అనువాదలహరి

గాడిదలతో స్వర్గానికి … ఫ్రాన్సిస్ జేమ్స్, ఫ్రెంచి కవి

ప్రభూ! నేను నీ కడకు రావలిసిన రోజు,
అది దుమ్మూ ధూళీలేని త్రోవ కావాలని ప్రార్థిస్తున్నాను.
భూమి మీద నా ప్రయాణాలలో నేను ఎన్నుకున్నట్టే,
పట్ట పగలు చుక్కలు స్వచ్చంగా ప్రకాశించే
స్వర్గానికి ఏ త్రోవలో వెళ్ళాలో నన్ను ఎంచుకుందికి అనుమతించు.
నేను నా చేతికర్రపట్టుకుని నచ్చినత్రోవలో వెళ్తాను
వెళుతూ, నా మిత్రులైన గాడిదలకు ఇలా చెప్తాను:
“మిత్రులారా, నేనూ, ఫ్రాన్సిస్ జేమ్స్ ని. నేను స్వర్గానికి బయలుదేరాను.
(ఎందుకంటే, దేవునిప్రేమతో నిండిన నేలమీద నరకమెక్కడిది?)
అంతే కాదు, “చెవులు విదిలిస్తూనో,
తల తాటిస్తూనో ముసురుకునే ఈగల్నీ, దోమల్నీ విదిలించుకునే
ప్రాణ మిత్రులారా, రండి నీలాకాసపు దారులంటపోదాం…”

ప్రభూ నను వీటితో నీ స్వర్గంలోకి రానీ.
తలలు ఎంతో వినయంగా వాల్చే ఈ చతుష్పాదులు
వాటి చిన్ని కాళ్ళని దగ్గరగా జతగూర్చి
నీ అనుకంపని కోరుతూ మహా వినయపడి నిలుచుంటాయి.
వాటి వీపున వెదురుతట్టలు మోస్తున్నవీ,
నాటువైద్యుల మూలికలు, మందులూ మోసేవీ
తూలికలచీపుళ్ళూ, వంటపాత్రలు మోసేవీ
ఒరుసుకునే నీటిపీపాలబరువుకి గూనిగా నడిచేవీ,
చూలుతో ఉండి నడవలేక తొట్రుపడే గాడిదలూ
వాటి వెనుకభాగాన లేచిన గాయాలనూ కురుపులనూ
కప్పడానికి వేసిన అలంకరణలపై గుంపులు గుంపులుగా
మూగి అదను చూసి హింసించి గోలచేసే ఈగలతో బాధపడే
లక్షల జీవుల వెనుక నేను ప్రవేశిస్తాను.
ప్రభూ, నన్ను ఈ గాడిదలతోనే లోనికి అనుమతించు.
అందమైన పిల్లల బుగ్గల్ని పోలిన పండ్లు వేలాడే
చిక్కని నీడలతో నిండిన సెలయేటి ప్రశాంత తీరాలకు
దేవదూతలు మాకు త్రోవ చూపింతురుగాక!
ఆ స్వర్లోకపు ఆత్మల సమూహంలో
నీ దివ్యజలాలలోకి తొంగి చూస్తూ
వీటిని సరిపోలుతూ నన్నూ ఒకగాడిదని కానిమ్ము.
శాశ్వతమైన నీ ప్రేమామృతపు స్వచ్చతలో
వాటి దైన్యమూ, పేదరికమూ స్పష్టంగా అగుపించుగాక!
.
(ఫ్రెంచి నుండి అనువాదం: రిచర్డ్ విల్బర్)
.
ఫ్రాన్సిస్ జేమ్స్,
2 December 1868, – 1 November 1938
ఫ్రెంచి కవి.

.

A Prayer to Go to Heaven with the Donkeys

When I must come to you, O my God, I pray

It be some dusty-roaded holiday,

And even as in my travels here below,

I beg to choose by what road I shall go

To Paradise, where the clear stars shine by day.

I’ll take my walking-stick and go my way,

And to my friends the donkeys I shall say,

“I am Francis Jammes, and I’m going to Paradise,

For there is no hell in the land of the loving God.”

And I’ll say to them: “Come, sweet friends of the blue skies,

Poor creatures who with a flap of the ears or a nod

Of the head shake off the buffets, the bees, the flies . . .

“Let me come with these donkeys, Lord, into your land,

These beasts who bow their heads so gently, and stand

With their small feet joined together in a fashion

Utterly gentle, asking your compassion.

I shall arrive, followed by their thousands of ears,

Followed by those with baskets at their flanks,

By those who lug the carts of mountebanks

Or loads of feather-dusters and kitchen-wares,

By those with humps of battered water-cans,

By bottle-shaped she-asses who halt and stumble,

By those tricked out in little pantaloons

To cover their wet, blue galls where flies assemble

In whirling swarms, making a drunken hum.

Dear God, let it be with these donkeys that I come,

And let it be that angels lead us in peace

To leafy streams where cherries tremble in air,

Sleek as the laughing flesh of girls; and there

In that haven of souls let it be that, leaning above

Your divine waters, I shall resemble these donkeys,

Whose humble and sweet poverty will appear

Clear in the clearness of your eternal love.

(French: trans. Richard Wilbur)

Francis Jammes

2 December 1868,  – 1 November 1938

Fench poet

poem courtesy: http://www.ronnowpoetry.com/contents/jammes/PrayertoGotoHeaven.html

 

కిటికీ ప్రక్క బాలుడు… రిచర్డ్ విల్బర్, అమెరికను కవి

మంచుమనిషి (స్నోమాన్*) అలా ఒక్కడూ చీకటిపడ్డాక

చలిలో నిలబడటం చూసి తట్టుకోవడం అతనివశం కాలేదు.

ఈదురుగాలి ఇక రాత్రల్లా పళ్ళుకొట్టుకునేలా గడగడ వణికించడానికి

సిద్ధం అవడం చూసి ఆ చిన్ని కుర్రాడికి ఏడుపొచ్చింది.

బహిష్కృతుడైన ఏడం స్వర్గం వీడుతూ చూసిన చూపువంటి

దైవోపహతుడైన చూపు చూస్తున్న

పాలిన ముఖం, తారు కళ్ళుకలిగిన ఆ బొమ్మని

కన్నీరు నిండిన కళ్ళలోంచి అతని చూపులు చేరకున్నాయి.

అంత పరిస్థితిలోనూ, మంచుమనిషి సంతృప్తిగానే ఉన్నాడు,

అతనికి ఇంటిలోనికి పోయి చనిపోవాలని లేదు.

కానీ, ఆ పసివాడు ఏడవడం చూసిన అతనికి మనసు ద్రవించింది.

గడ్డకట్టిన నీరు అతని స్వభావం అయినప్పటికీ

అతని కరుణార్ద్రమైన కన్నులలోనుండి ఒక అశ్రుకణం

వానచినుకంత స్వచ్చమైనది కరిగి జారింది…

ఆ ఉజ్జ్వలమైన కిటికీప్రక్క కూచున్న కుర్రాడిని ఆవరించిన

అంత వెచ్చదనం, అంత వెలుగూ, అంతప్రేమా, అంత భయం చూసి.

.

రిచర్డ్ విల్బర్

జననం March 1, 1921

అమెరికను కవి

*స్నోమాన్: మంచుకురిసే ప్రాంతాల్లో చాపచుట్టినట్టు కురిసిన మంచును చుట్టి, దాన్ని గోళాకారంగా తయారు చేసి, ఇలాంటి 3 మంచుగోళాలను ఒక దాని మీద ఒకటి పేర్చి, దానికి ఎండుకొమ్మలు చేతులుగా, కేరట్ ముక్కుగా, తారు ఉండలను కళ్ళుగా అమర్చి, మఫ్లరు చుట్టి మనిషిలా తయారు చెయ్యడం పిల్లలకూ, పెద్దలకూ ఒక క్రీడ.

.

Boy at the Window

Seeing the snowman standing all alone

 In dusk and cold is more than he can bear.

 The small boy weeps to hear the wind prepare

 A night of gnashings and enormous moan.

 His tearful sight can hardly reach to where

 The pale-faced figure with bitumen eyes

 Returns him such a god-forsaken stare

 As outcast Adam gave to Paradise.

 The man of snow is, nonetheless, content,

 Having no wish to go inside and die.

 Still, he is moved to see the youngster cry.

 Though frozen water is his element,

 He melts enough to drop from one soft eye

 A trickle of the purest rain, a tear

 For the child at the bright pane surrounded by

 Such warmth, such light, such love, and so much fear.

.

Richard Wilbur

born March 1, 1921

American Poet and Translator Pulitzer Prize in 1957 & 1989

Poem Courtesy:

http://wonderingminstrels.blogspot.in/2006/07/boy-at-window-richard-wilbur.html

 

కిటికీలోంచి చూస్తున్న బాలుడు … రిచర్డ్ విల్బర్, అమెరికను కవి

మంచుమనిషి ఒక్కడూ అలా పొద్దుపోయి

రాత్రల్లా చలిలో నిలబడ్డం ఆ బాలుడు భరించలేకపోయాడు

పళ్ళు పటపట మనిపించేలా గాలి

ఊళలేస్తూండడం విని ఆ కుర్రాడు ఏడవ సాగేడు.

నీళ్ళు నిండిన అతని కళ్ళు,  పాలిపోయి

తారునలుపుకళ్ళ మంచుమనిషినీ,

స్వర్గంనుండి బహిష్కరించినపుడు “ఏడం” దీనంగా

చూసిన చూపులాంటి అతని చూపుల్నీ చూడలేకపోతున్నాడు.

అయినా, మంచుమనిషి హాయిగానే ఉన్నాడు

లోపలికిపోయి చావాలన్నకోరిక ఏమాత్రం లేదు.

కాకపోతే, ఆ అబ్బాయి ఏడవడం అతన్ని కదిలించింది.

గడ్డకట్టిన నీరే అతని స్వభావం అయినప్పటికీ

అతని మెత్తనికళ్ళలోంచి కన్నీరుకార్చడానికి

ఒక అత్యంత స్వచ్ఛమైన బొట్టు రాల్చడానికి కరిగేడు.

ఎందుకంటే ఆ బాబు కిటికీ తలుపుదగ్గర వెలుగులో

ఎంతో ప్రేమతో,  ఆశతో, భయంతో చూస్తూ కూచున్నాడు

.

రిచర్డ్ విల్బర్

March 1, 1921

అమెరికను కవి.

.

Read the Bio of the Poet here:

http://www.poetryarchive.org/poetryarchive/singlePoet.do?poetId=45

.

Boy at the Window

.

Seeing the snowman standing all alone

In dusk and cold is more than he can bear.

The small boy weeps to hear the wind prepare

A night of gnashings and enormous moan.

His tearful sight can hardly reach to where

The pale-faced figure with bitumen eyes

Returns him such a god-forsaken stare

As outcast Adam gave to Paradise.

The man of snow is, nonetheless, content,

Having no wish to go inside and die.

Still, he is moved to see the youngster cry.

Though frozen water is his element,

He melts enough to drop from one soft eye

A trickle of the purest rain, a tear

For the child at the bright pane surrounded by

Such warmth, such light, such love, and so much fear.

.

Richard Wilbur

born March 1, 1921,

American,

Two-time Pulitzer Prize winner.

Poem Courtesy:

http://wonderingminstrels.blogspot.in/2006/07/boy-at-window-richard-wilbur.html

%d bloggers like this: