అనువాదలహరి

ఒక బానిస కల … H W లాంగ్ ఫెలో, అమెరికను కవి

ఇంకా కోతకొయ్యని వరిచేను గట్టున 

చేతిలో కొడవలితో అతను మోకరిల్లి ఉన్నాడు;

అతని ఒంటిమీద బట్టలేదు,

అట్టగట్టిన తల ఇసుకలో కూరుకుని ఉంది.

పదే పది సార్లు  కలత నిదుర మగతలో

అతను తన మాతృభూమిని చూశాడు.

.

అతని విశాలమైన కలలప్రపంచంలో

నైగర్ నది విలాసంగా ప్రవహిస్తోంది.

దాని ఒడ్దున మైదానాలలోని తాటిచెట్లక్రింద

మరొకసారి అతను మహరాజులా నడుస్తున్నాడు;

కొండమీదనుండి దిగుతున్న సార్థవాహుల

బండ్ల ఎద్దులమెడగంటలు వినిపిస్తున్నాయి.  

.

మరొకసారి తన నీలికన్నుల రాణిని

తన పిల్లలమధ్యలో నిలుచుండగా చూశాడు.

వాళ్ళు తన మెడహత్తుకునీ, బుగ్గలు ముద్దాడుతూ

అతని చేతులుపట్టుకునీ ఉన్నారు…

నిద్రపోతున్న అతని కనులనుండి

ఒక భాష్పకణం ఉబికి ఇసుకలో ఇంకిపోయింది. 

.

ఆ నదీ తీరమువెంట అతనపుడు,  

చాలా వేగంగా గుర్రాన్ని పరిగెత్తించాడు

అతని చేతిలోనున్న గుర్రపు పగ్గాలు బంగారువి

ప్రతి గుర్రపుదాటుకీ యుధ్ధ చేస్తున్నట్టు

తన ఉక్కుకత్తి ఒర గుర్రపు జీనుని

తాకడం తనకి తెలుస్తూనే ఉంది. 

.

ఎర్రజెండాల్లా ఫ్లెమింగోలు అతనికి ముందుగా 

తళతళలాడుతూ ఎగురుతున్నాయి. 

పొద్దుపొడిచినదగ్గరనుండి పొద్దుపోయేవరకు…  

సముద్రం కంటికి ఉవ్వెత్తుగా ఎగసిపడుతూ,

కాఫిరుల గుడిశలు కనిపించేదాకా …

చింతతోపుల ఆ మైదానాలలో వాటిని అనుసరించేడు.

.

రాత్రి వేళ అతను ఒక సింహ గర్జనా 

ఒక దుమ్ములగొండి అరుపులూ విన్నాడు;

అతను ఒక చిన్న సెలయేటిపక్కన

రెల్లుపొదలు దొలుస్తుంటే, అతని నిద్దట్లో

ఒక హిప్పో దుందుభులు మ్రోగినట్టు

సాకారమైన అతని కలలా పరిగెత్తింది.

.

అడవులన్నీ తమ వేవేల నాల్కలతో 

స్వాతంత్ర్యం కోసం నినదిస్తున్నాయి

ఎడారులలోని వడగాలులుకూడా

ఎంతగట్టిగా, విశృంఖలంగా ఘోషించేయంటే

అతను నిద్రలో ఉలిక్కిపడిలేచి

వాటి అదుపులేని ఆనందాన్నిచూసి సన్నగానవ్వేడు.   

.

అతనికిప్పుడు రౌతు చేతిలోని కొరడాగాని

మండిపోతున్న పగటి వేడిమి గాని తెలియడం లేదు

కారణం, మృత్యువతని కలలలోకాన్ని వెలిగించింది

నిర్జీవమైన అతని శరీరమూ, పక్కనే

అతని ఆత్మ … విరిచి విసిరిపారేసిన

ఒక పాడుబడ్డ సంకెలా ఉన్నాయి ఇపుడక్కడ.

.

H W లాంగ్ ఫెలో

February 27, 1807 – March 24, 1882

అమెరికను కవి 

.

Henry Wadsworth Longfellow
Henry Wadsworth Longfellow (Photo credit: dbking)

.

The Slave’s Dream

.

Beside the ungathered rice he lay,
His sickle in his hand;
His breast was bare, his matted hair
Was buried in the sand.
Again, in the mist and shadow of sleep,
He saw his Native Land.

Wide through the landscape of his dreams
The lordly Niger flowed;
Beneath the palm-trees on the plain
Once more a king he strode;
And heard the tinkling caravans
Descend the mountain-road.

He saw once more his dark-eyed queen
Among her children stand;
They clasped his neck, they kissed his cheeks,
They held him by the hand!–
A tear burst from the sleeper’s lids
And fell into the sand.

And then at furious speed he rode
Along the Niger’s bank;
His bridle-reins were golden chains,
And, with a martial clank,
At each leap he could feel his scabbard of steel
Smiting his stallion’s flank.

Before him, like a blood-red flag,
The bright flamingoes flew;
From morn till night he followed their flight,
O’er plains where the tamarind grew,
Till he saw the roofs of Caffre huts,
And the ocean rose to view.

At night he heard the lion roar,
And the hyena scream,
And the river-horse, as he crushed the reeds
Beside some hidden stream;
And it passed, like a glorious roll of drums,
Through the triumph of his dream.

The forests, with their myriad tongues,
Shouted of liberty;
And the Blast of the Desert cried aloud,
With a voice so wild and free,
That he started in his sleep and smiled
At their tempestuous glee.

He did not feel the driver’s whip,
Nor the burning heat of day;
For Death had illumined the Land of Sleep,
And his lifeless body lay
A worn-out fetter, that the soul
Had broken and thrown away!

Henry Wadsworth Longfellow

February 27, 1807 – March 24, 1882 

American poet

నే నెందుకు బానిసనయ్యాను? … ఏన్ హాక్ షా

http://calstate.fullerton.edu/multimedia/2011sp/images/slave-chains-300.jpg
Image Courtesy: http://calstate.fullerton.edu

.

————————————————————————————–

ఒక పేద నిర్భాగ్యుడు  నిరంతరం “నేనెందుకు బానిసనయ్యాను?” అని తపిస్తూ గుండెకోతతో ఈ “ఐల్ ఆఫ్ ఫ్రాన్స్**” లో మరణించాడు.

………………  తమ “ప్రపంచ యాత్ర” పుస్తకంలో బెన్నెట్ & తైయెర్మన్.  

 ** ఇప్పుడు అది మారిషస్ గా పిలవబడుతోంది…. అనువాదకుడు.

————————————————————————————

నాకెందుకీ శాపగ్రస్తమైన పేరు? ఎందుకు? ఎందుకు నేను బానిసనయ్యాను?

మరణించేదాకా, ఈ నికృష్టపు జీవితం ఈడవమని ఎవరిచ్చారీ ఆదేశం?

మహానగాల ఏకాంతంలో, సింహంలా  స్వేఛ్ఛగా జన్మించిన నాకు,

కాళ్ళూచేతులకు సంకెలలు వేసి  బానిసనుచేసే హక్కు ఎవరిచ్చారు?

.

అటు చూసా… చక్కని నీటిచెలమల మధ్య, తలలూపే తరుసమూహాల మధ్య,

నిర్మలమైన నీరూ, పచ్చని పొదరిండ్లూ, పూలతీవెలమధ్య,

ఒక అపురూప లావణ్య స్పర్శతో, నిరాశకు తావులేకుండా నిలబడిఉంది తెల్లవాడి ఇల్లు.

నేను వెనుదిరిగాను. నాకు తెలుసు అక్కడ హృదయాలు ఆనందమయమై ఉంటాయని.

.

నాకు తెలుసు అక్కడ ఆనందమయమైన హృదయాలుంటాయని… ఎందుకంటే,

సంతోషాతిశయపు గొంతుకల ఆనందాన్ని తెమ్మెరలు మోసుకొస్తున్నాయి,

ఆ ధోరణి తెలుపుతోంది అవి స్వేఛ్ఛాజీవులవని;

బానిసగొంతులోతుల్లోంచి వచ్చే … వినీ వినిపడక నెమ్మదిగా  గొణుక్కునే స్వరంలా,

దురవస్థతో వణికేపెదాలనుండి తీగసాగే మాటల్లా, సమాధిలోంచి వినిపించే గొంతుకలా… లేవు.

.

వెనుతిరిగి చూసాను… అక్కడ ఒంటరిగా నిలబడి ఉంది నా గుడిశ. అది నా ఇల్లని పిలవలేను!

ఎందుకంటే, అక్కడ ప్రియమైన ముఖం గాని, పరిచయమున్న ఆకారం గాని,

ఏకాంతాన్ని పారద్రోలగల గొంతుగాని, బాధోపశమనము చెయ్యగల హస్తంగాని లేవు.

అలాంటివాడిదగ్గర నిరంతరం శ్రవించే కన్నీళ్ళుగాక, అంతకంటె గొప్పవేం పుట్టుకురాగలవు.

.

అతని త్రోవలో గులాబీలెందుకు పరుచుకుని ఉండాలి? నాత్రోవలో ఏల ముళ్ళు?

తెల్లవాడెందుకు నవ్వడానికే పుట్టాలి, నేను ఎందుకు  నిట్టూర్చడానికీ, ఏడవడానికీ? 

కారణం నాకు తెలియదు.  కాని, ఇదిమాత్రం తెలుసు… 

మరణించేదాకా నాకు ఆశ లేదు… సుఖం లేదు… నేను బానిసని! బానిసని!!!

.

ఏన్ హాక్ షా

బ్రిటిషు కవయిత్రి. 

ఆమె సర్ జాన్ హాక్ షా భార్య అనీ, ఆమె 3 కవితా సంకలనాలు వెలువరించిందనీ మినహాయిస్తే ఆమె గురించి ఏమీతెలియదు.  సామ్యూల్ బాంఫోర్డ్ అన్న శ్రామికవర్గ కవి  కవితా సంకలనాల్లో ఒక దాంట్లో ఆమె ప్రస్తావన ఉంది.

.

—————————————————————————————————————————————–
One poor wretch died here (Isle of France*) broken-hearted, constantly exclaiming, ‘why am I slave?’
————–Bennet and Tyerman’s Voyage Round the World.
  (*now it is known as Mauritius…translator)
—————————————————————————————————————————————-
                                        ***
Why do I bear that cursed name? Why. why am I a slave?
Why doomed to drag a wretched life, in sorrow to the grave?
Born ‘mid the mountain solitudes, And as the lion free,
Who had a right to bind these limbs and make a slave of me?
.
I looked–there stood the white man’s home, ‘mid pleasant founts and flowers
‘Mid waving woods and waters clear, green wines and rosy bowers;
It had an air of loveliness, that suited not despair—–
I turned away, for well I knew that happy hearts were there.
.
I knew that happy hearts were there, for voices full of glee
Came on the air, and from their tone I knew that they were free;
Unlike the low faint murmuring sound, that marks the wretched slave,
Words wrung from misery’s quivering lips, that sound as from the grave.
.
I turned—- there stood my lonely hut, I call it not my home,
For no beloved face is there, and no familiar form,
No voice to break its solitude, and none to soothe the woe
Of him who was but born so high, whose tears must ever flow.
.
Why does the rose bestrew his path, and mine the pricking thorn?
Why was the white man born to smile. and I to sigh and mourn?
I know not, only this I know, till in the silent grave
There is no hope, no joy for me, I am a slave—- a slave!

.

(1842)

ANN HAWKSHAW

A British poet.

Very little is known about her life except that she was the wife of  Sir John Hawkshaw , a railway engineer and that she published  3 volumes of poetry  Dionysius the Areopagite, with Other Poemsin 1842,  Poems for my Children  in 1847 and Sonnets on Anglo-Saxon History  in 1854. A mention was made of her  by Samuel Bamford, a Manchester working-class Poet and a radical in one of the Prefaces to his poems  in 1843.

ఇంతేనా… ఏన్ బ్రాంటి (Anne Bronte)

 

http://cdn.elev8.com/files/2010/08/a-prayer-for-times-like-these.jpg
Image Courtesy: http://cdn.elev8.com

.

ఓ దైవమా! జీవితం

నాకు చూపగలిగింది ఇంతే అయినపుడు,

వేదనాభరితమైన నా నుదిటిని,

సేదదీర్చే నీ చల్లని చెయ్యి తాకనపుడు

.

ఇంతకంటే కాంతివంతంగా

ఈ ఆశాదీపము జ్వలించలేనపుడు

నేను బ్రహ్మానందాన్ని కేవలం కలగంటూ,

శోకమయ జీవితంలోకి కళ్ళు తెరవవలసివచ్చినప్పుడు

.

అన్ని సుఖాలూ సెలవుతీసుకున్నాక,

సాంత్వననిచ్చే స్నేహంకూడా కనుమరుగవుతున్నప్పుడు

నేను ప్రేమకై తిరుగాడుతుంటే 

ఎప్పుడూ అది అందనంతదూరంలోనే ఉన్నప్పుడు

.

ఇతరుల ఆదేశాలకు బానిసలా బ్రతుకుతూ,

తిరిగే తిరుగుడుకీ, పడే పాటుకీ ఫలితం శూన్యమైనపుడు,

ఇతరుల నిత్య సంరక్షణలో, పదే పదే బాధపడుతూ,

అసహ్యించుకోబడుతూ, అయినా, జ్ఞాపకానికి నోచుకోనపుడు

.

నేరాల్నీ, పాపాల్నీ చూసి బాధపడుతూ,

లోపల అంతర్లీనంగానూ, బయటా ప్రవాహంలానూ

పెల్లుబుకుతున్న  బాధను

నిర్మూలించడానికి అశక్తులమైనపుడు

.

నేను నేర్పిన మంచీ,

నేను పంచుకున్న హృదయానుభూతులూ

నాకే తిప్పికొడితే,

నేనది దిగమింగుకోలేనపుడు

.

సూర్యుడి ప్రకాశమెప్పుడూ మేఘాఛ్ఛాదితమై,

వెలుగురేక కనరానపుడు,

వేసవి రాకముందే

శిశిరం అనుభవించవలసివచ్చినపుడు

.

జీవితమంతా దుఃఖభాజనమైనపుడు,

దేవా! నన్ను నీ దగ్గరికి త్వరగా తీసుకుపో!

లేదా,

నా దౌర్భాగ్యాన్ని భరించగలిగే శక్తిని ప్రసాదించు.

.

ఏన్ బ్రాంటి

బ్రిటిషు కవయిత్రి, నవలాకారిణి

(17 January 1820 – 28 May 1849)

.


ఒక కుటుంబంలోని ముగ్గురు వ్యక్తులు ఒకే కళలో పేరుప్రఖ్యాతులు  సంపాదించడం అరుదు. అటువంటి ఘనత బ్రాంటి సిస్టర్స్ సాధించారు .  ఎమిలీ 
బ్రాంటి (Wuthering Heights), చార్లెట్ బ్రాంటి (Jane Eyre) మరియు ఏన్ బ్రాంటి (Agnes Grey). ఈ ముగ్గురు వ్రాసిన నవలలూ, ఇంగ్లీషు సాహిత్యంలో క్లాసిక్స్ గా కీర్తి గడించాయి. 29 ఏళ్ళకే గుండెసంబంధమైన  క్షయవ్యాధితో మరణించిన ఏన్, తన అక్కలలా రొమాంటిక్ శైలిలో కాకుండా, వాస్తవానికి దగ్గరగా, విమర్శనాత్మక పధ్ధతిలో   వ్రాసింది. ఈమె మంచి కవయిత్రి కూడ. అందుకు ఈ ఒక్క కవిత చాలు

.

If This Be All

.

O God! if this indeed be all
That Life can show to me;
If on my aching brow may fall
No freshening dew from Thee, —

If with no brighter light than this
The lamp of hope may glow,
And I may only dream of bliss,
And wake to weary woe;

If friendship’s solace must decay,
When other joys are gone,
And love must keep so far away,
While I go wandering on, —

Wandering and toiling without gain,
The slave of others’ will,
With constant care, and frequent pain,
Despised, forgotten still;

Grieving to look on vice and sin,
Yet powerless to quell
The silent current from within,
The outward torrent’s swell:

While all the good I would impart,
The feelings I would share,
Are driven backward to my heart,
And turned to wormwood, there;

If clouds must ever keep from sight
The glories of the Sun,
And I must suffer Winter’s blight,
Ere Summer is begun;

If life must be so full of care,
Then call me soon to Thee;
Or give me strength enough to bear
My load of misery.

(1846)

ANNE BRONTE

British Poet and Novelist

అయినా, నేను పైకి లేస్తాను… మాయా ఏంజెలో

http://1.bp.blogspot.com/_6PQpwHKPZn4/TDRp49v7DNI/AAAAAAAABG4/RvHWDIVT6jw/s400/n1543878292_30127647_6304.jpg
Image Courtesy: http://1.bp.blogspot.com/

.

నువ్వు కసిగా,  వక్రీకరించిన అబధ్ధాలతో,

చరిత్రలో నన్ను విలువలేనట్టు చిత్రీకరించ వచ్చు

నన్ను బురదలో తొక్కి అణగార్చ వచ్చు,

అయినా, నేను ఆ ధూళిలాగ పైకి లేస్తాను.

.

నా ఎదురుసమాధానం  నిన్ను కలవరపెడుతోందా?

నువ్వెందుకు దుఃఖం లో ములిగి ఉన్నావు?

నా ఇంట్లో చమురుబావులు తోడుతున్నంత

ధీమాగా నే నడుగువేస్తున్నాననా?

.

సూర్య చంద్రుల్లాగా

అలుపెరుగని కడలి తరంగాల్లాగా

ఎగసిపడే ఆశల్లా విరజిమ్ముకుంటూ

నేనింకా పైకి ఉబుకుతాను.

.

నేను క్రుంగిపోతే చూడాలనుకున్నావుకదూ?

శిరసు అవనతం చేసి, కనులు నేలకు వాల్చి

భుజాలు కన్నీరులా క్రిందకి జారిపోతూ

హృదయవిదారకంగా రోదిస్తూ, బలహీనమైపోయి?

.

నా అహం నిన్ను బాధిస్తోందా?

నా పెరట్లో బంగారు గనులు తవ్వుతున్నంత

ధీమాగా నేను నవ్వడం

భరించలేనంత కష్టంగా ఉందా?

.

నువ్వు నీ మాటలతో చంపెయ్య వచ్చు

నీ చూపులతో  ముక్కలు చెయ్యొచ్చు

నీ ద్వేషంతో హతమార్చ వచ్చు

అయినా  నేను గాలిలా, మళ్ళీ పైకి లేస్తాను.

.

నా స్త్రీత్వం నిన్ను తలక్రిందులు చేస్తోందా?

నా ఊరువుల సందులో వజ్రాలున్నట్టుగా  

నేను నాట్యం చెయ్యడం 

నీకు ఆశ్చర్యంగా ఉందా?

.

అవమానాల చరిత్ర కుటీరాల్లోనుండి లేస్తాను

బాధల పునాదుల్లో కూరుకుపోయిన గతాన్నుండి లేస్తాను

నేనొక ఎగసిపడి విస్తరించే నల్ల సముద్రాన్ని,

ఉరకలేస్తూ, ఉప్పెనలా  విరిగిపడే అలని కౌగిలిస్తాను

భయాల్నీ, భీతావహనిశల్నీ వెనక వదిలేసి నే నుదయిస్తాను

అద్భుతమూ, తరళమూ ఐన ఉషోదయంగా ఆవిర్భవిస్తాను.

నేను నా పూర్వీకులనుగ్రహించిన ఆశీస్సులను మోసుకొచ్చే,

బానిస కలనీ, ఆశాగీతాన్నీ.

నేను లేస్తాను

లేస్తాను

లేస్తాను.

.

మాయా ఏంజెలో

.

Still I Rise

 

You may write me down in history

With your bitter, twisted lies,

You may trod me in the very dirt

But still, like dust, I’ll rise.

 

Does my sassiness upset you?

Why are you beset with gloom?

‘Cause I walk like I’ve got oil wells

Pumping in my living room.

 

Just like moons and like suns,

With the certainty of tides,

Just like hopes springing high,

Still I’ll rise.

 

Did you want to see me broken?

Bowed head and lowered eyes?

Shoulders falling down like teardrops.

Weakened by my soulful cries.

 

Does my haughtiness offend you?

Don’t you take it awful hard

‘Cause I laugh like I’ve got gold mines

Diggin’ in my own back yard.

 

You may shoot me with your words,

You may cut me with your eyes,

You may kill me with your hatefulness,

But still, like air, I’ll rise.

 

Does my sexiness upset you?

Does it come as a surprise

That I dance like I’ve got diamonds

At the meeting of my thighs?

 

Out of the huts of history’s shame

I rise

Up from a past that’s rooted in pain

I rise

I’m a black ocean, leaping and wide,

Welling and swelling I bear in the tide.

Leaving behind nights of terror and fear

I rise

Into a daybreak that’s wondrously clear

I rise

Bringing the gifts that my ancestors gave,

I am the dream and the hope of the slave.

I rise

I rise

I rise.

 

Maya Angelou

%d bloggers like this: