం మూల ధాతువులుగా రూపాంతరం చెందుతూనే ఉంటాము కనుక, మృత్యువు అన్నది ఒక ఆకృతినుంది మరొక ఆకృతికి మారే క్రమంలో ఒక విరామమే తప్ప శాశ్వతం కాదనీ  … సందేశాన్ని అందివ్వడమే ఈ కవిత తాత్పర్యం.)

మృత్యువు ఏలగల సామ్రాజ్యం లేదు

దిగంబరులైన మృతులందరూ

తిరిగి సజీవులుగానో, దిగంతాలలోనో ఉంటారు;

వాళ్ళ అస్థికలు నిర్మలంగా బయటపడినా, శిధిలమైనా

వాళ్ళ భుజాలపైనా, పాదాల చెంతా నక్షత్రతతులుంటాయి;

వాళ్ళకి మతి తప్పినా, స్థిమితంగానే ఉంటారు,

వాళ్లు సముద్రంలో మునిగినా, మళ్ళీ బయటకు లేస్తారు;

ప్రేమికులు ఎడబాటు కావచ్చునేమో గాని ప్రేమ కాదు;

మృత్యువు ఏలగల సామ్రాజ్యం లేదు

మృత్యువు ఏలగల సామ్రాజ్యం లేదు

సముద్రపు లో లోపలి ఆవర్తాలలో

ఎంతకాలం ఉండిపోయినా, వాళ్ళు ఊపిరాడక పోరు;

నాడులు పట్టుతప్పి రాళ్ళపై వంపులు తిరిగినపుడు

ఏ చక్రానికో చిక్కుకున్నా, వాళ్ళు పగుళ్ళుబారరు,

వాళ్ల చేతుల్లో నమ్మకం కూడా చిక్కుకుంటుంది.

వాళ్ళగుండెల్లోంచి ఎన్ని పాపాల కొమ్ములు దూసుకెళ్ళి

అనేక ఖండాలు చేసినా, వాళ్ళు లొంగరు

మృత్యువు ఏలగల సామ్రాజ్యం లేదు

మృత్యువు ఏలగల సామ్రాజ్యం లేదు

వాళ్ళ చెవులకి సీ-గల్స్ అరుపులు వినిపించకపోవచ్చు

తీరాన్న చప్పుడుచేస్తూ పడే అలలు తెలియకపోవచ్చు

వర్షపు చినుకులకు పూలు తలెత్తినచోట

ఇపుడు ఏ పూవూ తలెత్తకపోవచ్చు

వాళ్ళు ఇప్పుడు కొయ్యకుకొట్టిన మేకుల్లా అచేతనులవొచ్చు

ఆ పూల పరంపర క్రింద మనుషుల ముఖాలు మారుతూండొచ్చు

వాళ్ళు సూర్యుడున్నంతకాలమూ, కొత్తగా జీవిస్తారు.

మృత్యువుకి  ఏలగల సామ్రాజ్యం లేదు

.

డిలన్ థామస్

27 October 1914 – 9 November 1953

వెల్ష్ కవి

 

.

Dylan Thomas

.

And Death Shall Have No Dominion

 

And death shall have no dominion.

Dead men naked they shall be one

With the man in the wind and the west moon;

When their bones are picked clean and the clean bones gone,

They shall have stars at elbow and foot;

Though they go mad they shall be sane,

Though they sink through the sea they shall rise again;

Though lovers be lost love shall not;

And death shall have no dominion.

 

And death shall have no dominion.

Under the windings of the sea

They lying long shall not die windily;

Twisting on racks when sinews give way,

Strapped to a wheel, yet they shall not break;

Faith in their hands shall snap in two,

And the unicorn evils run them through;

Split all ends up they shan’t crack;

And death shall have no dominion.

 

And death shall have no dominion.

No more may gulls cry at their ears

Or waves break loud on the seashores;

Where blew a flower may a flower no more

Lift its head to the blows of the rain;

Though they be mad and dead as nails,

Heads of the characters hammer through daisies;

Break in the sun till the sun breaks down,

And death shall have no dominion.

 

Dylan Thomas

Welsh Poet

Poem Courtesy:

http://wonderingminstrels.blogspot.in/2004/03/and-death-shall-have-no-dominion-dylan.html

For very interesting analysis and interpretations of readers visit:

http://www.eliteskills.com/analysis_poetry/And_Death_Shall_Have_No_Dominion_by_Dylan_Thomas_analysis.php

 

 

ఒక సాయంత్రం… రొనాల్డ్ స్టూవర్ట్ థామస్, వెల్ష్ కవి.

కాలాన్ని తన అమ్ముగా చేసుకున్న

విలుకాడి వింటి నారి కొంపదీసి

తెగిపోయిందేమిటి చెప్మా, ఆ హరివిల్లు

మా ఊరిపై అంత నిలకడగా ఉంది?

 

అలా అయితే, మనకి గాయమయే లోగా

మనం దాన్ని మౌనంగా వీక్షిద్దాం

ఈ రమణీయమైన నిశ్శబ్దంలో

క్షణకాలమైనా అనంత ప్రేమలో ఓలలాడుదాం.

.

 

 

రొనాల్డ్ స్టూవర్ట్ థామస్,

(29 March 1913 – 25 September 2000)

వెల్ష్ కవి.

 

కవిత్వం పెల్లుబకడానికి ఒక చిన్న ఆలంబన చాలు… అది ఒక సంఘటన కావచ్చు, పైన చెప్పిన ఒక క్షణకాలపు అనుభూతి కావచ్చు. అయితే, కవి, ఆ అనుభూతిని పదిలంగా నమోదుచెయ్యగలగడమే కవిత్వం. ఇక్కడ ఒక ఇంద్రధనుస్సును ప్రాతిపదికగా తీసుకుని ఎంత సుందరమైన ఊహ అల్లుతున్నాడో కవి చూడండి:  తమ ఊరుమీద ఇంద్రధనుస్సు విరిసింది.  సాధారణంగా అది కొద్దిసేపట్లోనే కరిగిపోతుంది. కానీ, ఇక్కడ అలా కరగలేదు. మనసు దోచుకుంటున్నాది.  కాలాన్ని అమ్ములపొదిగా చేసుకోగల మహానుభావుడు ఎవరు? ఆ వేటగాడు జీవులపై బాణ గురిపెడితే గాయపడక తప్పదు.  అది మామూలు గాయమా? మృత్యువే. అయితే, మరణించేలోగా, ఈ సౌందర్యం మనలో రేకెత్తించే క్షణమాత్ర ప్రేమానుభూతి, అనుభవించెద్దాం అంటున్నాడు కవి గడుసుగా.

సౌందర్యం మనలో ప్రేమ కలిగించడమేమిటి? అని అనుకోవచ్చు. సౌందర్యం అన్నివేళలా మదనవికారాన్నే కలిగించనక్కరలేదు. ఒక ఆశ్చర్యం, ఒక విభ్రమం, ఒక ప్రశాంతత, ఒక అనిర్వచనీయమైన వాక్యసముదాయం ఏదైనా కలిగించవచ్చు. కేవలం ఊహే అయినప్పటికీ, బహుశా అటువంటి స్థితికి లోనయ్యేడేమో కాళిదాసు (సినిమాలో చూపించినట్టు) “మాణిక్య వీణాం…” అన్న శ్లోకం చదివే సందర్భంలో. 

 

సౌందర్యాన్ని ఆరాధించడం వేరు ఆకాంక్షించడం వేరు. సౌందర్యాన్ని గుర్తించి, దానికి శిరసువంచి నమస్కరించి, ఆనందించగల సంస్కారం అలవరచుకుంటే తప్ప వచ్చేది కాదు.  అదే రసికత. రసికత అంటే Sensual Pleasure కాదు. దురదృష్టవశాత్తూ దానికి ఆ అర్థం రూఢి అయిపోయింది గాని.   

 

సారసముఖి సకలభాగ్యదే, శ్రీ చాముండేశ్వరి, సారసముఖి సకలభాగ్యదే…  అన్న ఒక అపురూపమైన కీర్తన (ఈ వాగ్గేయకారుడిపేరు సమయానికి గుర్తులేదు.)

రెండో చరణంలో “హసిత వదనే, ఆర్ద్ర హృదయె, హరికేశపుర నిలయే, ‘రసికజన సమాజరుచిరె’ రాజేశ్వరి రక్షమాం” అని ప్రార్థిస్తాడు కవి.  ఇక్కడ భక్తిభావాన్ని ప్రక్కనబెట్టి చూసినా,  స్త్రీత్వాన్ని ఎలా మన్నించాలో ఆ సంస్కారానికి ఇది ఒక ఉదాహరణగా నాకు కనిపిస్తుంది.

అందుకే సత్యం, శివం, సుందరంలలో ఈ మూడుగుణవిశేషాలుకలసిన ప్రకృతి మనల్ని అంతగా ముగ్ధుల్ని చేస్తుంది. 

 

.
The archer with time
as his arrow— has he broken
his strings that the rainbow
is so quiet over our village?

Let us stand, then, in the interval
of our wounding, till the silence
turn golden and love is
a moment eternally overflowing.
.
Ronald Stuart Thomas
(29 March 1913 – 25 September 2000)
Welsh Poet

నా నైపుణి లేక కళ… డిలన్ థామస్, వెల్ష్ కవి

ఈ నిశ్శబ్ద నిశీధిని, ప్రేమికులు

తమ దుఃఖాలని కాగలించుకు నిద్రించేవేళ

బయట స్వచ్ఛంగా వెన్నెల విరజిమ్ముతుంటే

లోపల రెపరెపలాడుతున్న దీపం ప్రక్కన

నేను సాధనచేస్తున్న ఈ నైపుణ్యమూ,ఈ కళా

పేరుప్రఖ్యాతులకోసమో, జీవికకో

బ్రహ్మాండమైన వేదికలపై వాటిని

దర్పంతో ప్రదర్శించడానికో కాదు;

వాటి అంతరాంతర రహస్యాలు ఇచ్చే

అతి సహజమైన ఆనందంకోసం.

 

గాలికి రెపరెపలాడుతున్న కాగితాలపై

అందమైన వెన్నెలనుండి దూరంగా బ్రతికే

అహంభావి మనిషికోసం కాదు నేను రాస్తున్నది;

వాళ్ళ కోయిలలతోనూ,వాళ్ల స్తుతిగీతాలతోనూ

అమరులైన కవిశ్రేష్ఠులకోసమూ కాదు;    

ఏ ప్రశంసలూ, ఏ పారితోషికాలూ ఇవ్వలేక

అసలు నా కౌశలంతో,కళతో నిమిత్తంలేకుండా

అనాదిగా వస్తున్న బాధల భుజాలపై

చెయ్యివేసి నడిచే కవిత్వ ప్రేమికులకి.

 

డిలన్ థామస్

(27 October 1914 – 9 November 1953)

వెల్ష్ కవి 

Hear the poem in Dylan’s Voice here

Welsh poet Dylan Thomas
Welsh poet Dylan Thomas (Photo credit: Wikipedia)

.

In my craft or sullen art
.
In my craft or sullen art
Exercised in the still night
When only the moon rages
And the lovers lie abed
With all their griefs in their arms,
I labour by singing light
Not for ambition or bread
Or the strut and trade of charms
On the ivory stages
But for the common wages
Of their most secret heart.

Not for the proud man apart
From the raging moon I write
 On these spindrift pages
Not for the towering dead
With their nightingales and psalms
But for the lovers, their arms
Round the griefs of the ages,
Who pay no praise or wages
Nor heed my craft or art.

Dylan Thomas

(27 October 1914 – 9 November 1953)

Welsh Poet

%d bloggers like this: