అనువాదలహరి

కవిత్వంలాగే కొందరు… జిష్వావా షింబోర్స్కా , పోలిష్ కవయిత్రి

.

మామూలు కలమూ కాగితమూ తీసుకో. రాయి.

నే చెప్పినట్టు రాయి: “వాళ్ళకి తిండి పెట్టలేదు.

వాళ్ళందరూ ఆకలి తాళలేక చనిపోయారు”. “అందరూనా?

అంటే ఎంత మంది? అదొక పెద్ద మైదానం. వాళ్ళందరినీ

సమాధిచెయ్యడానికి ఎంత నేల కావలసి వచ్చుంటుంది?”

ప్రశ్నలడక్కు. నే చెబుతున్నట్టు రాయి: అది నాకు తెలీదు.

చరిత్ర అస్థిపంజరాలని వేలల్లోనూ, లక్షల్లోనూ చెబుతుంది

ఉదాహరణకి వెయ్యిన్నొకటిని వెయ్యిగా చెబుతుంది

అక్కడికి ఆ వెయ్యిన్నొక్క వ్యక్తి ఎన్నడూ భూమ్మీద పుట్టనట్టు:

ఆ పిండం ఒక కల్పన, అది ఊగిన ఊయల శూన్యం,

అది ఓనమాలుకూడా దిద్దకుండానే మరణించింది.

అది నవ్విననవ్వులూ, దాని ఏడుపులూ, పెరుగుదలా,

తోటలోకి మెట్లమీంచిపెరిగెత్తిన పరుగూ … అంతా శూన్యమే.

ఆ అనామిక సరళరేఖమీద గుర్తింపులేని ఒక బిందువు.

అది రక్తమాంసాలతో నడిచిన మైదానం మీద మేము నిలుచున్నాం.

దొంగ సాక్షిలా మైదానం మౌనంగా మిన్నకుంది.

చక్కని ఎండ. ఎటుచూసినా పచ్చదనం. దగ్గరలోనే

దట్టంగా పెరిగిన చెట్లతో అడివి. తినడానికీ కావలసినంత ఎరువు.

చెట్టు బెరడులో ప్రవహిస్తున్న నీరూ అదే. మనిషికి దృష్టిదోషం

వచ్చేదాకా ఎదుటనే ప్రతిరోజూ కనువిందు చేసే సౌందర్యం.

జీవం ఉట్టిపడే ఎగురుతున్న పక్షి రెక్కల నీడ

వారి* పెదాలను తాకింది. దాని దవడలు తెరుచుకున్నాయి.

దంతాలు ఒకదానిమీద ఒకటి ఒరుసుకున్నాయి.

కొడవలిలాంటి చంద్రుడు రాత్రి ఆకసంలో మెరిసి

వాటికి రొట్టెనివ్వడానికి గోధుమచేను కోతకోసాడు.

మసకబారిన బొమ్మల్లోంచి చేతులు తేలుతూ వచ్చాయి.

వేళ్ళసందున ఖాళీ కప్పులు పట్టుకుని.

ముళ్ళకంచెమీద కురిసిన వర్షపుచినుకుల్లో

ఒక మనిషి ఎవరో ఒత్తిగిలుతున్నాడు.

నిండా మట్టికొట్టుకుపోయిన నోళ్ళతో వాళ్ళు పాటలుపాడుతున్నారు:

“యుద్ధం సూటిగా ఎలా గుండెలలోంచి దూసుకుపోతుందో

చెప్పే అందమైన పాట.” అంతా నిశ్శబ్దం అని రాయి. రాసేవా?

“హాఁ ! రాసేను.”

.

జిష్వావా షింబోర్స్కా

2 July 1923 – 1 February 2012 

పోలిష్ కవయిత్రి

* ఆకలికి తాళలేక యుద్ధంలో/ యుద్ధం వల్ల చనిపోయిన వ్యక్తుల శవాలు.

వారి రక్తమాంసాలిపుడు ప్రకృతికి ఎరువులు. శవాలైపోయినా తీరని వారి ఆకలిని తీర్చడానికి కొడవలిలా ఉన్న చంద్రుడు గోధుమపంట కొయ్యడం గొప్ప వ్యంగ్యంతో కూడిన ఉపమానం.

మరి, కవిత్వానికీ, యుద్ధానికీ, ఈ కవితకీ సంబంధం ఏమిటి? మంచి కవులుకూడా యుద్ధంలో పోరాడే సైకులలాటివాళ్ళే! ! వాళ్ళు ఎప్పుడూ లెక్కలోకి రారు. వాళ్ళూ అలమటించవలసిందే! యుద్ధంలో అనామకంగా మరణించిన సైనికుల్లా వారూ అనామకంగా మరణించవలసిందే! కానీ, వాళ్ళు రాసి వదిలేసిన కవితలే తక్కినవాళ్ళకి బలవర్ధకాలు.

Image Courtesy: http://upload.wikimedia.org

.

Some Like Poetry

.

Write it. Write. In ordinary ink

on ordinary paper: they were given no food,

they all died of hunger. “All. How many?

It’s a big meadow. How much grass

for each one?” Write: I don’t know.

History counts its skeletons in round numbers.

A thousand and one remains a thousand,

as though the one had never existed:

an imaginary embryo, an empty cradle,

an ABC never read,

air that laughs, cries, grows,

emptiness running down steps toward the garden,

nobody’s place in the line.

We stand in the meadow where it became flesh,

and the meadow is silent as a false witness.

Sunny. Green. Nearby, a forest

with wood for chewing and water under the bark-

every day a full ration of the view

until you go blind. Overhead, a bird-

the shadow of its life-giving wings

brushed their lips. Their jaws opened.

Teeth clacked against teeth.

At night, the sickle moon shone in the sky

and reaped wheat for their bread.

Hands came floating from blackened icons,

empty cups in their fingers.

On a spit of barbed wire,

a man was turning.

They sang with their mouths full of earth.

“A lovely song of how war strikes straight

at the heart.” Write: how silent.

“Yes.”

.

Wislawa Szymborska

2 July 1923 – 1 February 2012

Polish Poet

Poem Courtesy:

http://famouspoetsandpoems.com/poets/wislawa_szymborska/poems/11678

కన్నులు… చెస్లా మీవోష్, పోలిష్ కవి

ఘనమైన నా కనులారా, మీరు అంత కుశలంగా ఉన్నట్టు లేదు,

మీదగ్గరనుండి నాకు వస్తున్న ఆకారాలు అంత నిశితంగా ఉండడంలేదు,

రంగుబొమ్మలయితే, మరీను , మసకగా అలికినట్లుంటున్నాయి.

ఒకప్పుడు మీరు రాజుగారు వేటకి తీసుకెళ్ళే వేటకుక్కల్లా ఉండేవారు,

మీతో నేను ప్రతిరోజూ ఉదయాన్నే షికారుకి వేళ్ళేవాడిని.

అద్భుతమైన చురుకుదనం కల నా కనులారా! మీరు చాలా విషయాలు చూసేరు,

నగరాలూ, ప్రదేశాలూ, దీవులూ, మహాసముద్రాలు.

అప్పుడే కరుగుతున్న మంచు జాడల్లో

స్వచ్చమైన చిరుగాలి మనని పరుగులుతీయిస్తుంటే

జతగా మనం ఎన్నో బ్రహ్మాండమైన సూర్యోదయాలను స్వాగతించాం

మీరు చూసినవన్నీ ఇపుడు నా మదిలో భద్రంగా ఉన్నాయి

జ్ఞాపకాలుగానో, కలలుగానో మిగిలిపోయి.

నేను ఈ సుందరమైన ప్రకృతినుండి దూరంగా నిష్క్రమిస్తున్నాను

పిచ్చి పిచ్చి దుస్తులన్నా, అరుపులూ, చప్పుళ్ళన్నా

ఈ మధ్య నాకు చికాకు రావడం గమనిస్తున్నాను.

ఎంత ప్రశాంతంగా ఉందో, మనుషుల మధ్య

మౌలికమైన పోలికలూ, వెంట్రుకవాసి తేడాలూ

గమనిస్తూ వాటిగురించి ఆలోచిస్తుంటే.

కళ్ళుమూసుకుంటే, నా దృష్టి ఒక కాంతిబిందువుపై నిలిచి,

అది వ్యాకోచిస్తూ వ్యాకోచిస్తూ నన్ను తనలోకి లాక్కుంటోంది.

.

చెస్లా మీవోష్

30 June 1911 – 14 August 2004

పోలిష్ కవి 1980 Nobel Prize

 .Czesław Miłosz

.

Eyes

 My most honorable eyes, you are not in the best of shape.

 I receive from you an image less than sharp,

 And if a color, then it’s dimmed.

 And you were a pack of royal greyhounds once,

 With whom I would set out in the early mornings.

 My wondrously quick eyes, you saw many things,

 Lands and cities, islands and oceans.

 Together we greeted immense sunrises

 When the fresh air set us running on the trails

 Where the dew had just begun to dry.

 Now what you have seen is hidden inside me

 And changed into memories or dreams.

 I am slowly moving away from the fairgrounds of the world

 And I notice in myself a distaste

 For the monkeyish dress, the screams and drumbeats.

 What a relief. To be alone with my meditation

 On the basic similarity in humans

 And their tiny grain of dissimilarity.

 Without eyes, my gaze is fixed on one bright point,

 That grows large and takes me in.

.

Czeslaw Milosz

30 June 1911 – 14 August 2004

Polish Poet, Translator and Diplomat  

Poem Courtesy:

http://wonderingminstrels.blogspot.in/2005/09/eyes-czeslaw-milosz.html

కళ్ళు… చెస్లా మీవోష్, పోలిష్ కవి

చక్కని నా కనులారా,

ఒకప్పుడున్న నిపుణత మీలో లేదు

మునపంటి కంటే వస్తువుల స్పష్టత వాసి తగ్గింది,

అవే రంగువయితే, మసక మసకగా ఉన్నాయి,

ఒకప్పుడు మీరు రాజుగారి వేటకుక్కల్లా చూసేవారు

అప్పుడు నేను ఉదయాన్నే మీతో వ్యాహ్యాళికి వెళ్ళేవాడిని

చురుకైన నా చూపులారా

మీరు చాలా వస్తువుల్ని చూశారు:

నేలలూ, నగరాలూ, ద్వీపాలూ, మహా సముద్రాలూ

మనం జోడుగా అద్భుతమైన సూర్యోదయాల్ని చూసేము

అప్పుడే కురిసిన మంచు గట్టిపడుతున్నవేళల్లో

చిరుగాలి అడుగుజాడల్లో మనం పరిగెత్తాము.

అప్పుడు మీరు చూసినవన్నీ ఇప్పుడు

నాలో జ్ఞాపకాలై, కలలై దాగున్నాయి.

నే నిపుడు ప్రపంచపు సుందర దృశ్యాలనుండి

క్రమక్రమంగా దూరమవుతూ ఉన్నాను

ఇప్పుడు నాలో ప్రజల వేషధారణకీ, సంగీతానికీ,

వాయిద్యాలహోరుకీ అయిష్టత పెరిగిపోతోంది.

ఎంత ఊరటగా ఉందో, నేను నా ధ్యానంలో నిమగ్నమైపోవడం

మనుషులందరిలో ఉన్న ప్రాథమికమైన సారూప్యతల గురించీ

వాళ్లల్లో ఉన్న అత్యల్పమైన తేడాలగురించి ఆలోచిస్తూ…

కళ్ళు మూసుకున్నప్పుడు, నా దృష్టి ఒక తెల్లని చుక్కపై లగ్నమై ఉంది

అది అలా పెరుగుతూ, పెరుగుతూ, నన్ను తనలోకి ఇముడ్చుకుంది.

.

చెస్లా మీవోష్

30 June 1911 – 14 August 2004

పోలిష్ కవి

Eyes

.

My most honorable eyes, you are not in the best of shape.

I receive from you an image less than sharp,

And if a color, then it’s dimmed.

And you were a pack of royal greyhounds once,

With whom I would set out in the early mornings.

My wondrously quick eyes, you saw many things,

Lands and cities, islands and oceans.

Together we greeted immense sunrises

When the fresh air set us running on the trails

Where the dew had just begun to dry.

Now what you have seen is hidden inside me

And changed into memories or dreams.

I am slowly moving away from the fairgrounds of the world

And I notice in myself a distaste

For the monkeyish dress, the screams and drumbeats.

What a relief. To be alone with my meditation

On the basic similarity in humans

And their tiny grain of dissimilarity.

Without eyes, my gaze is fixed on one bright point,

That grows large and takes me in.

.

Czeslaw Milosz

30 June 1911 – 14 August 2004

Polish Poet

Poem Courtesy:

http://wonderingminstrels.blogspot.com/2005/09/eyes-czeslaw-milosz.html

మొక్కలాటి మౌనం… జిష్వావా షింబోర్స్కా, పోలిష్ కవయిత్రి

కవిత్వంతో ఏడడుగులు 80

.

మొక్కల మౌనం

.

మీకూ నాకూ మధ్య ఏకపక్ష అనుబంధం బలపడుతోంది.
నాకు ఆకు అన్నా, రేకు అన్నా, పప్పు అన్నా, కొన అన్నా, కాండం అన్నా తెలుసు
ఏప్రిల్, డిశెంబరు లలో నీకు ఏమవుతుందో కూడా నాకు తెలుసు.

నే చూపినంత కుతూహలం తిరిగి నామీద చూపించకపోయినా
మీలో కొందరంటే నేను పాదాక్రాంతమౌతాను,
మరికొందరంటే, మెడ రిక్కిస్తాను.
.

 

మీకు నేను చాలా పేర్లు పెట్టాను:
గంగరేగుచెట్టనీ, ఉమ్మెత్త అనీ, రాజహంస అనీ,
మైఫలమనీ, చవుకుచెట్టనీ, బదనిక అనీ, ఫర్గెట్మీనాట్ అనీ ఇలా.
కానీ నాకే పేరూ లేదు.

అయినా, మనందరం కలిసే ప్రయాణిస్తాం కదా.
కలిసి ప్రయాణం చేస్తున్నప్పుడు మాటాడుకోవడం సహజం,
వాతావరణం గురించో, పరిగెత్తిపోతున్న
స్టేషన్లగురించో చెప్పుకోవడమూ సహజమే.

మనం మాటాడుకుందికి సంగతుల కరువు లేదు,
ఎందుకంటే మనకి చాలావిషయాలతో అనుబంధం ఉంది.
ఒకే నక్షత్రం మనల్ని ఒకరికొకరిని అందుబాటులో ఉంచుతుంది
ఒకే సూత్రాలకి కట్టుబడి మన నీడలు పడుతుంటాయి.
కనీసం ఇద్దరం ఏదో ఒకటి తెలుసుకుందికి ప్రయత్నిస్తాం
ఎవరికి నచ్చినరీతిలో ఎవరికి వాళ్ళం,
మనకి తెలియని విషయాల్లో కూడా
ఎంతోకొంత సామ్యం ఉంటూనే ఉంటుంది.

 

ఒక్క సారి అడిగి చూడు, అంతే!

నాకు తెలిసినమేరకి చెబుతాను:
నా కళ్ళతో చూడడం అంటే ఏమిటి?
నా గుండె ఎందుకు కొట్టుకుంటుంది?
నా శరీరానికి ఎందుకు నిలకడలేదు?వగైరా, వగైరా.

కానీ అసలు ప్రశ్నలే అడగకపోతే

ఎవరైనా సమాధానాలెలా చెప్పగలరు?
మీదుమిక్కిలి
సమాధానం చెప్పే వ్యక్తి
నీకు అస్సలు ఏమీకాని వ్యక్తి అయితే?

కలుపుమొక్కలనీ, నికుంజాలనీ,
మైదానాలనీ, రెల్లు పొదలనీ
నేను మీతో ఏది అన్నా నాలోనేను మాటాడుకోవడమే
మీరు మాత్రం వినరు.

మీతో సంభాషణ  అత్యవసరం,
కానీ అసాధ్యం,
తీరికలేని జీవితంలో  అత్యావశ్యకం
ఎప్పటికప్పుడు వాయిదాపడుతూనే ఉంటుంది.
.

జిస్వావా షింబోర్స్కా

 

2 జులై 1923 – ఫిబ్రవరి 1, 2012)

పోలిష్ కవయిత్రి

 

Image Courtesy: http://upload.wikimedia.org
Image Courtesy: http://upload.wikimedia.org

The Silence of Plants

.

A one-sided relationship is developing quite well between you and me.
I know what a leaf, petal, kernel, cone, and stem are,
and I know what happens to you in April and December.

Though my curiosity is unrequited,
I gladly stoop for some of you,
and for others I crane my neck.

I have names for you:
maple, burdock, liverwort,
eather, juniper, mistletoe, and forget-me-not;
but you have none for me.

After all, we share a common journey.
When traveling together, it’s normal to talk,
exchanging remarks, say, about the weather,
or about the stations flashing past.

We wouldn’t run out of topics
for so much connects us.
The same star keeps us in reach.
We cast shadows according to the same laws.
Both of us at least try to know something,
each in our own way,
and even in what we don’t know
there lies a resemblance.

Just ask and I will explain as best I can:
what it is to see through my eyes,
why my heart beats,
and how come my body is unrooted.

But how does someone answer questions
which have never been posed,
and when, on top of that
the one who would answer
is such an utter nobody to you?

Undergrowth, shrubbery,
meadows, and rushes…
everything I say to you is a monologue,
and it is not you who’s listening.

A conversation with you is necessary
and impossible,
urgent in a hurried life
and postponed for never.

(trans. Joanna Trzeciak)

.

WISLAWA SZYMBORSKA

2 July 1923 – 1 February 2012

Polish Poet

Poem Courtesy:

http://www.poemhunter.com/poem/the-silence-of-plants/

ఇమడలేనితనం… చెస్లా మీవోష్, పోలిష్ కవి

.

నేను స్వర్గంలో తప్ప ఇంకెక్కడా బ్రతకలేను.

అది కేవలం నా జన్యువుల్లో ఉన్న బలహీనత. అంతే!

ఈ భూమ్మీద గులాబిముల్లు గుచ్చుకున్న ప్రతిసారీ పుండయింది.
సూర్యుడిని మేఘాలుకమ్ముకున్నప్పుడల్లా, నేను బాధపడ్డాను.

ఉదయంనుండి సాయంత్రం దాకా మిగతావాళ్ళలా పనిచేస్తున్నట్టు నటిస్తాను
కాని అగోచరమైన దేశాలకి అంకితమై, నా మనసు ఇక్కడ ఉండదు.

మనః శాంతికి ఊర్లోని ఉద్యానాలకి పోతాను
అక్కడున్న చెట్లూ పూలూ ఉన్నవి ఉన్నట్టు పరిశీలిద్దామని,
కానీ, అవి నా చెయ్యి తగలగానే, నందనోద్యానాలైపోతాయి.

నా పంచేంద్రియాలతో, ఏ స్త్రీనీ నేను మోహించలేదు. ఆమెలో
బహిష్కరణకి ముందునాటి నా సోదరిని చూడాలనుకున్నాను.

నేను మతాన్ని గౌరవిస్తాను, ఎందుకంటే, ఈ బాధామయ ప్రపంచంలో
అదొక్కటే, ఇహానికీ, పరానికీ పనికొచ్చే ప్రార్థనా గీతం.
.

చెస్లా మీవోష్

30 June 1911 – 14 August 2004

పోలిష్ కవి.

.

.

Nonadaptation

.

I was not made to live anywhere except in Paradise.

 

Such, simply, was my genetic inadaptation.

 

Here on earth every prick of a rose-thorn changed into a wound.

Whenever the sun hid behind a cloud, I grieved.

 

I pretended to work like others from morning to evening,

But I was absent, dedicated to invisible countries.

 

For solace I escaped to city parks, there to observe

And faithfully describe flowers and trees, but they changed,

Under my hand, into the gardens of Paradise.

 

I have not loved a woman with my five senses.

I only wanted from her my sister, from before the banishment.

 

And I respected religion, for on this earth of pain

It was a funereal and a propitiatory song.

.

Czeslaw Milosz

30 June 1911 – 14 August 2004

Polish Poet

%d bloggers like this: