అనువాదలహరి

Retrospection-3… Nanda Kishore, Indian

Some friendships are also such:

Before you are aware of your fledging

They take you to the high skies;

Before you could remember it’s time to nest

They bid adieu … leaving an indecipherable mark behind.

 

Warning not to raise any questions

They take you around forests and woods, and

Through rills and rivulets. With nothing else to do

One should follow quietly.   

 

Forbidding not to divulge it to anybody

They teach you how to spread out the wings, and

How to identify various flowers.

Being a naïveté, 

One must obey without demur.

 

Be that it is the colors of the trees, the peaks of yonder hills

Or the comeliness of flowers, they insist that only they can tell.

That a rain falls with a slant, what flows in a stream is water,

That the wind is a vagabond… are lessons can only be learnt from them.

My God! There will be no end to the slew of advices

And no one feels like acquiring those skills:

 

That if a plant bears fruit they would be on the surface,

And if a crop comes to harvest one should thresh the grain;

That one should migrate to green Springs before Autumn

And to brighter days fore flower dropping sets in on trees;

 

That days are bright and nights are dark,

Not to roam in the sun and not to sing in moonlight,

That water is for drinking, air for breathing,

And in the end, one should drop like a flower from its stem.

 

The ultimate awakening that dawns however is:

One does not grow wise with age;

Life is too short to learn everything by experience

That one should lead his own life

And die like what one is.

 

Are you still alive?

And if so, what have you to say Bul Bul?

.

Nanda Kishore 

Telugu, Indian

Image courtesy: Nanda Kishore

Nanda Kishore is a young engineer (EEE) from Warrangal. He is very prolific on Facebook and particularly active “Kavisangamam” group.

Last year he released his maiden volume of poetry “Neelage okadundevaadu” (There was one like you).

Nanda Kishore has fine sensibilities and has come out with a distinct voice of his own.

His second volume of poetry “YadhecCha” is out this month.

 

పునర్విమర్శ 3
.

కొన్ని స్నేహాలూ అంతే.

రెక్కలొచ్చాయని తెలిసేలోపే

ఆకాశాలవైపు  ఎగరేసుకుపోతాయ్.

గూడుకట్టాలని గుర్తొచ్చేలోపు

కనపడని గుర్తేదో ముద్రించి పోతాయ్.

ఎందుకో అడగొద్దంటూ

కొండకోనలు, వాగువంకలు తిప్పుకొస్తయ్.

ఏ పనీ లేనందుకు

మౌనంగావెళ్ళిపోవాలి.

ఎవరికీ చెప్పొద్దంటూ

రెక్కలెలావిప్పుకోవాలో, పూలనెలాగుర్తుపట్టాలో

నేర్పిస్తయ్.

ఏ తెలివీ లేనందుకు

సడిచేయకుండా అనుసరించాలి.

పచ్చని చెట్ల రంగుని, దూరపుకొండల ఎత్తుని,

పూసేపూల అందాన్ని, అవి చెప్తేనే తెలుసుకోవాలి.

వాలుగాకురిసేది వాననీ, వాగులోపారేది నీరనీ,

వచ్చిపోయేది గాలనీ, అవి నేర్పగా నేర్చుకోవాలి.

చెట్టు కాస్తే పండ్లు పైనే ఉండాలనీ,

చేను పండితే గింజలు రాలాలనీ కోరుకోవాలి.

ఆకురాలేముందు వసంతాలకి

పూతరాలేముందు పూర్వాహ్నాలకీ వలసపోవాలి.

పొద్దుటపూట వెలుగనీ, సాయంకాలం చీకటనీ

ఎండపూటతిరగొద్దనీ, వెన్నెలపూటపాడొద్దనీ

నీరు తాగాలనీ, గాలి పీల్చాలనీ

పువ్వులు రాల్చినట్టు ప్రాణం రాల్చాలనీ

దేముడా!

ఆ ఉపదేశాలకి అద్దూ అదుపూ ఉండదు.

ఆ నేర్పు  ఎన్నటికీ చదవాలనిపించదు.

చివరగా వచ్చే అజ్ఞానమేమంటే

వయసుతో అనుభవం రాదనీ

అనుభవిస్తే బతుకు సరిపోదనీ

నీ బతుకు నువ్వే బతకాలనీ

నీలాగే నువ్వు చావాలనీ…

ఇంకా బతికే ఉన్నావా?

ఉంటే ఏమంటావు బుల్ బుల్?!

.

నందకిషోర్

(“నీలాగే ఒకడుండేవాడు!” సంకలనం నుండి.)

All The Things She Said… Nanda Kishore, Telugu, Indian

Leave the flowers to the winds

They won’t be redolent on paper for long

Let butterflies take to wings

Don’t seat them uncomfortably in the ellipses

Their wings are too delicate.

It looks good when the ripples

Retreat, kissing your fingers

Sunrise and sunset look

Have their charm only over the hill.

Unless you have time to notice the changes

Don’t blab about Spring and Autumn.

Before you carry the streams within

Feel the cool tactility of water first.

If you can sleep at night

You never need to write about it.

Finally, I don’t ordain you not to love,

But mind you, you are in your grave.

.

Nandakishore

 

Image courtesy: Nanda Kishore

 

  

All The Things She Said

        

పూలనట్లా గాలికి వదిలెయ్

కాగితం మీద అవి ఎంతోసేపు పరిమళించవు.

సీతాకోకచిలుకల్ని ఎగరనీయ్

పదాల విరుపుల్లో ఇరుగ్గా కూర్చోబెట్టకు

వాటిరెక్కలు సుతారం

         

అలలు నీ వేళ్లని తగిలి

వెనక్కిపొతే బాగుంటది     

ఉదయం అస్తమయం

కొందమీదనే అందం.

         

ఋతువుమారడం గమనించే తీరిక ఉంటేతప్ప

వసంతం, శిశిరం అని కబుర్లు చెప్పకు

సెలయేర్లు మోసే ముందు చల్లగా

కొన్ని నీళ్ళు ముట్టుకో

రాత్రి నిద్రపొతే అసలు దాని గురించి

రాసే అవసరం ఉండదు

ఇకపొతే, ప్రేమించొద్దని చెప్పనుగానీ

నువ్వు సమాధిలో ఉన్న సంగతి మరిచిపోవద్దు

.

నందకిషోర్

Looking Back , Nanda Kishore, Telugu, Indian

Some friendships are such.

Before you feel your wings

They take you off into the skies;

Before you recall the imperative of nesting

They leave, leaving a mark perdu.   

They excurse you down dells and dales

Round brooks and creeks ignoring your why’s;

Having nothing else to do

You have to follow without demur.

They teach you how to take wings

And identify the elements of flora

On condition of secrecy;

Being so naïve of everything else

You have to concede without dissent.

The color of the green woods 

the prominence of far off mountains

the comeliness of inflorescence

could be known only when they let;

That what slants on your face is a rain,

What streams in the rill is water,

What gambols around you is wind,

You have to learn only as they teach.  

You should pray that a tree bears its fruit visible,

And when a crop yields, you reap all its grain.

You have to migrate to Springs before Fall

And to dawns before plants abscise inflorescence.

                                            *

That you have light in the day, darkness at night;

Should not roam in the sun, nor sing under moon

That you have to take more water, breathe more air

And end this life … as a flower that drops off

God!

There will be no end or limit to the whelm of advices

You never feel like getting that skill.

The ultimate gnosis that dawns on you:

That age is not a measure of experience

Life is too brief for such enterprise

That you have to live your own life

And bid adieu all alone.

Hey, bulbul,

Are you still alive?

If so, what have you to say?

.

Nandakishore

Telugu

Poet and Lyricist

 

Image courtesy: Nanda Kishore
Image courtesy: Nanda Kishore

Nanda Kishore is a young engineer (EEE) from Warrangal. 

He released his maiden volume of poetry “Neelage okadundevaadu” (There was one like you) in 2014.

Nanda Kishore has fine sensibilities and has come out with a distinct voice of his own. 

పునర్విమర్శ 3
.

కొన్ని స్నేహాలూ అంతే.

రెక్కలొచ్చాయని తెలిసేలోపే

ఆకాశాలవైపు  ఎగరేసుకుపోతాయ్.

గూడుకట్టాలని గుర్తొచ్చేలోపు

కనపడని గుర్తేదో ముద్రించి పోతాయ్.

 

ఎందుకో అడగొద్దంటూ

కొండకోనలు, వాగువంకలు తిప్పుకొస్తయ్.

పనీ లేనందుకు

మౌనంగావెళ్ళిపోవాలి.

 

ఎవరికీ చెప్పొద్దంటూ

రెక్కలెలావిప్పుకోవాలో, పూలనెలాగుర్తుపట్టాలో

నేర్పిస్తయ్.

తెలివీ లేనందుకు

సడిచేయకుండా అనుసరించాలి.

 

పచ్చని చెట్ల రంగుని, దూరపుకొండల ఎత్తుని,

పూసేపూల అందాన్ని, అవి చెప్తేనే తెలుసుకోవాలి.

వాలుగాకురిసేది వాననీ, వాగులోపారేది నీరనీ,

వచ్చిపోయేది గాలనీ, అవి నేర్పగా నేర్చుకోవాలి.

 

చెట్టు కాస్తే పండ్లు పైనే ఉండాలనీ,

చేను పండితే గింజలు రాలాలనీ కోరుకోవాలి.

ఆకురాలేముందు వసంతాలకి

పూతరాలేముందు పూర్వాహ్నాలకీ వలసపోవాలి.

 

పొద్దుటపూట వెలుగనీ, సాయంకాలం చీకటనీ

ఎండపూటతిరగొద్దనీ, వెన్నెలపూటపాడొద్దనీ

నీరు తాగాలనీ, గాలి పీల్చాలనీ

పువ్వులు రాల్చినట్టు ప్రాణం రాల్చాలనీ

 

దేముడా!

ఉపదేశాలకి అద్దూ అదుపూ ఉండదు.

నేర్పు  ఎన్నటికీ చదవాలనిపించదు.

 

చివరగా వచ్చే అజ్ఞానమేమంటే

వయసుతో అనుభవం రాదనీ

అనుభవిస్తే బతుకు సరిపోదనీ

నీ బతుకు నువ్వే బతకాలనీ

నీలాగే నువ్వు చావాలనీ

  

ఇంకా బతికే ఉన్నావా?

ఉంటే ఏమంటావు బుల్ బుల్?!

.

నందకిషోర్

(“నీలాగే ఒకడుండేవాడు!” సంకలనం నుండి.)

 

 

Apart from Writing… Nanda Kishore, Telugu, Indian

Nobody is yours…

Neither the children you so carefully nurture with your hands,

The birds that fly fledged under your plumage,

Nor this moon that gleams so full in your eyes…

No.

There is no sanguine trace of yours in any of them.

***

Nobody tarries for you.

It is but an onliest living

Amidst very formal and structured lives of people

Who knock off each other’s head for a chance encounter,

Or, burn their fingers for a courteous shake-hand.

It’s a kind of breathing the keen air rolling over the wild hedge.

 

Even if you don’t believe it…

Hands have an expression of their own.

There is life behind the looks.

Every word uttered conveys a meaning.

Every place you wander leaves it tactile touch

But it is the time that cannot still wherever you stand.

 

It is the soul that unleashes into a secret

It is the morn that waits on to the end of the night.

Well!

If there is nothing that we can help, let’s lie down.

If there is nothing else we can do, let’s breathe easy.

To struggle with severed limbs on the battle field

Let’s keep our body prim and pretty.

 

Come on. Let’s go.

They are flying stars.

Let’s glean them, hurl at each other, and weave some lovely lines with a fiery script.

Let’s make love as usual; burn as usual.

.

Nanda Kishore

Telugu

Indian

Image courtesy: Nanda Kishore
Image courtesy: Nanda Kishore

Nanda Kishore is a young engineer (EEE) from Warrangal. He is very prolific on Facebook and particularly active in  “Kavisangamam” group.

Last year he released his maiden volume of poetry “Neelage okadundevaadu” (There was one like you).

Nanda Kishore has fine sensibilities and has come out with a distinct voice of his own.


 

Other Than Writing

 

 

ఎవరూ నీ సొంతం కాదు. నీ చేతుల్లో ఎదిగే ఈ పిల్లలు, నీ రెక్కల్తో ఎగిరే ఈ పక్షులు, నీ కళ్ళలో నిండిన ఈ చందమామ- ఏదీ నీ రక్తం కాదు.

**

ఎవ్వరూ నీతో ఉండరు.ఎదురు పడినంతనే తలలుపగలగొట్టుకునే మనుషులమధ్యచేయి కలిపినందుకే చేతులు కాల్చుకునే నియమ నిబద్ద జీవితాలమధ్య ఒంటరిగా బతకడం- అడవిముళ్ళమీదుగా వీచే పదునెక్కిన గాలిని శ్వాసించడం.

**

నమ్మకున్నా సరే! చేతులకి భాష ఉంటది. చూపుకి ప్రాణం ఉంటది. మాట్లాడిన ప్రతీ మాటకి ఏదో ఒక అర్ధం ఉంటది. తిరిగిన ప్రతీ చోట వదిలిపోనిది స్పర్శ. నిల్చున్న ప్రతీచోట నిలిచిపోనిది కాలం. రహస్యంలోకి విచ్చుకున్నదే ఆత్మ. రాత్రి చివర వేచి ఉన్నదే ఉదయం.

**

సరే! ఏమీ చేయలేకపోతే హాయిగా నిద్రపోదాం. ఏదీ చేతగాకపోతే తీరిగ్గా ఊపిరి తీసుకుందాం. యుద్దంలో తెగిపడి గిలగిలా కొట్టుకునేందుకు శరీరాన్ని మరింత అందంగా ఉంచుకుందాం.

పద పద!నక్షత్రాలను ఎగరవేసారు. ఏరుకుందాం. చల్లుకుందాం. అగ్నిలిపిలో కొన్ని పద్యాలు అల్లుకుందాం. ఎప్పటిలాగే ప్రేమించుకుందాం. .ఎప్పటిలాగే దహించుకుపోదాం…

.

నందకిషోర్
తెలుగు
భారతీయ కవి

 

There is Nothing Much To Say…. Nanda Kishore, Telugu, Indian

  1

Now there are only two tenses…

The times when I loved her,

and the times when I can’t help loving her.

 

2

It never occurred to me how time would pass without her;

All these days, amidst enveloping despair,

I could understand I was better off because of her,

But strange, I could never understand her.

 

3

People say that I had changed remarkably since her friendship.

Very True. My lyric is for her; and my song is for her;

I kindle my heart and await her in darkness.

I assume a different bod every day and incinerate.

It’s beyond anybody to imagine

The tragedy in possessing her and the blessing in losing.

 

4

Maybe, that there was life before seeing her is a fact.

But that was inanimate;

What if she had left me with a wound?

There’s pleasure in reminiscing her

for turning me into a being.

.

Nanda Kishore

Telugu

Indian

 

Image courtesy: Nanda Kishore
Image courtesy: Nanda Kishore

 

చెప్పడానికేం లేదు.

 

1

ఉన్నవి రెండు కాలాలు. ఆమెని ప్రేమించిన కాలం. ప్రేమించకుండా ఉండలేని కాలం.

2

ఆమెలేని రోజులు ఎలా గడుస్తాయనే ఆలోచన వచ్చేది కాదు. ఇన్ని రోజులు, ఇంతనిరాశలోనూ ఆమె ఉన్నందుకే నేను బాగున్నానని తెలుసుకున్నాను కాని ఆమెనితెలుసుకోలేదు.

3

ఆమె పరిచయంతోనే ఇంతగా మారనంటారు కొందరు.నిజమే, ఆమె కోసమే రాస్తాను. ఆమెకోసమే పాడతాను. ఆమెకోసం చీకట్లో హృదయంవెలిగించుకు నిల్చుంటాను. ఆమెకోసం ప్రతిరాత్రి కొత్త దేహమై దహించుకుపోతాను.నన్ను కోల్పోవటంలోని సంతోషం, ఆమె దక్కడంలో ఉన్న విషాదం ఎవరూ ఊహించలేనిది.

4

ఆమెకి ముందు ఉన్న జీవితమే వాస్తవమై ఉండొచ్చు. అది ప్రాణంలేనిది. గాయంచేసినా సరే, ప్రాణస్పృహ కల్గించిన ఆమెని గుర్తుచేసుకోవటంలో ఆనందం ఉంటది.

.

నంద కిషోర్

తెలుగు

భారతీయ కవి

02-06-14

Unrelenting Drizzle… Nanda Kishore, Telugu, Indian

As the wind blows off the roof,

I run after the wheeling palm leaves…

The delight at the gust of rain-borne wind

Evaporates in no time.

 

As the waters enter the house,

I try bailing out with utensils.

The indulgence of rain drops

Really takes me to my wit’s end.

 

One should only witness skies emptying!

Tut!

No matter whether you stand or sleep,

You cannot avoid getting wet.

*

My pa goes out to break the farm bunds

Yes! Otherwise, at the time of weeding

It will be hell of a job to uproot the grass.

 

My ma

tries to keep the hearth dry and warm;

For, even to stand idle

One needs few gulps of gruel.

 

The wet swallows and the young sibling

Chirp silently grinning in glee…

while we struggle to plug the leaks on one side,

We have to put up with their nuisance on the other.

 

In the crevice of the hand-mill

a water-snake sneaks and peeps through.

Who cares whether it is Spring

Or, some damn thing.

 

Where under the rafters

These rats hid all along, no one knows.

Snakes swim across in rounds … about the house.

 

Whatever the government records show

About the working of its schools,

They close the stream Morancha overwhelms.

 

Nothing happens to cattle and buffalo

It’s only us humans

That shiver with cold.

 

Whether it takes a year or lifetime

Don’t care

But I must somehow arrange

for a tiled-roof.

*

Everything including the Rice-bag

Has gone wet.

How to tear paper and make boats of it?

 

For the reverberations of every thunder

walls slowly give way coming off in flakes and clods…

Where is the time to prop, patching them up with clay?

.

Nanda Kishore,

Telugu,

Indian.

.

Image courtesy: Nanda Kishore
Image courtesy: Nanda Kishore

.

ముసురు

ఇల్లెగిరిపోతుంటే
కమ్మలెంకబడి ఉర్కిన-
ఈదురుగాలికి పుట్టిన సంబరమంతా
దెంకపాయె.

నీళ్ళింట్లకొస్తే
గిన్నెల్తోటి ఎత్తి పారబోసిన-
చినుకుల్జేసిన గావురానికి
యాష్టకొచ్చె.

ఇగ ముసుర్లు పడ్తుంటె సూడాలె…
నీ యవ్వ!
నిలుసున్న పండుకున్న
ఉరుస్తుంటే తడుసుడేనాయె
***

మా అయ్య ఒడ్లు తవ్వ పోతడు
అవ్! లేదంటే  మళ్ళ కలుపప్పుడు
గడ్డి పీక్కుంట సావాలె.

మా అవ్వేమో పొయ్యిని
పొడిజేస్తాంటది.
మరి-ఉత్తిగ నిలుసోవాలన్నా
ఇంత గంజి తాగాల్నాయె.

తడిసిన పిశ్కలూ, తమ్ముడూ
ఇననడకుండా ఒకటే కిచకిచ-
యీటి సప్పుడేందో
ఇళ్ళుకప్పుతాంటే మధ్యల…

ఇసుర్రాయి సందులోన
ఇకిలించుకుంటూ వానకోయిల-
వసంతమో పాడో
ఏమో ఎవనికెర్క.
***

వాసాలల్ల ఎల్కలు
ఎక్కడదాక్కుంటయో తెల్వది.
పాములు ఇంటిసుట్టే తిర్గుతుంటయ్.

సర్కరోడి లెక్కలు
సదువుతనో లేదో
మోరంచకి బళ్ళు బందైపోతయ్.

బర్లకీ ఎడ్లకీ తడిశినా ఏంగాదు.
సలి వణుకు మాకె…
మనుషులకె.

ఏడాదో, జీవితమో
ఏమైనా పర్వానై
గూనలో రేకులో…
సంఫాయించాలె ఎట్లనన్న…
***

బియ్యంసంచి కాన్నించి అన్ని తడిశిపాయె-
కాగితాల్జించి
పడవలెట్లెయాలె?

ఉరుమురుకి పెళ్ళరాలనె బట్టె-
రేగడిమన్ను దెచ్చి
గోడెప్పుడుపూయాలె?
.
నందకిషోర్

“నీలాగే ఒకడుండేవాడు” కవితా సంపుటినుండి

(Review of performance of this Blog for 2013: http://wp.me/p12YrL-3eZ)

Revision 2… Nanda Kishore, Telugu, Indian

Some acquaintances are such!

Furnishing wings

you did not fancy in your wildest dreams

they bid you up suddenly

pitting against gushing winds.

.

If you could somehow manage

to drop down safely, fine!

You can still breathe life

even if your body is battered.

.

But if you continue your assay

for fun or in frolic

that’s it!

Your ordeals and your odyssey

commence instantly.

.

The sky continues to elude eternally,

nor life runs smoothly on the land;

one has to fear for the rain and wind,

and hie scared of an eagle or a snake.

.

One has to answer

the tree…  if you build a nest,

the hill … if you drink of a rill,

the field… if you glean few grains,

and the wind.. if you molt.

.

Even you plead innocence,

say you know nothing but flying,

or pray flying is imperative for your living,

you have to apologize.

.

Speaking the language of the flowers,

crooning in the voice of dove

or talking in childy morpheme

is not what you need to learn,

but to pretend as any human being does.

.

Crying wild and flying off  to unknown shores

with a freedom of no consequence,

you have to answer

the tree, the field, the rill, and the wind.

.

And, answer you must!

.

Nanda Kishore

Telugu

Indian

.

Image courtesy: Nanda Kishore
Image courtesy:        Nanda Kishore

Nanda Kishore is a young engineer (EEE) from Warrangal. He is very prolific on Facebook and particularly active “Kavisangamam” group.

Last year he released his maiden volume of poetry “Neelage okadundevaadu” (There was one like you).

Nanda Kishore has fine sensibilities and has come out with a distinct voice of his own.

.

పునర్విమర్శ 2

.

కొన్ని పరిచయాలంతే.

ఊహలోకూడా తెలియని రెక్కల్ని కట్టి

రివ్వున వీచేగాలిలో

ఒక్కసారిగా ఎగరేస్తాయ్.

తేరుకుని క్రిందపడ్డావో

సరేసరి!

దేహం విరిగినా ప్రాణం  మిగిలించుకోవచ్చు.

సరదాగానో, సంతోషంగానో,

కదలడం మొదలెట్టావో—

ఇక అంతే!

నీ ప్రయాణం, ప్రయాస

రెండూ మొదలవుతాయి.


ఆకాశం ఎప్పటికీ అందదు.

నేలమీదే జీవితం సాగదు.

గాలొచ్చినా, వానొచ్చినా భయపడాలి.

గద్దొచ్చినా, పామొచ్చినా దాక్కోవాలి.


కొమ్మపైన గూడుకడితే చెట్టుకీ

ఏటిలో నీళ్ళుతాగితే కొండకీ

గింజల్ని ఏరుకుంటే చేనుకీ

ఈకలు రాల్చుకుంటే గాలికీ

సమాధానం చెప్పి తీరాలి.


ఎగరడం తప్ప ఏమీ తెలీదన్నా

ఎగరడం నీ తప్పని అవసరమైనా

ఎగరకపోతే బతుకేలేదని తెలిసినా

సమాధానం చెప్పి తీరాలి.


పూవులభాషలో మాట్లాడడం

గువ్వలభాషలో పాడడం

పిల్లల భాషలో పదాలల్లడం కాదు

మనుషులభాషలో నటించడం నేర్చుకోవాలి.


ఎందుకూ పనికిరాని స్వేచ్ఛతో

ఎటో ఓ దిక్కుకి ఏడ్చుకుంటూ ఎగిరిపోతూ

చెట్టుకి, చేనుకి, ఏటికి, గాలికి

వీలైనా కాకున్నా వేగులకి, వేటగాళ్ళకి

సమాధానం చెప్పి తీరాలి.


సమాధానం చెప్పే తీరాలి.

 
.

నందకిషోర్

(“నీలాగే ఒకడుండేవాడు!” సంకలనం నుండి.)

what does he do alone?… Nanda Kishore, Telugu, Indian

 

Suffering the turmoils within

what does he do alone?

Sitting on the sandy shore

He would pen poems on the spurgy tides;

going lyrical at the undulating waves and the swaying froth

he would hum a tune striking a rhythm with their balletic steps.

when the tide overwhelms him

he would be perturbed  like a fry

and if life also recedes from him with the tide…

he hides cozily in sands like any other cowry.

He would never reveal to anybody

that the Sea was in love with him;

Nobody would ever make out

that he had longed for the turmoil.

All that would ever be known is…

that he is no more…

.

Nanda Kishore

Telugu,

Indian

Nanda Kishore
Nanda Kishore

Nanda Kishore is a young engineer (EEE) from Warrangal. He is very prolific on Facebook and particularly active “Kavisangamam” group.

He has just released his maiden volume of poetry “Neelage okadundevaadu” (There was one like you).

Nanda Kishore has fine sensibilities and has come out with a distinct voice of his own.

.

ఒక్కడూ ఏం చేస్తాడు?

.

కల్లోలాన్ని అనుభవిస్తూ
ఒక్కడూ ఏం చేస్తాడు?


తీరాన కూర్చుని

కెరటాల్నిగురించి కవిత్వం రాస్తాడు.
అలలమీదా,నీటితరగల నాట్యం మీదా
పదాలు అల్లుతూ పాటకడతాడు.


ఉప్పెనమీదికి వచ్చి ఊపిరిసలపకుండాచేస్తే

చేపపిల్లలాగా తుళ్ళిపడతాడు.
అలలలతోపాటే ఊపిరికూడాపోతే
ఇసుకలో గవ్వలా దాగిపోతాడు.


సముద్రం వాణ్ణి  ప్రేమించిందని

ఎవ్వరికీ చెప్పడు.
కల్లోలాన్ని వాడు కోరుకున్నట్టు
ఎప్పటికీ తెలీదు.


తెలిసేదల్లా

వాడికలేడనే!

.

నందకిషోర్

తెలుగు కవి

How can I be a poet? … Nanda Kishore

Tell Me That You Love Me, Junie Moon
Tell Me That You Love Me, Junie Moon (Photo credit: Wikipedia)

.

Do you know?  I love.
I love her, the very idea of her,
And every inch of her
…always and endlessly
I love …

With nothing else to do or say

I just go on loving her.

The whole village would be wailing either
for the crop being dry, or field becoming a fallow;
for the loss of grain to rain or, to sudden sweeping flood;
for the crop being lost to the pests or, to the beasts;
Or for want of money to pay the principal or, the interest
ad infinitum.
And it migrates in search of a greener pastures.

Not lagging behind, I too migrate into my thoughts…
Bear-hug her;
And get lost in the thoughts
Of the moments I spent in her presence, or
About our love-making;
About the past memories
Or the enduring ignorance;
I try to recollect them most
And scribble a semblance of poetry.   

From dawn to dusk

The whole village breaks its neck
And the sweat streams down
To wet the verdurous fields

Me too assay in my imaginings
Showering springs of fond desires.
I liken the spectrum to her varied hues
And regale it is all a manifestation of my love.

Due either to inefficient administration or corruption

Prices go northwards
And the quantities southwards.
Feet find it hard to drag themselves.

Oblivious to the pervading suffering
I continue my flights into her imagination
I will be lavish in expending my words
But be miserly in my ideas.

Strange,
It never hurts or embarrasses me
When I had to buy water in cans
Unable to find a drought in the open;
Or when I had to walk down miles
For the kiss of a fresh breeze…
They never spur me to write a poem.

skyscrapers appropriate the sky before my very eyes
They steal the Sun and hide the Moon behind,
I recreate the clouds and the skies in my mind
And shall hover between the cellar and the Penthouse
And in that invisible vacuous loneliness

I still want not words in praise her beauty

That the moonlight is her countenance or
Light … a reflection of her smiles…
Some such crazy things I write
And drop down stretching my hands skywards.

One or two of my kin join the revolution
And ask me join and lend them a hand.
Answer-less, I remain stone dead silent
Occupied with strange and exotic thoughts.
In no time, her memories inebriate me once more.
 
Death of an activist reaches my ear somehow.
I grieve perfunctorily, and look into the sky.
But, even there, I see her form.
I find her in the brilliance of the Milky Way.
I shut myself from the sheen of martyrs
With impromptu lenses, lest it should reach my eye.

Life succumbs to accident as I watch
People in the hospital
Wail their eyes and hearts out in agony
I see the handicapped scattered severally
But I reach home coolly.

The siren of 108 ceases instantly.
Silence envelopes suddenly from nowhere.
I forget everything and reconcile in no time.
I bemoan my endless grief, and pen
How deeply she hurt me.

I regale in the bliss of weaving words
And curse myself that I did not get wiser.

I shall be walking everyday amidst
the destitute, helpless
the half-clad and the forced prostitutes…
But I turn a Nelson’s eye to their nudity

Describing her unseen blooms of youth
And dreaming of hugging her
I doze in the sedation of that poetry.
I revel, besot with her love    

Shaking me to my senses
Somebody pleads me to write something

Turning over the pages of news paper,
I make up for my lack of emotion and
I throw out words dabbed in glycerine-tears
I am averse to rewriting history
Nor even commission my mind to read it
Yet, it seems I know enough
No matter what people think of me.

With no sense of the present,
I always dream of her everyday.

Fall sets about in many families with War
Knives a-flower with every swish
Guns and bombs turn in their own seasons
Capitalism craves for its prestige.

But I will be steeped in affected naturality
To enjoy her spirit
And I will be madly searching for her
Walking through the pools of blood.
Scorning her sometimes
And importuning at other times,
Giving form to my imaginary love,
I question her knowing the answers before.

I am unable to make out still,
What the poet is there for after all?
For himself, or for the society?

.

(108 is an Emergency Medical Service and Accident Relief van run by Government of Andhra Pradesh)

Image courtesy: Nanda Kishore

Nanda Kishore

A young Engineering Student awaiting his final year results

and

a socially conscious and enthusiastic poet.

.

నేనెట్లా కవినైత?…

తెలుసా?నే ప్రేమిస్తుంటాను.
తనని ఊహని, తనువులోని అణువుల్ని
నిరంతరం అదేపనిగా
ప్రేమిస్తుంటాను.

చేసేది, చెప్పేది ఏమీలేక
నిత్యం ఆమెని ప్రేమిస్తూనే ఉంటాను.-

చేను ఎండిందనో, బీడు పడిందనో,
వానకో వరదకో గింజ రాలిందనో
పురుగుకో పుట్రకో పంటపోయిందనో
అసలుకో మిత్తికో డబ్బు చాల్లేదనో
ఊరంతా ఎందుకో ఏడుస్తుంటుంది.
వీలైనంతగా ఎక్కడికో వలసపోతుంది.

నేనూ తలపుల్లోకి వలసపోతాను.
తనని గట్టిగా వాటేసుకుంటాను.
తనతో గడిపిన క్షణాల్నో, జరిపిన శృంగారాన్నో
గతించిన జ్ఞాపకాల్నో, గతించని అజ్ఞానాన్నో
వీలైనంతగా గుర్తుచేసుకుంటాను.
కవిత్వంలాంటిది రాస్తుంటాను.

ఉదయంనుండి సాయంత్రందాక
ఊరు ఊరంతా శ్రమిస్తూనే ఉంటుంది.
చెమట ధారగా పారుతుంటుంది.
పచ్చని చేలని తడుపుతుంటుంది.

నేను ఊహల్లో శ్రమిస్తూ గడిపేస్తాను.
వలపు ధారలు కురిపిస్తాను.
ఏడు రంగులు తనవే అంటుంటాను.
అంతా ప్రేమనే అనుకుంటుంటాను

అవినీతికో అసమర్ధపాలనకో
ధరలు పెరిగిపోతాయ్.
బరువులు కొద్దికొద్దిగా తగ్గిపోతాయ్.
కాళ్ళు ఈడ్చుకుంటూ కదులుతాయి.

నేను కష్టాన్ని కాస్తైన లెక్కచేయక
తన ఊహల్లోనే తేలుతుంటాను.
అక్షరాల్ని విరివిగా ఖర్చుచేస్తుంటాను
భావాల్ని మిక్కిలిగా పొదుపు చేస్తుంటాను.

గుక్కెడు నీటికి గతిలేక-
నీళ్ళ  క్యాన్లని కొంటున్నప్పుడో,
చల్లటి చిరు గాలి స్పర్శకోసం-
అల్లంత దూరాలు నడిచినప్పుడో
నాకెందుకో అసలే సిగ్గనిపించదు.
అపుడసలెందుకో కవిత్వం రాదు.

నా కళ్ళముందే భవనాలు ఆకాశాన్ని దోచేస్తాయి.
నా సూరిన్ని వెన్నెలని కనపడకుండా చేస్తాయి.
నేను మేఘాల్ని, అకాశాల్ని ఊహించుకుంటాను.
సెల్లార్`కి పెంట్`హౌస్`కి మధ్యలో
కనపడని ఏకాంతంలో వేలాడుతుంటాను
అప్పటికీ తన అందాన్ని పొగుడుతూనే ఉంటాను.

వెన్నెల వదనమనో కాంతుల నవ్వులనో
పిచ్చిగా ఏదేదో రాస్తూనే ఉంటాను.
నింగికి చేతులు చాచి కూలిపోతుంటాను.

సోదరుల్లో ఒకరో ఇద్దరో ఉద్యమిస్తారు.
నన్నూ తోడు రమ్మని అడుగుతారు.
నేను సమాధానం లేని మౌనంలో ఉండిపోతాను.
అనుభవంలేని ఆలోచనతో నిండుకుంటాను.
మళ్ళీ తన మత్తులో మునిగిపోతాను.

కార్యకర్త మరణ వార్త ఎలాగోలా చెవిన పడుతుంది.
కాసేపు దుఃఖించి చుక్కల్లోకి చూస్తాను
అక్కడా తన రూపమే కనిపిస్తుంది.
పాలపుంత వెలుగుల్లో తనని పోల్చుకుంటాను.
అమరుల కాంతి కళ్ళకి చేరకుండా
మాయకటకాల్ని సృష్టించుకుంటాను.

యాక్సిడెంటులో ప్రాణాలు
నా కళ్ళముందే కదిలిపోతాయి.
ఆసుపత్రిలో జనాలంతా
నొప్పితో విలవిలమంటు అరుస్తుంటారు.
వికలాంగులు ఎందరో  విడివిడిగా కనిపిస్తుంటారు.
నేను ఇంటికి చేరిపోతాను.

108 శబ్ధం వెంటనే ఆగిపోతుంది.
ఎక్కడిదో నిశ్శబ్ధం అలుముకుంటుంది.
కాసేపటికి అంతా మరిచిపోతాను.
నా వేదనే అనంతమని విర్రవీగుతాను.
మనసు గాయపడిందని రాసుకుంటాను.

అక్షరాల్ని అల్లుకుంటు పరవశిస్తాను.
బుద్ధి రాలేదని తిట్టుకుంటాను

అనాధగానో అబలగానో
జోగినిగానో, వివస్త్రగానో
పడి ఉన్న శరీరాల మధ్యనుండే
రోజూ నడుస్తాను.
ఆ నగ్నత్వాన్ని దాటవేస్తాను.

కనపడని పరువాల్ని వర్ణిస్తూ,
హత్తుకునే నిమిషాల్ని కలగంటూ,
నిదురలాంటి కవిత్వంలో జోగుతుంటాను.
ప్రేమోన్మత్తుడనై సంచరిస్తాను.

ఎవరో ఒకరు నన్ను పట్టి కుదుపుతారు.
ఏదో ఒకటి రాయమని అడుగుతారు.

వార్త పత్రిక తిరగేసి వెలితిని కొంచెం పూడ్చుకుని
గ్లిసరిన్ కన్నీటిలో తడిపిన అక్షరాల్ని
అక్కడ ఇక్కడ విసిరేస్తాను.

చరిత్రలోకి ఒక్క అడుగు వేయాలన్న మనసు రాదు.
చదవాలంటే ఎందుకో ఓపిక ఉండదు.
నాకున్న జ్ఞానమే అనంతమనే
పిచ్చి ప్రేలాపనలో లీనమవుతాను.

మానం మరిచిన వర్తమానంలో
ఆమెకై రోజు కలవరిస్తుంటాను.

యుద్దంలో శిశిరాలు నర్తిస్తుంటాయి.
ఖడ్గాల్లో వసంతాలు గానం చేస్తాయి.
తుపాకులు బాంబులు ఋతువుల్ని సృష్టిస్తాయి.
సామ్రాజ్యవాదం ప్రతిసృష్టికై పాకులాడుతుంది.

నేను లెక్కకి అందని సహజత్వంలో మునిగిపోతాను.
ఆమెలోని ప్రకృతిని ఆస్వాదిస్తాను.
రక్తపు మడుగుల్లో నడుచుకుంటు
ఆమెనే వెర్రిగా వెతుకుతుంటాను.
ఒక్కోసారి నిరసించుకునో
మరోసారి నిలదీస్తూనో
లేని మనసుకి రూపమిచ్చి
సమాధానం తెలిసీ
ప్రశ్నిస్తుంటాను.

 కవి తనకోసమో,ప్రపంచంకోసమో
నాకెప్పటికీ అర్ధం కాదు!

నంద కిషోర్ 

%d bloggers like this: