అనువాదలహరి

ప్రార్థన… హెన్రీ డేవిడ్ థరో, అమెరికను కవి

శక్తిసంపన్నుడవైన ప్రభూ! నన్ను నేను నిరాశపరచుకోకుండా
జీవించగలగడాన్ని మించి ఏ తుచ్ఛ సంపదలూ కోరుకోను,
నా చేతల్లో, ఇప్పుడు ఈ కంటితో స్పష్టంగా ఏ ఎత్తులైతే
చూడగలుగుతున్నానో, ఆ ఎత్తులకి ఎదగగలిగేలా ఆశీర్వదించు.
ఆ చేతల విలువ, అది నీ కటాక్షఫలితమే గనుక,
నీవు ఏ ప్రత్యేకత నాకు ప్రసాదించావో అది నా మిత్రుల
ఊహకి అందనివిషయం గనుక,వాళ్ళు దానిని ఎలా నిర్వచించినా,
విలువకట్టినా, వాళ్లని నేను నిరుత్సాహపరచినా, పరచనీ.

అశక్తమైన ఈ చెయ్యి, నా ప్రగాఢమైన నమ్మకానికి తగ్గట్టు పనిచెయ్యనీ
నా జీవితము, నా నోరు ఏది ఉచ్ఛరిస్తే దానిని ఆచరించగలగనీ
ఈ పేలవమైన రాతలు గాని
నా నీచమైన నడవడికగాని,
నీ అంతరార్థము తెలుసుకోలేకపోయానని గాని
నీ కల్పనాలీలని అతిగా ఊహించేననిగాని సూచించకుండుగాక!
.

హెన్రీ డేవిడ్ థరో
(July 12, 1817 – May 6, 1862)
అమెరికను

.

Henry David Thoreau by Benjamin D Maxham

.

Prayer

.

Great God, I ask for no meaner pelf

Than that I may not disappoint myself,

That in my action I may soar as high

As I can now discern with this clear eye.

And next in value, which thy kindness lends,

That I may greatly disappoint my friends,

Howe’er they think or hope that it may be,

They may not dream how thou’st distinguished me.

That my weak hand may equal my firm faith

And my life practice what my tongue saith

That my low conduct may not show

Nor my relenting lines

That I thy purpose did not know

Or overrated thy designs.

.

Henry David Thoreau

July 12, 1817 – May 6, 1862)

American essayist, poet, philosopher,  and transcendentalist

Poem Courtesy:

https://www.poemhunter.com/poem/prayer-2/

శాసనోల్లంఘన మొదటిభాగం … హెన్రీ డేవిడ్ థరో, అమెరికను తత్త్వవేత్త

English: Portrait by Benjamin D. Maxham (dague...
English: Portrait by Benjamin D. Maxham (daguerreotype), black and white of Henry David Thoreau in June 1856. The writer-collar post a beard and is dressed in a black frock coat, a white shirt and a black bow tie. Français : Portrait par Benjamin D. Maxham (daguerréotype), en noir et blanc de Henry David Thoreau, en juin 1856. L’écrivain poste une barbe-collier et est habillé d’une redingote noire, d’une chemise blanche et d’un noeud papillon noir. (Photo credit: Wikipedia)

“ఏ ప్రభుత్వం తక్కువ నియంత్రిస్తుందో(1) ఆ ప్రభుత్వమే ఉత్తమమైన ప్రభుత్వం” అన్న సూక్తిని నేను మనస్ఫూర్తిగా అంగీకరిస్తాను; అంతేకాదు, అది ఆచరణలో ఎంత తొందరగా వీలయితే అంత తొందరగా, ఒక క్రమపధ్ధతిలో కార్యరూపం దాల్చాలని కోరుకుంటున్నాను. అది ఆచరణలోకివచ్చిననాడు, దానిని “ఏ ప్రభుత్వము అసలు నియంత్రించదో, అదే ఉత్తమోత్తమమైన ప్రభుత్వం” అని కూడ పునర్ నిర్వచించగలుగుతాము. దీన్నికూడ నేను విశ్వసిస్తున్నాను. ప్రజలు దానికి సంసిధ్ధులై ఉన్నప్పుడు, వాళ్ళకి అటువంటి ప్రభుత్వమే లభిస్తుంది కూడా. నిజానికి “ప్రభుత్వం” మహా అయితే ఒక తాత్కాలిక అవసరం; కాని, చాలా ప్రభుత్వాలు సాధారణంగానూ, అన్నిప్రభుత్వాలూ ఏదో ఒక సందర్భంలోనూ నిరుపయోగమైనవే. స్థాయీసేనల (Standing Army)  నిర్వహణకి వ్యతిరేకంగా ఎన్నెన్ని బలమైన, ఉచితమైన వాదనలు ఉన్నాయో, వాటినన్నిటినీ స్థాయీ ప్రభుత్వాలకికూడ వ్యతిరేకంగా వర్తింపచెయ్యవచ్చు.  స్థాయీసేన స్థాయీప్రభుత్వానికి (standing Government) కేవలం ఒక అంగం.  ప్రజలు తమ అభిప్రాయాలను కార్యరూపం దాల్చడానికి ఎన్నుకున్న ప్రభుత్వమే,  ప్రజలు ఆ ప్రభుత్వంద్వారా కార్యనిర్వహణ చేసుకునేలోపే, దుర్వినియోగానికి గురయి, అవినీతిమయమయే అవకాశం ఉంది. ఉదాహరణకి మెక్సికన్ యుధ్ధాన్నే తీసుకొండి (2)… అది కొందరు కొందరు వ్యక్తులు స్థాయీప్రభుత్వాన్ని ఒక  సాధనంగా వాడుకున్న దానికి ఫలితం. ఎందుకంటే,  ప్రజలు ప్రాథమికంగా దీన్ని ఎట్టిపరిస్థితులలోనూ అంగీకరించి ఉండేవారు కాదు.

ఈ అమెరికను ప్రభుత్వం… నిజానికి ప్రభుత్వం అంటే ఏమిటి? నియమితకాలంలో అధికారాన్ని ఒకరినుండి రెండవవారికి నిరాటంకంగా భవిష్యత్తరాలవరకు అందజేసే సంప్రదాయం. అది ఈ మధ్యనే ప్రారంభమైంది. ఐనప్పటికీ, అలా చేతులుమారుతున్న ప్రతి సందర్భంలోనూ “ప్రభుత్వం” ఎంతో కొంత చిత్తశుధ్ధిని కోల్పోతూనే ఉన్నది. దానికి ఏ సామాన్యుడికైనా ఉండే జీవచైతన్యంగాని, శక్తిగాని లేవు. ఎందుకంటే, ఈ ప్రభుత్వాలని ఏ ఒక్క వ్యక్తి అయినా తన అభీష్టానికి అనుగుణంగా వొంచుకోగలడు.  ప్రభుత్వం ఒక కర్ర తుపాకీ లాంటిది. అంతమాత్రం చేత అది అవసరం లేదు అని అనలేము; ఎందుకంటే ప్రజలకి తమకి కూడా ఒక ప్రభుత్వం ఉంది  అన్న సంతృప్తి కలగడానికి ఏదో ఒక జటిలమైన యంత్రాంగం ఉండి, దాని గోల వినిపిస్తూ ఉండాలి.  ప్రజల్ని ఎంత సులభంగా నిర్బంధించవచ్చో సూచించడమేగాక, తమ స్వలాభంకోసం తమని తాము ఎలా నిర్బంధించుకుంటాయో కూడా ప్రభుత్వాలు మనకు తెలియజేస్తాయి… మనం దానిని కూడ అనుమతించవచ్చు. కానీ ఎప్పుడు? అవిసవ్యంగా పనిచేస్తున్నప్పుడు. కానీ, ఈ ప్రభుత్వం తనకు తానుగా ఎన్నడూ ఒక మంచికార్యం చేపట్టలేదు, సరిగదా, అటువంటి అవకాశం వచ్చిన సందర్భాలలో ఎంత చురుకుగా బాధ్యతనుండి తప్పుకున్నదంటే… అది ఈ దేశాన్ని స్వేఛ్ఛగా విడిచిపెట్టదు… పశ్చిమదేశాల్ని స్థిరంగా ఉండనీయదు; అది నేర్చుకోదు. అమెరికను ప్రజలు ఇప్పటివరకు సాధించినవన్నీ వాళ్ళ సహజాత లక్షణాలవల్లనే సాధించేరు తప్ప ప్రభుత్వాలవల్ల కాదు. ఈ ప్రభుత్వం మధ్యలో జోక్యం చేసుకోకుండ ఉండి ఉంటే, ఇంకా ఎక్కువ సాధించి ఉండేవారు కూడా. ప్రజలు ఒకరి ఊసు ఒకరు  ఎత్తకుండా సంతోషంగా ఉండడానికి ప్రభుత్వం ఒక అత్యావశ్యకమైన సాధనమనిగదా పెద్దలు చెప్పినది; అందుకని, ఎప్పుడు దాని అవసరం ఎక్కువపడుతుందో, సరిగ్గా అప్పుడే అది ప్రజల్ని పట్టించుకోకుండా  ఎవరిమానాన్న  వాళ్ళని వదిలేస్తుంది. వాణిజ్యవ్యాపారాలే గనక ఇండియారబ్బరులాగ(3) స్థితిస్థాపకశక్తి కలిగి,  పూర్వస్థితికి రాగలిగిన సహజగుణం కలిగి ఉన్నవై ఉండి ఉండకపొతే, అవి ఈ  చట్టసభ్యులు నిరంతరాయంగా కల్పించే అడ్డంకులను అధిగమించగలిగి ఉండేవి కావు; మనమేగనక ఈ చట్టసభ్యులని, వాళ్ళ ఉద్దేశ్యాలనిబట్టి గాక, కేవలం వాళ్ళ చేతల పర్యవసానాలనిబట్టి తీర్పు చెప్పవలసి వస్తే, రైలు మార్గాలకు ఆటంకం కలిగించే దుండగులకు ఏ శిక్ష విధిస్తామో ఆ శిక్ష వీళ్లకి విధించడానికి అర్హులై ఉంటారు.

కాని, అసలు ప్రభుత్వమే అక్కరలేదని చెప్పుకునే వాళ్ళలాగ కాక(4), ఒక పౌరుడిగా సాధ్యాసాధ్యాలను ఆలోచించి, నే నిప్పుడు అసలు ప్రభుత్వమే వద్దని అననుగాని, ఇంతకంటే మెరుగైన ప్రభుత్వం మాత్రం తప్పకుండా కావాలని కోరుకుంటాను. ప్రతి వ్యక్తీ, ఎటువంటిప్రభుత్వం తనకి అమోదయోగ్యమో చెబితే, అటువంటి ప్రభుత్వాన్ని సమకూర్చుకోవడంలో అది మొదటి మెట్టు అవుతుంది.

ఎన్ని చెప్పినా, ఆలోచించి చూసినపుడు,  ప్రజల చేతికి అధికారం ఒకసారి వచ్చిన  తర్వాత, అధిక సంఖ్యాకులు అధికారంలో ఉండి, వాళ్లు ఎక్కువకాలం పరిపాలించ గలుగుతున్నారంటే, దానికి కారణం వాళ్ళు ఎప్పుడూ సరియైన నిర్ణయాలు తీసుకుంటున్నారనో, లేదా, అల్పసంఖ్యాకులకి అది న్యాయసమ్మతంగా కనిపిస్తున్నాదనో కాదు; కేవలం అధిక సంఖ్యాకుల భుజబలం ఎక్కువ ఉండడం వల్లనే. అధిక సంఖ్యాకుల పాలన అన్నివేళలా న్యాయసమ్మతంగా సాగదని ఆ మాత్రం ఊహించగలిగిన వాళ్లకి ఎవరికైనా ఇట్టే అర్థం అవుతుంది. అధిక సంఖ్యాకులే ఏది మంచో ఏది చెడో తమ అభిప్రాయం ప్రకారం నిర్ణయించడానికి బదులు, ఎక్కడైతే అత్యావశ్యకతసూత్రం వర్తిస్తుందో అలాటివిషయాలలో మాత్రమే నిర్ణయాలు తీసుకుని, మిగతావన్నీ అంతరాత్మ ప్రబోధంప్రకారం నిర్ణయించగల ప్రభుత్వం ఎక్కడైనా సాధ్యపడుతుందా? ఒక పౌరుడు తన అంతరాత్మని క్షణకాలమో, లేదా కొంతకాలమో చట్టసభ్యుల నిర్ణయానికి దఖలు పరచవలసినదేనా? అలాగయితే, అసలు వ్యక్తులకి అంతరాత్మ ఉన్నది ఎందుకు? నన్నడిగితే మనం ముందు వ్యక్తులుగానూ, తర్వాతే పౌరులుగానూ ప్రవర్తించాలి. ఆమోదయోగ్యమైనదా లేదా అన్న విషయం పరిగణనలోకి తీసుకోకుండా, చట్టం ఎలా ఉన్నా దానికి మనం గౌరవం ఇచ్చే అలవాటు మంచిదికాదు. నేను ఏది సక్రమమైనదని నమ్ముతానో అది ఆచరించడము వ్యక్తిగా నా విద్యుక్త ధర్మమని అనుకోవడానికి నాకు అన్ని హక్కులూ ఉన్నాయి.  చట్టసభలకి శరీరమే గాని ఆత్మ ఉండదని ఎవరన్నాడో  గాని, సరిగ్గానే అన్నాడు; కాని మనస్సాక్షి ప్రబోధం మేరకు నడుచుకోగల చట్టసభ్యులున్నట్టయితే, ఆ శాసనసభకి అంతరాత్మ ఉన్నట్టే. చట్టం మనుషుల్ని ఇంత పిసరుకూడా న్యాయబధ్ధంగా నడుచుకునేట్టు ఎన్నడూ చెయ్యలేదు; మీదుమిక్కిలి, దాని మీద గౌరవం ఉండడంవల్ల, కొంతమంది మంచివాళ్లుకూడా తమ చర్యలద్వారా అన్యాయానికి ప్రతినిధులుగా మారుతున్నారు. చట్టానికి ఇవ్వవలసినంత దానికంటే ఎక్కువ గౌరవం ఇవ్వడం వల్ల వచ్చే సర్వసాధారణమైన పరిణామం ఏమిటంటే, పటాలాలకొద్దీ సైనికులు, దండనాథులూ, సేనాపతులూ, నౌకాధిపతులూ, మందుగుండు అందించే పిల్లకాయలూ(5), సిపాయిలూ, మొదలైన వాళ్ళంతా, వాళ్ళ ఇష్టాలకీ, అంతరాత్మ ప్రబోధానికీ, (నిజం!) వాళ్ళ ఇంగితానికి వ్యతిరేకంగా కొండల్లోంచి కోనల్లోంచి నిరంతరంగా కవాతుచేసుకుంటూ వెళ్ళడం మనం చూస్తుంటాం. అది మనకి చూస్తుంటే గుండె అదిరిపోతుంది. వాళ్లకి తెలుసు వాళ్లు చేస్తున్న పని పాపిష్టిదని; వాళ్లందరూ శాంతి కాముకులే. కాని, వాళ్లిప్పుడేం చేస్తున్నారు? వాళ్ళసలు మనుషుల్లా ప్రవర్తిస్తున్నారా? లేక అధికారంలో ఉన్న ఒక నీతిమాలిన వ్యక్తికి సేవచేసే రక్షణకవచాలూ, ఆయుధాలుగానా? ఏ నౌకాదళకేంద్రాన్నైనా సందర్శించండి… అక్కడ ఉన్న ఏ నావికోద్యోగినైనా చూడండి… వాళ్ళకి యుధ్ధకళానైపుణ్యాన్ని మప్పి అమెరికను ప్రభుత్వం ఎటువంటివాళ్లని తయారుచేస్తుందో తెలుస్తుంది … ఒకప్పటి వాళ్ళ మానవత్వానికి ఇప్పుడు అస్పష్టమైన నీడలుగా మిగిలి, నిటారుగా సజీవులై ఉన్నట్టు కనిపిస్తున్నా, ఆయుధాలతో, వేషధారణతో, సమాధిచెయ్యడానికి అలంకరించిన శవాల్లా అప్పుడే కనిపిస్తున్నారు.

“ఒక్క బాజా మోతలేదు, ఒక స్మృతిగీతం లేదు,అతని శరీరాన్ని
మేము స్థావరానికి తొందరతొందరగా  తరలించేసేము, అయ్యో!
ఒక్క సైనికుడూ లాంఛనంగా తుపాకీ పేల్చి వందనం తెల్పలేదు
అదిగో, ఆ సమాధిలో మా ప్రియతమ వీరుడు నిద్రిస్తున్నాడు.”(6)

ఎక్కువశాతం మంది మనుషులు అలాగే దేశానికి సేవచేస్తుంటారు…  యంత్రాల్లా,  ముఖ్యంగా తమ శరీరాలతో. వాళ్ళే మన త్రివిధ దళాధిపతులూ, సైనికులూ, రక్షణ దళాలూ, జైలర్లూ, పోలీసులూ, అదనపు బలగాలూ(7) మొదలైన వన్నీ. వాళ్లకి చాలా సందర్భాలలో న్యాయాన్యాయాలగురించీ, నీతి అవినీతుల గురించీ విచక్షణచేసి నడుచుకునే అవకాశం ఉండదు; వాళ్ళని వాళ్ళు  రాళ్ళూ రప్పలూ, మట్టీ, కర్రా వంటి నిర్జీవపదార్థాల స్థాయికి దిగజార్చుకుంటారు; ప్రభుత్వాలు వాటి అవసరానికి పనికి వచ్చేట్టు కర్రచెక్కలతో మనుషులని తయారుచేసుకోవచ్చేమో. అటువంటి వాళ్ల్లకి గడ్డితో, మట్టితో చేసే దిష్టిబొమ్మలకంటే ఎక్కువ విలువ ఉండదు. వాళ్ళకి విశ్వాసంగా పనిచేసే కుక్కలకీ, గుర్రాలకీ ఉండే విలువ మాత్రమే ఉంటుంది. అయినప్పటికీ, ఇలాంటివాళ్ళు మంచి పౌరులుగానే గుర్తింపబడతారు. మిగతా వాళ్ళు… అంటే శాసనసభ్యులూ, రాజకీయ నాయకులూ, లాయర్లూ, మంత్రులూ, ఇతర అధికారులూ, దేశానికి తమ బుర్ర ఉపయోగించి పనిచేసినా, ఎన్నడూ నైతిక విలువలు పాటించకపోవడం వలన ఉద్దేశ్యపూర్వకంగా కాకపోయినా, దేముడనుకుని దెయ్యాన్ని సేవించడానికే అవకాశం ఉంది. అతి తక్కువ మంది… అంటే, సాహసకృత్యాలు చేసేవాళ్ళూ, దేశభక్తులూ, అమరవీరులూ, అత్యున్నతమైన సంఘసంస్కర్తలూ, మరికొంతమందీ … వ్యక్తులుగా, దేశానికి తమ అంతఃకరణ ద్వారా సేవచేస్తారు, కనుక చాలా సందర్భాలలో ప్రభుత్వాన్ని ఎదిరిస్తారు; ఆ కారణం చేత వాళ్లు దేశద్రోహులుగా గుర్తింపబడతారు. ఒక వివేకవంతుడు మనిషిలాగ ప్రవర్తిస్తాడు తప్ప, “మట్టి” కి దాసోహం అని “గాలిని ఆపడానికి రంధ్రాన్ని మూసేలా”(8)  ప్రవర్తించడు. ఆ పనిని తన చితాభస్మానికి అప్పగిస్తాడు

“నేను ప్రపంచంలోని ఏ స్వతంత్రరాజ్యానికీ లోబడి ఉండడానికీ, స్వంత ఆస్థిగా భావించడానికీ,

ఎవరి అవసరానికో పనికివచ్చే వస్తువుగానో,

పనికివచ్చే మనిషిగానో బతకడానికి

ఉత్తమ వంశంలోని నా పుట్టుక అంగీకరించదు “(9)

ఎవడైతే తనని సంపూర్ణంగా సాటి ప్రజలకు అర్పించుకుంటాడో, వాళ్ళకంటికి అతడు స్వార్థపరుడుగా, పనికిమాలిన వ్యక్తిలాగా కనిపిస్తాడు; అదే ఎవడు వాళ్ళకోసం కొంతమేరకే అంకితభావంతో పనిచేస్తాడో అతడు వాళ్ళకి మహాదాతగానూ, మానవకోటిని ప్రేమించేవాడుగానూ కనిపించి, అతడే తమ ఉద్ధారకుడని కీర్తిస్తారు.

ఈ రోజు, ఈ అమెరికను ప్రభుత్వంతో మనిషిగా ఎలా స్పందించాలి?  దానివిధానాలతో ఏకీభవించినవాడు కళంకం మూటగట్టుకుంటాడని నేను నిస్సందేహంగా చెప్పగలను. బానిసలకు ప్రభుత్వమైన ఒక రాజకీయ సంస్థని “నా ప్రభుత్వం” అని ఏ క్షణంలోనూ ఊహించుకోలేను

వ్యక్తులందరూ తిరుగుబాటు తమ హక్కు అన్న విషయం ఆమోదిస్తారు; తిరుగుబాటు అంటే, తమని పరిపాలిస్తున్న ప్రభుత్వపు అసమర్థతా, దాని నిరంకుశత్వం అధికమై, అవి ఇక ఎంతమాత్రమూ సహింపలేనివిగా పరిణమించినప్పుడు, దాన్ని ఎదిరించి, దానికి తమ విధేయత ఎంతమాత్రమూ లేదని ప్రకటించడం. కాని, అందరూ అటువంటి పరిస్థితి ఇప్పుడులేదని మాత్రం అంటారు. కానీ, 1775 (10)లో అటువంటి పరిస్థితులున్నాయని అంటారు.  మన రేవుల్లోకి దిగుమతి అవుతున్న విదేశీ వస్తువులపై అధిక సుంకం వేస్తోంది కాబట్టి ఈ ప్రభుత్వం మంచిదికాదని ఎవరైనా అంటే, బహుశా నేను దాన్ని ఖాతరు చెయ్యకపోవచ్చు; ఎందుకంటే, ఆ వస్తువులు లేకుండా నేను బ్రతకగలను గనుక. ప్రతి వ్యవస్థలోనూ దానికి తగ్గ సంఘర్షణ ఉంటుంది; బహుశా దానివల్ల ఒనగూడే మంచి చెడుని అధిగమించవచ్చు. ఏది ఏమైనా, అటువంటి విషయాలపై కలకలం లేవదీయడం ఎక్కువ హానినే చేస్తుంది. కాని సంఘర్షణే వ్యవస్థని అదుపులో ఉంచుకుని, అణచివేతలూ, నిలువుదోపిడీలూ వ్యవస్థలుగా రూపుదిద్దుకున్నప్పుడు, నేనైతే అటువంటి వ్యవస్థలు మనకి ఇక ఎంతమాత్రమూ వొద్దంటాను. మరో మాటలో చెప్పాలంటే, జనాభాలో 6వ వంతు, ఈ దేశ స్వాతంత్ర్యానికి, వ్యక్తిస్వేచ్ఛకీ ఆలంబనగా ఉంటామని ప్రమాణం చేసిన వాళ్ళే బానిసలైనపుడు, ఈ దేశాన్ని విదేశీ సేనలు ఆక్రమించి, అన్యాయంగా దోచుకుంటున్నప్పుడు, ఈ దేశంలో సైనిక శాసనాన్ని అమలు చేస్తున్నప్పుడు, నా దృష్టిలో నిజాయితీగల ఏ వ్యక్తికీ ఎదిరించి తిరుగుబాటుచేసే సమయం ఆసన్నమైనదని అంటాను. ఈ బాధ్యత తొందరగా నిర్వర్తించవలసిన అవసరం ఎందుకంటే, ఈ దోచుకుంటున్నది మనప్రభుత్వం కాదు, అదొక దండయాత్రచేస్తున్న విదేశీ దండు.(11)

నైతికతకి సంబంధించిన సందేహాలపై ప్రమాణంగా గణించదగిన పాలే (William Paley), “Duty of Submission to Civil Government,” (ప్రజాప్రభుత్వానికి ఒదిగిఉండవలసిన కర్తవ్యము) అన్న ఒక అధికరణంలో, పౌర విధులన్నీ తాత్కాలిక అవసరాల క్రిందే పరిగణిస్తాడు; అంతే కాకుండా, “యావత్సమాజపు ప్రయోజనము దృష్టిలో ఉంచుకుని, అంటే, ప్రజలకు  ఏరకమైన ఇబ్బందికలగకుండా, అధికారంలో ఉన్న ప్రభుత్వాన్ని ఎదిరించడంగాని, దానిపై తిరిగుబాటుగాని చెయ్యలేనంతకాలమూ, (అంత కాలము మాత్రమే)  దానికి విధేయత ప్రకటించడం భగవంతుని శాసనం క్రింద పరిగణించాలి” అని అంటాడు. ఒక సారి, దీన్ని సూత్రప్రాయంగా అంగీకరిస్తే, ప్రతి ప్రతిఘటనలోనూ ఔచిత్యానౌచిత్యాలు, ఒకవంక దానివల్ల వచ్చే నష్టాలూ, ఇబ్బందులూ ఒకపక్క, దానికయే ఖర్చూ, వాటిని నివారించగల సంభవతల మదింపుగా మారుతుంది. (12)” ఇందులో వ్యక్తులు ఎవరికి వారే దీన్ని మదింపు చేసుకోవాలంటాడు. అయితే ఈ సందర్భంలో, పాలే “ఆవశ్యకతా సూత్రం (Rule of Expediency)” వర్తించని సందర్భాలను పరిగణనలోకి తీసుకున్నట్టు కనిపించదు. అవి, ఒక సమాజంకాని, వ్యక్తిగాని, దాని మూల్యం ఎంతయినప్పటికీ, న్యాయాన్ని తప్పకుండా ఆచరణలో చూపించాలి. ఉదాహరణకి, నేను ఒక మునిగిపోతున్న వ్యక్తినుండీ, అతను ఆధారంగా వేలాడుతున్న బల్లచెక్కను అన్యాయంగా లాక్కుంటే, నేను మునిగిపోయినా సరే, అది అతనికి అందజెయ్యడమే న్యాయవితరణ. పాలే దృష్టిలో ఇది అసందర్భమైన విషయం. ఆ ప్రకారంగా తన ప్రాణాన్ని రక్షించుకున్న వాడు దాన్ని కోల్పోతాడు (13). మెక్సికోతో యుద్ధం చేసే ముందు, ఈ ప్రజలు తమ దగ్గర ఉన్న బానిసలని వదులుకోవాలి, దాని వల్ల ఒక దేశంగా వాళ్ళ ఉనికి కోల్పోతే కోల్పోదురు గాక.

ఆచరణలో అన్ని దేశాలూ, పాలేని అంగీకరిస్తాయి; కాని ఎవ్వరైనా మెస్సాచ్యూట్స్ ప్రస్తుత సంకట పరిస్థితిలో ఔచిత్యంగా ప్రవర్తించిందని ఎవ్వరైనా ఆలోచిస్తున్నారా?

“తొత్తులాంటి రాజ్యం జిలుగువస్త్రాలు ధరించిన వేశ్య,
అది తనలాంటి పిల్లలనే కనాలనుకుంటుంది,
దాని ఆత్మ బురదలో పొర్లుతుంటుంది”.(14)

నిజానికి, మెస్సాచ్యూట్స్ లో సంస్కరణలని వ్యతిరేకిస్తున్నది అక్కడున్న రాజకీయ నాయకులు కాదు; మానవత్వంమీదకంటే, వ్యాపారంమీదా, వ్యవసాయంమీదా ఎక్కువ మక్కువున్న లక్షలాది రైతులూ, వ్యాపారస్థులూ; వాళ్ళకి ఎంత ఖర్చైనా ఫర్వాలేదు గాని, అటు బానిసలకు గాని, ఇటు మెక్సికోకిగాని న్యాయం చెయ్యడానికి ఎంతమాత్రం సిద్ధంగా లేరు. “నేను ఎక్కడో దూరాన ఉన్న బాహ్య శత్రువులకంటే, పక్కనే, ఇంట్లోనే ఉంటూ వాళ్ళకి  సహకరిస్తూ, వాళ్ళ అదుపాజ్ఞలకు లోబడి నడుస్తున్న అంతశ్శత్రువులతో పోరాడుతున్నాను; వీళ్ళేగాని లేకుంటే, వాళ్ళవల్ల అసలు ప్రమాదమే లేదు.” మనం జనాభాలో ఎక్కువమంది మార్పుకి సిద్ధంగా లేరనడానికి అలవాటు పడిపోయాం; అభివృద్ధి మందకొడిగా ఉండడానికి ఆ కొద్దిమంది మిగతావాళ్లకంటే ఏదో తెలివైనవారని కాదు. అసలు అందరూ నీ అంతమంచిగానో,  లేక, ఎక్కడో మంచితనానికి మారుపేరులా ఉన్నవాళ్ళలానో ఉండనక్కరలేదు. కొందరు చాలు వాళ్ళు మిగతావాళ్లపై ప్రభావం చూపించడానికి.(15). యుద్ధమన్నా, బానిసత్వం అన్నా వ్యతిరేకించేవాళ్ళు వేలమంది ఉన్నారు గాని, ఆ రెండిటినీ అదుపుచెయ్యడానికి క్రియాత్మకంగా పనిచేసే వాళ్ళెవరూ లేరు. వాళ్ళు వాషింగ్టన్ కీ, ఫ్రాంక్లిన్ కీ వారసులమనుకుని, చేతులు జేబుల్లో ఉంచుకుని, వాళ్ళకేమిటి చెయ్యాలో తెలుసునని చెబుతూ, ఏమీ చెయ్యకుండా కూచుంటారు. స్వేచ్ఛావాణిజ్యం ముందు, వ్యక్తి స్వేచ్ఛ సమస్యని వాయిదా వేసి, మెక్సికోలో ధరలూ, ప్రస్తుత బజారు ధరలూ ప్రశాంతంగా చదువుకుంటూ, రాత్రి భోజనం అయిన తర్వాత బహుశా రెండింటి విషయమూ మరిచి, హాయిగా నిద్రలోకి జారుకుంటారు. ఇప్పుడు నిజాయితీ గల మనిసి, దేశభక్తుడి విలువెంత? కొంత సేపు విచారిస్తారు, మరికొంతసేపు బాధపడతారు, ఒక్కోసారి అలాంటివాళ్లకోసం ప్రార్థిస్తారు, అంతే గాని, ఆ దిశలో ప్రభావం చూపించగల పని ఏదీ చేపట్టరు. తాము విచారించనక్కరలేకుండా, ఈ సంకటాన్ని నివారించగలవారికోసం, ఎంతకాలమైనా ఓపికగా నిరీక్షించగలరు. మహా అయితే వాళ్ళు క్రియాత్మకంగా సులభంగా చెయ్యగలిగింది … అలవాటు ప్రకారం, తమకు నచ్చిన వాళ్లకి తలొంచుకుని వోటు వెయ్యడం, దేవుడా ఈ దేశాన్ని రక్షించమని వేడుకోడం. ప్రతి ఒక్క నీతిమంతుడికీ, తొమ్మిదివందల తొంభై తొమ్మిదిమంది నీతి పోషకులుంటారు; నిజానికి నీతిగలవాళ్లతో పనిచెయ్యడమే సులువు, దాని పోషకులతో కంటే.

వోటువెయ్యడాలన్నీ చెకర్స్, బాక్ గేమన్ లాంటి ఆటలాడటం వంటిది, కాకపోతే ఇక్కడ రవంత నైతికత ఛాయ ఉంటుంది. ఈ ఆట ఏది సబబు, ఏది బేసబబు అన్న నైతిక ప్రశ్నప్రాతిపదికగా ఆడటం వంటిది; ఆట అనగానే దానిమీద పందేలు ఒడ్డడం ఉంటుంది. అయితే, ఇక్కడ ఆడేవాళ్ల శీలానికి ఏ రకమైన కళంకం అంటదు. నాకు ఎవరు నచ్చితే, సంభావ్యతను బట్టి, నేను వోటు వేస్తాను. ఆ వోటువెయ్యడం వెనక సరియైనవాళ్ళే ఎన్నిక కావాలన్నది నా ప్రధానోద్దేశం కాదు. అది అధికసంఖ్యాకుల నిర్ణయానికి వదిలేస్తున్నాను. కాబట్టి వోటువేయడమనే బాధ్యత తాత్కాలిక అవసరాన్ని దాటి ఆలోచించదు. ఒక వేళ సరియైనవ్యక్తికే వోటు వేసేమనుకున్నా, అది వాళ్ళే గెలవడానికి దోహదం చెయ్యదు. మహా అయితే, సరియైనవాళ్ళు గెలవాలన్న నా బలహీనమైన అభిప్రాయాన్ని వ్యక్తం చెయ్యగలుగుతుంది. అంతే! నిజంగా తెలివైన వాడు ఎవరూ, సరియైన నిర్ణయం రావడం అన్న అంశాన్ని అధికసంఖ్యాకుల దయాదాక్షిణ్యాలకి విడిచిపెట్టడు. మందగా చేసే మనుషుల చేతల వెనక చాలా అరుదుగా మంచి ఉంటుంది. చివరకి అధికసంఖ్యాకులు బానిసత్వనిర్మూలనకు అనుకూలంగా వోటువేసేరనుకున్నా, వాళ్లకి బానిసత్వం పట్ల నిర్లిప్తత ఉండడంగాని, వాళ్ల వోటువల్ల నిర్మూలించడానికి బానిసత్వం మిగలకపోవడంగాని కారణం అయ్యుండొచ్చు. బానిసలెవరైనా మిగిలున్నారనుకుంటే అది ఆ వోటు వేసే వాళ్ళే. ఆ వోటువేసి వాళ్ల స్వాతంత్ర్యకాంక్షని ప్రకటించుకోవడం ద్వారా, బానిసత్వనిర్మూలనని వాళ్ళు శీఘ్రతరం చేస్తున్నారు.

దేశాధ్యక్షపదవికి అభ్యర్థిని ఎంపికచెయ్యడానికి బాల్టిమోర్ లోనో (16) మరెక్కడోనో ప్రథానంగా పత్రికాసంపాదకులూ, రాజకీయమే వృత్తిగా గలిగిన వ్యక్తుల సమ్మేళనం జరుగుతోందని విన్నాను; కాని, వాళ్లు ఏ నిర్ణయానికి వచ్చినా, ఒక నిష్పక్షపాతమైన, స్వతంత్రభావాలుకల, తెలివైన గౌరవనీయుడైన పౌరుడికి దానివల్ల ఏరకంగా ప్రయోజనం? అతని విజ్ఞత, అతని నిజాయితీలవల్ల ఒనగూడే ప్రయోజనం మనకి అవసరమే లేదా? కొందరు స్వతంత్రుల వోట్ల మీద ఆధారపడనవసరం లేదా? ఈ దేశంలో ఏ రకమైన సమ్మేళనాలకీ హాజరుకాని స్వతంత్రభావాలుకల వ్యక్తులు లేరా? … కానీ లేరు. నేను పరిశీలించినదేమంటే, ఇప్పుడు మనం చెప్పిన స్వతంత్రభావాలుకలవాడని ఏ వ్యక్తిగురించి చెబుతున్నామో, ఆ  వ్యక్తి, తన తటస్థ స్థానం నుండి వెంటనే పక్కకి తప్పుకుని, అయ్యో దేశం ఇలా అయిపోయిందే అని విచారిస్తాడు, నిజానికి దేశమే అయ్యో అతను ఇలా అయిపోయాడని దేశం విచారించాలి అతని గురించి. ఎందుకంటే, ఆ సమ్మేళనం ఎంపికచేసిన వ్యక్తిని అతనొక్కడే యోగ్యుడైన వ్యక్తి అన్నట్టుగా ఉత్తరక్షణంలో బలపరుస్తాడు; తద్వారా, అతను మందిబలం ఉన్నవాడి ఏ ప్రయోజనానికైనా తనకుతానుగా సన్నద్ధమే అన్న విషయాన్ని రుజువు పరుస్తాడు. ఇప్పుడతని వోటుకి ఏ నైతికవిలువలూలేని విదేశీ వ్యక్తివోటుకీ, డబ్బిచ్చికొనుక్కున్న వాడి వోటుకీ ఎంతవిలువో అంతే ఉంటుంది. “వెన్నెముక ఉన్నవ్యక్తి”  అని నా పక్కింటివాడు చెప్పినమనిషికి ఏమి గతి పట్టింది! అసలు మన గణాంకాలది తప్పు. మగవాళ్ళ జనాభా చాలా ఎక్కువ చేసి చూపిస్తున్నాయి. వెయ్యి చదరపుమైళ్ళ వైశాల్యానికి ఎంతమంది మగవాళ్ళు ఉన్నారు?  కనీసం ఒక్కడుకూడా లేడు. మరి అమెరికా మగవాళ్ళన్నవాళ్ళు ఇక్కడ స్థిరపడటానికి ప్రోత్సాహకాలు ఇవ్వొద్దూ?   అమెరికను అన్నవాడు అల్పసంఖ్యాకుల స్థాయికి పడిపోయాడు… ఏ మాత్రం ఇంగితజ్ఞానం లేకుండా, ఆత్మనిర్భరత ఇచ్చే ఉల్లాసం లేకుండా, పదిమందితో కలిసితిరిగే స్వభావం ఎవడిలో ఉంటుందో, వాడే అమెరికను అని ఇట్టే పోల్చుకోవచ్చు…  భూమిమీద పడగానే అతని ప్రధాన వ్యాపకం, ఉన్న ఒకేఒక్క వ్యాపకం ఏమిటంటే, ధర్మశాలలన్నీ సవ్యంగా ఉన్నాయా లేవా అన్నది;  అదికూడా, చట్టబద్ధంగా తన మగతనాన్ని మార్పించుకుని కాబోయే అనాధలూ భర్తృహీనలసహాయార్థం చందాలు వసూలుచెయ్యక మునుపే; క్లుప్తంగా చెప్పాలంటే, Mutual Insurance Company గౌరవప్రదంగా ఖననం చెయ్యడానికి హామీ ఇచ్చింది గనుక, అదిచ్చే సహాయం మేరకు అతను బ్రతకడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాడు.

ఎంత పెద్దదైనా సరే ఒక తప్పిదం ఉందనుకుంటే, పౌరుడికి అతని నిత్యకృత్యాల్లో భాగంగా దాన్ని నిర్మూలించడం అతని బాధ్యత కాదు; అతనికి తలమునకలయే వ్యాపకాలు ఎన్నో ఉండొచ్చు. కాని, అతను దానిగురించి ఆలోచించడానికి తగిన సమయం కేటాయించలేనపుడు, దానికి దూరంగా ఉండడం, దానికి ఏ రకంగానూ మద్దతివ్వకపోవడం మాత్రం కనీస బాధ్యత. నేను నా ఆలోచనలలోనూ, నా పనులలోనూ నిమగ్నమవదలుచుకుంటే, నేను ముందుగా చెయ్యవలసింది నేను ఇంకొకరి భుజాలమీద స్వారీచేస్తూ ఈ పనులు చెయ్యకుండా ఉండడం. ఆ వ్యక్తి, అతని ఆలోచనలూ, వ్యాపకాలూ చేసుకుందికి వీలుగా, ముందు నేనతని భుజాలమీంచి దిగాలి. ప్రజలు ఎంత దాఋణమైన వైరుధ్యాలు  సహిస్తారో చూడండి. నేను కొంతమంది మా ఊరివాళ్ళు ఇలా అనడం విన్నాను: “వాళ్ళు ఈ బానిసల తిరుగుబాటు అణచడానికి గాని, మెక్సికో గాని వెళ్ళమని ఆజ్ఞాపించి ఉండాల్సింది; నా సామిరంగా, నేను వెళితే ఒట్టు”. అలా అన్నప్పటికీ, ఈ పెద్దమనుషులే, ప్రత్యక్షంగా వాళ్ల విధేయతతోటీ, పరోక్షంగా, కనీసం ధనసహాయం చెయ్యడం వల్లా, వాళ్ళకు బదులుగా వెళ్ళడానికి ఒక ప్రత్యామ్నాయాన్ని ఏర్పాటు చేసేరు. యుద్ధానికి ప్రేరేపించిన ప్రభుత్వాన్ని దింపడానికి సుముఖత చూపనివాళ్ళే, అదే ప్రభుత్వం ఇచ్చిన ఆదేశాన్ని తిరస్కరించిన సైనికుడికి జేజేలు పలుకుతారు; ఎవరి చట్టాన్నీ, అధికారాన్నీ అతడు పట్టించుకోకుండా, అవి విలువలేనివిగా చేస్తున్నాడో, వాళ్ళే  అతన్ని మెచ్చుకుంటారు. ఆక్కడికి ప్రభుత్వం పాపం చెయ్యడం విడవకపోయినా, చేసిన పాపానికి పరిహారంగా పశ్చాత్తాపపడి కొరడాతో తనకితానే  శిక్షవిధించుకుందికి ఎవరినో నియమించుకున్నట్టు.  ఆ ప్రకారంగా, క్రమశిక్షణ, ప్రజాప్రభుత్వం అన్న పేరు చెప్పి, చివరకి మన నీచత్వానికి మనచేత నివాళులర్పించేలా చేస్తున్నారు. మొదటిసారి పాపంచేసినప్పుడు సిగ్గుపడతాం; తర్వాత దానికి అలవాటుపడిపోతాం; తర్వాత అవినీతి నుండి అది అనైతికతగా మారుతుంది… మనం ఇప్పుడు జీవితాన్ని దిగజార్చిన క్రమంలో అది అవసరమే మరి.

.

హెన్రీ డేవిడ్ థరో

(July 12, 1817 – May 6, 1862)

అమెరికను రచయితా, తత్త్వవేత్తా, బానిసత్వవ్యతిరేకి, ప్రకృతిధర్మవాది, పన్నులకు వ్యతిరేకి, చరిత్రకారుడూ… ఇంకా చాలా.

ఈ ఒక్క వ్యాసం చాలు, అతను ఎంతలోతుగా ఆలోచిస్తాడో ఋజువు చెయ్యడానికి, అతని తాత్త్వికదృక్పథాన్ని అవగాహనచేసుకుందికీ. అంతే కాదు, అతను అప్పటి అమెరికను ప్రభుత్వాన్ని రాజీ లేకుండా తూర్పారబట్టాడు. ప్రస్తుతం మనదేశంలో ఇలాంటి ప్రభుత్వాలే రాష్ట్రాలలో కేంద్రంలో నడుస్తున్నా, ఇంత తార్కికంగా ఆలోచించేవాళ్లుగాని, ధైర్యంగా ఎదిరించేవాళ్లుగాని లేరనడం అతిశయోక్తి కాదేమో!

.

.

I HEARTILY ACCEPT the motto, — “That government is best which governs least”;(1) and I should like to see it acted up to more rapidly and systematically. Carried out, it finally amounts to this, which also I believe, — “That government is best which governs not at all”; and when men are prepared for it, that will be the kind of government which they will have. Government is at best but an expedient; but most governments are usually, and all governments are sometimes, inexpedient. The objections which have been brought against a standing army, and they are many and weighty, and deserve to prevail, may also at last be brought against a standing government. The standing army is only an arm of the standing government. The government itself, which is only the mode which the people have chosen to execute their will, is equally liable to be abused and perverted before the people can act through it. Witness the present Mexican war,(2) the work of comparatively a few individuals using the standing government as their tool; for, in the outset, the people would not have consented to this measure.

This American government — what is it but a tradition, though a recent one, endeavoring to transmit itself unimpaired to posterity, but each instant losing some of its integrity? It has not the vitality and force of a single living man; for a single man can bend it to his will. It is a sort of wooden gun to the people themselves. But it is not the less necessary for this; for the people must have some complicated machinery or other, and hear its din, to satisfy that idea of government which they have. Governments show thus how successfully men can be imposed on, even impose on themselves, for their own advantage. It is excellent, we must all allow. Yet this government never of itself furthered any enterprise, but by the alacrity with which it got out of its way. It does not keep the country free. It does not settle the West. It does not educate. The character inherent in the American people has done all that has been accomplished; and it would have done somewhat more, if the government had not sometimes got in its way. For government is an expedient by which men would fain succeed in letting one another alone; and, as has been said, when it is most expedient, the governed are most let alone by it. Trade and commerce, if they were not made of India rubber,(3) would never manage to bounce over the obstacles which legislators are continually putting in their way; and, if one were to judge these men wholly by the effects of their actions, and not partly by their intentions, they would deserve to be classed and punished with those mischievous persons who put obstructions on the railroads.

But, to speak practically and as a citizen, unlike those who call themselves no-government men,(4) I ask for, not at once no government, but at once a better government. Let every man make known what kind of government would command his respect, and that will be one step toward obtaining it.

After all, the practical reason why, when the power is once in the hands of the people, a majority are permitted, and for a long period continue, to rule, is not because they are most likely to be in the right, nor because this seems fairest to the minority, but because they are physically the strongest. But a government in which the majority rule in all cases cannot be based on justice, even as far as men understand it. Can there not be a government in which majorities do not virtually decide right and wrong, but conscience? — in which majorities decide only those questions to which the rule of expediency is applicable? Must the citizen ever for a moment, or in the least degree, resign his conscience to the legislator? Why has every man a conscience, then? I think that we should be men first, and subjects afterward. It is not desirable to cultivate a respect for the law, so much as for the right. The only obligation which I have a right to assume is to do at any time what I think right. It is truly enough said that a corporation has no conscience; but a corporation of conscientious men is a corporation with a conscience. Law never made men a whit more just; and, by means of their respect for it, even the well-disposed are daily made the agents of injustice. A common and natural result of an undue respect for law is, that you may see a file of soldiers, colonel, captain, corporal, privates, powder-monkeys,(5) and all, marching in admirable order over hill and dale to the wars, against their wills, ay, against their common sense and consciences, which makes it very steep marching indeed, and produces a palpitation of the heart. They have no doubt that it is a damnable business in which they are concerned; they are all peaceably inclined. Now, what are they? Men at all? or small movable forts and magazines, at the service of some unscrupulous man in power? Visit the Navy Yard, and behold a marine, such a man as an American government can make, or such as it can make a man with its black arts — a mere shadow and reminiscence of humanity, a man laid out alive and standing, and already, as one may say, buried under arms with funeral accompaniments, though it may be

“Not a drum was heard, not a funeral note,
As his corse to the rampart we hurried;
Not a soldier discharged his farewell shot
O’er the grave where our hero we buried.”(6)

The mass of men serve the state thus, not as men mainly, but as machines, with their bodies. They are the standing army, and the militia, jailers, constables, posse comitatus,(7) etc. In most cases there is no free exercise whatever of the judgment or of the moral sense; but they put themselves on a level with wood and earth and stones; and wooden men can perhaps be manufactured that will serve the purpose as well. Such command no more respect than men of straw or a lump of dirt. They have the same sort of worth only as horses and dogs. Yet such as these even are commonly esteemed good citizens. Others, as most legislators, politicians, lawyers, ministers, and office-holders, serve the state chiefly with their heads; and, as they rarely make any moral distinctions, they are as likely to serve the devil, without intending it, as God. A very few, as heroes, patriots, martyrs, reformers in the great sense, and men, serve the state with their consciences also, and so necessarily resist it for the most part; and they are commonly treated as enemies by it. A wise man will only be useful as a man, and will not submit to be “clay,” and “stop a hole to keep the wind away,”(8) but leave that office to his dust at least: —

“I am too high-born to be propertied,
To be a secondary at control,
Or useful serving-man and instrument
To any sovereign state throughout the world.”(9)

He who gives himself entirely to his fellow-men appears to them useless and selfish; but he who gives himself partially to them is pronounced a benefactor and philanthropist.

How does it become a man to behave toward this American government to-day? I answer, that he cannot without disgrace be associated with it. I cannot for an instant recognize that political organization as my government which is the slave’s government also.

All men recognize the right of revolution; that is, the right to refuse allegiance to, and to resist, the government, when its tyranny or its inefficiency are great and unendurable. But almost all say that such is not the case now. But such was the case, they think, in the Revolution of ’75.(10) If one were to tell me that this was a bad government because it taxed certain foreign commodities brought to its ports, it is most probable that I should not make an ado about it, for I can do without them. All machines have their friction; and possibly this does enough good to counterbalance the evil. At any rate, it is a great evil to make a stir about it. But when the friction comes to have its machine, and oppression and robbery are organized, I say, let us not have such a machine any longer. In other words, when a sixth of the population of a nation which has undertaken to be the refuge of liberty are slaves, and a whole country is unjustly overrun and conquered by a foreign army, and subjected to military law, I think that it is not too soon for honest men to rebel and revolutionize. What makes this duty the more urgent is the fact that the country so overrun is not our own, but ours is the invading army.(11)

Paley, a common authority with many on moral questions, in his chapter on the “Duty of Submission to Civil Government,” resolves all civil obligation into expediency; and he proceeds to say that “so long as the interest of the whole society requires it, that is, so long as the established government cannot be resisted or changed without public inconveniency, it is the will of God that the established government be obeyed, and no longer” — “This principle being admitted, the justice of every particular case of resistance is reduced to a computation of the quantity of the danger and grievance on the one side, and of the probability and expense of redressing it on the other.”(12) Of this, he says, every man shall judge for himself. But Paley appears never to have contemplated those cases to which the rule of expediency does not apply, in which a people, as well as an individual, must do justice, cost what it may. If I have unjustly wrested a plank from a drowning man, I must restore it to him though I drown myself.This, according to Paley, would be inconvenient. But he that would save his life, in such a case, shall lose it.(13) This people must cease to hold slaves, and to make war on Mexico, though it cost them their existence as a people.

In their practice, nations agree with Paley; but does any one think that Massachusetts does exactly what is right at the present crisis?

“A drab of state, a cloth-o’-silver slut,
To have her train borne up, and her soul trail in the dirt.”(14)

Practically speaking, the opponents to a reform in Massachusetts are not a hundred thousand politicians at the South, but a hundred thousand merchants and farmers here, who are more interested in commerce and agriculture than they are in humanity, and are not prepared to do justice to the slave and to Mexico, cost what it may. I quarrel not with far-off foes, but with those who, near at home, co-operate with, and do the bidding of those far away, and without whom the latter would be harmless. We are accustomed to say, that the mass of men are unprepared; but improvement is slow, because the few are not materially wiser or better than the many. It is not so important that many should be as good as you, as that there be some absolute goodness somewhere; for that will leaven the whole lump.(15) There are thousands who are in opinion opposed to slavery and to the war, who yet in effect do nothing to put an end to them; who, esteeming themselves children of Washington and Franklin, sit down with their hands in their pockets, and say that they know not what to do, and do nothing; who even postpone the question of freedom to the question of free-trade, and quietly read the prices-current along with the latest advices from Mexico, after dinner, and, it may be, fall asleep over them both. What is the price-current of an honest man and patriot to-day? They hesitate, and they regret, and sometimes they petition; but they do nothing in earnest and with effect. They will wait, well disposed, for others to remedy the evil, that they may no longer have it to regret. At most, they give only a cheap vote, and a feeble countenance and Godspeed, to the right, as it goes by them. There are nine hundred and ninety-nine patrons of virtue to one virtuous man; but it is easier to deal with the real possessor of a thing than with the temporary guardian of it.

All voting is a sort of gaming, like checkers or backgammon, with a slight moral tinge to it, a playing with right and wrong, with moral questions; and betting naturally accompanies it. The character of the voters is not staked. I cast my vote, perchance, as I think right; but I am not vitally concerned that that right should prevail. I am willing to leave it to the majority. Its obligation, therefore, never exceeds that of expediency. Even voting for the right is doing nothing for it. It is only expressing to men feebly your desire that it should prevail. A wise man will not leave the right to the mercy of chance, nor wish it to prevail through the power of the majority. There is but little virtue in the action of masses of men. When the majority shall at length vote for the abolition of slavery, it will be because they are indifferent to slavery, or because there is but little slavery left to be abolished by their vote. They will then be the only slaves. Only his vote can hasten the abolition of slavery who asserts his own freedom by his vote.

I hear of a convention to be held at Baltimore,(16) or elsewhere, for the selection of a candidate for the Presidency, made up chiefly of editors, and men who are politicians by profession; but I think, what is it to any independent, intelligent, and respectable man what decision they may come to? Shall we not have the advantage of his wisdom and honesty, nevertheless? Can we not count upon some independent votes? Are there not many individuals in the country who do not attend conventions? But no: I find that the respectable man, so called, has immediately drifted from his position, and despairs of his country, when his country has more reason to despair of him. He forthwith adopts one of the candidates thus selected as the only available one, thus proving that he is himself available for any purposes of the demagogue. His vote is of no more worth than that of any unprincipled foreigner or hireling native, who may have been bought. Oh for a man who is a man, and, as my neighbor says, has a bone in his back which you cannot pass your hand through! Our statistics are at fault: the population has been returned too large. How many men are there to a square thousand miles in this country? Hardly one. Does not America offer any inducement for men to settle here? The American has dwindled into an Odd Fellow (17) — one who may be known by the development of his organ of gregariousness, and a manifest lack of intellect and cheerful self-reliance; whose first and chief concern, on coming into the world, is to see that the almshouses are in good repair; and, before yet he has lawfully donned the virile garb, to collect a fund for the support of the widows and orphans that may be; who, in short ventures to live only by the aid of the Mutual Insurance company, which has promised to bury him decently.

It is not a man’s duty, as a matter of course, to devote himself to the eradication of any, even the most enormous wrong; he may still properly have other concerns to engage him; but it is his duty, at least, to wash his hands of it, and, if he gives it no thought longer, not to give it practically his support. If I devote myself to other pursuits and contemplations, I must first see, at least, that I do not pursue them sitting upon another man’s shoulders. I must get off him first, that he may pursue his contemplations too. See what gross inconsistency is tolerated. I have heard some of my townsmen say, “I should like to have them order me out to help put down an insurrection of the slaves, or to march to Mexico; — see if I would go”; and yet these very men have each, directly by their allegiance, and so indirectly, at least, by their money, furnished a substitute. The soldier is applauded who refuses to serve in an unjust war by those who do not refuse to sustain the unjust government which makes the war; is applauded by those whose own act and authority he disregards and sets at naught; as if the state were penitent to that degree that it hired one to scourge it while it sinned, but not to that degree that it left off sinning for a moment. Thus, under the name of Order and Civil Government, we are all made at last to pay homage to and support our own meanness. After the first blush of sin comes its indifference; and from immoral it becomes, as it were, unmoral, and not quite unnecessary to that life which we have made.

Henry David Thoreau

For the back ground of this essay read here: http://www.gradesaver.com/civil-disobedience/study-guide/about/

Notes 1. Possible reference to “The best government is that which governs least,” motto of the United States Magazine and Democratic Review,1837-1859, or “the less government we have, the better” – from Ralph Waldo Emerson’s “Politics”, 1844, sometimes mistakenly attributed to Jefferson – back
2. U.S.-Mexican War (1846-1848), abolitionists considered it an effort to extend slavery into former Mexican territory – back
3. Made from the latex of tropical plants, “India” because it came from the West Indies, and “rubber” from its early use as an eraser – back
4. Anarchists, many of whom came from Massachusetts – back
5. Boys who carry gunpowder for soldiers – back
6. Charles Wolfe (1791-1823) The Burial of Sir John Morre at Corunnaback
7. Group empowered to uphold the law, a sheriff’s posse – back
8. Shakespeare (1564-1616) English dramatist, from Hamlet – back
9. Shakespeare, from King John – back.
10. The American Revolution began in Concord & Lexington in 1775 – back
11. A reference to slavery in the U.S, and to the invasion of Mexico by the U.S. – back
12. William Paley (1743-1805) English theologian & philosopher, from Principals of Moral and Political Philosophy, 1785back
13. “He that findeth his life shall lose it…” – Matthew 10:39 – back
14. Cyril Tourneur (1575?-1626) The Revengers Tragadie – back
15.“… a little leaven leaveneth the whole lump” – 1 Corinthians 5:6 – back
16. In 1848, Democratics nominated Lewis Case for U.S. president, later defeated by Zachary Talor – back
17. A member of the Independent Order of Odd Fellows, a fraternal organization orginating in England in the mid-1700s. – back

(Courtesy: http://thoreau.eserver.org/civil1.html)

600th post

బుడగా… బండరాయీ… లూయిజా మే ఏల్కోట్

Image Courtesy: http://t3.gstatic.com

.

ఓహ్! బోడిగా, గోధుమ రంగులో ఉన్న ఆ బండరాయి,
తన పాదాల చెంత కెరటాలు నృత్యం చేస్తుంటే
చూడ్డానికి ఎంత మనోహరంగా ఉంది!

ఒకసారి ఓ చిన్న నీటిబుడగ
అలలమీద తేలుతూ బండరాయి పక్కకి వచ్చి,
గట్టిగా అరుస్తోంది:
“ఏయ్ మొద్దూ!
త్వరగా పక్కకి తప్పుకో.
కనిపించటం లే? ఈ అలలమీద తేలియాడే
అందాన్ని నే వస్తుంటే?

చూడు హరివిల్లులాంటి నా ఆహార్యం.
చూడు నా వెలుగు కిరీటాన్ని.
నా మెరిసే సొగసూ,
గాలిలా తేలిపోగలిగే నా ఆకారాన్నీ.

నురగలతో, తుంపరలతో
తీరాన్న నర్తించడానికి
ఈ నీలికెరటాలమీద తేలియాడుతున్నాను.

ఊ! త్వరగా, త్వరగా పక్కకి జరుగు.
కెరటాలు ఉధృతంగా ఉన్నాయి.
వాటి పాదతరంగాలు
నన్ను ఒడ్డుకి త్వరగా తీసుకుపోతాయి.

కాని, ఆ బండరాయి నీటిలో నిటారుగా నిల్చుని
ఒక్కసారి క్రిందకి ఒక్కసారి తీక్షణంగా చూసి,
అంతలో సంబాళించుకుని
చిరునవ్వుతో ఇలా అంది:

“చిన్ని నా మిత్రమా!
నువ్వే మరొక త్రోవ వెతుక్కోవాలి.
నేను ఇక్కడనుండి ఎన్నో ఏళ్ళుగా
కదలకుండా పడి ఉన్నాను

“ఉప్పెనలాంటి కెరటాలు నన్ను తోసాయి,
ఉధృతమైన గాలులూ తాకేయి.
కాని, ఏవీ ఈ ఆకారాన్ని
ఒక్క అడుగుకూడా కదల్చలేకపోయాయి.

“నీటిలోగాని, గాలిలోగాని ఉన్నదేదీ
నన్ను కదల్చ లేదే.
మిత్రమా నీకోసం నేనెలా కదలగలను చెప్పు?”

అది విని కెరటాలన్నీ
సన్నని కంఠస్వరంలో మధురంగా నవ్వేయి.
నీటిపక్షులుకూడా తమ రాతి గూళ్లలోనుండి
విలాసంగా ఉన్న బుడగని ఒకసారి చూసేయి

ఆ బుడగకి అమాంతం కోపంవచ్చి,
బుగ్గలు ఎరుపెక్కి,
మితిమీరిన గర్వంతో ఇలా అంది:

“ఏయ్, వికారపు బండరాయీ!
నువ్వు నాకోసం పక్కకి తప్పుకుంటున్నావు.
తప్పుకోవాలి. అర్థం అయిందా?

“ఓయ్ పక్షులూ!
ఎందుకలా తేరిపారి చూస్తున్నారు?
నిశ్శబ్దంగా ఉండండి.

“అనాగరికపు కెరటాల్లారా!
మీ నవ్వులు కట్టిపెట్టి
నన్ను ముందుకి మోసుకెళ్ళండి.
ఈ సముద్రానికి రారాణిని నేను.
ఈ మొరటు రాళ్ళు నన్ను భయపెట్టలేవు”

కోపంతో పైకిలేచి నిందిస్తూ
ఒక్కసారి రాతిని కొట్టి పగిలిపోయింది
తెలివితక్కువ బుడగ.
బండరాయిమాత్రం
ఎంతమాత్రం కదలలేదు.

అప్పుడు గూళ్ళలోని నీటి పక్షులు
తమ గుండెలమీద పడుక్కున్న
చిన్నారులతో ఇలా అన్నాయి:

మీరు ఆ బుడగలా బుర్ర తిరుగుడుగా,
అహంకారంతో, అసభ్యంగా ఉండకండి.
దౌర్జన్యంగానైనా మీ పనులు
నెరవేర్చుకుందికి ప్రయత్నించకండి

ఆ రాయిలా నిశ్చలంగా,
నిజాయితీగా, ధృడంగా ఉండండి.
తప్పు చేసినవారిపట్ల
ఖచ్చితంగాఉంటూనే,
దయతో, ప్రసన్నతతో ఉండడం
ఎంతమాత్రం మరిచిపోవద్దు.

“చిన్నారులూ,
ఇవాళ మీరు నేర్చుకున్న
ఈ గుణపాఠం శ్రధ్ధగా గుర్తుంచుకుంటే,
మీరు వివేకవంతులౌతారు.

.

లూయిజా మే ఏల్కోట్

(November 29, 1832 – March 6, 1888)

(లూయిజా మే ఏల్కోట్ అనగానే ఛప్పున గుర్తువచ్చేది Little Women అన్న నవల (అమెరికనుసివిల్ వార్ నేపథ్యంలో రాయబడిన ఈ నవల అనంతరం నాటకంగా మలచబడింది.  5సార్లు తెరకెక్కింది. 1949 సినిమాలో ఎలిజబెత్ టేలర్ Amy March గా నటించింది).  రాల్ఫ్ వాల్డో ఎమర్సన్, హెన్రీ డేవిడ్ థొరోల వంటి హేమాహేమీల ప్రభావంతో పెరిగిన అమ్మాయి స్వతంత్రభావాలు లేకుండా ఎలాఉంటుంది? చిన్నప్పటినుండే తన రచనలద్వారా కుటుంబానికి ఆర్థికసహాయం చెయ్యవలసి వచ్చిన ఈమె, బానిసత్వ నిర్మూలనకు వ్యతిరేకంగా తనగొంతు వినిపించింది. )

.

Louisa May Alcott
Louisa May Alcott (Photo credit: Wikipedia)

The Rock and the Bubble

.

Oh! a bare, brown rock
Stood up in the sea,
The waves at its feet
Dancing merrily.

A little bubble
Once came sailing by,
And thus to the rock
Did it gayly cry,–

“Ho! clumsy brown stone,
Quick, make way for me:
I’m the fairest thing
That floats on the sea.

“See my rainbow-robe,
See my crown of light,
My glittering form,
So airy and bright.

“O’er the waters blue,
I’m floating away,
To dance by the shore
With the foam and spray.

“Now, make way, make way;
For the waves are strong,
And their rippling feet
Bear me fast along.”

But the great rock stood
Straight up in the sea:
It looked gravely down,
And said pleasantly–

“Little friend, you must
Go some other way;
For I have not stirred
this many a long day.

“Great billows have dashed,
And angry winds blown;
But my sturdy form
Is not overthrown.

“Nothing can stir me
In the air or sea;
Then, how can I move,
Little friend, for thee?”

Then the waves all laughed
In their voices sweet;
And the sea-birds looked,
From their rocky seat,

At the bubble gay,
Who angrily cried,
While its round cheek glowed
With a foolish pride,–

“You SHALL move for me;
And you shall not mock
At the words I say,
You ugly, rough rock.

“Be silent, wild birds!
While stare you so?
Stop laughing, rude waves,
And help me to go!

“For I am the queen
Of the ocean here,
And this cruel stone
Cannot make me fear.”

Dashing fiercely up,
With a scornful word,
Foolish Bubble broke;
But Rock never stirred.

Then said the sea-birds,
Sitting in their nests
To the little ones
Leaning on their breasts,–

“Be not like Bubble,
Headstrong, rude, and vain,
Seeking by violence
Your object to gain;

“But be like the rock,
Steadfast, true, and strong,
Yet cheerful and kind,
And firm against wrong.

“Heed, little birdlings,
And wiser you’ll be
For the lesson learned
To-day by the sea.”

.

Louisa May Alcott

(November 29, 1832 – March 6, 1888)

American Novelist.

నేనొక తలెత్తుకుని జీవించగల ఏకాకిని … హెన్రీ డేవిడ్ థొరో.

Henry David Thoreau
Henry David Thoreau (Photo credit: Wikipedia)

.

నేను తలెత్తుకుని బ్రతకగల

ఏకాకిగా సృష్టించబడ్డాను.

నాలో దమ్ముంది.

నా దృష్టి నిర్మలంగానే ఉంటుంది;

నా జీవితం ఎన్నడూ నిరుత్సాహంగా ఉండదు.

కేంద్రానికి అన్నిబిందువులూ దగ్గరే.

(భగవంతునికి అందరూ సమదూరమే).

ఈ క్షణానికి నేనే రాజుని.

కాలమా!

నువ్వు నాకు ప్రతికూలించదలుచుకున్నా,

అనుకోని ఆఘాతాలు కలిగించదలుచుకున్నా ఫర్వాలేదు.

జీవిత సారాన్ని తీసుకో.

కానీ, హృదయం మాత్రం నాకు  విడిచిపెట్టు.

.

హెన్రీ డేవిడ్ థొరో

(జులై 12, 1817 – మే 6, 1862)

Site of Thoreau's cabin
Site of Thoreau’s cabin (Photo credit: Wikipedia)

[19వ శతాబ్దపు తాత్విక చింతనని ప్రభావితం చేసిన వ్యక్తులలో థొరో ఒకరు.  కవిగా, తత్త్వవేత్తగా,  బానిసత్వానికి వ్యతిరేకంగా తనగొంతు ప్రకటించడంలో, స్వాతంత్ర్యం, రాజ్యం, చట్టాన్ని ఎప్పుడు వ్యతిరేకించాలి, పన్నులు ఎందుకు చెల్లించమని ప్రజలు ప్రభుత్వాలపై తిరుగుబాటు చెయ్యవచ్చు, మొదలైన సాంఘిక, రాజకీయ విషయాలమీదే కాకుండ, ప్రకృతిమీద, పర్యావరణం మీద ఆయన ఎన్నో వ్యాసాలు వ్రాసేడు. స్వయంగా ప్రకృతిలో జీవించి అనుభవించడానికి, మనకోరికలు తగ్గించుకుంటే, ఫ్రకృతిలో దొరికే వస్తువులతో జీవితం సాఫీగా వెళ్ళిపోతుందని చెప్పడానికి ముందు, స్వయంగా 2 సం వత్సరాలపాటు రాల్ఫ్ వాల్డొ ఎమర్సన్ కు చెందిన జాగాలో వాల్డెన్ పాండ్ కు ఎదురుగా చిన్న Cabin నిర్మించుకుని 2 సంవత్సరాలపాటు “సాదా జీవితం” గడపడంపై  ప్రత్యక్షప్రయోగం చేశాడు. ఇతని భావాలు లియో టాల్ స్టాయ్, మహాత్మా గాంధీ, మార్టిన్ లూథర్ కింగ్ Jr. వంటి వారిని ప్రభావితం చేశాయి]

.

I was made erect and lone

.

I was made erect and lone,
And within me is the bone;
Still my vision will be clear,
Still my life will not be drear,
To the center all is near.
Where I sit there is my throne.
If age choose to sit apart,
If age choose, give me the start,
Take the sap and leave the heart.
.
Henry David Thoreau

(July 12, 1817 – May 6, 1862)

American Transcendentalist, Philosopher, Abolitionist, Naturalist, Essayist, and Poet.

ముఖపరిచయం … హెన్రీ డేవిడ్ థొరో

.

నాకో వ్యక్తి బాగా ముఖం పరిచయం,

లోపాలేమీ కనిపించని వాడు.

ఏడాదవుతుందో, లేదా కొంచెం ఎక్కువో

రోజూ మా ఇంటి పక్కనుండే వెళుతుండేవాడు.

అయితే అతనితో నే నెన్నెడూ మాటాడ లేదు.

.

ఓ సారి ఎందుకో

మూడు మైళ్ళ దూరం వెళ్ళడం తటస్థించింది.

అక్కడ అతను  ఓ వీధిలో తారసపడ్డాడు.  చేతికర్రతో సహా.

అతన్ని నేనూ నన్ను అతనూ

ఎగాదిగా చూసుకున్నాం చాలసేపు.

.

తర్వాత ఏదో దూరపుటూర్లో కనిపించాడు.

అతని ముఖం చూడగానే

అసంకల్పితంగా తలవంచి పలకరించాను.

అతను కూడా ఆశ్చర్యపోతూ,

వెంటనే తలవంచి పలకరించి,

పక్కనించి వెళ్ళిపోయాడు.

.

తర్వాత విదేశంలో కలిసినప్పుడు,

అతని చెయ్యి నా చేతిలోకి తీసుకున్నాను.

చాలా సేపు ఇద్దరం పిచ్చాపాటీ మాటాడుకున్నాం.

ఏదో వెయ్యేళ్ళబట్టి పరిచయం ఉన్నవాళ్ళలా.

.

ఇటీవల,

ఇద్దరం వనభోజనానికి వెళ్ళినప్పుడు,

అతను తెచ్చినది నేను తిన్నాను.

అతను పడిన కష్టాలు అతనూ,

నా దేశదిమ్మరి బాధలు నేనూ కలబోసుకున్నాం.

ఇద్దరం ఒకరికొకరు ప్రాణస్నేహితులమయిపోయాం.

.

నా కేమని అనిపిస్తుందంటే,

గొప్పా, బీదా తేడా లేకుండా

ఈ భూమ్మీద పుట్టిన ప్రతివారికీ

చిన్నతనంలోనో  పెద్దయ్యాకో ఏదో ఒక రోజు

అపరిచితులో, శత్రువులో ఇలానే తెలుస్తారు.

.

హెన్రీ డేవిడ్ థొరో

.

I knew a man by sight,
A blameless wight,
Who, for a year or more,
Had daily passed my door,
Yet converse none had had with him.

I met him in a lane,
Him and his cane,
About three miles from home,
Where I had chanced to roam,
And volumes stared at him, and he at me.

In a more distant place
I glimpsed his face,
And bowed instinctively;
Starting he bowed to me,
Bowed simultaneously, and passed along.

Next, in a foreign land
I grasped his hand,
And had a social chat,
About this thing and that,
As I had known him well a thousand years.

Late in a wilderness
I shared his mess,
For he had hardships seen,
And I a wanderer been;
He was my bosom friend, and I was his.

And as, methinks, shall all,
Both great and small,
That ever lived on earth,
Early or late their birth,
Stranger and foe, one day each other know.
.
Henry David Thoreau

దిగువన వేలాడుతున్న పొగమబ్బు… హెన్రీ డేవిడ్ థొరో

Image Courtesy: http://i.ytimg.com

[Emily Dickinson, Robert Frost, Henry David Thoreau వీళ్ళు ముగ్గురూ ప్రకృతి ఆరాధకులు. మనకు తెలియనిదీ, మన అవగాహనకు అతీతమైనదేదో ప్రకృతిలో ఉందని వీరి ప్రగాఢమైన విశ్వాసం. మనం ప్రకృతికి ప్రతిరూపాలమనీ, అందుకని, దాన్ని జాగ్రత్తగా పరిశీలించి, దాని సత్యాన్ని మనం  అవగాహన చేసుకోగలిగితే, తాత్త్వికంగా మనం ఎదగగలమని వారి అభిప్రాయం. థొరో ఒకచోట, “నాకు ప్రేమకంటే, ధనం కంటే, కీర్తికంటే సత్యాన్ని ప్రసాదించ”మంటాడు. రాల్ఫ్ వాల్డో ఎమర్సన్ కిచెందిన వాల్డెన్ పాండ్  దగ్గర ఒక కుటీరం నిర్మించుకుని అతను సత్యాన్వేషణకు ప్రయత్నించాడు. అతను వాల్డెన్(Walden) కు వ్రాసిన ఒక లేఖలో “ప్రపంచం అశాశ్వతమూ, సంశయాత్మకమైనదీను. కాని, ఒక పగలు రాత్రీ మనం గనక ఆనందం తో స్వాగతించగలిగితే, పువ్వుల్లా, సువాసనలిచ్చే వనమూలికలల్లా, మనజీవితం కూడ సుగంధాల్ని విరజిమ్మగలిగితే, మనజీవితం ఆ క్షణం అమరత్వం పొందినట్లే.”

ఇప్పుడు దేశవ్యాప్తంగా, రాష్ట్రవ్యాప్తంగా నిరంతరాయంగా కొనసాగుతున్న ప్రకృతిసంపద దోపిడీ చూస్తుంటే,  “బాబూ, మీ పిల్లలు కూడ భవిష్యత్తులో భాగమే, వాళ్ళుక్షేమగా ఉండాలంటే, మీరు దోచిపెట్టిన సొమ్ము అనుభవించడానికైనా నాలుగుకాలాలపాటు బ్రతకాలంటే, మీరు చేస్తున్న వనరుల దోపిడీ దానికి ఆ అవకాశం కల్పించదు” అన్న సత్యాన్ని  వీళ్ళకి ఎవరైనా బోధించగలుగుతారా అన్న సందేహం నాకు కలుగుతుంటుంది. ]

.

న్యూఫౌండ్ లాండ్ వాతావరణంలో

దిగువన వేలాడుతున్న పొగమబ్బు… 

అది

నీటిబుగ్గల పిచికారీ, నదుల జన్మస్థానం;

మంచు-వస్త్రం, కలలాంటి ముసుగు;

దేవతలు పరచిన చేతిరుమాలు;

గాలిలో తేలిపోయే మైదానం…

దాని గట్లంట ‘డెయిజీ’లూ, ‘వయొలెట్లూ’ పూచి,

దాని గహన జలమార్గాల్లో ఒకవంక

‘బిటెర్న్’ ల భయదసౌందర్యపు కూతలు వినిపిస్తే,

వేరొకవంక, కొంగలు మొలబంటి నీటిలో ఈదుతుంటాయి;

అది

సరస్సుల, నదుల, సముద్రాల చైతన్యం

మానవ సమూహాల్లోకి ఆరోగ్యప్రదాయిలయిన

పరిమళాల్నీ, వనమూలికల సుగంధాల్నీ మోసుకెళ్ళే వాహిక.

.

 హెన్రీ డేవిడ్ థొరో

.

Low-anchored Cloud Mist

.

Low-anchored cloud,
Newfoundland air,
Fountain-head and source of rivers,
Dew-cloth, dream-drapery,
And napkin spread by fays;
Drifting meadow of the air,
Where bloom the daisied banks and violets,
And in whose fenny labyrinth
The bittern booms and heron wades;
Spirit of lakes and seas and rivers,
Bear only perfumes and the scent
Of healing herbs to just men’s fields!

.

Henry David Thoreau

(July 12, 1817 – May 6, 1862)

American author, poet, philosopher, abolitionist, naturalist, tax resister, development critic, surveyor, historian, and leading transcendentalist.

స్నేహం— హెన్రీ డేవిడ్ థొరో

http://t2.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTWj1kOr9ezu9cvkTWnu05-p9NX5OuCplQjTZakuVkQp8go_9K9
Image Courtesy: http://t2.gstatic.com

.

నేనో క్షణం ప్రేమను గురించి ఆలోచిస్తాను,

అలా ఆలోచిస్తుంటే,

అదొక లోకంలా,

అమృతాశనంలా,

భూమినీ – స్వర్గాన్నీ దగ్గరచేసే వారథిలా కనిపిస్తుంది.

.

అది నాకు అన్నిటికంటే ఎక్కువ ఆనందాన్నిస్తుందని తెలుసు గాని,

ఎందుకో, ఎలాగో చెప్పమంటే మాత్రం

నా తరం కాదు,

చచ్చినా చెప్పలేను.

.

నేను నా నేస్తాన్ని అడగాలనుకుంటాను అదెలాఉంటుందో…

తీరా సమయం వచ్చేవేళకి

అన్నిటికంటే నాకు ప్రేమే ఎంతో మనోహరంగా ఉంటుంది.

దాంతో నేను మూగనైపోతాను.

.

నిజం తెలుసుకోగలిగితే,

ప్రేమ మూగది… మాట్లాడలేదు.

కాని ఆలోచిస్తుంది, అన్నీ చేస్తుంది,

అది తనని తాను ఏ భాష

అవసరమూ లేకుండా ప్రకటించుకో గలదు.

మనిషి సత్యాన్ని ప్రేమించి, ఆచరణలో పెట్టవచ్చు,

సౌందర్యాన్ని ప్రశంసించవచ్చు,

మంచిదనాన్ని వదిలిపెట్టకపోవచ్చు…

గౌరవించడానికి యోగ్యత ఉన్నంతమేరకు.

.

కాని, ఈ మూడూ కలగలిసి,

కలవడం వాటి సహజ లక్షణం,

ఒక ఆత్మను కేంద్రంగా చేసుకుని,

లావణ్యానికి ఆశ్రయంగా మలుచుకుంటే,

.

అదే సారూప్యతతో, రాగద్వేషాల్లా

మమ్మల్ని జంటగా కుదిర్చి,

ఇద్దరికీ శాశ్వతంగా

ఒకే భవితవ్యాన్ని వ్రాసి విడిచిపెడితే,

.

ఒకరికొకరు సాయం చేసుకుంటూ,

సేవలు చేస్తూ, చేసిన సేవలకు బాధపడక,

ప్రేమ తంత్రులను ఇంకా బిగువుగా పట్టి ఉంచి, 

ఎవరికివారుగాకాక, ఇద్దరూ ఒకటైనపుడు మాత్రమే,

.

మనిషి,  మనిషికి మాత్రమే సాధ్యమైన

తన సమర్థతని ఋజువుచేసుకోగలడు.

ప్రేమకు ఏ శక్తి అయితే ఉందో,

అది నిరంతరాయంగా

అతని ఆత్మకి ప్రేరణనిస్తూనే ఉంటుంది.

————————————

రెండు సింధూర వృక్షాలు, ఒకదాని పక్కనొకటి,

భీకరమైన తుఫానులు, పెనుగాలులూ,ఉప్పెనలూ తట్టుకుని

మైదానానికంతటికీ గర్వకారణంలా,

రెండూ ఏపుగా, ఆరోగ్యంగా పెరుగుతాయి.

.

బయట మాత్రం ఒకదానినొకటి తగిలీ తగలనట్టుగా ఉంటాయి.  

కాని, భూమిలోపల, అట్టడుగుపొరల్లో,

వాటీ వేర్లు ఒకదానినొకటి

ఎంత విడదీయలేనంతగా పెనవేసుకుపోతాయంటే,

నువ్వు ఆశ్చర్యపోక మానవు.

.

హెన్రీ డేవిడ్ థొరో

(July 12, 1817 – May 6, 1862)

Please Hear the poem here:

.

Friendship

.

I think awhile of Love, and while I think,
Love is to me a world,
Sole meat and sweetest drink,
And close connecting link
Tween heaven and earth.
I only know it is, not how or why,
My greatest happiness;
However hard I try,
Not if I were to die,
Can I explain.

I fain would ask my friend how it can be,
But when the time arrives,
Then Love is more lovely
Than anything to me,
And so I’m dumb.

For if the truth were known, Love cannot speak,
But only thinks and does;
Though surely out ’twill leak
Without the help of Greek,
Or any tongue.

A man may love the truth and practise it,
Beauty he may admire,
And goodness not omit,
As much as may befit
To reverence.

But only when these three together meet,
As they always incline,
And make one soul the seat,
And favorite retreat,
Of loveliness;

When under kindred shape, like loves and hates
And a kindred nature,
Proclaim us to be mates,
Exposed to equal fates
Eternally;

And each may other help, and service do,
Drawing Love’s bands more tight,
Service he ne’er shall rue
While one and one makes two,
And two are one;

In such case only doth man fully prove
Fully as man can do,
What power there is in Love
His inmost soul to move
Resistlessly.

________________________________

Two sturdy oaks I mean, which side by side,
Withstand the winter’s storm,
And spite of wind and tide,
Grow up the meadow’s pride,
For both are strong

Above they barely touch, but undermined
Down to their deepest source,
Admiring you shall find
Their roots are intertwined
Insep’rably.
.

Henry David Thoreau

(July 12, 1817 – May 6, 1862)

American author, poet, philosopher, abolitionist, naturalist, tax resister, development critic, surveyor, historian, and leading transcendentalist.

%d bloggers like this: