అనువాదలహరి

Tranquillity… Manasa Chamarti Telugu, Indian

O Vault of Heaven!

When you sizzle all of a sudden
with a streak of lightning

or when I rattle feverishly
to find expression to an idea

What a turmoil it is!

But
once you melt into drops…
And I flow into a poem…

what a seize of tranquility!
.
Manasa Chamarti
Telugu Poet

Photo Courtesy: Manasa Chamarti
Photo Courtesy:                         Manasa Chamarti

.

శమన

.

నువ్వున్నట్టుండి
ఒక మెరుపువై వణికినా

నే నిలువెల్లా జ్వలించి
ఒక ఆలోచనై చలించినా

ఎంత అలజడి!

చినుకుల్లా కురిసేక నీలోనూ
కవిత్వమై కరిగాక నాలోనూ…

ఆకాశమా!
తేలికపడ్డాక
ఎంత ప్రశాంతత!
.
మానస చామర్తి
తెలుగు కవయిత్రి

The Journey…. Manasa Chamarti, Telugu, Indian

There will be
A little enthusiasm,
A little apprehension
And whenever the train stops at a new station,
A little bit of confusion…

And in those few brief moments…
One has to finish
The deals and trade-offs
And the few commitments. One must!

Believing and making the world believe
Else, simply feigning…

Watching
The hopes and despairs dangling on to the eyes,
The griefs inhumed within embraces,
And rarely few pleasures as well,
This train has to move on, No choice.
Calming, forbearing or venting the emotions.

Retreat plants and flora
Retreat people and their passions
Retreats a life or its memory…
But… the man bidding adieu
Witnesses none of them
Nor any of them survives for a souvenir.
.
Manasa Chamarti

Telugu

Indian

Photo Courtesy: Manasa Chamarti
Photo Courtesy: Manasa Chamarti

ప్రయాణం

కొంత హుషారు

కొంత కంగారు
కొత్త స్టేషన్లో ఎప్పుడాగినా
ఎంతోకొంత కలవరం

అమ్మడాన్నీ అమ్ముడుపోవడాన్నీ
ఆగిన ఆ కాసిన్ని క్షణాల్లోనే
ఎన్నో కొన్ని అప్పగింతల్నీ
తప్పదు, ముగించుకోవాలి,
లోకాన్ని నమ్ముతూ నమ్మిస్తూ లేదా
నటిస్తూ

కళ్ళల్లో తేలే ఆశనిరాశల్నీ
కౌగిళ్ళలో నొక్కుకునే బాధల్నీ
అరుదుగా కొన్ని సంతోషాల్ని కూడా,
చూస్తూనే కదలాలి బండి, తప్పదు,
ఉద్వేగాలను గెలుస్తూ భరిస్తూ లేదా
వదిలేస్తూ

చెట్లు పుట్టలు వెనక్కి
మనుషులూ మమతలూ వెనక్కి
ఒక జీవితమో జ్ఞాపకమో వెనక్కి
వెళ్ళిపోయేవాడికి
ఏవీ కనపడవు చివరికి
ఇవేవీ మిగలవు గుర్తుకి.

.

మానస చామర్తి

OK, I Won’t Remind You… Manasa Chamarti, Telugu , Indian

So often,

They overwhelm me…

The days when you entered gently like a mist

And pervaded my cumulus introspective worlds of fancy.

Caressing the throbbing wayward impulses

Whelming with flourishing tender springs of age

The courses you guided love-locking

Unto the raging pinnacles of youth…

The moments

We floated adrift in ardour

Into the charming serene worlds

Of unfathomable blissful abysses.

Do you recall them by any chance? Ever?

The nights you kindled in me with your looks

Countless gleams of celestial brilliances

In such darknesses where even sounds blush?

The labyrinths of love

Where, walking together,

You pooled the desiderate pollen of passion

In the cups of your hand

To shower and win over my heart?

Those lovely moments of infinite unison

When the bubbling desires nestling in heart’s nest

Suddenly took wing breaking through the barriers into the skies?

OK, I won’t remind you.

Even in jest, I won’t test the strength of your memory.

But just promise me, that our lightning signature, too, shall lie

On all moony moments when tender buds tend to blossom.

.

Manasa Chamarti

Photo Courtesy: Manasa Chamarti
Photo Courtesy: Manasa Chamarti

Born and brought up in Vijayawada, Andhra Pradesh, and a student of V R Siddhartha College of Engineering there, Manasa Chamarti is an IT professional with over eight years of experience. She is the team-leader now and has moved to Bangalore.

“Madhumanasam (http://www.madhumanasam.in/), her blog which she has been running since 22nd March 2010, is a record of her fine poetic sensibilities.

“I never knew when I was drawn to literature or whose poetry had drawn me to it, but I know for sure I became her subject and since been drenched in its showers.  As for me, I feel this is one way to cherish every moment of our lives,” she says rather modestly.

 

సరే, గుర్తుచేయన్లే!

 .

గుర్తొస్తూంటాయెపుడూ,

వలయాలుగా పరుచుకున్న మనోలోకాల్లో

నువు పొగమంచులా ప్రవేశించి

నా ప్రపంచాన్నంతా ఆవరించిన రోజులు,

లేలేత పరువాల పరవళ్ళలో

లయతప్పే స్పందనలను లాలించి

ఉన్మత్త యౌవన శిఖరాల మీదకు

వలపుసంకెళ్ళతో నడిపించుకెళ్ళిన దారులు ,

లోతు తెలీని లోయల్లోకి మనం

తమకంతో తరలిపోతూ

మలినపడని మంత్రలోకాల్లో ఊగిసలాడిన క్షణాలు-

నీకూ గుర్తొస్తాయా..ఎప్పుడైనా

శబ్దాలు సిగ్గుపడే చీకట్లో

అగణిత నక్షత్ర కాంతుల్ని

నీ చూపులతో నాలో వెలిగించిన రాత్రులు

 

కలిసి నడచిన రాగాల తోటల్లో

రాలిపడ్డ అనురాగపరాగాన్ని

దోసిళ్ళతో గుండెలపై జల్లి

నను గెల్చుకున్న త్రోవలు

 

గువ్వల్లా ముడుచుకున్న ఉడుకు తలపులన్నీ

గుండెగూడు తోసుకుని రెక్కలల్లార్చాక

ఆకాశమంత ప్రేమ పండించిన అద్వైతక్షణాలు

 

సరే, గుర్తుచేయను. సరదాకైనా,

నీ జ్ఞాపకాల బలమెంతో కొలవను.

పసరు మొగ్గలు పూవులయ్యే వెన్నెల క్షణాలన్నింటి మీద

మనదీ ఓ మెరుపు సంతకముంటుందని మాటివ్వు చాలు.

-మానస చామర్తి

On The Shores Of Intimacy… Manasa Chamarti, Telugu, Indian

That’s an age-old picture-freeze

The grin of the froth

At the lukewarm caress on his soaked feet

Stars over his lips.

Leaning over his shoulder and looking into the horizon

She would be drinking with her eyes

The bantering between Sky and the Sea.

The wind and wave play pick-a-boo with the skin;

Shadows play chiaroscuro before eyes;

They trade a host of sweet nothings from their heart  

As handfuls of liquid-sand filters through their toes

 

Before the camphoric sun sank under the sea-line

All his love becomes an oblation offered at her feet…

And the exotic hues her restless sari flaunts

Kindle new brilliances in his heart  

People who cannot foresee that clusters of light

Darkness can unveil in misgivings through intimacy

Are simply lost in the dialectics of how

The sky and the sea ever really meet at all!

.

Manasa Chamarti

Photo Courtesy: Manasa Chamarti
Photo Courtesy: Manasa Chamarti

The Liberated Nymph… Manasa Chamarti, Telugu, Indian

 

Oh, Me! How tender you look!

The flower blushed as tenderly.

 

You must forever remain like this for my sake!

Pulchritude fluttered in delight.

 

Can you sing any lays?

Music turned its voice

 

Won’t you bless me with a kiss?

Love embraced in consummating angst.

 

House should be kept spick and span.

Nature replicated itself in the foreyard.

 

Where do they stand before me?

Silence appropriated reticence.

 

I am totally lost! There’s no way out!

Courage exhorted and reassured.

 

Don’t show up your face to me again, I hate it!

Patience gulped down the insult.

 

Ay, you! Come here.

Passion startled and surrendered all it had.

 

It was an emotional aberration. What’s wrong with that?

Friendship screamed under the burden of altar vows!

 

When did I say that you are everything for me?

Heart broke to smithereens.

 

The liberated Nymph let out a laconic laugh and left without cursing.

.

Manasa Chamarti

Telugu, Indian

.

Photo Courtesy: Manasa Chamarti
Photo Courtesy: Manasa Chamarti

Born and brought up in Vijayawada, Andhra Pradesh, and a student of V R Siddhartha College of Engineering there, Manasa Chamarti is an IT professional with eight years of experience. She is the team-leader now and has moved to Bangalore recently.

“Madhumanasam (http://www.madhumanasam.in/), her blog which she has been running since 22nd March 2010, is a record of her fine poetic sensibilities.

“I never knew when I was drawn to literature or whose poetry had drawn me to it, but I know for sure I became her subject and since been drenched in its showers.  As for me, I feel this is one way to cherish every moment of our lives,” she says rather modestly.

.

దేవకన్య

 

ఎంతసున్నితత్వంనీలో!
పూవుఅందంగాసిగ్గుపడింది.

 

నాకెప్పుడూనువ్విలాగేకనపడాలి!
సౌందర్యంరెపరెపలాడింది.

పాటలేమైనాపాడగలవా?
సంగీతంగొంతుసవరించుకుంది.

నన్నొక్కసారిముద్దుపెట్టుకోవూ?
ప్రేమఆర్తిగాపెనవేసుకుంది.

ఇల్లెప్పుడూకళకళలాడుతుండాలి!
ప్రకృతిలోగిలిలోపచ్చగానవ్వింది.

నాతెలివిముందువాళ్ళెంత!
మౌనంనిండుగావిచ్చుకుంది.

పూర్తిగాఓడిపోయాను, వేరేదారేదిక?
ధైర్యంకౌగిలినిచ్చిఊరడించింది.

నీముఖంనాకుచూపించకు, కంపరం!
సహనంఅవమానాన్నిభరించింది.

ఏయ్, ఒకసారిటునాదగ్గరికిరా!
ప్రేమఉలిక్కిపడిఉన్నదంతాఇచ్చింది.

ఆవేశంలోజరిగింది, ఇదేమంతకానిపని!
అనుబంధంఅగ్నిసాక్షిగావిలవిలలాడింది.

మనసంతానీవేఅనిచెప్పిందెప్పుడూ?
గుండెపగిలిపోయిముక్కలయింది.

శాపమోక్షమైనదేవకన్యనవ్వింది. శపించకుండానేవెళ్ళిపోయింది.

.

మానస చామర్తి

Solitude or Loneliness? … Manasa Chamarti

Even amidst a large gathering

This loneliness hurts me deep;

Even as I go in search of solitude

A vague idea treads on my trails.

Whole world is asleep… excepting me,

Even the capering stream takes rest, suspending its giggles,

The recent agitation amidst the foliage is absent, and

There is no trace of the warmth of the day… in the air.

The autumnal cloud follows the night-veil

Across the sky-line, and

Flaunting its brilliance under the moonbeams

Laughs in its sleeve, watching me gloomy.

Night melts before my very eyes

The stars disappear to different worlds

As the singular witnesses to the struggle within

Letters stream across the sheet like this.

.

Manasa Chamarti

Indian.

Photo Courtesy: Manasa Chamarti
Photo Courtesy: Manasa Chamarti

Born and brought up in Vijayawada, Andhra Pradesh, and a student of V R Siddhartha College of Engineering there, Manasa Chamarti is an IT professional with eight years of experience. She is the team-leader now and has moved to Bangalore recently.

“Madhumanasam (http://www.madhumanasam.in/), her blog which she has been running since 22nd March 2010, is a record of her fine poetic sensibilities.

“I never knew when I was drawn to literature or whose poetry had drawn me to it, but I know for sure I became her subject and since been drenched in its showers.  As for me, I feel this is one way to cherish every moment of our lives,” she says rather modestly.

ఏకాంతమో…ఒంటరితనమో..

.

వంద మంది నడుమ ఉన్నా 

ఒంటరితనమేదో బాధిస్తుంది

ఏకాంతాన్ని వెదుక్కుంటూ వెళ్తున్నా

అస్పష్టమైన ఊహేదో వెన్నాడుతుంది.

నేను తప్ప లోకమంతా విశ్రమిస్తుంది

సెలయేరు గల గలలాపి నిద్రపోతుంది

ఆకుల్లో ఇందాకటి అలజడి కనపడదు

ఈ గాలిలో పగలున్న వేడి జాడ తోచదు

శరన్మేఘం తన నలుపు చీరను

ఆకాశం మీద ఆరేసుకుంటుంది

వెన్నెల వలువల్లో తాను వెలిగిపోతూ

నల్లబడ్డ నన్ను చూసి నవ్వుకుంటుంది

నిశీధి నిశ్శబ్దంగా నా ముందే కరిగిపోతుంది

నక్షత్రాలింకో లోకానికి వెళ్ళిపోతున్నాయి

లోలోని సంఘర్షణకు సాక్షిగా . . . . .

అక్షరాలిక్కడిలా పరుగులిడుతున్నాయి.

.

మానస చామర్తి

The Monsoon Nights… Manasa Chamarti, Telugu, Indian

The monsoon nights let not sleep a wink.

  

With the drops of rain suddenly pecking at the ground…

The earth tingling anew all over bathed in flowers…

And the sweet trilling of a Dove in its nest with its mate

Let not sleep a wink the monsoon nights.

 

The thorn of chill prickles ever so gently

And the mischievous drizzle gets people wet slowly…

The wings remain in flight through the night

Till the twinkling glass-house gets blurred and hazy.

 

This rhythm in the back ground as lights are retired

Stirs up memories of some ancient melody

Whirling steadily within like the scents of the soil

Bidding goodbye to the month-long love-sickness

 

The delicate entwines around the tender waist

Locks on the forehead caressing the un-veiled bosom

Oh! What dreamy scripts the tips of nails encrypt, but

The blue eyes go all aglow… and the lightning to cloud nine.

   

Monsoon nights let not sleep a wink.

 .

 Manasa Chamarti

 Indian

 

Photo Courtesy: Manasa Chamarti
Photo Courtesy: Manasa Chamarti

Born and brought up in Vijayawada, Andhra Pradesh, and a student of V R Siddhartha College of Engineering there, Manasa Chamarti is an IT professional with eight years of experience. She is the team-leader now and has moved to Bangalore recently.

 

“Madhumanasam (http://www.madhumanasam.in/), her blog which she has been running since 22nd March 2010, is a record of her fine poetic sensibilities.

“I never knew when I was drawn to literature or whose poetry had drawn me to it, but I know for sure I became her subject and been drenched in its showers.  As for me, I feel this is one way to cherish every moment of our lives.,” she says rather modestly.

 

 

.

శ్రావణ రాత్రులు

 

శ్రావణ రాత్రులు నిద్రపోనివ్వవు

 

అకస్మాత్తుగా అవనిని ముద్దాడే వాన చినుకులూ

పుష్పాభిషేకాలతో పుడమి క్రొంగొత్త పులకింతలూ

గూటిలో ఒదిగిన గువ్వల వలపు కువకువలూ..

శ్రావణ రాత్రుల్లో కన్నులు మూతపడవు!

 

కొద్దికొద్దిగా గిల్లుతూ చలి ముల్లు

కాస్త కాస్తగా తడిపే తుంటరి జల్లూ

రేయంతా రెక్కలు తెరుచుకునే ఉంటాయిక

అద్దాల మేడ మొత్తం మసకబారిపోయేదాకా

 

దీపాలారే వేళల్లో లయగా ఈ నేపథ్య సంగీతం

ఏనాటిదో ఓ పురాస్మృతిగీతాన్ని జ్ఞప్తికి తెస్తూ

మన్ను పరిమళంలా మెల్లగా లోలో సుళ్ళు తిరుగుతూ

ఆషాఢ రాత్రుల విరహానికి వీడ్కోలవుతోంటే

 

లేలేత నడుమును చుడుతూ పెనవేసుకునే బంధాలు

అనాచ్ఛాదిత గుండెలను చుంబించే నెన్నుదిటి ముంగురులూ

కొనగోటి స్పర్శల్లో ఏ స్వప్న లిపి ఆవిష్కృతమవుతుందో గానీ..

మెరుపులేమో నీలి కన్నుల్లో..వెలుగులన్నీ దహరాకాశంలో

 

శ్రావణ రాతురులు…లోకాలను నిదుర పోనివ్వవు…!!

.

మానస చామర్తి

9/13/2013

%d bloggers like this: