అనువాదలహరి

చివరి కోరిక … రబీంద్రనాథ్ టాగోర్.

Rabindranath Tagore won the Nobel prize for li...
(Photo credit: Wikipedia)

(విశ్వకవి రవీంద్రుని 151 వ జయంతి సందర్భంగా)

.

నన్ను ఇతరులు అడిగినవన్నీ, నే నివ్వలేకపోయాను.

అంతమట్టుకు నాకు తెలుసు.

నాకు ఎరికే…

నే చేసిన మోసాలూ, తీర్చని ఋణాలూ, నెరవేర్చని పనులూ.

ప్రపంచానికి నేను ఎంతో ఋణపడి ఉన్నాను.

మరయితే, ఇప్పుడెందుకు ఇవన్నీ చెబుతున్నట్టు?

సంధిపేలాపనా? పశ్చాత్తాపమా? కోరికతోనా? అవసరముకొద్దీనా?

నేను ప్రపంచం నుండి కోరుకునేవి చాలానే ఉన్నాయి.

మాటల్లోచెప్పలేని లాలసతో కోరుకుంటూనే ఉన్నాను.

కోరికలు నెరవేరని నిస్పృహలో, అవసరాలు తీరని నిరాశలో,

నేను శపిస్తుంటాను, ఏడుస్తుంటాను.

.

ప్రభూ! ఇక నేనీ శాపగ్రస్తమైన వాంఛలూ,

అంతులేని పశ్చాత్తాపాలూ కోరుకోవడం లేదు.

నా కోరికని హరించు… ఈ తృప్తిపరచలేని కాంక్షని హరించు.

ఓ ప్రభూ! నేను వేడుకుంటాను, నా దురాశని హరించు.

ఈ ఋణభారం రోజురోజుకీ బరువైపోతోంది.

స్వామీ! నేను ప్రమాణం చేస్తున్నాను. నిన్నింక ఏ కోరికలూ కోరను.

నేను నీ అన్వేషణ  ఉపసంహరించుకుంటాను.

నన్ను నీకు సమర్పించుకున్న ప్రశాంత క్షణంలో

నేను నీ శరణుజొచ్చేనన్న విషయం తెలిసి

బహుశా, నీవే నాకడకు వస్తావన్న ఎరుకతో

నీకై నిరీక్షిస్తుంటాను.

.

రబీంద్రనాథ్ టాగోర్.

( 8th May 1861 – 7th Aug 1941)

.

Final Expectation

.

Those things that everyone asked of me

I could not give, this much I know.

I know of the deceits, the debts unpaid

The work undone. To the world I owe

So much. So why do I speak right now?

In delirium, in regret, in desire, in need?

Seems I still have so much to demand

From the world. I beg in wordless greed.

I curse, I cry, in desperate despair

From wants unfulfilled, from needs unmet

My lord, I really do not desire more

Of this cursed craving, this deep regret.

Kill my desire…this insatiable yearning

Kill my greed, ye lord, I implore

This burden of debt gets heavier by the day..

I promise my lord, I’d desire no more.

I will give up my pursuit of you, I’ll wait

Knowing that you will come to me

Perhaps in that moment of quiet submission

When you know that I have turned myself over to thee.

.

Rabindranath Tagore.

“Although Tagore wrote successfully in all literary genres, he was first of all a poet. Among his fifty and odd volumes of poetry are Manasi (1890) [The Ideal One], Sonar Tari (1894) [The Golden Boat], Gitanjali (1910) [Song Offerings], Gitimalya (1914) [Wreath of Songs], and Balaka (1916) [The Flight of Cranes]. The English renderings of his poetry, which include The Gardener (1913), Fruit-Gathering (1916), and The Fugitive (1921), do not generally correspond to particular volumes in the original Bengali; and in spite of its title, Gitanjali: Song Offerings (1912), the most acclaimed of them, contains poems from other works besides its namesake. Tagore’s major plays are Raja (1910) [The King of the Dark Chamber], Dakghar (1912) [The Post Office], Achalayatan (1912) [The Immovable], Muktadhara (1922) [The Waterfall], and Raktakaravi (1926) [Red Oleanders]. He is the author of several volumes of short stories and a number of novels, among them Gora (1910), Ghare-Baire (1916) [The Home and the World], and Yogayog(1929) [Crosscurrents]. Besides these, he wrote musical dramas, dance dramas, essays of all types, travel diaries, and two autobiographies, one in his middle years and the other shortly before his death in 1941. Tagore also left numerous drawings and paintings, and songs for which he wrote the music himself.”Text Quoted From:

Nobel Lectures, Literature 1901-1967, Editor Horst Frenz, Elsevier Publishing Company, Amsterdam, 1969

%d bloggers like this: