Isn’t Bod Synonymous With Being?… Kondepudi Nirmala, Telugu, Indian


Well, this earth may not be ours

But how can our body be not ours?

The corpse consigned to flames

May not dry get angry or dry your tears

But how can the friendships twined for years disappear

Or the lessons assiduously taught till yesterday?

How can the rest of the story

Page-marked after reading half cease?

Is it meet to cremate the body alienating it

From a person with such vigour vitality and can resurrect?

Is the edict of Time so merciless and inhuman?

Even a fisherman shall not burn his boat crossing a stream

But shall ready it for the following day’s stint.

Doesn’t this body worth as much?

Perhaps, it is better to declare the rights

Over the inert body to our intimate people

As casually as you serve a glass of pudding.

True! Whether it strikes at the desired hour, or without warning

Death surrounds the same seething gloom and infirmity.

And it is but natural for the religion and its bigotry,

Stilled while alive, to bare its fangs with vengeance.

How many bods shall have to be paid in tribute?

Either for not speaking out all that should have been,

Or, for ignoring all that has been spoken out,

Poor me, people as delicate as jasmines are consigned to flames!

OMG! Cotton in the nostrils, camphor on the eyes,

Fetters to the toes and logs on the bosom…

Divesting the person of all modesty

Making up the way one would never want to be seen

Undermining individual’s dignity on all fronts.

What a pity! Even the staunchest existentialist

Has to endure this lifelessness like the rotten society.

Body, in fact, is a wonderful democratic institution.

Watch! It will not desert you abruptly like a dictator.

Heart continues to function even after brain dies and lapses into coma

Kidneys and Liver removed within hours of

Heart ceasing functioning resume their work normally.

For six hours after the cessation of all sensation

In the womb of the eye the pupils still trill.

Like, while vacating a house,

We deracinate a sapling from the bed of a plant

We so covetously nurtured for long,

And grow it a bonsai in another pot,

How nice it would be

To resurrect oneself in others’ voice

Once this body surrenders to silence!

Crematoria have advanced with machinery

But the poor human cells continue to bite dust ultimately.

Of what use is the travel from dust to dust?

If man can travel from one to another

Death assumes a different connotation.

That’s why I say

A country is not a mass of earth.

This bod is a body of people!


Kondepudi Nirmala

Telugu, Indian

Image Courtesy: Kondepudi Nirmala
Image Courtesy: Kondepudi Nirmala

దేహమంటే మనిషి కాదా?


దేశమంతా మనది కాకపోవచ్చు

దేహమయినా మనది కాకుండా ఎలా ఉంటుంది?

దగ్ధమైన దేహం ఇంకెవరి కన్నీరూ తుడవదు. కోపగించుకోదు.

కానీ నిన్నటిదాకా చెప్పిన పాఠాలు ఎక్కడికిపోతాయి?

ఏళ్లతరబడి అల్లుకున్నస్నేహాలెక్కడికిపోతాయి

సగంచదివి మడతపెట్టిన పేజీకి అవతలకథ ఎటుపారిపోతుంది

ఇంతజవం జివం పునరుజ్జీవం ఉన్న మనిషి నుంచి

దేహాన్ని విడదీసిమంటపెట్టడం ఏం న్యాయం?

కాలధర్మం అంత క్రూరంగా ఉంటుందా?

ఏరు దాటిన బెస్త కూడా  తెప్పను తగలబెట్టుకోడు

మర్నాటిప్రయాణానికి సిద్ధంచేసుకుంటాడు కదా

దేహం ఆపాటి విలువచెయ్యదా?

పండక్కి తలోగ్లాసూ పాయసం పంచుకున్న౦త మామూలుగా

ఆత్మీయులదగ్గర మన నిశ్చలదేహమ్మిద

ఒక నిర్ణయహక్కును ప్రకటించుకోడమే మంచిదేమో

మరణం అన్నది ఆశించినపుడు వచ్చినా, అకస్మికంగా వచ్చినా

ఒకేలాంటి విషాదం వివశత్వం ఉంటాయి నిజమే

నిత్యజీవితంలో ఎప్పుడూ పట్టించుకోని మతమూ దాని మౌఢ్యమూ

గురిచూసి అప్పుడే కోర విసరడమూ సహజమే

అందుకు ఎన్ని దేహాలు ఇంకా మూల్యంగా చెల్లించుకోవాలి

మాట్లాడవలసినవన్నీ మాట్లాడకపోవడం వల్లనో

మాట్లాడినవన్నీ మన్నించకపోవడంవల్లనో

మల్లెపువ్వుల్లాంటిమనుషులు చితిలో ఆహుతవుతున్నారే

ముక్కులో దూదులు, కళ్ళలో కర్పూరం, కాళ్ళకు పగ్గాలు, గుండెమీద కట్టెలూ


ఏ మనిషైనా తను ఎలాకనబడకూడదని అనుకుంటాడో

అచ్చం అలాగే ముస్తాబు చేసే వదులుతున్నారు

ఆత్మగౌరవం అన్నిదిక్కులనుండీ కోతపెడుతున్నారు

ఎంతరూపవాది అయినా చివరకు ఈ నిర్జీవత్వాన్ని

ఇలా ఒక దుష్ట సమాస౦లా  మోయాల్సేవస్తో౦ది

నిజానికి దేహమొక అద్భుతప్రజాస్వామ్యవ్యవస్థ

ఒక్కసారే ముంచెయ్యదు చూడు, నియంత మాదిరిగా

మెదడు ఆగి, కోమాకు చేరుకున్న  కొన్నాళ్ళదాకా గుండే బతుకుతుంది

గుండెగడియారం ఆగిన వెంటనే తీసిన కిడ్నీలు, లివరు పనిచేస్తాయి

అన్నిటిచైతన్యమూ ఆగిపోయిన ఆరుగంటలవరకూ

కంటిగర్భంలో కనుపాపలుకువకువలాడతాయి

ఇల్లుఖాళీచేసినపుడు ప్రేమగాపెంచుకున్న చెట్టుపాదులోంచి

చిన్నమొలకతీసి ఇంకోకుండీలో నాటినట్లు

ఒకదేహం మూగబోయినపుడల్లా

మనిషి మరొకరిగొంతులో పురివిప్పుకోవడం ఎంతబావుంటుంది


శ్మశానాలకు యంత్రాలొచ్చిపడ్డాయిగానీ

మానవజీవకణాలకి మట్టిపాలవడమే మిగులుతోంది.

మట్టినుంచి మట్టికి ప్రయాణిస్తే ఏమొస్తుంది?

మనిషినుంచి మనిషికి ప్రయాణిస్తే

మృత్యువనేమాటకి అర్థమే మారుతుంది

దేశమంటే మట్టికాదోయ్

దేహమంటే మనుషులోయ్


కొండేపూడి నిర్మల.

Chilling Stories… Kondepudi Nirmala, Telugu, Indian

I am scared

of the word motherhood…

The constant fear that I might not be able

to discharge my motherly obligations

unnerves and defeats me.

My children eulogizing me

as motherhood incarnate

in lyrical panegyrics deludes me

as kids’ vomitings, viral fevers, soiled laundry,

and the milk bottles and nipples left for boiling

confirm my square responsibility,

and my loneliness amidst a teeming family.

The scornful neglect and indifference

meted out to mothers in their sunset years

bankrupts my faith.


Why do you bother me?

If you want to lick few beautiful lines about mother,

or, somehow want to scale the slippery ridges

to reach the starry heights overhead

the agony behind  that mothership

is beyond the ken of your marketing mindset.


I have no choice to my pregnancy;

I am compelled to know the sex of the foetus,


I can’t even choose the numbers of my hellish labor!


The more you comfortably hide yourself

in the gross chilling tales with wornout laughs

sweating blood and shedding warm tears,

the more you get inspiration

to churn out nobler and exotic lyrics.

If there is a Nobel for awarding to mothers

better present it to your fathers instead

for deftly handling their urge to sire and sex

to make merry of our basic feminal rights.

But, please

never make poetry a ready handkerchief

to blow your nose as casually as you did

with our frills when you were children.


Kondepudi Nirmala


Image Courtesy: Kondepudi Nirmala
Image Courtesy: Kondepudi Nirmala

Kondepudi Nirmala is one of the most powerful feminist voices among Modern Telugu Poets. She was for sometime a journalist with Andhra Jyothi and an Announcer in All India Radio which refined her linguistic and presentation skills and they reached zenith in her poetry. She has 5 Poetry collections and 1 short story collection to her credit so far. No wonder she received some of the most prestigious awards in Telugu Literature like Tapi Dharma Rao Memorial Award, Free verse Front Award, Devulapalli Krishna Sastry Award  among others.

The present poem is a severe censure of the hypocrisy of poets who churn out poems on motherhood extolling mother as a veritable image of God, but in real life mete out the most heinous and inhuman treatment to her in her Fall years.


తడిసిమోపెడైన కథ … కొండేపూడి నిర్మల 


మాతృత్వమనేమాట నన్నెందుకో భయపెడుతుంది
మాతృధర్మాన్ని చివరంటా కొనసాగించలేనేమో నన్న భీతి
నన్నెంతో ఓటమికి గురిచేస్తుంది
మాతృమూర్తివంటూ నా పిల్లలుపాడుతున్న కావ్యగానం
వాంతులూ, విషజ్వరాలూ,ఉచ్చగుడ్డలూ,ఉడికించాల్సిన పాలపీకలూ
వెరసి భరించాల్సిన ఒంటరి బాధ్యత
కిటకిట్లాడే మనుషుల మధ్య నా ఏకాకితనాన్ని ఖరారుచేస్తుంది
అవసానదశలో మాతృమూర్తులకు జరుగుతున్న ఆదరణ
నన్నెంతో దివాలకోరును చేస్తుంది
ఎందుకు బాధిస్తారు చెప్పండి
అమ్మ మీద నాలుగుముక్కలు అందంగా కతకాలంటే
తలమీద చుక్కలతికిన దిగజారుడుబండల్ని ఎలాగోలా ఎక్కాలంటే
ఆ బాధెలాంటిదో అమ్మకపుకవిత్వం రాస్తున్నవాళ్లకి అర్థం కాకపోవచ్చు
కనడంలో స్వేఛ్చలేనిదాన్ని
కంటున్నలింగాన్ని నిర్ధారించకతప్పనిదాన్ని
కనాల్సిన ప్రసూతినరకాల సంఖ్యను నిర్ణయించలేనిదాన్ని
అరిగిపోయిన నవ్వుతో, నెత్తుటిచెమటతో నేలరాలిన కన్నీళ్లతో
తడిసిమోపెడైన కథల్ని వజవజలాడుతూ
యిలా కప్పుకున్నకొద్దీ
అధ్భుతమైన గీతాలల్లుకునేస్ఫూర్తి నీ కందుతూనే ఉంటుంది
మాతృమూర్తులకు ఇవ్వదగిన నోబెలుబహుమతులేవైనా ఉంటే
కామాన్నీ సంతానేఛ్చనీ రెండు కోరలుగా
మా ప్రాధమిక హక్కుల్ని పరిహసించే మీ తండ్రులకివ్వండి
ఇటు పిలిస్తే అటు పరిగెడుతూ
మా కొంగుతో ముక్కుతుడుచుకున్నంత చప్పున
పద్యాల్ని చేతిరుమాళ్ళుగా వాడకండి.

 కొండేపూడి నిర్మల

We Don’t Want This Tradition … Kondepudi Nirmala


Tradition is not a thunderbolt…

Yet it has incinerated thousands of lives.


Tradition is not darkness

Yet, it has thrown into immeasurable precipices


Tradition is not a despot

Yet, it has reduced history to armchair fiction


Tradition is not a prison…

Yet, it has confined expanses of unsullied waters

into the weir of threaded ewer


And the exhausted palanquin-bearers of tradition

who confuse their deep sighs for cooing, are inured

to donning their conscience, and doffing their clothes .


Kondepudi Nirmala


Kondepudi Nirmala stands in the forefront of Modern Telugu Poets, and particularly as one of the strong voices of Feminism. Her experience as a journalist with Andhra Jyothi and as Announcer in All India Radio has refined her linguistic and presentation skills and they reached zenith in her poetry. She has 5 Poetry collections and 1 short story collection to her credit so far. No wonder she received some of the most prestigious awards in Telugu Literature like Tapi Dharma Rao Memorial Award, Free verse Front Award, Devulapalli Krishna Sastry Award  among others.

In this poem Nirmala subtly delineates what is Tradition by censuring the corruptions to which it was put to over time. Women who suffered in the name of tradition over years is the unmentioned subject of this poem.


ఈ సంప్రదాయం మాకొద్దు. 


సంప్రదాయం పిడుగు కాదు
అయినా వేలవేల ప్రాణుల్ని కాల్చేసింది
సంప్రదాయం చీకటి కాదు
అయినా అనేకమైళ్ళలోతు అగాధాల్లోకి కూల్చేసింది
సంప్రదాయం నియంత కాదు
అయినా చరిత్రమొత్తాన్ని కుర్చీల కథలుగా మార్చేసింది

సంప్రదాయం జైలు కాదు
అయినా నిర్మల జలసంపదల్ని మరచెంబులో బంధించింది.

మోసీ మోసీ మూలిగే కలనాదమనుకునే సంప్రదాయ బోయీలకు
మనసు కప్పుకుని బట్టలిప్పుకోవడం అలవాటయింది.



Image Courtesy: Kondepudi Nirmala

కొండేపూడి నిర్మల

ఆధునిక తెలుగు కవిత్వంలో కొండేపూడి నిర్మలగారిది ఒక బలమైన గొంతు. ఆంధ్రజ్యోతిలో విలేఖరిగా, ఆకాశవాణిలో వ్యాఖ్యాతగా పదునెక్కిన ఆమె వచనం, కవిత్వంలో ఇంకా పదునెక్కింది. స్త్రీవాదకవయిత్రుల్లో మొదటివరసలో ఎన్నదగ్గవారిలో ఒకరిగా నిలబెట్టింది. సందిగ్ధ సంధ్య, నడిచేగాయాలు, బాధాశప్తనది, మల్టినేషనల్  ముద్దు, నివురు మొదలైన కవితా సంకలనాలేగాక, శతృస్పర్శ అనే కథల సంపుటిగూడా వెలువరించారు.  ఆమె ప్రతిష్ఠాత్మకమైన తాపీ ధర్మారావు స్మారక బహుమతి, ఫ్రీవర్స్ ఫ్రంట్ అవార్డు, దేవులపల్లి కృష్ణశాస్త్రి అవార్డు, మొదలైన ఎన్నో పురస్కారాలు అందుకున్నారు. 

సంప్రదాయాన్ని నిరసిస్తున్నట్టు కనిపిస్తున్న ఈ కవితలో, సంప్రదాయం కాలక్రమంలో ఎటువంటి అపభ్రంశాలకు గురయిందో తెగనాడుతూ, దేన్ని సంప్రదాయంగా పరిగణించాలో పరోక్షంగా సూచిస్తున్నారామె. సంప్రదాయం పేరుతో బలయిపోయిన స్త్రీ ఈ కవితలో అంతర్లీనంగా చెబుతున్న విషయం.

%d bloggers like this: