అనువాదలహరి

పిచ్చికుక్కపై స్మృతిగీతం… ఆలివర్ గోల్డ్ స్మిత్, ఐరిష్ కవి

సదయులారా! సహృదయులారా!

నా కథని ఒకసారి ఆలకించండి!

ఇందులో మీకు కొత్తదనం కనిపించకపోతే

మిమ్మల్ని ఎక్కువసేపు నిలబెట్టదు.

అనగనగా ఇస్లింగ్టన్ అనే ఊరిలో

ప్రపంచమంతటా కీర్తిగణించిన,

ప్రార్థనచెయ్యడంలో అతన్ని మించినవాడు

లేడనిపించుకున్న ఒక భక్తుడుండేవాడు.

శత్రువునైనా, స్నేహితుడినైనా సమదృష్టితో చూసి

సాంత్వననీయగల కరుణార్ద్ర హృదయుడాతడు

అతనికి వస్త్రధారణపై మమకారం లేక

ఎప్పుడూ దిగంబరిగానే తిరిగే వాడు.

అన్ని ఊళ్ళలో ఉన్నట్టే ఆ ఊరిలోకూడా,

ఒకానొక కుక్క ఉండేది,

అక్కడ మేలుజాతి వేటకుక్కనుండి, సంకరజాతి,

ఊరకుక్కల వరకు అన్నిరకాలూ ఉన్నాయి.

మొదట్లో ఆ వ్యక్తీ, ఈ కుక్కా స్నేహంగా ఉండేవారు

కానీ ఎందుకో కోపం వచ్చి స్నేహం చెడింది.

అంతే, దాని ప్రతాపం చూపించడానికి,

పిచ్చెత్తినట్టు ఒకసారి అతన్ని బాగా కరిచేసింది.

అయ్యో అంటూ చుట్టుపక్కల వీధులవాళ్ళు

ఆశ్చర్యంతో, పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చారు

ఈ కుక్కకి నిజంగా పిచ్చెక్కిందనీ, లేకపోతే

అంతమంచి మనిషిని కరుస్తుందా అని కొందరన్నారు.

దేముడిని నమ్మిన ఏ వ్యక్తి కంటికైనా

ఆ గాయం తీవ్రమైనదని తెలుస్తూనే ఉంది.

కొందరు ఆ కుక్క నిజంగా పిచ్చిదని నిర్థారిస్తే

ఆ మనిషి ఇక బతకడని మరికొందరు నిర్థారించేరు.

కాని, కొద్దిరోజుల్లోనే ఒక వింత జరిగి

ఆ ధూర్తులు చెప్పినదంతా అబద్ధమని తేల్చింది.

ఆ మనిషి కుక్కకాటునుండి బయట పడ్డాడు

కానీ, పాపం, చచ్చిపోయింది మాత్రం ఆ కుక్కే!

.

(వికార్ ఆఫ్ వేక్ ఫీల్డ్ అన్న నవలనుండి)

ఆలివర్ గోల్డ్ స్మిత్

ఐరిష్ కవి, నవలాకారుడు, నాటక కర్తా.

Image Courtesy: http://upload.wikimedia.org

.

An Elegy on the Death of a Mad Dog

.

Good people all, of every sort,

Give ear unto my song;

And if you find it wondrous short,

It cannot hold you long.

In Islington there was a man,

Of whom the world might say,

That still a godly race he ran

Whene’er he went to pray.

A kind and gentle heart he had,

To comfort his friends and foes;

The naked everyday he clad,

When he put on his clothes.

And in that town a dog was found,

As many dogs there be,

Both mongrel, puppy, whelp, and hound,

And curs of low degree.

This dog and man at first were friends,

But when a pique began,

The dog, to gain his private ends,

Went mad, and bit the man.

Around from all the neighbouring streets

The wondering neighbours ran,

And swore the dog had lost its wits,

To bite so good a man.

The wound it seem’d both sore and sad

To every Christian eye:

And while they swore the dog was mad,

They swore the man would die.

But soon a wonder came to light,

That show’d the rogues they lied,

The man recover’d of the bite,

The dog it was that died.

.

(From The Vicar of Wakefield)

Oliver Goldsmith

(10 November 1728 – 4 April 1774)

Irish Novelist, Playwright and Poet

Poem Courtesy:

https://archive.org/details/childrensgarlan01unkngoog/page/n263

మన వారసత్వం… జోసెఫ్ ప్లంకెట్, ఐరిష్ కవి

రాజ సంతతికి అనూచానంగా వస్తున్న వారసత్వం:

తొలి రాజవీరుల పిల్లలూ, వాళ్ళ పిల్లల పిల్లలూ

ఘనకార్యాలు సాధించడం ద్వారానూ, గొప్పవస్తువులు

నిర్మించడం ద్వారానూ వాళ్ళ కలలను నిజం చేసారు.

పోరాటాలు ఏసిన ఆ చేతులు, పురాతన విషాదాంత

నాటకాలలో చిరస్థాయిగా నిలిచిన గుండెకోతలు

సూర్యచంద్రులున్నంతకాలం కొనసాగిస్తూనే ఉన్నాయి

వాళ్ళ వారసుల తలలు అధికారానికి తలవంచవు.

వాళ్ల చేతులు ఇప్పటికీ, వాళ్ళ తాతముత్తాతల

అస్థికలను దాచిన ఈ మట్టిని పరిరక్షిస్తూనే ఉన్నాయి.

తమ ప్రజల భవిషత్తు కోసం వాళ్ళ ధర్మాగ్రహం

అగ్నిపర్వతంలా ఎప్పుడూ లోలోపల రగులుతూనే ఉంది.

ఆ వైరిఖడ్గమూ వాళ్ళ కన్నీళ్ళనూ,

రక్తాన్నీ బహుమానంగా గెలుచుకో లేదు.

ప్రశాంతజీవితాకాంక్షతో సిగ్గువిడిచి

ఈ వారసత్వాన్ని ఎవరూ వదులుకోరు.

.

జోసెఫ్ మేరీ ప్లంకెట్

21 November 1887 – 4 May 1916

ఐరిష్ జాతీయవాద కవి

కుతూహలం రేకెత్తించే ఇతని జీవిత విశేషాలు ఇక్కడ.

.

.

Our Heritage

.

This heritage to the race of kings:

Their children and their children’s seed,

Have wrought their prophecies in deed

Of terrible and splendid things.

The hands that fought, the hearts that broke

In old immortal tragedies,

These have not failed beneath the skies:

Their children’s heads refuse the yoke.

And still their hands shall guard the sod

That holds their fathers’ funeral urn;

Still shall their hearts volcanic burn

With anger of the sons of God.

No alien sword shall earn as wage

The entail of their blood and tears.

No shameful price for peaceful years

Shall ever part this heritage.

.

Joseph Mary Plunkett.

21 November 1887 – 4 May 1916

Irish Nationalist Poet 

Poem Courtesy:  https://archive.org/details/poetry01assogoog/page/n294

 

కొడుక్కి ఆశీస్సులతో… థామస్ మెక్డొనా, ఐరిష్ కవి

భగవంతుడు నీకు సందేహించనవసరంలేని

బలాన్నీ, స్పష్టంగా దర్శించగల శక్తినీ ఇచ్చుగాక.

పోరాటాలెప్పుడూ ఒక లక్ష్యంకోసమే

స్వాతంత్య్రంకోసం చేసే పోరాటం సుదీర్ఘం,

అది నువ్వు నీ ఆగ్రహం, పోరాటంద్వారా సాధించడమే

నా జీవితానికి కొనసాగింపు.

కానీ, సెయింట్ సిసీలియా విందురోజున

పుట్టిన నీవంటి బుజ్జి పాపాయికి

నే నిపుడు నీ వయసుకి తగిన రీతిలో

లౌకిక ఆనందాలు కలగాలని ఆలపించాలి.

అతి సాధారణమైనవి: నీ బాల్యం, నీ కౌమారం

ఏ ఒడిదుడుకులూ లేకుండా ధైర్యంతో

అమాయకత్వంతో, సత్యసంధతతో సాగాలని.

ఇంత పిన్న వయసులో ఉన్న నీకు

మనసా, వాచా, కర్మణా సిద్ధించుగాక.

.

థామస్ మెక్డొనా

1 February 1878 – 3 May 1916

ఐరిష్ కవి

 

 

Wishes for my Son

(Addressed to his first child Donnachd born in 1912)

.

God to you may give the sight

And the clear undoubting strength

Wars to knit for single right,

Freedom’s war to knit at length,

And to win, through wrath and strife

To the sequel of my life.

But for you, so small and young,

Born on St. Cecilia’s Day,

I in more harmonious song

Now for nearer joys should pray-

Simple joys: the natural growth

Of your childhood and your youth,

Courage, innocence and truth:

These for you, so small and young

In your hand and heart and tongue.

.

Thomas MacDonagh

1 February 1878 – 3 May 1916

Irish Poet

Poem Courtesy:

https://archive.org/details/poetry01assogoog/page/n294

 

ఒక పల్లవి… పెడ్రైక్ పియర్స్, ఐరిష్ కవి

నా తలపున ఒక పల్లవి మెరిసింది

మహరాజుకీ, సైనికునికీ

నా ప్రేయసికొక పల్లవి రాసాను

రాజులకే రాజు, చిరకాలపు మృత్యువుకి.

ఓ మిత్తీ! నీ మృత్తికాగృహపు చీకటి నల్లదనపుజిగి

పట్టపగటి వెలుతురుకంటే ప్రకాశవంతంగా ఉంది.

నీ ఇంటి స్తబ్దత, అనంతమైన నీరవత

పావురాల సంగీతంకంటే ఇంపుగా ఉంది.

.

పెడ్రైక్ పియర్స్

(10 November 1879 – 3 May 1916)

ఐరిష్ కవి,

గేలిక్ నుండి అనువాదం: జోసెఫ్ కాంప్ బెల్

A Rann

.

A rann* I made in my heart

For the knight, for the king,

A rann I made for my love,

For the king of kings, for old Death.

Brighter to me than the light of the day

The darkness of your clay-black house;

Sweeter to me than the music of doves

The quiet of your house, and its everlasting silence.

.

Padraic Pearse (aka Patrick Pearse)

(10 November 1879 – 3 May 1916)

Irish Poet

Tr. From Gaelic: Joseph Campbell

Note:1  *Rann: Irish word for a Stanza especially of a song.

Note 2: The Title is mine not the Poet’s.  Reason: The poem was quoted without title.

Poem Courtesy: Artcle appearing in Poetry- A Magazine of Verse, ed. Harriet Monroe, August 1916 

https://archive.org/details/poetry01assogoog/page/n294 

కారు నడిమి శలవులు… సీమస్ హీనీ, ఐరిష్ కవి

ఈ కవిత శీర్షిక చిత్రంగా పెట్టాడు కవి. అందుకని దానిని తెలుగులో అనువదించడానికి

కొంతశ్రమపడవలసి వచ్చింది. Mid-term Break ని అన్నదాన్ని ఎన్నికలవిషయంలో

చెప్పినట్టు, మధ్యంతర శలవులు అనడం నాకు నచ్చలేదు, కారణం రెండింటి మధ్య ఉన్న

మౌలికమైన తేడా.

కారు అన్నపదానికి అర్థం ఒక ఋతువు (నవకారు: వసంతం, వానకారు: వర్షాకాలం ఇలా) కొంత

నిర్ణీత వ్యవధి… అన్న అర్థాలున్నాయి. అందుకని Term అన్నపదానికి కారు అన్నది

సరిపోయినట్టు అనిపించింది. 

.

కళాశాల ఆసుపత్రిలో కూచుని పగలల్లా
కారు నడిమి శలవులు సూచిస్తూ మోగే గంటల్ని లెక్కపెట్టాను.
మధ్యాహ్నం రెండుగంటలకి పక్కింటివాళ్ళు ఇంటికి తీసుకువచ్చారు.

వసారాలో, ఏడుస్తూ నాన్న ఎదురయ్యాడు…
ఏ చావునైనా ధైర్యంగా తీసుకోగల మనిషి ఆయన.
జిమ్ ఈవాన్స్ “ఇది తట్టుకోలేని దెబ్బ” అని ఓదారుస్తున్నాడు.

నన్నుచూడగానే, పసివాడు నవ్వుతూ, కేరుతూ
తోపుడుబండి ఊగించాడు, పెద్దవాళ్ళందరూ నాకోసం
నిలుచుని ఎదురుచూస్తూ, నా క్షేమానికి అభినందిస్తూనే

జరిగినప్రమాదానికి విచారం ప్రకటిస్తుంటే సిగ్గేసింది.
ఇంటికి నేనే పెద్దవాణ్ణనీ, దూరంగా కళాశాలలో ఉంటున్నాననీ,
తెలియనివాళ్ళకి గుసగుసలు చెబుతున్నాయి. అమ్మ నా చెయ్యి

తన చేతిలోకి తీసుకుని, కన్నీరెండిన బాధతో నిట్టూరుస్తోంది.
పదిగంటలవుతుంటే, ఒంటినిండా కట్లుకట్టిన శవాన్ని
ఏంబులెన్సులో నర్సులు తీసుకుని వచ్చారు.

మర్నాడు ఉదయం శవాన్నుంచిన మేడమీది గదిలోకి వెళ్ళాను.
ఉపశమనవాక్యాల్లా మంచూ, కొవ్వొత్తులూ బొట్లుగా పక్కని తడుపుతున్నాయి.
ఈ ఆరు వారాల్లో మొదటిసారిగా చూస్తున్నాను వాడిని. బాగా రక్తం కారి ఉంటుంది.

ఎడమ కణతదగ్గర నల్లమందంత గాయపుమచ్చ
మంచం మీద పడుక్కున్నట్టు నాలుగడుగుల పెట్టెలో పడుక్కున్నాడు
ఎక్కడా పెద్ద దెబ్బలు లేవు, ఖచ్చితంగా బంపరు తగిలేసి ఉంటుంది.

నాలుగు అడుగుల పెట్టె, ఏడాదికి ఒక అడుగు అని కొలిచినట్టు.
.

సీమస్ హీనీ

13 April 1939 – 30 August 2013  

ఐరిష్ కవి

.

Seamus Heaney

Photo Courtesy: Wikipedia

.

Mid-Term Break

.

I sat all morning in the college sick bay

Counting bells knelling classes to a close.

At two o’clock our neighbors drove me home.

In the porch I met my father crying–

He had always taken funerals in his stride–

And Big Jim Evans saying it was a hard blow.

The baby cooed and laughed and rocked the pram

When I came in, and I was embarrassed

By old men standing up to shake my hand

And tell me they were “sorry for my trouble,”

Whispers informed strangers I was the eldest,

Away at school, as my mother held my hand

In hers and coughed out angry tearless sighs.

At ten o’clock the ambulance arrived

With the corpse, stanched and bandaged by the nurses.

Next morning I went up into the room. Snowdrops

And candles soothed the bedside; I saw him

For the first time in six weeks. Paler now,

Wearing a poppy bruise on his left temple,

He lay in the four foot box as in his cot.

No gaudy scars, the bumper knocked him clear.

A four foot box, a foot for every year.

.

Seamus Heaney

13 April 1939 – 30 August 2013  

Irish Poet, Playwright and Translator.

Poem Courtesy:

http://famouspoetsandpoems.com/poets/seamus_heaney/poems/12698

పోగొట్టుకున్న నేల… ఈవన్ బోలాండ్, సమకాలీన ఐరిష్ కవయిత్రి

.

నా కిద్దరు ఆడపిల్లలున్నారు.
నేను ఈ జన్మకి కోరుకున్నది ఆ ఇద్దరినే.
బహుశా నేను అంతకుమించి కోరుకోలేదేమో! .

హాఁ! నేను చారెడు జాగా కూడా కోరుకున్నాను:
ఎప్పుడూ ఎవరిపని వారు చేసుకోగలిగే వాతావరణమున్న దీవి,
చుట్టూ కొండలమధ్య ఒక నగరం, ఒక జీవ నది … ఉన్న చోట.

ఆ నేల నాదని చెప్పుకోగలగాలి. నా స్వంతం.
అక్షరాలా నా తాత్పర్యం అదే.

వాళ్ళు పెద్దవాళ్ళయిపోయి దూరాభారాన ఉన్నారు.

ఇప్పుడు జ్ఞాపకాలే
వలస పోతున్నాయి.
ఆ తావుల్లో ప్రకృతి అంత సహజంగా
కపటమైన ప్రేమ కనిపిస్తుంది.

పిల్లల కళ్లల్లో ప్రతిఫలించవలసిన
రంగురంగుల కొండలూ కోనలూ
పిల్లలు దూరమవడంతో, క్షితిజరేఖలైపోయాయి.

రాత్రి
కళ్లు బరువెక్కి మగతనిద్రలోకి జారుతున్న వేళల్లో

నేను “డబ్లిన్” అఖాతపు తీరాన్ని కలగంటాను,
విశాలమైన కొండప్రదేశాన్నీ, నల్లసానపురాతి వాడరేవునీ చూస్తాను.

నే నూహించుకుంటాను…
సందెచీకటివేళ పడవమీద నిష్క్రమిస్తూ ఆ రోజు
నా పిల్లలు ఈ దృశ్యాల్ని చూసి ఇలాగే అనుకుని ఉంటారా అని.

వాళ్ళు విడిచిపెడుతున్న ప్రతి వస్తువుమీదా
నీడలు ముసురుకుంటుంటే,
వాళ్లు వీటిని కలకాలం గుర్తుపెట్టుకుంటారా? అని

రేవు ఒడ్డున నిలబడినట్టు ఊహించుకుని
పడవ రెయిలింగ్ మీద చివరి చేతిజాడ కనిపించేదాకా నిరీక్షిస్తాను.

తర్వాత నన్ను నేను
నీటి అడుగున అధోలోకంలో ఊహించుకుంటాను,
చీకటి చాలా త్వరగా కమ్ముకొస్తూంటుంది…
ఆ నేలనుపోగొట్టుకున్న మనుషుల చిఠ్ఠా చదువుతూ…
.

ఈవన్ బోలాండ్

జననం 1944

ఐరిష్ కవయిత్రి

.

.

The Lost Land

I have two daughters.

They are all I ever wanted from the earth.

Or almost all.

I also wanted one piece of ground:

One city trapped by hills. One urban river.

An island in its element.

…….

text deleted intentionally for copyright reasons

……..

shadows falling

on everything they had to leave?

And would love forever?

And then

I imagine myself

at the landward rail of that boat

searching for the last sight of a hand.

I see myself

on the underworld side of that water,

the darkness coming in fast, saying

all the names I know for a lost land:

.

EAVAN BOLAND

Born 1944

Irish Poetess

Read the complete poem here:

https://www.poetryfoundation.org/poems/50003/the-lost-land

మరో ట్రాయ్ ఎక్కడుంది? … విలియం బట్లర్ యేట్స్, ఐరిష్ కవి

Maud Gonne

Picture Courtesy: Wikipedia

ఇది యేట్స్ తన ప్రియురాలు, ఐరిష్ నటి, విప్లవకారిణి Maud Gonne మీద వ్రాసిన కవిత. ఇక్కడ ఒక చారిత్రక సత్యాన్ని తీసుకుని (హెలెన్ కోసం ట్రాయ్ పట్టణం దహించబడడం), ఒక విలక్షణమైన ప్రతిపాదన చేస్తున్నాడు: అందం నిప్పులాంటిది. అది ఇతరులనైనా దహిస్తుంది. తనని తానైనా దహించుకుంటుంది. “యేట్స్ ప్రేయసి Maud Gonne కోసం ఇప్పుడెవరూ యుద్ధం చెయ్యడం లేదు గనుక (ఇది అతని ఊహ మాత్రమే), ఆమె తన లక్ష్యంకోసం తనని తాను దహించుకుంటోంది” అని అతని భావం .

.

నా జీవితాన్ని దుఃఖభాజనము చేసిందని ఆమెని ఎందుకు నిందించాలి,

ఈమధ్య ఏమీ ఎరుగని అమాయకులైన యువకులకు

ప్రభుత్వానికి వ్యతిరేకంగా వీధుల్లో గొడవలుచేసేవాళ్లలా కాకుండా

అత్యంతహింసాత్మకమైన మార్గాలను బోధిస్తోందని ఎందుకు అనాలి …

వాళ్ళకి కోరికున్నంత గాఢంగా ధైర్యంకూడా ఉన్నప్పుడు?

సారించడానికి సిద్ధంగా ఉన్న నారి లాంటి ఆమె అందమూ,

ఈ రోజుల్లో అటువంటిది అంత సహజమైన విషయం కాదు,

రాజీలేని తీవ్రత, ఏకాగ్రత, తిరుగులేని నిశ్చయమూ,

ఉదాత్తమైన వ్యక్తిత్వం నిప్పంత నిర్మలంగా ఉంచిన

ఆమె మనసుకి, ఏది ప్రశాంతతని అందివ్వగలదు?

ఏమీ, ఆమె ఆమె అయిన తర్వాత, అంతకంటే ఏం చేస్తుంది?

తగలబెట్టడానికి మరో ట్రాయ్ ఎక్కడుంది?
.

విలియం బట్లర్ యేట్స్

(13 June 1865 – 28 January 1939)

ఐరిష్ కవి.

.

Why should I blame her that she filled my days

With misery, or that she would of late

Have taught to ignorant men most violent ways,

Or hurled the little streets upon the great,

Had they but courage equal to desire?

What could have made her peaceful with a mind

That nobleness made simple as a fire,

With beauty like a tightened bow, a kind

That is not natural in an age like this,

Being high and solitary and most stern?

Why, what could she have done, being what she is?

Was there another Troy for her to burn?

.

WB Yeats  

(13 June 1865 – 28 January 1939)

Irish Poet

(The Poem was  published in 1921 in the collection Green Helmet and Other Poems.)

Poem Courtesy: https://www.poetryfoundation.org/poems/49772/no-second-troy

 

మరణాన్ని ముందే పసిగట్టిన ఐరిష్ వైమానిక సైనికుడు … విలియమ్ బట్లర్ యేట్స్, ఐరిష్ కవి

నాకు తెలుసు ఆ మేఘాల్లో ఎక్కడో

నేను మృత్యువుని కలుసుకుంటానని;

నేను యుద్ధం చేస్తున్నవారిపట్ల ద్వేషమూ లేదు,

నేను పరిరక్షిస్తున్న వారి పట్ల నాకు ప్రేమా లేదు;

నా జన్మభూమి కిల్టార్టన్ క్రాస్

నా ప్రజలు కిల్టార్టన్ కి చెందిన నిరుపేదలు,

యుద్ధం ముగిసేక వాళ్ళకి కొత్తగా వచ్చే నష్టమూ లేదు

వాళ్ళ జీవితాలు మునపటికంటే ఆనందంగా ఉండేదీ లేదు.

ఏ చట్టమూ, ఏ కర్తవ్యమూ, నన్ను పోరాడమనలేదు,

ఏ రాజకీయ నాయకులూ, ప్రజల జేజేలూ ప్రేరేపించలేదు

కేవలం ఆనందంలో వచ్చిన క్షణికావేశం

నన్నీ మేఘాల్లోకి విధ్వంసానికి పురికొల్పింది;

నేను అన్నీ బేరీజు వేసుకున్నాను, మనసులో గణించాను,

ఇక రానున్న రోజులన్నీ నిరర్ధకంగా బ్రతకాలి,

గడిచిన రోజులన్నీ నిరర్ధకంగానే గడిచిపోయాయి.

కనుక ఈ జీవితానికి నికర బాకీ, ఈ మృత్యువే.

.

విలియమ్ బట్లర్ యేట్స్

(13 June 1865 – 28 January 1939)

ఐరిష్ కవి

W B Yeats

13 June 1865 – 28 January 1939

Irish Poet

An Irish Airman Foresees His Death

.

I know that I shall meet my fate

Somewhere among the clouds above;

Those that I fight I do not hate,

Those that I guard I do not love;

My country is Kiltartan Cross,

My countrymen Kiltartan’s poor,

No likely end could bring them loss

Or leave them happier than before.

Nor law, nor duty bade me fight,

Nor public men, nor cheering crowds,

A lonely impulse of delight

Drove to this tumult in the clouds;

I balanced all, brought all to mind,

The years to come seemed waste of breath,

A waste of breath the years behind

In balance with this life, this death.

.

William Butler Yeats

(13 June 1865 – 28 January 1939)

Irish Poet

Note:

Kiltartan Cross is a place in Ireland. It is the name of a barony in Galway County of western Ireland (a barony is kind of smaller county). Kiltartan was home to one Lady Gregory, a very close friend of Yeats’ who had this really awesome estate called Coole Park. (It was cool in all senses of the word.) Yeats spent lots of time at Coole Park, which is why the volume that contains this poem “An Irish Airman… “ is called The Wild Swans at Coole. The Irish airman named in the poem’s title is Lady Gregory’s son, Robert Gregory, who was killed in the First World War.

Poem Courtesy:

http://wonderingminstrels.blogspot.com/1999/03/irish-airman-foresees-his-death-william.html

అతనిపేరు స్మరించకండి… థామస్ మూర్, ఐరిష్ కవి

రాబర్ట్ ఎమెట్ స్మృతిలో

ఓహ్, అతని పేరు స్మరించకండి! అతని అస్తికలు నిర్లిప్తంగా
ఏ సమ్మానమూ లేక పడి ఉన్నట్లే అజ్ఞాతంలోనే పరుండనీండి;
దుఃఖంతో మేము మౌనంగా కార్చే కన్నీరు, అతని సమాధిపై
తలదిక్కున బొట్టుబొట్టుగా రాలే రాత్రికురిసిన మంచులా బరువుగా రాలనీండి.

కానీ, రాత్రి కురిసిన మంచు, అది మౌనంగా రోదిస్తే రోదించుగాక,
అతను పరున్న సమాధి నలుదుక్కులా పచ్చని తివాచీ కప్పుతుంది;
మేము కార్చే కన్నీరు అది ఎవరికీ కనిపించకపోతే కనిపించకపోవచ్చు గాక
కానీ, అతని స్మృతిని మా మనసులలో చిరస్థాయిగా నిలుపుతుంది.
.

థామస్ మూర్

(28 May 1779 – 25 February 1852) 

ఐరిష్ కవి

.

“O, breathe not his name”

Robert Emmet

O, Breathe not his name! let it sleep in the shade,  

Where cold and unhonored his relics are laid;     

Sad, silent, and dark be the tears that we shed,   

As the night-dew that falls on the grave o’er his head. 

But the night-dew that falls, though in silence it weeps,                  

Shall brighten with verdure the grave where he sleeps;

And the tear that we shed, though in secret it rolls,      

Shall long keep his memory green in our souls.

.

Thomas Moore

(28 May 1779 – 25 February 1852)

Irish Poet

Poem Courtesy:

The World’s Best Poetry.

Volume VII. Descriptive: Narrative.  1904.

Descriptive Poems: I. Personal: Rulers; Statesmen; Warriors

Eds: Bliss Carman, et al.

http://www.bartleby.com/360/7/4.html

కొత్త జీవితం… ఆస్కార్ వైల్డ్ ఐరిష్ కవి

ఏ వేటా లభించని సముద్రం అంచున అలా నిరీక్షిస్తూ నిలబడ్డాను
నా ముఖాన్నీ, జుట్టునీ నురుగుతో కెరటాలు తడి ముద్ద చేసేదాకా.
గతించిన రోజు ఎర్రని చితిమంటలు సుదీర్ఘంగా
పశ్చిమాకాశాన మండుతున్నాయి; గాలి బావురుమని ఊళలేస్తోంది;
అరుచుకుంటూ సీ గల్స్ నేలవైపు పరిగెత్తుతున్నాయి;
“అయ్యో! నా జీవితమంతా బాధలమయమేగదా!
నిత్యం ప్రసవవేదన పడే ఈ చవిటి నేలల్లో
పళ్ళూ, బంగారు ధాన్యాన్నీ ఎవరు పండించగలరు?”
అని వగచేను. నా వలలు తెగి, పురితగ్గి, నోరు వెళ్ళబెడుతున్నాయి.
అయినప్పటికీ చివరిసారిగా విసిరేను సముద్రంలోకి
చివరికి ఎమవుతుందోనని ఎదురు చూస్తూ.
వావ్ ! పరమాద్భుతమైన వెలుగులు!
ధవళ కాంతులతో ఆకాశానికి బాలుడు ఎగబ్రాకుతున్నాడు.
ఆ ఆనందంలో వేదనామయమైన గతాన్ని మరిచిపోయాను .
.

ఆస్కార్ వైల్డ్

16 October 1854 – 30 November 1900

ఐరిష్ కవి

.

Image Courtesy: http://upload.wikimedia.org

.

Vita Nuova

.

I stood by the unvintageable sea

Till the wet waves drenched face and hair with spray,

The long red fires of the dying day

Burned in the west; the wind piped drearily;

And to the land the clamorous gulls did flee:

‘Alas!’ I cried, ‘my life is full of pain,

And who can garner fruit or golden grain,

From these waste fields which travail ceaselessly!’

My nets gaped wide with many a break and flaw

Nathless I threw them as my final cast

Into the sea, and waited for the end.

When lo! a sudden glory! and I saw

The argent splendour of white limbs ascend,

And in that joy forgot my tortured past.

.

Oscar Wilde

16 October 1854 – 30 November 1900

Irish Poet, Playwright, Novelist

Poem Courtesy:

https://www.poemhunter.com/poem/vita-nuova/

%d bloggers like this: