అనువాదలహరి

ఈ సజీవ హస్తం… జాన్ కీట్స్, ఇంగ్లీషు కవి

ఇది చాలా చిత్రమైన కవిత. నిజానికి ఇది అసంపూర్ణ కవిత. కీట్స్ దీనిని తన అసంపూర్ణ కవితల రాతప్రతులలో రాసుకున్నాడు. ఈ కవిత కాలం సుమారుగా అక్టోబరు 1819. నిజానికి 18 అక్టోబరు 1819 న కీట్స్ కీ అతని ప్రేయసి ఫానీ బ్రౌన్ కీ నిశ్చితార్థం జరిగింది. వారిద్దరు వివాహం చేసుకునే అదృష్టానికి నోచుకోలేదు. అప్పటికే అతను క్షయవ్యాధితో బాధపడుతున్నాడు.  కీట్స్ కి తను ఎక్కువకాలం బ్రతకనని అప్పటికే తెలుసు. భయపడినట్టుగానే, రెండేళ్ళలో కీట్స్ చనిపోతాడు. అతనిమీద ఉన్న ప్రేమకొద్దీ ఆమె కీట్స్ చనిపోయిన 12 సంవత్సరాలవరకూ వివాహం చేసుకోలేదు.

ఈ కవిత అర్థాంతరంగా ముగుస్తుంది. బహుశా ఆమెకు అతని మరణం వేదన మిగిల్చినపుడు ఉపశాంతినివ్వడానికి తన కవిత పనికొస్తుందని చెప్పదలుచుకున్నాడేమో! (?)

*

ఇప్పుడు వెచ్చగా, సజీవంగా దేన్నైనా

సుళువుగా పట్టుకోగలిగిన ఈ చెయ్యి, రేపు, చల్లబడిపోయి

సమాధిలోని నిశ్శబ్ద ఏకాంతతకు గురయితే,

నీ పగళ్ళూ, కలలుగనే రాత్రులూ వెంటాడుతూంటే,

నా శరీరంలో తిరిగి జీవం ప్రవహించడానికీ,

“అరే, నేను చనిపోయినా బాగుండేది,” అని అనిపించవచ్చు

నీ మనసుకి ప్రశాంతత నివ్వడానికి; ఇదిగో చూడు

ఇది నీ కోసమే, నీకోసమే దీన్ని పట్టుకుంది.

.

జాన్ కీట్స్

31 October 1795 – 23 February 1821

ఇంగ్లీషు కవి.

Image Courtesy: http://upload.wikimedia.org

.

This Living Hand

This living hand, now warm and capable

Of earnest grasping, would, if it were cold

And in the icy silence of the tomb,

So haunt thy days and chill thy dreaming nights

That thou wouldst wish thine own heart dry of blood

So in my veins red life might stream again,

And thou be conscience-calmed—see here it is—

I hold it towards you.

.

John Keats

31 October 1795 – 23 February 1821

English Poet

Poem courtesy:

http://www.poemtree.com/poems/ThisLivingHand.htm 

పికమేమన్నది?… జాన్ కీట్స్, ఇంగ్లీషు కవి

ఇదిగో నిన్నే! శీతగాలికి ముఖమెదురొడ్డుతున్నవాడా!

హిమపరాగపు తెరలలో వేలాడుతున్న మబ్బులనీ,

గడ్డకట్టిన తారలలో నల్లని చెట్లకొమ్మలనీవీక్షిస్తున్నవాడా,

నీకు వసంతాగమనమంటే, పండగ వేళే లే!

ఇదిగో నిన్నే! సూర్యుడు అస్తమించిన పిదప

ఒక రాత్రి తర్వాత మరో రాత్రి, నిన్నావరించిన

చిమ్మచీకట్లలోనే వెలుగులకై వెదుకుతున్నవాడా

నీకు వసంతపు రాక మూడింతల ప్రభాతమే లే!

జ్ఞానం కోసం పరితపించకు … నా కెక్కడిదీ జ్ఞానం?

అయినా నా పాట సహజంగా ఆర్ద్రతతో వస్తుంది.

జ్ఞానంకోసం వెంపర్లాడకు… నా కెక్కడిదీ జ్ఞానం?

అయినా ఈ రేయి ఆలకిస్తూనే ఉంటుంది. ఊరికే కూచోడమన్న

ఆలోచనకే కలత చెందేవాడు, ఎన్నడూ ఊరికే ఉండలేడు.

తను నిద్రిస్తున్నాననుకునేవాడెప్పుడూ మేలుకునే ఉంటాడు.

.

జాన్ కీట్స్

31 October 1795 – 23 February 1821

ఇంగ్లీషు కవి.

Image Courtesy: http://upload.wikimedia.org
Image Courtesy: http://upload.wikimedia.org

What The Thrush Said.
.
O thou whose face hath felt the Winter’s wind,
Whose eye has seen the snow-clouds hung in mist
And the black elm tops ‘mong the freezing stars,
To thee the spring will be a harvest-time.
O thou, whose only book has been the light
Of supreme darkness which thou feddest on
Night after night when Phoebus was away,
To thee the Spring shall be a triple morn.
O fret not after knowledge — I have none,
And yet my song comes native with the warmth.
O fret not after knowledge — I have none,
And yet the Evening listens. He who saddens
At thought of idleness cannot be idle,
And he’s awake who thinks himself asleep.

.
John Keats
(31 October 1795 – 23 February 1821)
English Romanic Poet

Phoebus:  Sun God (Apollo)

link to the poem:

https://books.google.co.in/books?id=B748AAAAYAAJ&pg=PA200&lpg=PA200&dq=Keats%27+letter+to+Reynolds+about+thrush&source=bl&ots=DqK5bLCh6v&sig=eqylGnt_H7GaCKvymKKTPMTzbbM&hl=en&sa=X&ved=0ahUKEwih6MLShu3RAhUmTI8KHT6GBFYQ6AEIHzAB#v=onepage&q=Keats’%20letter%20to%20Reynolds%20about%20thrush&f=false

Why Did I laugh Tonight? John Keats

ఈ రోజు కీట్స్ వర్ధంతి

మృత్యుముఖంలో కూడా ఆర్ద్రమూ, రసభరితమేగాక, ఉన్నతమైన తాత్త్వికభావనలతో నిండిన ఎంతటి గొప్ప కవిత అందించేడో చూడండి.

ఈ రాత్రి నాకు నవ్వెందుకొచ్చింది? ఎవరూ చెప్పలేరు.

నిష్ఠగా సమాధానం చెప్పగల ఏ దేముడూ, ఏ దయ్యమూ

స్వర్గం నుండి గాని, నరకంనుండి గాని దయతో కరుణించదు.

కనుక నేను శీఘ్రమే మనసులోకి తోంగిచూసుకోవాలి:

ఓ మనసా! మనిద్దరం కలిసి, ఒంటరిగా, విషణ్ణంగా ఇక్కడ ఉన్నాంగదా,

నాకు నవ్వెందుకొచ్చిందో చెప్పవూ? అబ్బా ఈ బాధం ప్రాణం తీస్తోంది!

ఓహ్ చీకటి! అంతా చీకటి! నేను శాశ్వతంగా ఈ స్వర్గాన్నీ,

నరకాన్నీ, ఈ మనసునీ వ్యర్థంగా ప్రశ్నించుకుంటూ పోవాల్సిందేనా?

నాకు ఎందుకు నవ్వొచ్చింది? నాకు తెలుసు జీవితం ఎన్నో రోజులు లేదని

అయినా నా ఊహ అది అందివ్వగల తీయని అనుభవాలకు అర్రులుజాస్తోంది.

కొంపదీసి ఈ రాత్రికి రాత్రే నేను మరణించి,

ఈ సృష్టిలోని సొగసులన్నీ చెల్లాచెదరైపోవుగదా?

కవిత్వం, కీర్తీ, సౌందర్యం చాలా గాధమైన భావనలు.

వాటన్నిటికంటే మృత్యువు గాఢమైనది, అది జీవితానికి కడపటి కానుక!

.

జాన్ కీట్స్

(31 October 1795 – 23 February 1821)

ఇంగ్లీషు కవి

Image Courtesy: http://upload.wikimedia.org
Image Courtesy: http://upload.wikimedia.org

.

Why did I laugh tonight? 

.

Why did I laugh tonight? No voice will tell

No God, no demon of severe response

Deigns to reply from heaven or from hell

Then to my human heart I turn at once:

Heart, thou and I are here, sad and alone,

Say, why did I laugh? O mortal pain!

O darkness! darkness! Forever must I moan

To question heaven and hell and heart in vain?

Why did I laugh? I know this being’s lease

My fancy to it’s utmost blisses spreads

Yet would I on this very midnight cease

And all the world’s gaudy ensigns see in shreds

Verse, fame and beauty are intense indeed

But death intenser, death is life’s high meed.

John Keats

31 October 1795 – 23 February 1821

English Poet

కీర్తికాంత … జాన్ కీట్స్, ఇంగ్లీషు కవి

 కాలు నిలవని పిల్లలాంటి కీర్తికాంత, ఆమెకు పాదాక్రాంతులై

సేవచేసేవారిని చూస్తే, ఇంకా సిగ్గునభినయిస్తూనే ఉంటుంది.

కానీ మనసులో నిశ్చింతగా ఉండే వెర్రివాడు ఎవడైనా ఉంటే

దాసోహమంటూ అతని వెంటే ఎక్కువగా తిరుగుతుంటుంది;

ఆమె ఒక సంచారిణి; ఆమె పక్కనలేకపోయినా

తృప్తిగా ఉండడం అలవాటులేనివారిని ఆమె పలకరించదు;

ఆమె ఒక మోసకత్తె…ఆమె చెవిలో ఎవరూ గుసగుసలాడరు,

ఆమె గూర్చిమాటాడేవారు అభాండాలు వేస్తున్నారని అనుకుంటుంది;

ఆమె అచ్చంగా సంచారిణే… నైలు నదీ తీరాన పుట్టింది

అసూయాపరురాలైన పోటిఫార్* భార్యకి సాక్షాత్తూ అప్పచెల్లెలే.

ఆమె ప్రేమకై తపించే కళాకారులారా! మీరు నిజంగా పిచ్చి వారు!

ఎంత గౌరవంగా వంగి నమస్కరించగలరో నమస్కరించి శలవుతీసుకొండి.

అప్పుడు, ఆమెకి నచ్చితే, మిమ్మల్ని అనుసరించి వస్తుంది.

.

జాన్ కీట్స్

31 October 1795 – 23 February 1821

ఇంగ్లీషు కవి

(Notes:

పోటిఫార్ (Potiphar): Chapter 39 of  Genesis tells the story of Potiphar, an official of the Pharoh of Egypt,  whose wife flirts  incessantly with Joseph who serves there. Once when  Joseph leaves his garments behind to evade her advances, she shows the garments as evidence to claim Joseph had thrown himself upon her and gets him imprisoned.)

Image Courtesy: http://upload.wikimedia.org
Image Courtesy: http://upload.wikimedia.org

.

On Fame, I

Fame, like a wayward girl, will still be coy   

  To those who woo her with too slavish knees,      

But makes surrender to some thoughtless boy,       

  And dotes the more upon a heart at ease;    

She is a Gipsy,—will not speak to those       

  Who have not learnt to be content without her;     

A Jilt, whose ear was never whisper’d close,

  Who thinks they scandal her who talk about her;  

A very Gipsy is she, Nilus-born,        

  Sister-in-law to jealous Potiphar;      

Ye love-sick Bards! repay her scorn for scorn;       

  Ye Artists lovelorn! madmen that ye are!   

Make your best bow to her and bid adieu,    

Then, if she likes it, she will follow you.

.

John Keats

(31 October 1795 – 23 February 1821)

English Poet

The Book of Georgian Verse.  1909.

 Ed: William Stanley Braithwaite.

http://www.bartleby.com/333/690.html

 

చాప్మన్ కళ్ళతో హోమరును చూసినపుడు … కీట్స్, ఇంగ్లీషు కవి

(కీట్స్ 220 వ జయంతి సందర్భంగా నివాళి)

.

ఎంతోమంది కనకమణిమయములైన దేశాలు తిరిగి,

గొప్ప సామ్రాజ్యాలనీ, మహానగరాలనీ చూసి ఉండొచ్చు;

నేనుకూడా కవులు సూర్యుడికి సవినయంగా

మొక్కులు చెల్లించే దాపటి ద్వీపాలనెన్నో దర్శించాను.

వాటిలో ఒక సువిశాలమైన ద్వీపాన్ని

గభీరమైన నుదురుగల హోమరు స్వంతం చేసుకున్నాడు;

కానీ, చాప్మన్ స్పష్టంగా, విశదంగా చెప్పేదాకా

అందులోని స్వారస్యాన్ని ఆస్వాదించలేకపోయాను.

మొదటిసారి తన వీక్షణాపరిథిలోకి ఒక కొత్తగ్రహం

వచ్చినపుడు రోదసివీక్షకుడుపొందే అనుభూతి చెందాను.

డేరియన్ శిఖరాగ్రం నుండి డేగకన్నులతో మౌనంగా

ప్రశాంతమహాసాగరాన్ని ఆశ్చర్యంతో తొలిసారి చూస్తున్న

సాహసనావికుడు కోర్టెజ్ లాగ, పట్టలేని విభ్రమంతో, ఆనందంతో  

ఒకరినొకరు చూసుకున్న అతని అనుచరుల అనుభూతి పొందాను.

.

జాన్ కీట్స్

31 October 1795 – 23 February 1821

ఇంగ్లీషు కవి

(కీట్స్ ఈ కవితలో కొన్ని ప్రత్యక్ష ఉపమానాలనీ, కొన్ని పరోక్ష ఉపమానాలనీ పొందుపరచాడు.  అయితే ముఖ్యమైనది  బమ్మెరపోతన గారు భాగవతంలో చెప్పిన “ఇంతింతై వటుడింతయై” అన్న పద్యంలాంటి … అనుభూతులలోని సరిపోలిక. అంతవరకు ఖగోళ శాస్త్రజ్ఞులకి తెలియని ఒక గ్రహాన్ని ఒక శాస్త్రజ్ఞుడు చూసినపుడు కలిగే అనుభూతీ,  వినడమే తప్ప అటువంటి మహాసాగరం ఉంటుందని తెలియనప్పుడు దాన్ని మొట్టమొదటిసారి ఒక ఉన్నతమైన కొండశిఖరం మీదనుండి దర్శించినపుడు కలిగే అనుభూతి, నిరుపమానమైనవి.  కొన్ని అనుభూతులు మొదటిసారి అనుభవించినపుడు కలిగే ఆనందపారవశ్యం, ఆవేశాల కలగలుపు,  నిర్వచనాల పరిథికి అందనిది.  
పరోక్షంగా  హోమరు ఒక ప్రశాంతమహాసాగరమూ, ఒక వినూత్న గ్రహము వంటివాడని చెప్పక చెబుతున్నాడు.  ఒకటి లౌకికము, రెండోది అలౌకికము.)

.

Image Courtesy: http://upload.wikimedia.org
Image Courtesy: http://upload.wikimedia.org

.

On First Loking Into Chapman’s Homer

.

Much have I travell’d in the realms of gold,

    And many goodly states and kingdoms seen;

    Round many western islands have I been

Which bards in fealty to Apollo hold.

Oft of one wide expanse had I been told

    That deep-brow’d Homer ruled as his demesne*;

    Yet did I never breathe its pure serene

Till I heard Chapman speak out loud and bold:

Then felt I like some watcher of the skies

    When a new planet** swims into his ken;

Or like stout Cortez*** when with eagle eyes

    He star’d at the Pacific–and all his men

Look’d at each other with a wild surmise–

    Silent, upon a peak in Darien.

.

(Note:

*Demesne: Possession of land as one’s own

**New Planet: Uranus, discovered by Sir William Hershel. It is the first of the series of planets discovered not known to antiquity.

***Vasco Núñez de Balboa, a Spanish Explorer  discovered the Pacific Ocean in the early 16th Century, not Cortez)

John Keats 

31 October 1795 – 23 February 1821

English Poet

Poem Courtesy:

http://englishhistory.net/keats/poetry/chapmanshomer.html

 

మిన్నోలు (నెత్తళ్ళు) … జాన్ కీట్స్, ఇంగ్లీషు కవి

ఆ వంపునుండి ఎంత సడిలేకుండా పారుతోందీ నీరు;
ఈ వేలాడుతున్న సాలవృక్షాలకొమ్మల్లో
పిసరంత గుసగుసలైనా చెయ్యదు; వెలుగునీడలు
ఆ గడ్డి పరకలమీంచి నెమ్మదిగా పాకురుతూ పోతున్నాయి—
ఎంత నెమ్మదంటే, ఆ గులకరాళ్ళ తిన్నెలమీద
ప్రవాహం చేరి ఒక జీవిత సత్యాన్ని బోధించే లోపు
మనం రెండు సానెట్లు చదువుకోవచ్చు.
అక్కడికి నెత్తళ్ళు గుంపులుగా వచ్చి తలలు పైకెత్తుతాయి
ప్రవాహానికి వ్యతిరేకంగా తమ శరీరాలు నిలిపి
నీటి తాకిడికి చల్లబడిన సూర్యకిరణాలని
ఒక్క సారి తనివిదీరా ఆస్వాదించడానికి…
ఆనందపారవశ్యంలో కొట్టుకుంటూనే,
తమ జరీరంగు పొట్టల్ని ఆ ఇసక తిన్నెల్లో
ఒద్దికగా సర్దుకుంటున్నాయి.
నువ్వు ఏ మాత్రం చెయ్యి ముందుకి జాచేవో,
మరుక్షణం అందులో ఒక్కటికూడా కనిపించదు;
కానీ, కళ్ళు ఇటువైపు తిప్పిచూడు, అన్నీ మళ్ళీ ప్రత్యక్షం;
ఆ అలలకి కూడ ఈ చిన్న తావులలోకి చేరి, ఇక్కడి
ఆకుపచ్చని కేశాలలో సేదదీరడమంటే ఇష్టమేమో.
అలా సేదదీరుతూ, అవి ఒకింత హాయిని కలుగజేజేస్తూ
ఈ పచ్చని పొదరిళ్ళు శాశ్వతంగా ఉండడానికి తేమనిస్తాయి.

.

జాన్ కీట్స్

31 October 1795 – 23 February 1821

ఇంగ్లీషు కవి

.

John Keats, by William Hilton (died 1839). See...
John Keats, by William Hilton (died 1839). See source website for additional information. This set of images was gathered by User:Dcoetzee from the National Portrait Gallery, London website using a special tool. All images in this batch have been confirmed as author died before 1939 according to the official death date listed by the NPG. (Photo credit: Wikipedia)

.

Minnows
.
How silent comes the water round that bend;
Not the minutest whisper does it send
To the overhanging sallows; blades of grass
Slowly across the chequer’d shadows pass,—
Why, you might read two sonnets, ere they reach
To where the hurrying freshnesses aye preach
A natural sermon o’er their pebbly beds;
Where swarms of minnows show their little heads,
Staying their wavy bodies ‘gainst the streams,
To taste the luxury of sunny beams
Tempered with coolness. How they ever wrestle
With their own sweet delight, and ever nestle
Their silver bellies on the pebbly sand.
If you but scantily hold out the hand,
That very instant not one will remain;
But turn your eye, and they are there again.
The ripples seem right glad to reach those cresses,
And cool themselves among the em’rald tresses;
The while they cool themselves, they freshness give,
And moisture, that the bowery green may live.

.

John Keats

31 October 1795 – 23 February 1821

English Poet

నిశ్శబ్దపు నిట్టూరుపు… జాన్ కీట్స్, ఇంగ్లీషు కవి

ఆ చిన్ని గుట్టమీద  మునివేళ్ళమీద నిలబడ్డాను;


వాతావరణం చల్లబడుతూ  ఆకు అల్లాడకుండా ఉంది. 


సుకుమారమైన మొగ్గలు కించిత్ గర్వంతో


ఒక పక్కకి  తలవాల్చి ఉన్నాయి,


ఒకటీ అరా ఆకులతో సన్నగా మొనదేలిన కొమ్మలు


తొలి వేకువ నిట్టూర్పులలో చిక్కిన వాటి 


నక్షత్రఖచితమైన మకుటాల్ని ఇంకాకోల్పోలేదు. 


మేఘాలు తెల్లగా స్వచ్ఛంగా, అప్పుడే ఉన్నితీసిన గొర్రెలు


ఏటిలో మునకేసివచ్చినంత నిర్మలంగా ఉన్నాయి,


నిశ్శబ్దం విడిచిన గాఢమైన నిట్టూర్పునుంచి వెలువడిన


సడిలేని సవ్వడేదో ఆకులదొంతరలలో  కదలాడింది;


ఎందుకంటే ఆ పచ్చదనంపై విరిసిన అన్ని చాయలలోనూ


పిసరంతైనా కదలికల జాడ ఎక్కడా కనరాలేదు.


.

 

జాన్ కీట్స్   

31 October 1795 – 23 February 1821

ఇంగ్లీషు కవి

 

John Keats, by William Hilton (died 1839). See...
John Keats, by William Hilton (died 1839). See source website for additional information. This set of images was gathered by User:Dcoetzee from the National Portrait Gallery, London website using a special tool. All images in this batch have been confirmed as author died before 1939 according to the official death date listed by the NPG. (Photo credit: Wikipedia)

.

The Sigh of Silence

.

I stood tiptoe upon a little hill;

The air was cooling and so very still,


That the sweet buds which with a modest pride


Pull droopingly, in slanting curve aside,


Their scanty-leaved and finely-tapering stems,


Had not yet lost their starry diadems


Caught from the early sobbing of the morn.


The clouds were pure and white as flocks new-shorn,


And fresh from the clear brook; sweetly they slept


On the blue fields of heaven, and then there crept


A little noiseless noise among the leaves,


Born of the very sigh that silence heaves;


For not the faintest motion could be seen


Of all the shades that slanted o’er the green.


.

John Keats


31 October 1795 – 23 February 1821


English Poet


Poem Courtesy:


http://www.gutenberg.org/files/34237/34237-h/34237-h.htm#Page_45


Golden Numbers: A Book of Verse for Youth


Editor: Kate Douglas Wiggin & Nora Archibald Smith

బంగారుపళ్ళెం… లే హంట్, ఆంగ్ల కవి

Varanasi in 1922, where the Swami spent consid...
Varanasi in 1922, where the Swami spent considerable part of his life (Photo credit: Wikipedia)

.

ఒక సారి కాశీలో దేవాలయప్రాంగణంలో

ఒక అద్భుతమైన బంగారుపళ్ళెం ఆకాశం నుండి పడింది.

దానిమీద ఇలా రాసి ఉంది:

“ఏవరైతే సాటిమనిషిని నిజంగా ప్రేమిమిస్తారో,

వారికి భగవంతుడిస్తున్న కానుక ఇది” అని.

అంతే! అక్కడి అర్చకులు వెంటనే ప్రకటించారు:

“ప్రతిరోజూ మిట్ట మధ్యాహ్నం

దైవం అనుగ్రహించిన ఈ కానుక గ్రహించడానికి ఎవరైతే

అర్హులనుకుంటున్నారో వాళ్ళందరూ సమావేశమవొచ్చు.

వాళ్ళు దయాకనికరాల్ని ప్రదర్శించిన సంఘటనలు

విశదీకరించి అర్హత ఋజువుచేసుకోవచ్చు.”

ఆ వార్త కాంతికన్న వేగంగా నలుమూలలా ప్రాకింది

అప్పటినుండీ తండోపతండాలుగా

కులీనులు, దివానులు, సన్యాసులు, పండితులు, సాధువులు

ఒకరేమిటి, వాళ్ళ సత్కార్యాలకి ప్రసిధ్ధిగన్న

అందరూ రావడం ప్రారంభించేరు.

ప్రతిరోజూ అర్చకులు కొలువుతీరి

కానుక స్వీకరించడానికి హక్కు ప్రకటించిన

ప్రతివారి అర్హతలనూ బేరీజు వేయసాగేరు.

.

ఇలా ఒక సంవత్సరం గడిచిపోయింది.

చివరికి ఎలాగైతేనేం అర్చకులు

అందరి అర్హతలూ నిశితంగా పరీక్షించి

ఒక ఏడాది కాలంలో తన సంపదసర్వస్వం

బీదలకు పంచియిచ్చిన ఒకతనిని యోగ్యుడుగా

నిర్ణయించి బంగారుపళ్ళెం బహూకరించడానికి నిశ్చయించేరు.

అతను ఆనందంతో తబ్బిబ్బవుతూ

ఆ బంగారు పళ్ళాన్ని తీసుకుందికి ముందుకి చెయిజాచేడు.

ఆశ్చర్యం! ఒక్కసారిగా ఆ బంగారు పళ్ళెం

కనికిష్టమైన సీసపు పళ్ళెంగా మారిపోయింది.

అందరూ నిశ్చేష్టులై నిలుచుండిపోయారు.

పాపం! దాన్ని గ్రహించిన దుర్భాగ్యుడు

దాన్ని నేలకు జారవిడవగానే

చిత్రంగా, అది మళ్ళీ బంగారు పళ్ళెంగా మారిపోయింది.

.

మరొక సం వత్సరం పాటు మళ్ళీ అర్చకులు

సమావేశమై అర్హుడిని నిర్ణయించ ప్రయత్నించేరు.

అలా మూడుసార్లు వాళ్లు నిర్ణయించారు.

కానీ, మూడుసార్లూ దైవం తిరస్కరించేడు.

.

చివరకి ఒక సామాన్య రైతు

ఈ బంగారుపళ్ళెం ముచ్చట ఏమాత్రం తెలియనివాడు

దేమునికి తన మొక్కు చెల్లించుకుందికి వచ్చేడు.

శుష్కించిపోయిన బిచ్చగాళ్ళని చూసి

అతని మనసు కనికరంతో ద్రవించింది.

అతనికి ద్వారం దగ్గరనే ఎవరూ పట్టించుకోని

ఒక బీద, రోగిష్టి అంధబిక్షువు కనిపించేడు.

ఆ రైతు అతని సమీపించి

చూపులేని ఆ ముఖం లోకి చూసినపుడు,

చేయిజాచలేక వణుకుతూ మోకరిల్లిన

అతని రెండుచేతులనూ తన చేతుల్లోకి తీసుకుని

“అన్నా, భగవంతుడు దయామయుడు

అన్ని చక్కబడతాయి, ధైర్యంగా ఉండు” అన్నాడు.

అని తను తిన్నగా దేవాలయంలోకి వెళ్ళేడు.

అక్కడ హక్కుదారులందరూ తమ ఘనకార్యాల చిట్టాలు

అర్చకులకు విశదీకరించుకుంటున్నారు.

రైతు కాసేపు అవి విని, అక్కడనుండి వెనుదిరిగి పోయాడు.

కాని, అక్కడ  బంగారుపళ్ళెం పట్టుకున్న అర్చకుడిని

ఇతనిలో ఏదో ఆకర్షించింది.

వెంటనే ఇతనిని వెనక్కి రావలసిందిగా పిలిచేడు.

అర్చకుడు ఎందుకు రమ్మన్నారో తెలియకపోయినా

వినయంగా అతని ఆజ్ఞ శిరసావహిస్తూ

పవిత్రమైన పళ్ళేన్ని తాకడానికి చెయ్యిజాపేడు.

అద్భుతం! అంతకుముందుకంటే మూడురెట్ల కాంతితో

మిలమిలా మెరిసిపోతోంది ఆ బంగారు పళ్ళెం.

అందరూ ఆశ్చర్యపోయారు.

అపుడు ఆ అర్చకుడు ఆనందాశృవులతో ఇలా అన్నాడు:

“వత్సా! భగవంతుని ఈ అనుగ్రహానికి నీవే అర్హుడవు!

సంతోషించు!మనుషులపై నిజమైన ప్రేమ నీకే ఉంది.”

అందరూ తమ ఆమోదాన్ని తెలిపి

ఒకరి వెనుక ఒకరు నిష్క్రమించేరు.

కాని, ఆ రైతు మోకాళ్లపై పడి

తల బంగరు పళ్ళేనికి ఆనిస్తూ దైవాన్నిప్రార్థించేడు.

అతని పై ప్రాభాత కిరణముల వెల్లువలా

భగవంతుని ఆశీస్సులు ప్రసరించేయి.

.

జేమ్స్ లే హంట్

(అక్టోబరు 19, 1784 – ఆగష్టు 28, 1859)

ఆంగ్ల కవీ, రచయితా  వ్యాసకర్తా.

లే హంట్ పేరు వినగానే గుర్తుకొచ్చే కవిత ఏబూ బెన్ ఏడం (Abu Ben Adam). కీట్స్ (John Keats) ని షెల్లీకి (PB Shelly) పరిచయం చేసింది లే హంటే. అతని మిత్ర మండలిలో ఇంకా బైరన్ (George Gordon Lord Byron), విలియం హేజ్లిట్ (William Hazlitt), ఛార్లెస్ లాంబ్ (Charles Lamb), వంటి హేమా హేమీలున్నారు.

.

James Henry Leigh Hunt, by Samuel Laurence (di...
James Henry Leigh Hunt, by Samuel Laurence (died 1884) (Photo credit: Wikipedia)

.

Plate of Gold

.

One day there fell in great Benares’ temple-court

A wondrous plate of gold,

whereon these words were writ;

“To him who loveth best, a gift from Heaven.

Thereat. The priests made proclamation:

“At the midday hour, Each day,

let those assemble who for virtue deem

their right to Heaven’s gift the best;

and we will hear the deeds of mercy done,

and so adjudge.”

The news ran swift as light,

and soon from every quarter came

nobles and munshis, hermits, scholars, holy men,

and all renowned for gracious or for splendid deeds,

meanwhile the priests in solemn council sat and heard

what each had done to merit best the gift of Heaven.

So for a year the claimants came and went.

At last,

after a patient weighing of the worth of all,

the priests bestowed the plate of gold

on one who seemed,

the largest lover of the race –

whose whole estate,

within the year had been parted among the poor.

This man, all trembling with his joy,

advanced to take  the golden plate

when lo! at his finger’s first touch

it changed to basest lead!

All stood aghast;

but when  the hapless claimant

dropt it clanging on the floor,

Heaven’s guerdon was again

transformed to shining gold.

So for another twelve month

sat he priests and judged.

 Thrice they awarded

thrice did Heaven refuse the gift.

Meanwhile a host of poor,

maimed beggars in the street

lay all about the temple gate,

in hope to move  that love whereby

each claimant hoped to win the gift

and well for them it was (if gold be charity),

for every pilgrim to the temple gate praised God.

that love might thus approve itself before the test,

and so coins rained freely in the outstretched hands;

but none of those who gave,

so much as turned to look

into the poor sad eyes of them that begged.

And now  The second year had almost passed,

but still the plate  of gold,

by whomsoever touched was turned to lead.

At length there came a simple peasant

not aware  of that strange contest for the gift of God

to pay  a vow within the temple.

As he passed along  the line of shrivelled beggars,

all his soul was moved  within him to sweet pity,

and the tears well up  and trembled in his eyes.

Now by the temple gate there lay a poor,

sore creature, blind, and shunned by all;

but when the peasant came,

and saw the sightless face and trembling,

maimed hands he could not pass, but knelt,

and took both palms in his, and softly said:

“O thou,  my brother! bear the trouble bravely.

God is good.”

Then he arose and walked straightway across the court,

and entered where they wrangled of their deeds of love

before the priests.

A while he listened sadly; then had turned away;

but something moved the priest who held

the plate of gold to beckon to the peasant.

So  he came, not understanding and obeyed,

and stretched  his hand and took the sacred vessel.

Lo! it shone  with thrice its former lustre,

and amazed them all!

“Son”, cried the priest,

“rejoice, the gift of God is thine. Thou lovest best!”

And all made answer, “It is well.”

And, one by one, departed.

But the peasant knelt and prayed,

bowing his head above the golden plate;

while o’er his soul like morning

streamed the love of God.

.

James Leigh Hunt

(October 19, 1784 – August 28, 1859)

ఒక గుక్కెడు సూర్యరశ్మి … జాన్ కీట్స్

John Keats, by William Hilton (died 1839). See...
John Keats, by William Hilton (died 1839). See source website for additional information. This set of images was gathered by User:Dcoetzee from the National Portrait Gallery, London website using a special tool. All images in this batch have been confirmed as author died before 1939 according to the official death date listed by the NPG. (Photo credit: Wikipedia)

[కీట్స్ కవితలని అర్థం చేసుకోవడం ఎప్పుడూ సవాలే. ఎందుకంటే అతని ప్రతీకలు అన్ని రకాల అన్వయాలకి అనువుగా ఉంటాయి. కొందరు దీన్ని లౌకిక ప్రేమకు అన్వయించిచెబితే, మరికొందరు తాగుబోతు తనానికి అన్వయించేరు. కొందరు క్రిస్టియానిటీకి అన్వయించి చెప్పేరు.
ఇది కీట్స్ క్షయవ్యాధితో బాధపడుతున్నప్పుడు వ్రాసిన కవిత. చిత్రంగా ఇందులో భారతీయ ఆధ్యాత్మిక చింతనకు సంభంధించిన పదాలూ, విషయాలూ, అచ్చం అలాగే కాకపోయినా, కొన్ని ద్యోతకమవుతాయి. ఉదాహరణకి సూర్యమడలంలోనుండి ఆత్మ ప్రయాణించడం. నామలింగానుశాసనంలో సూర్యమండలానికి ఇచ్చిన పేర్లలో “పోరనీల్గెడు మొనగాండ్రు పోవుదారి” అని ఉంది. అంటే, యుధ్ధంలో మరణించినవారు  సూర్యమండలాన్ని భేదించుకుని పోతారుట. దీన్నే తెనాలి రామలింగడు పెద్దనగారి “శరసంధానబలక్షమాది వివిధైశ్వర్యంబులన్ గల్గి” అన్న పద్యాన్ని ఆక్షేపించినపుడు,  చమత్కారంగా చెప్పిన”కలనన్తావక ఖడ్గ ఖండిత రిపు క్ష్మాభర్త మార్తాండమండలభేదంబొనరించి ఏగునెడ” అన్న పద్యంలో  గమనించవచ్చు. భగవంతుడిని God of song అని అనడం కూడా అలాంటిదే.
అతనికి అన్ని మత్తుపానీయాలకంటె మత్తెక్కించేది ప్రకృతిలో లీనమవడం (భౌతికంగానూ, భావుకతలోనూ); ఈ సృష్టి మన మానసిక స్థితిని బట్టి ఒకసారి ఎంత మనోహరంగా కనపడుతుందో, మరొకసారి అంత భీతావహంగానూ కనపడుతుంది.ఈ విశ్వవిలీనగానాన్ని ఆలపించే అధినాధుడితో కవి మొరపెట్టుకుంటున్నాడు… తన ఏకాంతసమయం నిర్వికారంగా గడిచేట్టు ఉండాలనీ …  లౌకికార్థంలో నిర్వికారంగా అంటే ఏ రకమైన ప్రలోభాలకీ లోనవకుండా అని అర్థం; ఆధ్యాత్మికార్థంలో మరణానంతరజీవితం తీరని కోరికల వేదనతో ఆత్మ అసంతృప్తిగా ఉండకుండ అని.]

.

ఇక్కడనుండి ఈ ఫ్రెంచి, పోర్చుగీసు, జర్మను,
ఆఫ్రికా మద్యాలూ, సారాయిలూ తీసుకుపొండి.
నా ఆనందానికి ఇలాంటి మరీ చవకబారువి పనికి రావు.
వాటిని మించిన పానీయం …
తేటైనదీ, స్వఛ్చమైనదీ ఉంది…

అబ్బే ఇంత చిన్న మధుపాత్ర లాభం లేదు.  
నా మధువు వేసవి అంతా పొంగిపొరలుతుంది.
ఆకాశమే నా మధు కలశం.
నేను నా కంటితో ఎంతగా తాగుతానంటే
నాకే తెలియని వివశత్వంతో నా తల తూగేదాకా

కనుక దేవదూతలారా, నాతో రండి, నన్ననుసరించండి
అదిగో ఆ కొండమీది పచ్చికతిన్నెల్లో
మనసుతీరా ఈ స్వర్ణకాంతిని తాగుదాం…  
ఆ సూర్యుని మహిమతో, అనుగ్రహంతో
మన మనసులు పెనవేసుకునేదాకా.

 ఓ ఖగోళప్రభూ! దిశాంత చక్రవర్తీ!
నా ఆత్మ నీ వైపు పయనిస్తుంటే,
ఈ శరీరం మాత్రం భూపతనమౌతోంది.
ఇది కష్టమైన పని, భయంకరమైన ఎడబాటు  
ఇది లౌకికమైన భయాలతో నింపడానికి,
లోతుతెలియని అఖాతాన్ని మిగులుస్తుంది.
అవును, ఆత్మ ఊర్థ్వలోకాలలోకి ఎగిరిపోయిన తర్వాత,  
అనంత వాయువుల్లో దాని ప్రయాణాన్ని
భయంతో, ఆశ్చర్యంతో తిలకిస్తుంటాం…
గెద్ద గోళ్ళలో చిక్కుకున్న తన పసి బిడ్డని
ఆర్తితో తిలకించే తల్లికోడిలా!
ఇది మతి పోగొట్టదూ?

గానమోహనా! నేనెంతమాత్రమూ తట్టుకోలేని
దృశ్యపరంపర వెంట నను కొనిపోతున్నావు…
ఒక్క క్షణం నీ తోనూ, ఆ రుద్రవీణతోనూ
ప్రశాంతంగా ఆధ్యాత్మిక చింతన జరపనీ!

నా ఏకాంత సమయాలను నిర్వికారంగా గడపనీ.
నీ పొదరిళ్ళను భయరహితముగా దర్శించనీ!

.

జాన్ కీట్స్

.

A Draught of Sunshine

.

Hence Burgundy, Claret, and Port,
Away with old Hock and madeira,
Too earthly ye are for my sport;
There’s a beverage brighter and clearer.
Instead of a pitiful rummer,
My wine overbrims a whole summer;
My bowl is the sky,
And I drink at my eye,
Till I feel in the brain
A Delphian pain –
Then follow, my Caius! then follow:
On the green of the hill
We will drink our fill
Of golden sunshine,
Till our brains intertwine
With the glory and grace of Apollo!
God of the Meridian,
And of the East and West,
To thee my soul is flown,
And my body is earthward press’d. –
It is an awful mission,
A terrible division;
And leaves a gulph austere
To be fill’d with worldly fear.
Aye, when the soul is fled
To high above our head,
Affrighted do we gaze
After its airy maze,
As doth a mother wild,
When her young infant child
Is in an eagle’s claws –
And is not this the cause
Of madness? – God of Song,
Thou bearest me along
Through sights I scarce can bear:
O let me, let me share
With the hot lyre and thee,
The staid Philosophy.
Temper my lonely hours,
And let me see thy bowers
More unalarm’d!

.

(Feb 1818)

John Keats

(31 October 1795 – 23 February 1821)

మిడత – కీచురాయి … జాన్ కీట్స్

వర్డ్స్ వర్త్ అతన్ని తీసిపారేసినా, అతని Endymionకి వచ్చిన కువిమర్శకి తట్టుకోలేక Here lies one whose name is writ in water అన్న మాటలు పేరులేని తన స్మృతిఫలకం మీద రాయమని చెప్పినా, తర్వాతితరం కవులు, ముఖ్యంగా  లే హంట్ (Leigh Hunt), మాత్యూ ఆర్నాల్డ్ (Mathew Arnold) వంటి వాళ్ళు అతని కవిత్వ ప్రతిభ గుర్తించడమే గాక, రెండు  దశాబ్దాలు తిరగకముందే, రొమాంటిక్ మూవ్ మెంట్ కి ఆద్యులుగా పేరువహించిన వర్డ్స్ వర్త్, కోలరిడ్జ్ ల కంటె ఎక్కువ పేరుప్రతిష్టలతో పాటు, కొన్ని వేలమంది అనుయాయుల్ని సంపాదించుకోగలిగేడు కీట్స్. ప్రకృతి వర్ణనలో అతను మిగతాకవులలో తలమానికంగా నిలిచేడు. షెల్లీ తన Adonais కవితతో అతన్ని అమరుణ్ణిచేశాడు.

ప్రకృతికి పులకరించిపోయే కీట్స్ తన వైయక్తిక అనుభవాలనుండి సార్వజనీనకమైన అనుభూతిని రాయడంలో దిట్ట. బహుశా అది గ్రీకు సంప్రదాయం నుండితీసుకుని ఉండవచ్చు. అతనికి కవిత్వమూ, అందమూ, జీవితమూ వేరు కావు. అతని జీవితములో కళా కవిత్వమూ పెనవేసుకుపోయాయి. అతనికి సత్య, శివ, సుందరాల మధ్య అబేధం కనిపించింది.  అతని ఇంద్రియాలకి ప్రకృతిలోని అన్ని వస్తువులలో సౌందర్యాన్నిదర్శించగల ఒక అతీత శక్తి ఉందనిపిస్తుంది. “ఈ ధరణి కవిత్వసరణి ఎన్నడూ ముగియదు (The poetry of the world is never dead)” అన్న ఈ కవితలో, తన అనుభవంలోనుండి ఒక అందమైన చిత్రీకరణ చేశాడు. అతని దృష్టిలో కవిత్వం అంటే ప్రకృతి సౌందర్యానికి కవిమనసులో కలిగే ప్రతిస్పందన. సౌందర్యము మూర్తీభవించిన ఈ ప్రకృతి  శాశ్వతమైనది గనుక, కవిత్వం కూడా ప్రకృతి ఉన్నంతకాలం శాశ్వతమని అతని సూత్రీకరణ.

.

ఈ ధరణి కవిత్వ సరణి ఎన్నడూ ముగియదు
వేసవి వేడిమికి వడదెబ్బ తిన్న పక్షులు చెట్టు నీడన దాగి
సేదదీరుతుంటే, ఒక గొంతు కంచె నుండి కంచె దాటుతూనూ
అప్పుడే కోసిన పచ్చికమైదానాలనుండీ వినిపిస్తుంది.

ఆ గొంతు ఒక మిడతది… వేసవి వైభవానికి పులకించి
ఇంతకుముందెన్నడూ ఎరుగని ఉత్సాహంతో వేసే ఉరకలవి.
అది తన త్రుళ్ళింతలకు అలసిపోయినపుడు
ఏ రమ్యమైన కలుపుమొక్క నీడనో విశ్రాంతి తీసుకుంటుంది.

ఈ ధరణి కవిత్వ సరణికెన్నడూ ముగింపు ఉండదు;  
ఒక ఏకాంత శీతకాలపు సాయంత్రాన, బయట
గడ్డకట్టించే చలి నిశ్శబ్దాన్ని ఏలుతున్నప్పుడు

లోపల వేడిమితో పెరిగే మూడరుపుల కీచురాయి సంగీతం
సగం నిద్రలో జోగుతున్న వ్యక్తికి,  అది ఎక్కడో
గరికనిండిన కొండలలోంచివచ్చే మిడత గొంతులా వినిపిస్తుంది

.

(గమనిక: శీతకాలం లో పాశ్చాత్యులు Room heaters వాడతారు. కనుక బయటనున్న చలి కీచురాయిని లోపలికి తరిమితే, గదిలోని వెచ్చదనం దానికి ఉత్సాహం కలిగించింది.

మలేసియా విజ్ఞాన సర్వస్వము ప్రకారం, చాలా దేశాల్లో మిడతలకీ, కీచురాళ్ళకీ అవి చేసే పంటనష్టానికి భయపడితే, మలేసియాలో మాత్రం అవిచేసే అనుకరణకీ సంగీతానికి పేరుపడ్డాయిట.)

.

Image Courtesy: http://upload.wikimedia.org

జాన్ కీట్స్

.

On the Grasshopper and Cricket

.

The poetry of earth is never dead:

When all the birds are faint with the hot sun,

And hide in cooling trees, a voice will run

From hedge to hedge about the new-mown mead;

That is the Grasshopper’s—he takes the lead

In summer luxury,—he has never done

With his delights; for when tired out with fun,

He rests at ease beneath some pleasant weed.

The poetry of earth is ceasing never:

On a lone winter evening, when the frost

Has wrought a silence, from the there shrills

The Cricket’s song, in warmth increasing ever,

And seems to one, in drowsiness half lost,

The Grasshopper’s among some grassy hills.

.

John Keats.

%d bloggers like this: