Delimiting Line … Kavi Yakoob

Image Courtesy: http://www.indiastand.com


Even living together is a crime.
Besides, there are unknown dividers
Between every exercise and activity.

And amidst those unerasable lines
A newborn’s life starts,
Without its knowledge,
With a question mark.

And the five-year old Sahir
When he delineates…
Father’s side with Allah, and
Mother’s side with a different god…
He embarks up on his life
With the same question once more.

This child’s life finds it hard
To break through the rusted framework of religions.

In his playful times and tunes, conduct,
Reflexes and reactions
These two houses
Are two inalienable boundaries.

It’s not a crime to love
To wear a vermillion on the face,
Or to efface it
On either side of the boundary…

But settled habits and practices
Like benchmarks of life…
“Saraswati! I bow before you…”
“Allah O Akbar!”
Fissure conjugal obligations of life.
From the teasing names of religions
To the pervading roots of prohibitions
I remain a Masjid
And she remains a Temple.

And I wonder
What tabernacle should I erect
For this poor child as a mark of our marriage!

No philosopher shall assure
Whether or not we can reach a religionless state.
Neither atheists dispense with vermillion,
Bangles and turmeric

Nor rationalists and pagans, religious symbols.
Perhaps, like blood,
Religion has also established its right over this bode.

Lines are drawn between two states
Between body and religion
Between body and its affinities
Between body and its emotions…
It’s an endless … warp … of … delimiting lines.


Kavi  Yakoob

Image Courtesy: https://fbcdn-profile-a.akamaihd.net

Dr. Kavi Yakoob is working as Associate Professor at Anwarul – Uloom Degree College, University of Hyderabad, Hyderabad, Andhra Pradesh. He runs a blog: http://kaviyakoob.blogspot.in/




కలిసి బ్రతకడమూ నేరమే

కాక ప్రతి కదలికకి చేష్టకూ నడుమ తెలియని గీతలు


తెలియకుండానే చెరగని గీతల మధ్య

సరికొత్తగా మొదలుపెట్టిన జీవితమూ ప్రశ్నలా మొదలవుతుంది

‘దాదా వాళ్ళు, అల్లావాళ్ళు

అమ్మమ్మ,.. తాతయ్య వాళ్లు దేవుడు వాళ్ళ’ని

పలుకుతున్న ఐదేళ్ల సాహిర్

మళ్లీ ఈ ప్రశ్నతోనే జీవితం


ఈ చిన్నారి జీవితమూ

బిగిసిన మతాల చట్రాన్ని దాటడం కష్టమే

వాడి ఆటపాటల్లో, కదలికల్లో, ప్రవర్తనలో

నడవడికలో మతాల సరిహద్దులు

అమ్మమ్మ వాళ్ళిల్లు, దాదా దాదీల ఇళ్లు

రెండు విభిన్న సరిహద్దులు

ప్రేమించడం నేరం కాదు

బొట్టు ఉండటం, పొలిమేరల్లో బొట్టు చెరిపేసుకోవడం నేరంకాదు

అలవాట్లు, ఆచరణలు కొట్టవచ్చిన జీవిత కొలమానాల్లా

‘సరస్వతీ నమస్తుభ్యం’

‘అల్లాహో అక్బర్’

జీవితాల మధ్య దాంపత్య అచరణ దూరాలు

కవ్విస్తున్న మతాలమధ్య పేర్లనుంచి

పెరుగుతున్న ఆంక్షల వేర్లనుంచి

ఆమె మందిరం, నేను మసీదుగానే మిగిలిపోతుంటాం


మా దాంపత్యపు గుర్తుగా చిన్నోడికి

ఏ త్రిశంకు మందిరాన్ని నిర్ణయించాలో?

మతమే లేని దశలోకి

చేరుకుంటామో లేదో తాత్వికులూ తెలపరు

నాస్తికులు బొట్టుల్ని గాజుల్ని పసుపుతనాల్ని వీడరు

హేతువాదులూ కాఫిర్లూ మత చిహ్నాల్నీ వదులుకోరు

మతం కూడా

రక్తంలా శరీరంపై హక్కును సాధించుకుందేమో?


దేహానికి దేశానికి మధ్య సరిహద్దురేఖ

దేహానికి మతానికి మధ్య

దేహానికి అనుబంధానికి మధ్య

దేహానికి ప్రేమకూ మధ్య

మెలికలు మెలికలు







There wasn’t a day … Naleswaram Sankaram


There wasn’t a day without me getting hurt.

And by penning the ultimate word-wound

I don’t intend to rake it further.

When the wound itself begins to voice

Every swoon that lapses down its lips

Accentuates it.

Life is inured to a fiddling tick ticking.

The chappals that bear me

The shirt I don and the pant I enter in,

The food I eat, the water I gut, the air I breathe

And all the rest that help and sustain me

Have all been bubbling with vitality

Are propping up this fruitless bod.

It’s only me that continue to remain

A waxing waste weighing down the earth.

I couldn’t become the crescent of revolution

Nor stream like its philosophical strain .

How long a nameless me should duck under like this?

Languishing in this spineless weakness

I can’t bear subjecting these limbs to hardships myself


I wish I were blown to unidentifiable smithereens by some accident;

I wish I were deported severing myself from me;

Surrendering to a wakeless sleep

I wish I were prostrating before my body tabernacle;

I wish this somatic substance gratifies itself

Identifying with clods of earth .

It’s criminal that the system that incites suicides

Itself doesn’t cease.

But how can I help it when

I am stalled from becoming something,

Just like a relic in a museum

I hang on to this system like its futuristic photo,

And I cross myself everyday and watch?

Of what use is this body

When it can’t meld with the wounded and conned

drenching in blood ?

Why should I exist at all

Committing outrage upon myself?

I entreat you, my friend,

Instead of abandoning me

In the lap of this pampering system

Won’t you care to hang this wounded thimble vitae

On some noose of time?

I shall be grateful to you and your time.

I would rather remain a wound

In the history of slave word-wounds I chronicle

Or  a refrain of

The wound-composers .


Naleswaram Sankaram

Sri Naleswaram Sankaram is working as Telugu Lecturer in Siddipet. He is a prolific writer and an ardent follower of Chalam. But when it comes to publication, “Doodimeda”, from which this selection was taken,  was brought out after a long persuasion by his friends and well wishers. His poetry is not as reticent as his person. A man of amiable nature and a sweet temperament. He consciously keeps a low profile.


గాయం కాని రోజు లేదు
గాయం కాని రోజు లేదు
అంతిమ గాయాక్షరం రాసి మరీ గాయం చేయనూ లేను.
గాయమే నా హృదయమైనప్పుడు
పెదాలమీంచి జారే ప్రతి స్వరం గాయస్వరమై కూర్చుంటుంది.
వ్యర్థంగా ప్రాణం కదలాడటం అలవాటైపోయింది
జీవనసాఫల్యంతో నన్ను మోసే చెప్పులూ
వేసుకున్న చొక్కా తొడుక్కున్న ప్యాంటూ
తినే తిండీ తాగే నీరూ పీల్చేగాలీ
నాకోసం సహకరించే ఈ సమస్తం సజీవంగానే బతుకుతున్నాయి
సాఫల్యంలేని నా యీ కాయానికి సహకరిస్తూనే ఉన్నాయి
నేనుమాత్రం నిరుపయోగంగా పెరుగుతున్న నేల బరువుని.
నేనో ఉద్యమ నెలబాలుడ్నైనా కాకపోతి
దాని ధ్యాన ధారగా ప్రవహించకపోతి
ఏమీకానినేను ఎంతకాలమిక్కడ పరుండేది
ఈ నిర్వీర్యపు నిస్సత్తువతో
నా యీ అవయవాల్ని నాకునేను
కష్టాలపాలు చేయడం సహిం చలేను.
ఆనవాళ్ళు గుర్తుపట్టలేనంతగానైనా
నాకో ఏక్సిడెంటయి తునాతునకలైపోతే బాగుండు
నాకు నేను ఏమీకానివిధంగా ఎగిరిపోతే బాగుండు
మేల్కోలేని నిదురలోకి ఒదిగిపోయి
నా శరీరానికి ప్రణమిల్లితే బాగుండు
ఆత్మతృప్తితో నా తనువు మట్టితో మమేకమైపోతే బాగుండు
ఆత్మాహుతిని ప్రేరేపించే ఈ వ్యవస్థ హననం కాకపోవడమే నేరం!
ఏం చెయ్యనూ? నన్నేమీ కానీకుండా
ఇలానే మ్యూజియంలోని బొమ్మలా
ఈ వ్యవస్థకు వేళ్ళాడే రేపటి భవిష్యత్ పటానికి మల్లే
రోజూ నాకు నేనే అగుపడి
నన్నునేను చూసుకోవడమెందుకు?
గాయాలతో తడిసిముద్దయిపోతున్న
దగాపడినవారిలో ఐక్యంకాని యీ దేహమెందుకు?
నన్ను నేను హింసించుకుంటూ ఈ బ్రతకమెందుకు?
బాబ్బాబు! నన్ను బుజ్జగించే వ్యవస్థ ఒడిలే వదిలేకన్నా
గాయమైన ఈ పిడికెడు ప్రాణాన్నీ
కాలం కొయ్యమీదైనా వేళ్ళాడదీయవా!
నీకూ కాలానికీ ఋణపడిఉంటాను
నేను రాసే బానిసగాయాక్షరాల చరిత్రలో
గాయంగానైనా మిగిలిపోతాను.
గాయాల వాగ్గేయకారులకు గానంగానైనా మిగిలిపోతాను.
నాళేశ్వరం శంకరం.
“దూదిమేడ” కవితా సంకలనం నుండి.

%d bloggers like this: