His 20th Birthday… K. Geeta, Telugu, Indian


Are these the same kid-like hands

that entwined my neck till the other day?!  


It seems

some alien bony youth

has entered into my cherub.


Are they the same balloony cheeks

Protesting against taking food in anger?


Somebody has meticulously carved that tender moustache

Over the enduring smiley face of the new youth.


Is he the same little boy who pleaded:

“Mommy, I won’t go to school today!”

Poor me! He doesn’t look aside from his table

Preparing for entrance examinations into the wee hours.  


Is he really the same endlessly talkative child?!

The youth has grown reticent

And for hours on his looks are glued silently to his lap-top.   


Are they the same listlessly wailing eyes

Craving for mother within the four walls of his hostel room?

Somebody has cast a charm petrifying him

Bestowing looks of apathy


Is he the same capering hart that

Never stood still at a place for even one minute?!

Without informing where he is dashing off

He zooms past on his bike,

This leading stag of wild deers.


On his birthday, every time,

I relive the fleeting agony of my first labour

And recall the tiny batting eyelids

Of a marvellous creature that has just opened its eyes.


A confident smile that smacks of conquering the world

And an elderly mien exhibiting civility and etiquette…

In the wakes of this youth who has appropriated many new traits…

One after the other,

memories leave their footprints

From the day he turned aside

To this day

When he puts his maiden steps into the world.


K. Geeta

Telugu, Indian


Image Courtesy: http://kalageeta.files.wordpress.com
Image Courtesy: http://kalageeta.files.wordpress.com



నిన్నామొన్నటివరకునామెడను  చుట్టుకున్నమేకపిల్లచేతులేనాఇవి?!

ఎముకలుగుచ్చుకునే నూత్నయువకుడెవడో



“అమ్మా!” బడికెళ్లననిమారాంచేసిన


అనుక్షణంమాటలసెలయేరై  ప్రవహించినబుడతడేనావీడు?!





మర్యాదలూ, మన్ననలూనేర్చినపెద్దరికం
ఎన్నోకొత్తలక్షణాలుహఠాత్తుగా  పోతపోసిన




Weapon for Thousand Tumors … K. Geetha

“వేయి వ్రణాల ఆయుధం” కవయిత్రి కె.గీత స్వరంతో ఇక్కడ వినండి


Death is a charter on stone

Connate with life, the place is predetermined.

One has to submit to it without demur.

Death is a stigma that sticks through life;

And shadows life without ever being erased.

Life hangs on to death

Like a drop of dew to a leaf’s apex.

Yet, life is nobler than death

And one has to fight unto the last moment.

O dear body! Don’t wail!

A grim silent war wages within, you are unaware

A tumour silently crept into the cells.

Death might be on the wings like a kite

Or, ready to pounce like a cheetah in the thicket,

But, you kindle life … back to fire.

O dear body! Don’t grieve.

Don’t dab in tears the swelling emotions within.

Don’t make me crazy crying for corporal beauty

Instead of comeliness of life.


Yet, my darling!  This is a vain affliction.

Will there be a surrogate body sleeping where I was?

Will another frame adorn my attire and ornaments?

And in your warm hands that seize me, will there be…?

Oh! What silly noxious thorny thoughts fill my mind

Smarting me sharper than reality,

Whichever way I turn in my bed!

No. No. I am not dead.

It’s more a fear for treatment, than fear for life.

Darling! What can I say?

The bosom that hugged you dearly each day

Might be missing, but not the heart behind;

When children feel for the cuddle

Your fatherly bosom stands in for mine;

In the trail of chemos and radiations

Whatever happened within,

Hair dropped down like powder, without.

Yet my loveliness…

The loveliness of my heart did not cease.

I did not decease as yet.

Forget about the beauty…

Every time the body resisted

It threw up guts with vengeance.

Darling! Pray! Save me!

Show me an easier and better alternative.

The thoughts that swing like a pendulum to and fro

Are scarier than nightmares.

Is there no exception for virtuoso artists?

Won’t the days when I ruled the roost return?

Behind that visual beauty

There lies that dream-eating Cancer worm

There was something wrong somewhere

The baby is yet to learn babbling

And the eldest son is hardly ten

O, God! Please don’t curse my children.

Don’t alienate for the greenhorns

Their mother from them

Don’t leave this body with a pain,

More painful than death itself.


No.  No.

There is no room for fear.

In this life of Snakes and Ladders,

how can we afford not repairing the impaired steps?

How long can we go on wailing vainly

As if we were afflicted with a weeping sickness?

Even if our moments are numbered,

How can we live dying each moment,

Until we actually do?

My beloved body!

Come on! Blossom!

Fill those cells with spirit and eyes with confidence

Be the weapon

That doesn’t give a hoot to thousand tumours.

Beat the drum of life

Sending shivers across the decrees of death.


(To the sufferers from Breast Cancer)


Dr. K. Geeta

Born in 1970 at Jaggampet of East Godavari District of Andhra Pradesh.  Dr. Geeta Madhavi is a PG in Telugu and English Literature and did her Ph.D. in Telugu Literature in 2004  from the Andhra University.  She is very popular and widely published poet. She has 3 volumes of poetry in Telugu to her credit and bagged several notable awards for her work. She also runs her blogs : http://kalageeta.wordpress.com; http://kgeeta.blogspot.in/ and http://21stcenturytelugu.blogspot.in/. She contributes regularly to many web magazines. She lives in Mountainview, CA, USA.

వేయి వ్రణాల ఆయుధం

మరణం ఒక శిలాశాసనం

పుట్టగానే ఎక్కడో ఒకచోట పాతిపెట్టబడి ఉంటుంది

శిరసా వహించాల్సిందే

అనుక్షణం అడుగు వెనకే పడే మచ్చ మరణం

జీవితం వెనకాల చెరగకుండా వెంటాడుతుంది

ఆకు చివర వేలాడే మంచు బొట్టులా మరణం అంచున వేలాడే జీవితం

అయినా జీవితం మరణం కంటే గొప్పది

ఆఖరి క్షణం వరకు పోరాడాల్సిందే

శరీరమా! ఏడవకు

లోపల నీకే తెలీని ఒక నిశ్శబ్ద ఘోర యుద్ధం

చడీ చప్పుడూ లేకుండా కణాల్ని పాకిన వ్రణం

మరణం ఎప్పటి నుంచో గద్దలా కాపు కాసి ఉన్నా

పొద పక్కనే చిరుత పులిలా పొంచి ఉన్నా

జీవితం అగ్నిలా రాజుకోనీ

శరీరమా దు:ఖించకు

మనసులో ఎగిసి పడే మమకారాల పట్టికకు కన్నీళ్ల మరకలే మిగల్చకు

పిచ్చి పట్టినట్లు జీవితం కోసం మానేసి సౌందర్యం కోసం రోదించేలా చెయ్యకు


అయినా ప్రియతమా ఏదో పిచ్చి దు:ఖం!

రేపు నే నిద్రించిన స్థానే కొత్త శరీరం నిద్రిస్తుందా!

నా నగలు, చీరలు మరో శరీరం అలంకరించుకుంటుందా!

నన్ను చుట్టు ముట్టే నీ వెచ్చని చేతుల్లో నా బదులు

ఎన్నెన్ని చేదు విషపు ముళ్ల ఆలోచనలో నా శరీరం నిండా

వాస్తవం కంటే ఎక్కువగా ఎటు ఒత్తిగిలినా గుచ్చుకుంటూ

లేదులేదు నేను మరణించలేదు

ప్రాణం కంటే వణికించే వైద్యం భయం 

ప్రియతమా! ఏమని చెప్పను నీకు?

నిన్ను ప్రతిరోజూ హత్తుకున్న నా గుండెలు మాయమైనా

నా హృదయం ఇంకా మిగిలే ఉంది

పిల్లలకి మమకారపు పాలు పంచుకున్న చోట

అమ్మ గుండెకి  బదులు నాన్న గుండె ప్రతిష్టించబడింది

కీమో లు, రేడియేషన్ల పర్వంలో

లోపలేం జరిగినా  పైపైని జుట్టు పొట్టై రాలిపోయింది

అయినా నా సౌందర్యం

హృదయం లో నా సౌందర్యం ఎక్కడికీ పోలేదు

నేనింకా మరణించలేదు

సౌందర్యం మాట దేవుడెరుగు శరీరం తిప్పికొట్టిన ప్రతీసారీ

పేగుల్ని పైకి తోసే కక్కులొకటి

ప్రియతమా! నన్ను రక్షించు

ఇంకేదైనా సులభ మార్గం చూపించు

ఎన్నో సార్లు వెనక్కీ ముందుకీ లోలకంలా ఊగుతున్న ఆలోచనలు

దుస్సప్నం కంటే బాధించే వాస్తవాలు

సకల కళా నేర్పరులకూ మినహాయింపు లేదా!

నేనే కొరడానై ఝళిపించిన రోజులకు ఇక తావు లేదా!

పైకి కనిపించే కళల వెనుక

కలల్ని దోచేసిన కేన్సరు క్రిమి

ఎక్కడో ఏదో పొరబాటు జరిగింది

పసిదానికి నోరైనా రాలేదే

పెద్దబ్బాయికి ఇంకా పదేళ్లేనే

భగవంతుడా! నా పిల్లల్ని శిక్షించకు

ముక్కు పచ్చలారని పసి పిల్లలకి అమ్మని దూరం చేయకు

మరణం కంటే బాధించే జీవితాన్ని శరీరానికి మిగల్చకు



ఏమీ భయం లేదు

జీవన పరమ పథ సోపానం లో విరిగిన మెట్లని సరిచేసుకోపోతే ఎలా?

వ్యధా రోగం పట్టినట్టు నిత్యమూ వృధా రోదిస్తే ఎలా?

జీవించేదెన్ని క్షణాలైనా అనుక్షణమూ మరణిస్తే ఎలా?



కణాలలో, కళ్లల్లో ధైర్యవిశ్వాసాల్ని నింపు

వేయి వ్రణాలైనా లెక్క చేయని ఆయుధమై మొలకెత్తు

మరణ శాసనాలు దద్దరిల్లేలా జీవన నగారా మోగించు


(బ్రెస్ట్ కేన్సరు బాధితులకి)


తూర్పు గోదావరి జిల్లా జగ్గంపేటలో 1970 లో జన్మించిన కె. గీతా మాధవి గారు ఆంధ్ర విశ్వవిద్యాలయం నుండి తెలుగులోనూ ఇంగ్లీషులోనూ MA, ఫ్రెంచ్ లో డిప్లొమా చెయ్యడమే గాక, తెలుగులో  2004 లో Ph.D చేశారు. ఇంతవరకు రెండు కవితా సంకలనాలు … ద్రవభాష, శీతసుమాలు… తీసుకువచ్చారు. ఆమె కవితా ఖండికలకి రంజనీ కుందుర్తి అవార్డు, దేవులపల్లి కృష్ణశాస్త్రి అవార్డు పొందారు. ద్రవభాష సంకలనానికి అజంతా అవార్డు పొందారు.

A Babe is Greater Than the World … K. Geetha

Image Courtesy: http://kalageeta.files.wordpress.com


నా బ్లాగ్మిత్రులకీ, సందర్శకులకీ వారి కుటుంబ సభ్యులకీ,

ఈ మకర సంక్రాంతి 2012 అశ్రాంతమూ

ఆనందోత్సాహాలూ,  సుఖసంతోషాలూ, సిరిసంపదలూ, ఆయురారోగ్యాలూ 

సమకూర్చుగాక   అని మనసా కోరుకుంటున్నాను.



My babe is greater than any world to me

The world shall be on its heels the moment the day breaks

But, the day begins in our world with exultations of giggling.

As we wake up, we play hide and seek under the bedsheet.

The staggering child and I are the engine and the bogie.

My darling little soul is a dependent on me.

She smacks at my cheeks impatiently

Whenever she is hungry or sleepy…

She is a suckling that always latches on to me

Crawling and looking at me as she follows my movements.

And if I hug her, she roars in laughter as if she were tickled.

It feels life needs nothing more if you can hug your child.


Mother has to run  after meaningless pursuits for life,

And after some incomprehensible goals.

A babe has no such goals other than her mother.

She roams around all rooms the whole day

Looking for a mother that fills her belly when hungry,

For a soul that puts her to sleep on her shoulder.

And if she misses her for a minute,

Wails in anger searching in all directions…

How is that little creature supposed to know

That she was born in a computer era?!

How is that cherub is supposed to know

That her mother has to run at the speed letters scroll;

That she has to catch up with the changing world in time;

Her despondency of wasting away life

Her struggle for existence, identity

Self confidence, and introspections

And the scores of other dreams hanging on to the eyelids of her


How could the baby know that there is nobody to advise her mother

That a baby is greater than this world?

Squatting in front of her world of mechanical toys,

She would frisk her hands lying prone

Having got tired of watching them…

Starts crying wringing her eyes for her mother

Who did not take her into her embrace even after a long wait…

Trying to stand up holding onto a chair,

And biting deep into whatever she latches on to with her fore teeth,

She scares us as if somebody had bit her deep, in turn.

She is never short of spontaneous tricks up her sleeve.

Knows for sure, what draws her mom’s attention to her,

When her mother would run abruptly to her leaving things midway.

Compared to a babe who laughs uninhibited displaying her milk teeth,

Cupping her cheeks in those tiny hands;

To a babe locking her hands behind her  mother’s neck

And resting on her mother’s chest

Is the world any greater?


One may get everything in life…

Education and ignorance,

Computers and complexities

Employment and empowerment…


There is one thing that a mother can never get in her life again:

It’s the time she spends with her darling baby.


K. Geetha


ప్రపంచం కన్నా పాపాయి గొప్పది!


ఏ ప్రపంచం కన్నా నా పాపాయి గొప్పది!

ప్రపంచానికి తెల్లవారిందంటే పరుగులే పరుగులు

మా ప్రపంచానికి తెల్లవారిందంటే మురిపాల కేరింతలు

లేస్తూనే దుప్పటీ ముఖానేసుకుని బూచాటలాడుకుంటాం

పడ్తూ లేస్తూ నడిచే పాపాయీ, నేనూ ఇంట్లోనే తిరిగే  ఇంజనూ, కూబండీ

నా పైనే ఆధారపడ్డ  చిన్ని ప్రాణం

ఆకలేసినా నిద్రొచ్చినా ఆత్రంగా నా చెంపలు చీకుతుంది

అనుక్షణం నన్నంటిపెట్టుకుని వుండే చంటిబిడ్డ

ఎటు నడిస్తే అటు పాక్కుంటూ వచ్చి నాకేసి చూస్తూంటూంది

గుండెలకు హత్తుకుంటే కితకితలు పెట్టినట్టు కిలకిలా నవ్వుతుంది

పాపాయినెత్తుకుంటే ఇంకేమీ అక్కరలేదీ జీవితానికి అనిపిస్తుంది

అమ్మ జీవితానికి అర్థం లేని అన్వేషణలు

ఏవేవో అంతు పట్టని లక్ష్యాలు

పాపం పాపాయికివేం లేవుగా- అమ్మ తప్ప

కాస్త బొజ్జ నింపే అమ్మ కోసం

భుజాన జోకొట్టే ప్రాణి కోసం

గదిగదినా వెతుక్కుంటూ తిరుగుతుంది రోజంతా

క్షణం కనిపించకపోతే కింక పెట్టి దిక్కులు చూస్తుంది

కంప్యూటరు యుగంలో పుట్టానని పాపాయికేం తెల్సు?!

అక్షరాలు పరుగెత్తే వేగం

మారిపోయే లోకాన్నందుకోవల్సిన తరుణం

జీవితం వృథా అయిపోతున్న నిర్వేదం

ఉనికి, వ్యక్తిత్వం 

ఆత్మస్థయిర్యం, అంతర్మథనం

అమ్మ కళ్లల్లో ఊగిసలాడే కోటానుకోట్ల స్వప్నాలు పాపాయికేం తెల్సు?!!

ప్రపంచం కన్నా పాపాయి గొప్పదని

అమ్మకి చెప్పేవాళ్లు లేరని పాపాయికేం తెల్సు!?

యంత్రం ముందు కూచునే మర బొమ్మల ప్రపంచంలో

పాపాయి చూసి చూసి విసుగెత్తి బోర్లా పడుకుని వేళ్లు జుముక్కుంటూ వుంటుంది

ఎంతకీ ఎత్తుకోని అమ్మని చూసి కళ్లు పిండుకుని ఏడ్పులంకించుకుంటుంది

కుర్చీని పట్టుకుని నిలబడ్డట్టే నిలబడి

దొరికిన చోట దొరికినట్టే

మునిపళ్లు దిగేలా కొరికి

తనని ఎవరో కొరికినట్లు బెంబేలెత్తిస్తుంది

పాపాయికి పొట్ట నిండా విద్యలే

ఏం చేస్తే అమ్మకి వినిపిస్తుందో

ఎక్కడివక్కడ వదిలి పరుగెత్తుకొస్తుందో

అన్నీ తెలుసు

చిన్ని చిన్ని పాల పళ్లేసుకుని

రెండు చేతులూ బుగ్గల మీదేసుకుని

ప్రపంచంలోని సంతోషమంతా ఉట్టిపడేట్టు కిలకిలా నవ్వే పాపాయికంటే

మెడని కావలించుకుని ఒళ్లో కూచుని గుండెకి తలాంచుకుని

స్థిమితం గా సేదతీరే పాపాయికంటే

ప్రపంచం గొప్పదా?!

జీవితంలో అన్నీ వస్తాయి

చదువులు, చట్టుబండలు

కంప్యూటర్లు, కాకరకాయలు-

ఉద్యోగాలు, ఊళ్లేళ్లడాలు-

మళ్లీ రానిదొక్కటే

పసిపాపతో గడిపే సమయం-


కె. గీత.

తూర్పు గోదావరి జిల్లా జగ్గంపేటలో 1970 లో జన్మించిన కె. గీతా మాధవి గారు ఆంధ్ర విశ్వవిద్యాలయం నుండి తెలుగులోనూ ఇంగ్లీషులోనూ MA, ఫ్రెంచ్ లో డిప్లొమా చెయ్యడమే గాక, తెలుగులో  2004 లో Ph.D చేశారు. ఇంతవరకు రెండు కవితా సంకలనాలు … ద్రవభాష, శీతసుమాలు… తీసుకువచ్చారు. ఆమె కవితా ఖండికలకి రంజనీ కుందుర్తి అవార్డు, దేవులపల్లి కృష్ణశాస్త్రి అవార్డు పొందారు. ద్రవభాష సంకలనానికి అజంతా అవార్డు పొందారు.

%d bloggers like this: