అనువాదలహరి

ఒక కన్నియ రోదన … వాల్టర్ సావేజ్ లాండర్, ఇంగ్లీషు కవి

ఒకప్పుడతన్ని ప్రేమించలేదు; ఇప్పుడతను లేడు
నేను ఒంటరితనాన్ని అనుభవిస్తున్నాను.
అతను మాటాడుతుంటే మందలించాను; అతను మాటాడగలిగితే
ఎంత బాగుండును. అయ్యో!ఇపుడు నేను మందలించను కదా!
ఒకప్పుడు అతన్ని ప్రేమించకపోవడానికి కారణాలు వెతికేను
అలసిపోయేదాకా నా ఆలోచనలన్నీ గిలకొడుతూ
అతన్నీ విసిగించేను,నేనూ వేసారేను;
నిన్నటి వరకు నా కోసం జీవించిన
అతనే గనుక బ్రతికి రాగలిగితే ఇపుడు నా ప్రేమని
అతనికి ఇవ్వడానికి సుముఖమే; ఎప్పుడైతే
అతను వృధాశ్రమ అనుకున్నాడో, అతని ముఖాన్ని
పవిత్రప్రదేశంలో మృత్యుచాయలో చాటుచేసుకున్నాడు.
తన శ్వాసని నాకోసం వృధాచేసినతనికి,
ఇపుడు నా ఊపిరి వృధాచేస్తున్నాను. నా ఊపిరి తిరిగొచ్చి,
ఈ ముక్కలైన హృదయం దహిస్తోంది
ఉక్కిరిబిక్కిరిచేసే మంటతో; నిద్రలో నను తట్టిలేపి
అతని హృదయాన్ని ద్రవింపజేసిన కన్నీళ్ళను
నన్నిపుడు మెలకువలో రోదించమని శాసిస్తోంది;
పాపం! తను ఎన్నాళ్ళు నాకై కన్నీళ్ళు కార్చేడో!
“దయామయుడవైన ప్రభువా!” అదే అతని కడసారి ప్రార్థన
“ఆమె వీటినెన్నటికీ అనుభవించుగాక!” అని.
అతని శ్వాస విశ్రాంతి తీసుకుంది. మట్టిపాలైన
కుసుమాలకన్నా, అతని గుండే చల్లగా ఉంది.
ఇప్పుడు చర్చికి అటూ ఇటూ, పిల్లలందరూ
అతని పేరునీ, సంక్షిప్త జీవితాన్నీ తలుచుకుంటున్నారు.
చిన్నారి హృదయాల్లారా! మీరెక్కడున్నా
అతనికోసం ప్రార్థించండి! అతనితోపాటు నా కోసమూ!
.
వాల్టర్ సావేజ్ లాండర్
(30 January 1775 – 17 September 1864)
ఇంగ్లీషు కవి

 

 

.

The Maid’s Lament

.

I loved him not; and yet now he is gone,

I feel I am alone.

I check’d him while he spoke; yet, could he speak,

Alas! I would not check.

For reasons not to love him once I sought,

And wearied all my thought

To vex myself and him; I now would give

My love, could he but live

Who lately lived for me, and when he found

’Twas vain, in holy ground

He hid his face amid the shades of death.

I waste for him my breath

Who wasted his for me; but mine returns,

And this lorn bosom burns

With stifling heat, heaving it up in sleep,

And waking me to weep

Tears that had melted his soft heart: for years

Wept he as bitter tears.

‘Merciful God!’ such was his latest prayer,

‘These may she never share!’

Quieter is his breath, his breast more cold

Than daisies in the mould,

Where children spell, athwart the churchyard gate,

His name and life’s brief date.

Pray for him, gentle souls, whoe’er you be,

And, O, pray too for me!

.

Walter Savage Landor

(30 January 1775 – 17 September 1864)

English writer and poet.

నమస్సులు… శలవు… రోజామండ్ మేరియట్ వాట్సన్, ఇంగ్లీషు కవయిత్రి

ఓ నా యవ్వనమా! శలవు! ఇక మనిద్దరం విడిపోక తప్పదు,
ఇదిగో, దారులు ఇక్కడ చీలుతున్నై;
ఇక్కడ చేతులోంచి చెయ్యీ, మనసులోంచి మనసూ దూరం చెయ్యవలసిందే-
ఇక ఈ ఎడాబాటు నిత్యమూ… అనంతమూ.

నా కోసం నువ్వు వాడిన పూలు ధరించకు,
నేను నీకై ఇక రోజుల తరబడి శోకిస్తుంటాను.
ఇక పొదలలో, పొదరిళ్ళలో పాటలలో
ఇన్నాళ్ళూ కనిపించిన ఇంద్రజాలమహిమ కనిపించదు.

మన ఎడబాటు ఖరారుచేసి శీఘ్రతరంచేసి ముద్ర వేసే
ముదిమి తోడుగా ఇక నేను ముందుకి నడవ వలసిందే…
మనసులేని సహవాసము, నిజానికి, అదంతే.
తనూ నేనూ కలిసి ఇక జంటగా బతకవలసిందే,
ఇక ఈ కాలిబాటని నేను నడవలేక చతికిలబడేదాకా.

ఎప్పుడైనా వసంతవేళ ప్రాభాతపు మసకచీకట్లలో
వెలుగు విప్పారే వేళ పొదల్లో ఏ కోయిల అయినా కూస్తుంటే
నేను కలగంటాను… మన ఒకప్పటి
ప్రమాణాలు నువ్వింకా మరిచిపోలేదని.

లేదా ఎప్పుడైనా నల్లకలువల నీలి కన్నుల్లో
ఒక నాటి ఆనందమో, తప్పిన మాటో ప్రతిఫలించి గుర్తుకువస్తే
నేను మళ్ళీ ఆ నిషేధించిన సరిహద్దుల్ని దాటి,
క్షణకాలం పాటు
మనిద్దరం ఏనాడో విడిపోయామన్నది మరిచిపోతాను.
అద్భుతమైన నీ చిరునవ్వుల తళుకులూ,
ఇప్పటికీ నువ్వు మరిచిపోని కలనీ కలగంటాను.
.
రోజామండ్ మేరియట్ వాట్సన్

October 6, 1860 – Dec. 29, 1911

ఇంగ్లీషు కవయిత్రి

.

.

Ave atque Vale (Hail And Farewell)

.

Farewell, my Youth! For now we needs must part,

For here the paths divide;

Here hand from hand must sever, heart from heart,—

Divergence deep and wide.

You ’ll wear no withered roses for my sake,

Though I go mourning for you all day long,

Finding no magic more in bower or brake,

    No melody in song.

Gray Eld must travel in my company

To seal this severance more fast and sure.

A joyless fellowship, i’ faith, ’t will be,

Yet must we fare together, I and he,

Till I shall tread the footpath way no more.

But when a blackbird pipes among the boughs,

On some dim, iridescent day in spring,

Then I may dream you are remembering

    Our ancient vows.

Or when some joy foregone, some fate forsworn,

Looks through the dark eyes of the violet,

I may re-cross the set, forbidden bourne,

    I may forget

Our long, long parting for a little while,

Dream of the golden splendors of your smile,

Dream you remember yet.

.

Rosamund Marriott Watson

 (October 6, 1860 – Dec. 29, 1911)

English Poetess

The World’s Best Poetry.

Eds.  Bliss Carman, et al.

Volume VI. Fancy.  1904.

Poems of Sentiment: I. Time

ave atque vale

Note:

Catullus 101 is an elegiac poem written by the Roman poet Gaius Valerius Catullus. It is addressed to Catullus’ dead brother or, strictly speaking, to the “mute ashes” which are the only remaining evidence of his brother’s body.

The tone is grief-stricken and tender, with Catullus trying to give the best gift he had to bestow (a poem) on his brother, who was taken prematurely. The last words, “Hail and Farewell” (in Latin, ave atque vale), are among Catullus’ most famous; an alternative modern translation might be “I salute you…and goodbye”.

(Courtesy: Wikipedia)

%d bloggers like this: