అనువాదలహరి

రుబాయీ— XIV ఉమర్ ఖయ్యాం, పెర్షియను కవి

మనుషులు పెట్టుకునే ఈ భౌతికమైన ఆశలు

బూడిదపాలౌతాయి… తప్పితే, అప్పుడప్పుడు నిజమౌతాయి; కానీ

ఎడారి ఇసకమీద కురిసిన మంచులా, త్వరలోనే

ఒక గంటో, రెండుగంటలో మెరిసి… మాయమౌతాయి.

.

ఉమర్ ఖయ్యాం

18 May 1048 – 4 December 1131

పెర్షియను కవి

Omar Khayyam

XIV

The Worldly Hope men set their Hearts upon

Turns Ashes — or it prospers ; and anon,

Like Snow upon the Desert’s dusty Face

Lighting a little Hour or two — is gone.

.

(Translation: Edward Fitzgerald)

Omar Khayyam

18 May 1048 – 4 December 1131

Persian Poet, Philosopher, Mathematician, Astronomer

.

 

రుబాయీ- XVI, ఉమర్ ఖయ్యాం, పెర్షియను కవి

ఒకటి తర్వాత ఒకటి పగలూ రాత్రీ ద్వారాలుగా ఉన్న

ఈ పాడుబడ్డ సత్రంలో, చూడు, సుల్తానులు

ఒకరి వెనక ఒకరు ఇక్కడ బసచేసిన ఆ గంటా, ఘడియా

తమ వైభవాల్ని ప్రదర్శించి, ఎవరిత్రోవన వాళ్ళు పోయారో!

.

ఉమర్ ఖయ్యాం

18 May 1048 – 4 December 1131

పెర్షియను కవి

..

Rubaiyat – XVI

.

Think, in this battered Caravanserai

Whose doorways are alternate Nights and Day,

How Sultan after Sultan with his pomp

Abode his hour or two, and went his way

.

Omar Khayyam

18 May 1048 – 4 December 1131

Persian Poet, Philosopher, Mathematician, Astronomer

https://ia700508.us.archive.org/20/items/rubaiyatfitzgera00omar/rubaiyatfitzgera00omar_bw.pdf

రుబాయీ XIV … ఉమర్ ఖయ్యాం, పెర్షియన్

మనుషులు మనసు లగ్నంచేసే లౌకికాపేక్షలు

బూడిదైపోతాయి… లేదా వర్ధిల్లుతాయి;  ఐనా, అవి త్వరలోనే

పొడిబారిన ఎడారి ముఖం మీది మంచు బిందువుల్లా

ఘడియో రెండు ఘడియలో వెలుగు వెలిగి… మాయమౌతాయి.

.

ఉమర్ ఖయ్యాం

18 May 1048 – 4 December 1131

పెర్షియన్

 

.

.

Rubai XIV

 

The Worldly Hope men set their Hearts upon

Turns Ashes — or it prospers; and anon,

Like Snow upon the Desert’s dusty Face

Lighting a little Hour or two — is gone.

.

Omar Khayyam

18 May 1048 – 4 December 1131

Persian Poet, Polymath, Philosopher, Mathematician and Astronomer.

(Courtesy: Rubaiyat of Omar Khayyam Fitzgerald’s Translation , Page 12

TN Foulis, 13& 15, Frederick Street, Edinburgh and London, MDCCCCV

https://ia700508.us.archive.org/20/items/rubaiyatfitzgera00omar/rubaiyatfitzgera00omar_bw.pdf)

 

రుబాయీ – 51… ఉమర్ ఖయ్యాం, పెర్షియన్ కవి

ఆ రాసే చెయ్యి రాస్తూనే ఉంటుంది, ఎంతరాసినా ఆగదు;

ముందుకు పోతూనే ఉంటుంది; నీ ప్రార్థనలూ, మేధస్సూ

అందులో ఒక్క వాక్యాన్ని కూడా వెనక్కి వచ్చి సరిదిద్దేలా చెయ్యలేవు,

నువ్వు ఎన్ని కన్నీళ్ళు కార్చు; ఒక్క అక్షరంకూడా చెక్కుచెదరదు.

.

ఉమర్ ఖయ్యాం

(18 May 1048 – 4 December 1131)

పెర్షియను కవీ, తాత్త్వికుడూ, గణిత, ఖగోళ శాస్త్రజ్ఞుడు.

(అనువాదం: ఫిజెరాల్డ్ )

Omar Khayyam
Omar Khayyam
Image Courtesy: http://en.wikipedia.org

.

Rubai- LI

The Moving Finger writes; and, having writ,

Moves on: nor all Thy Piety nor Wit

Shall lure it back to cancel half a Line,

Nor all Thy Tears wash out a Word of it

.

Omar Khayyam

(18 May 1048 – 4 December 1131)

Persian Poet and astronomer

Poem Courtesy: From the reprint of First Version of 75 Rubayat by Edward Firzerald

https://ia700508.us.archive.org/20/items/rubaiyatfitzgera00omar/rubaiyatfitzgera00omar_bw.pdf

 

Source:

 

పద్యం -38… ఉమర్ ఖయ్యాం, పెర్షియను కవి

నిన్న రాత్రి ఊరంతా తిరుగుతూ

మట్టి కూజాలమ్మే దుకాణం దగ్గర ఆగేను,

వాటిపక్కన నిశ్శబ్దంగా నిల్చున్న నేను, అవి ఇలా అనడం విన్నాను:

ఎన్నో ఏళ్ళుగా మేము మా దారంట వచ్చిన లెక్కలేనంతమంది

కుమ్మరుల, వ్యాపారుల ఆప్యాయపు స్పర్శకు పులకించాము.

వాళ్ళందరూ అకస్మాత్తుగా నిష్క్రమించారు– మమ్మల్ని వదిలి

మరి వాళ్ళని ఎక్కడికి తీసుకెళ్ళేరో ఏమో!

.

ఉమర్ ఖయ్యాం

(18 May 1048 – 4 December 1131)

పెర్షియను కవీ, తాత్త్వికుడూ, గణిత, ఖగోళ శాస్త్రజ్ఞుడు.

.

Omar KhayyamOmar Khayyam

.

Quatrain No. 38

Last night wandering in the town–

I stopped by the store of the vases of clay.

standing silent by their side, I heard them say:

Years, years we have spent in countless embrace

of the potters and merchants, the fellows coming our way.

Yet, all abruptly left and us unaware where they’re taken away.

.

Omar Khayyám

(18 May 1048 – 4 December 1131)

Persian Polymath, Philosopher, Astronomer Poet.

Translation: Maryam Dilmaghani,
November 2012, Halifax.
Poem Courtesy: http://www.persianpoetryinenglish.com/

ఉమర్ ఖయ్యాం రుబాయీలు

.

ఓహో, జ్ఞానుల్ని చర్చించుకోనీ! రా, ఈ ముసలి ఖయ్యాం

తోడుగా నడు; ఒకటి మాత్రం నిజం- పరిగెడుతుంది జీవితం

మిగతావన్నీ అబద్ధమైనా ఈ ఒక్కటి మాత్రం నిజం:

ఒకసారి విరిసిన కుసుమం, రాలిపోవడం తథ్యం..

 

వయసులో ఉన్నప్పుడు తరచు సేవించేవాడిని

పండితులనీ, యోగులనీ ; ఇదీ, అదీ, ప్రతి విషయాన్నీ

చాలా కూలంకషంగా తర్కించేవాళ్ళు; ఎన్నిసార్లు వెళ్ళినగానీ 

నాకేం లాభించలేదు. వెళ్ళినద్వారంలోంచే తిరిగొచ్చేవాడిని

 

వాళ్లలో జ్ఞాన బీజాలని అక్షరాలా నాటేను;

కష్టపడి చేజేతులా పెరగడానికి ప్రోదిచేశాను

కోసుకునేవేళకి మిగిలింది పిడికెడు చేను:

“నేను నీటితో వచ్చేను… గాలితో పోతాను.”

.

ఉమర్ ఖయ్యాం

(18 May 1048 – 4 December 1131)

పెర్షియన్ కవి, తత్త్వవేత్త, ఖగోళ, గణిత శాస్త్రజ్ఞుడు, బహుభాషాకోవిదుడు 

.

Omar Khayyam

Omar Khayyam

Image Courtesy: http://en.wikipedia.org

.

The Rubaiyat of Omar Khayyam

 

.

Oh, come with old Khayyam, and leave the Wise

To talk; one thing is certain, that Life flies;

One thing is certain, and the Rest is Lies;

The Flower that once has blown forever dies.

 

Myself when young did eagerly frequent

Doctor and Saint, and heard great Argument

About it and about that; but evermore

Came out by the same Door as in I went.

 

With them the Seed of Wisdom did I sow,

And with my own hand labour’d it to grow:

And this was all the Harvest that I reap’d —

‘I came like Water and like Wind I go.’

 

.

Omar Khayyam

The Cultivator … Duvvoori Ramireddy (Part 1)

The name of Kavikokila Duvvoori Ramireddy strikes a chord in the old generation recalling his translation of Omar Khayyam’s Rubaiyat as “Panasala”. Besides being prolific in Arabic, Sanskrit, Telugu and English, he had published 4 volumes of poetry and a number of articles on folklore.

In his book “Krishivaludu” (The Cultivator), Sri Reddy describes the village life so picturesquely, that it would be nostalgic to the old and a colourful dream to the young. The present day disappointing village scenario amply proves that the truth ‘that there is no future for this country without the farmer’, did not yet dawn on our rulers. It is unfortunate that the Cultivator continues to be cheated on Seed, Pesticide, and Fertilizer and the perpetrators continue to escape scot-free.

Here is a sample of poems for your perusal.

1)

Tinkling of the ankle bells of graceful country women on their way
 
To fetch drinking water from the pond, as sun’s beaming rays course thro’
 
The lush leafy labyrinths creeping up to the mounts of cots
 
At daybreak, sound sweet like the bubbly babbling of a darling babes.
 
2)
 
Dangling along the roof curbs for a while sun’s radiant beams,
 
Only which can dispel dense darkness, gold-coat your cozy cot,
 
Come! Wake up! Shed your sleep. It’s time to herd cattle to heath.
 
They graze heartily, feast on fodder and the dew-clad blades of grass.
 
3)

As the pearls of sweat ski down her cheeks
 
Collect behind that smooth veil of hers,
 
and fight (as the veil flirts impishly with mammilla)
 
And as Bangles jingle with each churn-of-curd
 
Can’t you listen to the sweet lays of your lady?
 
4)

Is it mean to attend to one’s own work? Can’t you watch
 
Your woman running around exhaust, attend menial chores they all?
 
Take that yoke and fetch lake water without demur, please her.
 
Believe me, such simple courtesies shall never ever go a waste.
 
5)

Don’t be a lazy laggard, or, while away your time with
 
Lackadaisical youth paying deaf ear to all wise says;
 
If farmers, who turn barren lands to green pastures with their sweat,
 
Turn idlers, who can save the people, feed them with fine food?
 

6)

As the sweet nascent fragrance of the newly blossomed chrysanthemum wafts around


 
As wild flowers on the meadow blow up as if a jewelled carpet was laid in welcome
 
As the fields of rice that bow humbly with full crop seem a home for the Goddess Lakshmi
 
As the clouds of mist rolling in the sheen of dawn waft like a veil of cloth dashed in gold.
 
So elegant looks, at the moment, the whole world
 
That it seems an oil on canvas, rendered
 
With his magical touch by the Heavenly hand,
 
Come, just have a peep, eastward.

.


Duvvoori Rami Reddy

.

[కవికోకిల దువ్వూరి రామిరెడ్డి పేరువినగానే, పాతతరం వారికి  “అంతములేని ఈ భువనమంత పురాతన పాంథశాల” పద్యంతోపాటు ఉమర్ ఖయ్యాం రుబాయీలు, “పానశాల”(1935) కావ్యం గుర్తుకు రాకమానవు.  ఆయన అరబిక్, సంస్కృతం, తెలుగు, ఇంగ్లీషుభాషలలో ప్రావీణ్యం సంపాదించడమేగాక, వనకుమారి (1918), కృషీవలుడు(1919) , పలితకేశము(1944)
మొదలైన ఖండకావ్యాలు వెలయించారు.

మారుతున్న గ్రామీణ వాతావరణంలో, వ్యవసాయం గిట్టుబాటుకాకుండాపోతున్న నేపధ్యంలో గ్రామీణ జీవితం వయసుడిగినవారికి ఒక నాస్టాల్జియా; పిన్న వయస్సువాళ్ళకి ఒక రొమాంటిక్ కల. కానీ, రైతులేకపోతే రాజ్యమే లేదన్న కనీస జ్ఞానం మనపాలకులకు కలగకపోవడం, విత్తనాలూ, మందులూ, ఎరువులూ … మూడింట్లలోనూ రైతుని మోసంచేసే వాళ్ళు శిక్షవలని భయంలేకుండా బోరవిరుచుకు తిరగడం మన దురదృష్టం. ఒకప్పటి పల్లెసీమలెలా ఉండేవో, రామిరెడ్డిగారు చాలా హృద్యంగా చిత్రీకరించారు.

 ‘కృషీవలుడు’ కావ్యం నుండి మచ్చుకి కొన్ని పద్యాలు.]

కృషీవలుడు

అరుణమయూఖముల్ తరులతాంతరమార్గము దూరి గేహాగో

పురముల బ్రాకు పొద్దుపొడుపుం దరుణంబున నీటికోసమై

సరసులకేగు కాపు నెఱజాణల నూపుర మంజుటార్భటుల్

నెఱసె బ్రభాతమన్ శిశువునేర్చెడి ముద్దులమాటలో యనన్.

.

ఇరువులజూరులందు జరియించి తమోహరణైకదక్ష భా

స్కరకిరణాళి నీ మృదులశయ్య సువర్ణమయంబుజేసె, ని

ద్దుర నికనైనమాని, వెలిదోలుము బీళ్ళకు నాలమంద, ని

త్తఱి దమిదీర మేయు బులదంటులు గమ్మనిమంచుపచ్చికల్.

.

చెమరుముత్యాలు చెక్కిళ్ళ జెదరిజారి

పైట తెరవెన్క జమరి పోరాటమెసగ

(ముద్దుచన్నులు పయ్యెద మురిపమాడ)

గాజునీలాలు మధురనిక్వణము లొలయ

దధి మధించెడి కాంత గీతములు వినవొ?

.

మనపని జేసికొన్న నవమానమె? ప్రాచిపనుల్వొనర్చుచున్

వనిత యతిప్రయాసమున పర్వులిడన్ గనుగోవె? కావడిం

గొని సరసీజలంబులను గోపముసేయక తెచ్చియిచ్చికాం

తను పరితోషపెట్టుము; వృధా చనవెప్పుడు నట్టిసాయముల్.

.

సోమరిపోతవైజనకు జనకు, సూక్తులలక్ష్యముజేసి కొంటెపో

రాముల ప్రొద్దుపుచ్చకు, నిరర్థకభూములనైన చెమ్మటన్

శ్యామల సస్యవంతముగజేయు సల్పెడు కాపులు నోగులైన నిం

కోమెడువారలెవ్వరు జనోత్కరమున్ సరసాన్నదాతలై.

.

అప్పుడప్పుడెవిచ్చి అలరుజేమంతుల కమ్మనినెత్తావి గడలుకొనగ

రత్నకంబళమట్లురాణించుబీళుల బలువన్నెపూవులు బలిసివిరియ

వ్రాలబండిన రాజనాలకేదారంబు – పంటలక్ష్మికి నాటపట్టుగాగ

ప్రొద్దునిగ్గులుసోకి పొగమంచుమబ్బులు బంగారువలిపంబు బగిదివ్రేల

ఈ నిమేషమందు నిలయెల్ల నందమై

స్వర్గశిల్పి ఇంద్రజాలశక్తి

వ్రాసినట్టి చిత్రపటమన విలసిల్లె;

తొంగిచూడుమిపుడు తూర్పు దిక్కు

.

దువ్వూరి రామిరెడ్డి

(1895-1947)

%d bloggers like this: