అనువాదలహరి

మా చిన్నవాడు అడుగుతుంటాడు… బెర్తోల్ట్ బ్రెక్ట్, జర్మను కవి

మా చిన్నవాడు అడుగుతుంటాడు: నాన్నా, నేను లెక్కలు నేర్చుకోవాలా? అని.

నేనందా మనుకుంటాను, నేర్చుకుని ఏమి లాభం? చివరకి, నువ్వు

నేర్చుకున్నదానికంతటికంటే రెండు రొట్టెముక్కలు మిన్న అని. 

 

మా చిన్న వాడు అడుగుతుంటాడు, నాన్నా నేను ఫ్రెంచి నేర్చుకోవాలా? అని

నే నందా మనుకుంటుంటాను: నేర్చుకుని ఏమి లాభం? దేశం ముక్కలౌతోంది.

నువ్వు ఒకసారి నీపొట్టని చేతితో తడుముకుని అరిస్తే

అంతకంటే కష్టం లేకుండా అవతలి వ్యక్తికి అర్థమౌతుంది అని .

 

మా చిన్నవాడు అడుగుతుంటాడు: నాన్నా, నేను చరిత్ర చదువుకోవాలా? అని

నే నందా మనుకుంటుంటాను, చదువుకుని ఏం లాభం? నీ ఆలోచనలని

నేలమీద ఉంచడం నేర్చుకో, అదృష్టంబాగుంటే బతికి బట్టకడతావు అని 

 

కానీ అతని చెబుతాను, అవును, నువ్వు లెక్కలు నేర్చుకో,

ఫ్రెంచి నేర్చుకో, నీ చరిత్ర నేర్చుకో అని.

 .

 బెర్తోల్ట్  బ్రెక్ట్ 

 

జర్మను కవి

 

.

My Young Son Asks Me…

.

My young son asks me: Must I learn mathematics?

What is the use, I feel like saying. That two pieces

Of bread are more than one’s about all you’ll end up with.

My young son asks me: Must I learn French?

What is the use, I feel like saying. This State’s collapsing.

And if you just rub your belly with your hand and

Groan, you’ll be understood with little trouble.

My young son asks me: Must I learn history?

What is the use, I feel like saying. Learn to stick

Your head in the earth, and maybe you’ll still survive.

Yes, learn mathematics, I tell him.

Learn your French, learn your history!

.

Bertolt Brecht

10 February 1898 – 14 August 1956)

German Poet, Playwright

Poem Courtesy: https://allpoetry.com/Bertolt-Brecht

చెప్పితీరవలసినది… గుంతర్ గ్రాస్ జర్మన్ కవి

(ఇది రెండు దేశాలమధ్య అగ్రరాజ్యాలు ఆడుకునే ఆట కాదు.  వాటి మధ్య చిచ్చుపెట్టి అగ్రరాజ్యాలు చలికాచుకునే అవకాశాన్ని ఇస్తున్న దేశాలు ప్రపంచంలో చాలా ఉన్నాయి. మనప్రయోజనాలకోసం ఎదురుగా ఘాతుకం జరుగుతున్నా మౌనంగా ఊరుకుని, చివరికిమౌనం వీడడంవల్ల, ఎవరికీ ప్రయోజనం చేకూరదన్నది చెప్పకనే చెబుతున్నాడు కవి. )

నేను మౌనంగా ఎందుకున్నాను,చాలా కాలం మనసులో దాచుకుని
అందరికీ విశదమూ, రణనీతిలో సాధనచేస్తూవస్తున్నదానిని?
యుద్ధం ముగిసిన తర్వాత, బ్రతికి బట్టకట్టగలిగిన మనమందరం
మహా అయితే, అధోజ్ఞాపికలుగా మిగిలిపోతాం.

ఒక మిషగా చూపించే ‘మొదటగా దాడిచేసే హక్కు’
ఇరానియన్లనందరినీ తుడిచిపెట్టవచ్చు…
ప్రగల్భాలుపలకడానికి బానిసలూ
వ్యవస్థీకృత వేడుకలకి అలవాటు పడినవారు వారు—
ఎందుకంటే, వాళ్ళ భూభాగంలో ఎక్కడో
ఒక బాంబు తయారు చేస్తున్నారేమోనని అనుమానం.
ఎన్నో ఏళ్లనుండి, మరొకదేశంలో, రహస్యంగానైనప్పటికీ,
అణుబాంబు తయారుచేయగల సమర్థత పెరుగుతూ వస్తోంది,
దాని మీద నియంత్రణా లేదు, పరిశీలనకు అందుబాటులోనూ లేదు
అయినప్పటికీ, నన్ను నేను నిరోధించుకుంటున్నాను
ఆ దేశం పేరు పైకిచెప్పకుండా. ఎందుకు?

ప్రపంచవ్యాప్తంగా ఈ వాస్తవాల్ని మరుగుపరిచే ప్రయత్నంలో
నా మౌనంకూడా దానికి ఒక అనుబంధప్రక్రియే,
వాటిని నేరారోపక అసత్యాలుగా భావిస్తాను
బలవంతంగా, శిక్ష అమలుచెయ్యవచ్చు
అందరూ దానిగురించి మరిచిపోయిన ఉత్తరక్షణంలో.
యూదులకు వ్యతిరేకత… జగద్విదితమే.

ఇప్పుడు, నా దేశం, ఇంతకు మునుపు
స్వయంగా ఆచరణలో పెట్టిన
పూర్వాపరాలులేని ఆ ఘాతుకాన్ని
సమయం దొరికినపుడల్లా ప్రతిఘటించినదాన్ని
కేవలం వ్యాపారప్రాతిపదికమీదే అయినప్పటికీ
కాకపోతే, తియ్యని మాటలతో  గతానికి పరిహారంగా
ప్రకటిస్తోంది ఇజ్రాయేలుకి ఒక “U-Boat” అందజేస్తానని,
దాని ప్రత్యేకత సర్వనాశనం చెయ్యగల క్షిపణుల్ని
ఒక్క అణుబాంబైనా తయారుచేస్తున్న దాఖలాలేని దేశంపై మోహరించడం.
భయం నిశ్చయాన్ని కలిగిస్తుంది కనుక
నేను చెప్పవలసింది చెబుతాను.

నేను ఇన్నాళ్లు మౌనంగా ఉన్నా, ఎందుకున్నట్టు?
ఎందుకంటే, నేను నా మూలాలు గురించి ఆలోచిస్తూ ఉన్నాను
దానికి అంటిన మరక ఇక ఎన్నటికీ సమసిపోదు
అందుకని ఇజ్రాయేలుకి నేను కట్టుబడి ఉన్నాను.

ఈ వాస్తవాన్ని ప్రకటిత సత్యంగా స్వీకరించకుండా
కట్టుబడే ఉండాలనుకున్నాను.
కానీ నా చివరి ఇంకుబొట్టుతోపాటు వయసు మీరి
ఇప్పుడే ఎందుకు చెబుతున్నాను
ఇజ్రాయేలు సమకూర్చుకుంటున్న అణుశసామర్థ్యం
ఇప్పటికే బలహీనంగా ఉన్న ప్రపంచశాంతికి ముప్పని?
ఎందుకంటే, అది చెప్పితీరవలసినది
రేపటికి అది చెప్పడం వలన సమయం మించిపోవచ్చు;
అదిగాక,జర్మనులుగా… ఇప్పటికే భారాన్ని మోస్తున్న మనం
ఒక నేరానికి సరుకు ఏర్పాటుచేసినవాళ్ళం అవొచ్చు.
అది ముందుచూపుతో గ్రహించవచ్చు. కనుక నేరంలో మన భాగస్వామ్యం
అలవాటుగా చెప్పే కుంటిసాకులతో తప్పించుకోగలిగేది కాదు.

ఇక నేను మౌనంగా ఉండలేనని ఒప్పుకుంటాను.
కారణం మొదటగా, నేను ఈ పశ్చిమదేశాల ఆత్మవంచనకి విసిగెత్తిపోయాను.
అదనంగా, మరికొంతమంది తమ మౌనాన్ని వీడేట్టు చెయ్యవచ్చు,
అందరూ గుర్తించిన ప్రమాదాన్ని ఆచరించబోయేవాడు
తనహింసామార్గాన్ని వీడేలా ప్రోత్సహించవచ్చు,
దానితో బాటే ఇజ్రాయేలు అణుసామర్థ్యమూ,
ఇరానులోని అణుకేంద్రాలూ శాశ్వతంగా
ఏ నిర్భందాలూ లేకుండా ఒక అంతర్జాతీయసంస్థ పర్యవేక్షణకి
రెండుదేశాల ప్రభుత్వాలూ అంగీకరించేలా
నిర్దేశించనూ వచ్చు.

ఈ ఒక్క మార్గం ద్వారానే అందరూ,
ఇజ్రాయేలీలూ, పాలస్తీనియన్లూ,
ఒక ఉన్మాదానికిలోనైన ఈ ప్రాంతంలోని
మిగిలిన దేశాల ప్రజలందరూ,
శతృమూకలమధ్య  అన్యోన్యంగా గా బ్రతికే అవకాశం ఉంది.
మనం కూడా;  లబ్ధిపొందవచ్చు.
.
గుంతర్ గ్రాస్

జర్మను కవి

Günter GrassPhoto Courtesy: Wikipedia

What Must Be Said

Why do I stay silent, conceal for too long
What clearly is and has been
Practiced in war games, at the end of which we as survivors
Are at best footnotes.

It is the alleged right to first strike
That could annihilate the Iranian people–
Enslaved by a loud-mouth
And guided to organized jubilation–
Because in their territory,
It is suspected, a bomb is being built.

Yet why do I forbid myself
To name that other country
In which, for years, even if secretly,
There has been a growing nuclear potential at hand
But beyond control, because no inspection is available?

The universal concealment of these facts,
To which my silence subordinated itself,
I sense as incriminating lies
And force–the punishment is promised
As soon as it is ignored;
The verdict of “anti-Semitism” is familiar.

Now, though, because in my country
Which from time to time has sought and confronted
Its very own crime
That is without compare
In turn on a purely commercial basis, if also
With nimble lips calling it a reparation, declares
A further U-boat should be delivered to Israel,
Whose specialty consists of guiding all-destroying warheads to where the existence
Of a single atomic bomb is unproven,
But as a fear wishes to be conclusive,
I say what must be said.

Why though have I stayed silent until now?
Because I thought my origin,
Afflicted by a stain never to be expunged
Kept the state of Israel, to which I am bound

And wish to stay bound,

From accepting this fact as pronounced truth.

Why do I say only now,
Aged and with my last ink,
That the nuclear power of Israel endangers
The already fragile world peace?
Because it must be said
What even tomorrow may be too late to say;
Also because we–as Germans burdened enough–
Could be the suppliers to a crime
That is foreseeable, wherefore our complicity
Could not be redeemed through any of the usual excuses.

And granted: I am silent no longer
Because I am tired of the hypocrisy
Of the West; in addition to which it is to be hoped
That this will free many from silence,
That they may prompt the perpetrator of the recognized danger
To renounce violence and
Likewise insist
That an unhindered and permanent control
Of the Israeli nuclear potential
And the Iranian nuclear sites
Be authorized through an international agency
By the governments of both countries.

Only this way are all, the Israelis and Palestinians,
Even more, all people, that in this
Region occupied by mania
Live cheek by jowl among enemies,
And also us, to be helped.

Gunter Grass

16 October 1927 – 13 April 2015

German Poet, Novelist, multi-faceted genius

1999 Nobel Prize for Literature.

Poem Courtesy:

http://www.theatlantic.com/international/archive/2012/04/gunter-grasss-controversial-poem-about-israel-iran-and-war-translated/255549/

 

కేన్సరు వార్డు సందర్శన … గాట్ ఫ్రైడ్ బెన్, జర్మను కవి

హెచ్చరిక / మనవి:

ఇది భీభత్సరసప్రధానమైన కవిత.

దయచేసి గుండెధైర్యం లేనివారు ఈ కవిత చదవవొద్దని మనవి.

***

పురుషుడు:

ఈ వరుసలో గర్భాశయాలు క్షిణించిపోయిన వారు
ఈ వరుసలో రొమ్ములు క్షీణించిపోయిన వారు.
ఒకదాని పక్క ఒకటి దుర్గంధపూరితమైన పడకలు.
గంటగంటకీ నర్సులు మారుతూనే ఉంటారు.

రా! పైనున్న ఈ చిన్న దుప్పటీ నెమ్మదిగా పైకెత్తు.
చూడు. కండపట్టిన ఈ మలిన మాంసపు ముద్దే
ఒకప్పుడు పురుషుడికి అపురూపమయినదై
ఆనందదాయకమై గృహస్థుని చేసింది.

రా! రొమ్ము మీద ఈ గాయాలమచ్చలు చూడు
జపమాలలా మెత్తని కణుపుల వరుస చేతికి తగుల్తోందా?
భయపడకు. తడిమి చూడు. చర్మానికి స్పర్శజ్ఞానం లేదులే.

ఈ వ్యక్తికి, పది శరీరాలున్నంతగా రక్తం కారుతూనే ఉంటుంది
ఎవరికీ అంత రక్తం ఉండం ఎరుగను.
ఆమె కేన్సరు సోకిన గర్భాశయంనుండి
బిడ్డను కోసి బయటకు తీయవలసి వచ్చింది.

వీళ్ళని రాత్రీ… పగలూ… వాళ్ళు నిద్రపుచ్చుతారు.
కొత్తగా వచ్చిన వాళ్ళతో “నిద్ర మీకు స్వస్థత
చేకూరుస్తుం”దని చెప్తారు. కాని ఆదివారాల్లో…
సందర్శకులకోసం మేలుకొలుపుతుంటారు.

వాళ్ళు స్వల్పంగా ఆహారం తీసుకుంటారు. వాళ్ళ వీపులు
పడుకుని పడుకుని పుళ్ళైపోతాయి. ఒక్కొక్కసారి
నర్సులు వాటిని కడుగుతారు… బెంచీలు కడిగినట్టు.

ప్రతి పడకమీద ఒక సమాధి లేస్తూనే ఉంటుంది
మాంసం నేలమట్టమైపోతుంది. అందులో వేడి కొడిగడుతుంది.
శరీరసారం ప్రవహించడానికి ఎదురుచూస్తుంటుంది… మట్టి పిలుస్తుంటుంది…

గాట్ ఫ్రైడ్ బెన్

(2 May 1886 – 7 July 1956)

జర్మను కవి.

.

Man and Woman Go Through the Cancer Ward

 .

The man:

Here in this row are wombs that have decayed,

and in this row are breasts that have decayed.

Bed beside stinking bed. Hourly the sisters change.

Come, quietly lift up this coverlet.

Look, this great mass of fat and ugly humours

was precious to a man once, and

meant ecstasy and home.

Come, now look at the scars upon this breast.

Do you feel the rosary of small soft knots?

Feel it, no fear. The flesh yields and is numb.

 Here’s one who bleeds as though from thirty bodies.

No one has so much blood.

They had to cut

a child from this one, from her cancerous womb.

 They let them sleep. All day, all night.—They tell

the newcomers: here sleep will make you well.—But Sundays

one rouses them a bit for visitors.—

 They take a little nourishment. Their backs

are sore. You see the flies. Sometimes

the sisters wash them. As one washes benches.—

 Here the grave rises up about each bed.

And flesh is leveled down to earth. The fire

burns out. And sap prepares to flow. Earth calls.—

Gottfried Benn

(2 May 1886 – 7 July 1956)

Translated by Babette Deutsch

 

Poem courtesy:

http://2dayspoem.blogspot.com/2009/01/man-and-woman-go-through-cancer-ward.html

నాతో నేను … పాల్ ఫ్లెమింగ్, జర్మను కవి

ఓ మనసా!
నిన్నేదీ విచారపడేలా, చిరచిరలాడేలా
లేక పశ్చాత్తాపపడేలా చెయ్యకుండుగాక;
నువ్వు నిశ్చింతగా ఉండు;
దైవము ఏది ఆజ్ఞాపిస్తే అది సత్యము
దాన్ని కనుక్కోవడంలోనే నీ ఆనందము.

ఓ హృదయమా!
రేపటి గురించిన చింతతో
ఈ రోజంతా ఎందుకు విచారిస్తావు?
పైనుండి అందర్నీ ఒకరు గమనిస్తున్నారు. నిజం.
నీ భాగం
నీకు అందే విషయమై ఎంతమాత్రం సందేహించకు.

ధృఢంగా ఉండు; చంచలత్వం వద్దు;
ఎప్పుడూ విశ్రాంతి తీసుకోకు
నిద్రకు తప్ప;
నీకు తెలిసుండాలి భగవత్సంకల్పం
అన్ని జీవరాసులకీ, వాటితోపాటే నీకూ
ఎప్పుడూ ఉత్తమమైనదే.
.

పాల్ ఫ్లెమింగ్

(October 5, 1609 – April 2, 1640)

జర్మను కవి, వైద్యుడు

 

.

To Myself

.

Let nothing make thee sad or fretful,

      Or too regretful;

            Be still;

What God hath ordered must be right;

Then find in it thine own delight,

            My will.

Why shouldst thou fill to-day with sorrow

      About to-morrow,

            My heart?

One watches all with care most true;

Doubt not that he will give thee too

            Thy part.

Only be steadfast; never waver,

      Nor seek earth’s favor,

            But rest:

Thou knowest what God wills must be

For all his creatures, so for thee,

            The best.

.

(Tr. From the German by Catherine Winkworth)

Paul Fleming

German Physician and Poet

(October 5, 1609 – April 2, 1640)

Poem Courtesy:

The World’s Best Poetry.

Eds. Bliss Carman, et al.

Volume III. Sorrow and Consolation.  1904.

  1. Comfort and Cheer

http://www.bartleby.com/360/3/125.html

మునిగిపోయిన నగరం… విల్ హెల్మ్ మ్యుల్లర్, జర్మను కవి

ష్.ష్.ష్! మునిగిపోయిననగరపు ఘంటల చప్పుడు మరోసారి
అలవాటుగా సాయంత్రం నెమ్మదిగా వినవస్తోంది, వినండి!
సముద్రగర్భపు లోతుల్లోంచి స్వేఛ్ఛగా ఒక అద్భుతమైన
పాట తేలివస్తోంది, ఎప్పటిదో ఏ కాలమునాటిదో.

గుడులు, గోపురాలు, ఎన్నో అంతస్థుల రమ్య హర్మ్యాల గుమ్మటాలు
అన్నీ సాగరగర్భంలో సమాధియై పడి ఉన్నాయి
ఎవరికంటికీ కనపడక, ఒక్క సాయం వేళ కడలి కెరటాలపై
పసిడికాంతులు విరిసినపుడు కనవచ్చే వాటి దివ్యకాంతులు తప్ప.

ఆ తళత్తళలు చూసిన ఏ నావికునికయినా,
అతని చెవిలో ఈ శబ్దాలు రహస్యంగా వినిపిస్తాయి
ప్రతి రాత్రీ వేడుకుంటుంటాయి వచ్చి చూసి, వినమని
అచటి నల్లనిరాళ్ళలో మృత్యువు మాటుగా దాక్కున్నా.

ఆ అద్భుత నగరపు జ్ఞాపకాల ఘంటికలు
నా కోసం మరొకసారి శ్రవణానందకరంగా మోగుతున్నాయి!
నా మనసుకూడా ఆనందమూ విషాదమూ మేళవించిన గొంతుతో
ఒక నాటి ఆ పాటని సరి కొత్తగా ఆలపిస్తోంది

అపూర్వకల్పనతో నిర్మించిన హర్మ్యలు, గోపురాలు, గుడులు
మిలమిలమెరిసే పగటి కాంటులకి దూరంగా దాగి ఉన్నాయి.
వాటి విభవం కనుగొని పునరుద్ధరించేదాకా మరుగుపడే ఉంటాయి
ప్రతి రాత్రీ నాకలలోనూ, పదిమందీ గొప్పగా చెప్పుకునే కథల్లోనూ.

కాలగర్భంలో కలిసిపోయిన పేరుపడ్డ అనేక వాద్యబృందాల
చరమగీతికలు నాకు మళ్ళీ మరొక్కసారి వినిపిస్తాయి.
కన్నీరుగప్పిన నా కన్నులలోంచి నా శాశ్వత నివాసాన్ని
దూరంగా… ఆ నగరాత్మ సంచరించే కాంతిసీమలో కనుగొంటాను.
.
విల్ హెల్మ్ మ్యుల్లర్
అక్టోబరు 7, 1794 – సెప్టెంబరు 30, 1827
జర్మను కవి

.

The Sunken City

HARK! the faint bells of the sunken city   

  Peal once more their wonted evening chime!     

From the deep abysses floats a ditty,        

  Wild and wondrous, of the olden time.    

Temples, towers, and domes of many stories        

  There lie buried in an ocean grave,—      

Undescried, save when their golden glories

  Gleam, at sunset, through the lighted wave.      

And the mariner who had seen them glisten,       

  In whose ears those magic bells do sound,            

Night by night bides there to watch and listen,   

  Though death lurks behind each dark rock round.     

So the bells of memory’s wonder-city       

  Peal for me their old melodious chime!    

So my heart pours forth a changeful ditty,    

  Sad and pleasant, from the bygone time. 

Domes and towers and castles, fancy-builded,    

  There lie lost to daylight’s garish beams,—      

There lie hidden till unveiled and gilded,   

  Glory-gilded, by my nightly dreams!       

And then hear I music sweet upknelling    

  From many a well-known phantom band,        

And, through tears, can see my natural dwelling

  Far off in the spirit’s luminous land!

.

Wilhelm Müller

 (October 7, 1794 – September 30, 1827)

 (Wilhelm Max Muller is his grandson)

(Tr. from the German by James Clarence Mangan)

Poem Courtesy:

The World’s Best Poetry.

Bliss Carman, et al., eds. 

Volume VI. Fancy.  1904.

Poems of Fancy: III. Mythical: Mystical: Legendary

http://www.bartleby.com/360/6/49.html

 

నూత్నసంవత్సరం… గేథే , జర్మను కవి

బ్లాగు మిత్రులకీ, శ్రేయోభిలాషులకీ, వారి కుటుంబాలకీ

నూతన ఆంగ్ల సంవత్సరం 2016

ఉజ్జ్వలమైన భవిష్యత్తుకి కొత్తమార్గాలు కొనిరావడమే గాక,

గతకాలపు సమస్యలకి

మంచిసమాధానాలు కూడా తీసుకురావాలని అభిలషిస్తున్నాను.

కాలం చేసిన గాయాలని కాలమే మాన్పుతుంది.

గత సంవత్సరంలో తగిలిన గాయాలు

ఈ సంవత్సరం జ్ఞాపకాలుగా మిగిల్చిపోవాలని ఆశిస్తున్నాను.

****

(1802 లో గేథే ఇంట్లో జరిగిన జరిగిన ఒక విందు ప్రేరణతో 1804లో వ్రాసిన కవిత)

ఓ విధీ!
కొత్తగా ప్రారంభించడానికీ
మరలిపోవడానికీ మధ్య
ఆనందంగా ఉండేలా అనుగ్రహించు.
తీయనైన జ్ఞాపకాలు
గుర్తు చేసుకోడానికీ
భవిష్యత్తుకీ మధ్య
చూస్తుండగానే ఆయువు తరిగిపోతుంది
వేదనల ఋతువులు
అవెప్పుడూ దుఃఖంలో
నిజాన్ని దూరంచేస్తాయి
ప్రేమా, ఆనందమూ ఎడబాటవుతాయి.

అపురూపమైన రోజులు
మళ్ళీ మమ్మల్ని ఏకం చేస్తాయి
అందమైన పాటలు మనసు తేలికచేసి
గుండె ధైర్యాన్ని ఇస్తాయి.
అలా కలుసుకున్న మేము
ప్రసన్నంగా ఆలోచిస్తాము
ఆ పారవశ్యంలో, విచారమూ
దుఃఖమూ చెల్లాచెదరౌతాయి.

ఆహ్! విధీ! నీ
కల్పన ఏంత వింతగా ఉంటుంది!
పాత బంధాలు పెనవేసుకుంటాయి
ప్రతిఫలం కొత్తగా దొరుకుతుంది
ఓ విధీ! నీకు కృతజ్ఞతలు.
గుడ్డిగా, స్థిమితంలేకుండా ఉండే మాకు
ప్రేమతో అనుగ్రహించేవాటన్నిటికీ
నీకు మేము ఎంతో ఋణపడి ఉన్నాము. 
మార్పులో వేడుకలు
స్పష్టమైన ప్రేరణలు
నిష్కళంకమైన ప్రేమ
తృప్తిగా మనసు వెదజల్లే వెలుగు
నిన్నటివరకూ మా శరీరం
ముడుతలు దేరి
నిరాశలో విచారంలో మగ్గడం
అందరూ చూసి ఉంటారు
ఇప్పుడు మామీద
లీలగా ఒక నిజం వాలింది.
ఈ కొత్తదనం
మాకూ కొత్తే
ఒకరినొకరు విడలేని జంటగా
నృత్యం చేస్తూ ప్రక్కకి వాలినట్టు
ముందు కనుమరుగైపోయి
తర్వాత ప్రత్యక్షంఅయినట్లు
ఒకరిమీద ఒకరికున్న అపేక్ష
గహనమైన జీవితమూ
అస్పష్టమైన దారుల్లోంచి
కొత్తసంవత్సరం 1802 లోకి నడిపించుగాక !
.
జాన్ వుల్ఫ్ గాంగ్ వాన్ గేథే

28 August 1749 – 22 March 1832

జర్మను కవి

.

On The New Year

[Composed for a merry party that used to meet, in 1802, at Goethe’s house.]

FATE now allows us,

‘Twixt the departing

And the upstarting,

Happy to be;

And at the call of

Memory cherish’d,

Future and perish’d

Moments we see.

Seasons of anguish,–

Ah, they must ever

Truth from woe sever,

Love and joy part;

Days still more worthy

Soon will unite us,

Fairer songs light us,

Strength’ning the heart.

We, thus united,

Think of, with gladness,

Rapture and sadness,

Sorrow now flies.

Oh, how mysterious

Fortune’s direction!

Old the connection,

New-born the prize!

Thank, for this, Fortune,

Wavering blindly!

Thank all that kindly

Fate may bestow!

Revel in change’s

Impulses clearer,

Love far sincerer,

More heartfelt glow!

Over the old one,

Wrinkles collected,

Sad and dejected,

Others may view;

But, on us gently

Shineth a true one,

And to the new one

We, too, are new.

As a fond couple

‘Midst the dance veering,

First disappearing,

Then reappear,

So let affection

Guide thro’ life’s mazy

Pathways so hazy

Into the year!

1802.

.

Johann Wolfgang von Goethe

28 August 1749 – 22 March 1832

German Poet

పల్లెటూరి డాక్టరు … ఫ్రాంజ్ కాఫ్కా, జర్మను రచయిత

Watch this story turned into a beautiful Japanese animation picture here

నేను చాలా చిక్కులోపడ్డాను. నేను అత్యవసరంగా ఒకచోటికి వెళ్ళాల్సి ఉంది. పదిమైళ్ళదూరంలోనున్న గ్రామంలో ఒక రోగి నాకోసం నిరీక్షిస్తున్నాడు. అతనికి నాకూ మధ్యం ఒక తీవ్రమైన మంచుతుఫాను అడ్డంగా వచ్చింది. ఈ పల్లె రోడ్లమీద వెళ్ళడానికి అనువైన పెద్ద చక్రాల తేలికపాటి బండీ ఒకటి నా దగ్గరుంది. నా పరికరాలన్నీ పెట్టుకున్న బ్యాగ్ చేత్తోపట్టుకుని, ఉన్నికోటు వేసుకుని నేను సిద్ధంగా ఉన్నాను; కానీ అసలైంది ఇప్పుడు లేదు…. అదే గుర్రం.

నా గుర్రం నిన్నరాత్రి చచ్చిపోయింది…. ఈ హేమంతపు చలికి  బాగా అలిసిపోయి ఉండడం వల్ల. నా సేవకురాలు పాపం ఊరల్లా పరిగెడుతోంది ఎక్కడైనా గుర్రాన్ని ఎరువుతెచ్చుకుందికి వీలవుతుందేమో ప్రయత్నం చేద్దామని, కానీ నాకు తెలుసు, అది వృధాప్రయత్నం, దొరకదని. అందుకే నేను ఏమీ పాలుపోక నిలుచున్నాను అచేతనంగా, మీదనుండి మంచుకురుస్తూ వెళ్లడం ఇంకా కష్టం చేస్తున్నా. సేవకురాలు గేటుదగ్గర కనిపించింది, ఒంటరిగా. ఆమె చేతిలో లాంతరు ఊగుతున్నాది. అయినా ఇటువంటి వాతావరణంలో ఎవరుమాత్రం గుర్రాన్ని ఎరువు ఇవ్వగలరు ప్రయాణానికి?

నేను మరోసారి వాకిట్లో అటూ ఇటూ పచార్లుచేస్తున్నాను. నాకు మార్గాంతరం కనిపించడం లేదు. మనసువికలమై, బాధతో చాలరోజులబట్టీ వాడకుండా వదిలేసిన పాడుబడ్డ పందులదొడ్డి తలుపుని గట్టిగా ఒక తన్ను తన్నేను చికాగ్గా. దాని మడతబందులమీద అటూ ఇటూ కొట్టుకుంటూ ఒక్కసారిగా తెరుచుకుంది తలుపు. గుర్రాలనుండి వెలువడుతున్న వేడినిట్టూర్పులా ఒక వెచ్చని వాసన గుప్పుమని వచ్చింది. లోపల సాలలో తాడుకి ఊగుతూ లాంతరు మసకమసకగా వెలుగుతోంది. పాకలో ఒదుక్కుని కూచున్న ఒక నీలికళ్ళ మనిషి ముఖం కనిపించింది. 

“నేను గుర్రాన్ని బండికి కట్టేదా?” అని చేతులమీద కాళ్లమీదా పాకుకుంటూ వచ్చి అడిగేడు. 

నాకు ఏంచెప్పాలో తెలియక వంగిచూసేను పాకలో ఎముందోనని. సేవకురాలు నా పక్కనే నిలుచుంది. “మనింట్లో ఏం వస్తువులు దాచేమో మనకే తెలీదు,” అంది. దానికి ఇద్దరికీ నవ్వొచ్చింది. 

“తప్పుకొండి, తప్పుకొండి” అంటూ గుర్రపువాడు ఒక గావుకేక వేశాడు. రెండుగుర్రాలు, కండదేరిన పిక్కలతో, ఒకదాని వెంట ఒకటి తోసుకుంటూ బయటకి వచ్చేయి… కాళ్లు శరీరానికి దగ్గరగా ముడుచుకుని, ఒంటెల్లా తలలు దించుకుని ఆ ఇరుకైన తలుపుసందులోంచి తమ వెనకభాగాన్ని గట్టిగా విదిలించుకుని బయటపడ్డాయి. బయటకి రావడమే తడవు, నిలువుగా నిల్చున్నాయి… పొడవైన కాళ్లతో, నిగనిగ మెరుస్తున్న శరీరాలతో. 

“అతనికి సాయం చెయ్యి,” అన్నాను ఆ పిల్లతో. 

 వెంటనే ఆ పిల్ల బండీపగ్గాలు గుర్రంవాడికి ఇవ్వడానికి వినయంగా పరిగెత్తింది. కాని ఆ పిల్ల అతని పక్కన చేరగానే అతను ఆమెమీద చేతులువేసి తన ముఖాన్ని ఆమె ముఖానికి ఆనించ బోయాడు. దానితో ఆమె ఒక్కసారిగా కేకవేసుకుంటూ నాపక్కకి చేరింది. 

“మూర్ఖుడా,” అని కోపంతో అతని మీద అరిచేను, ‘నీకు కొరడా దెబ్బలు కావాలా?” అంటూ.

 కాని నాకు వెంటనే గుర్తొచ్చింది… అతను నా సేవకుడు కాదనీ, ఎవడో పరాయివాడనీ; అతనెక్కడినుంచి వచ్చేడో తెలీదు సరిగదా ఇంకెవ్వరూ సాయంచెయ్యడానికి పూనుకోకపోతే తనకుతానుగా వచ్చి నాకు సహాయం చేస్తున్నాడనీని.  

నా మనసులో మాట పసిగట్టినట్టు అతను నా బెదిరింపుని తప్పుగా తీసుకోలేదు. గుర్రాలపని చూస్తూనే నా వైపు తిరిగి, “లోపలికి ఎక్కండి,” అన్నాడు. నిజానికి అన్నీ సిద్ధంగా ఉన్నాయి. నేను మునుపెన్నడూ అంత చూడముచ్చటైన గుర్రాలతో ప్రయాణం చేసినట్టు గుర్తులేదు. అందుకని సంతోషంగా అందులో కూచున్నాను. 

“నేను పగ్గాలు పట్టుకుంటాను నీకు తోవ తెలీదు,” అన్నాను. 

“ఆ మాటకొస్తే నేను మీతో రావడం లేదు, నేను రోజాతో ఉంటా,” అన్నాడు. 

“నో…” అంటూ ఇంట్లోకి పరిగెత్తింది రోజా రాబోయే ప్రమాదాన్ని సరిగ్గా గుర్తించి. ఆమె తలుపు సరిగ్గా గడియపెడుతుండగా లోపలి గొలుసు చప్పుడు విన్నాను. తలుపు క్లిక్ మని చప్పుడవడం కూడా విన్నాను. తన ఆనవాలు తెలీకుండా ఉండడానికి లైట్లార్పుతూ వసారాలోంచీ, అన్నిగదుల్లోంచీ పరిగెత్తడం కనిపిస్తోంది. 

“నువ్వు నాతో వస్తున్నావు,” అని గట్టిగా గద్దించేను గుర్రంవాడిని, “లేకపోతే నా పని ఎంత అవసరమైనదైనా దాని పర్యవసానంతో నిమిత్తంలేకుండా వెళ్ళడం మానుకుంటాను. నా ప్రయాణానికి మూల్యంగా ఆ పిల్లని నీకు ఇవ్వడం నాకు అభిమతం కాదు.” అన్నాను.  

రెండుచేతులతో చప్పట్లుకొట్టి గుర్రాలకి సంకేతం ఇచ్చేడు గుర్రంవాడు, “పరిగెత్తండి” అంటూ. ప్రవాహంలో ముక్కలైన కర్రచెక్కలా, బండి ముక్కముక్కలైపోయింది. ఆ గుర్రపువాడి తన్నులకి నా ఇంటితలుపు ఎలా ముక్కచెక్కలవుతోందో వినిపిస్తోంది. తర్వాత నా చెవులు వినిపించకుండా కళ్ళు కనిపించకుండా ఫెళఫెళమని పెద్దశబ్దం అయింది. అంతే నా ఇంద్రియాలేవీ పనిచెయ్యలేదు. 

అంతా ఒక్క క్షణం పాటే. ఏదో మా వాకిలి తలుపు తీస్తే ఆ రోగి ఇల్లు ఉన్నట్టు, నేనక్కడ ప్రత్యక్షమయాను. గుర్రాలు ప్రశాంతంగా నిల్చున్నాయి. మంచుకురవడం ఆగిపోయింది. ఎటుచూసినా వెన్నెల. రోగి తల్లిదండ్రులు లోపలనుండి బయటకి పరిగెత్తుకు వచ్చేరు. అతని అప్పచెల్లెలు వాళ్ల వెనకే వచ్చింది. వాళ్ళు నన్ను బండిలోంచి అమాంత ఎత్తినంతపని చేసేరు. వాళ్ళు ఏమిటి గొణుగుతున్నారో నాకు అర్థం కాలేదు. 

రోగి గదిలో గుండెనిండా ఊపిరి తీసుకోవడం ఎవరికైనా కష్టం. ఆపడం మరిచిపోయిన వంటపొయ్యి నుండి పొగలు వస్తున్నాయి. నాకు కిటికీతలుపులు తెరవాలనిపించింది, కానీ ముందు రోగి సంగతి చూద్దామనుకున్నాను. జ్వరంలేదు. అలాఅని చల్లగా కాకుండా, అలాఅని వెచ్చగా కాకుండా చిక్కిన శరీరంతో, ఒంటిమీద చొక్కా లేకుండా, కళ్ళు ఎటో శూన్యంలోకి చూస్తూ ఉన్నాడు. పరుపుమీంచి తననుతాను లేవదీసుకుని, నా మెడచుట్టూ చేతులువేసి వేలాడుతూ, నా చెవుల్లో గొణుగుతున్నాడు: “డాక్టర్! నన్ను చావనివ్వండి.”  

నేను చుట్టూ చూశాను. ఎవరూ విన్నట్టులేదు. తల్లిదండ్రులు ముందుకు ఒంగుని తీర్పుకి ఎదురుచూస్తున్నట్టు మౌనంగా నిల్చున్నారు. అతని సోదరి నా బాగ్ ని ఉంచడానికి ఒక చౌకాలి(స్టూలు)బల్ల తెచ్చింది. బాగ్ తెరిచి కావలసిన పరికరాలకోసం వెదుక్కుంటున్నాను. 

ఆ కుర్రాడు మాటిమాటికీ నన్ను తడుముతున్నాడు అతని అభ్యర్థనని గుర్తుచెయ్యడానికి. కొవ్వొత్తి వెలుగులో శ్రావణం తీసి పరీక్షించి మళ్ళీ లోపల పెట్టేశాను. “అవును, అందుకేగదా ఇలాంటి సందర్భాల్లో దైవం అన్నీ సానుకూలం చేసిపెడతాడు. ఉన్న ఒక గుర్రం చచ్చిపోయిందని బాధపడుతుంటే, మరొకటి పంపడమే గాక, రెండోదికూడా జతచేస్తాడు అత్యవసరం కాబట్టి; అంతేకాదు బహుమానంగా గుర్రంతోలేవాడినికూడా తోడు ఇస్తాడు,” అని అన్నాను రోగితో పరుషంగా. 

ఎందుకో మొదటిసారి రోజా గుర్తుకొచ్చింది.  ఇప్పుడు నేనేం చేస్తున్నాను? ఆ పిల్లని ఎలా రక్షించడం? అదుపుచెయ్యలేని గుర్రాలని నా బగ్గీ ముందుంచుకుని, పదిమైళ్ళదూరంలో ఉన్న ఆ పిల్లని ఆ గుర్రపుబండీవాడినుండి ఎలా రక్షించడం? 

కళ్ళేలు ఎలాగో విదుల్చుకోగలిగిన గుర్రాలు బయటనుండి కిటికీ తలుపులు తెరుస్తున్నాయి. ఇంట్లోవాళ్ళ ఏడుపులు లక్ష్యపెట్టకుండా గుర్రాలురెండూ తమ తలలు కిటికీలోంచి లోపలకి దూరుస్తూ రోగిని గమనిస్తున్నాయి. ఆ గుర్రాలేవో నన్ను వెనక్కి పొమ్మని ఆజ్ఞాపిస్తున్నట్టు, “అలా అయితే నే వెనక్కి వెళిపోతాను,” అన్నాను. ఆ గదిలో ఉన్న వేడివల్ల నేనలా మాటాడుతున్నాననుకుంది అతని సోదరి. ఆమె మర్యాదపూర్వకంగా నా ఉన్నికోటు తియ్యబోతే తియ్యనిచ్చాను. 

నా కోసం ఒక గ్లాసుడు Rum సిద్ధం చేసి ఉంచారు. ఆ ముసలాయన నా భుజం తట్టేడు; అతని సర్వస్వమూ నాకివ్వడం అతనికి ఆ చనువునిచ్చింది. నేను “వద్ద”న్నట్టు తల అడ్డంగా ఊపాను.  ఆ ముసలాయన  సంకుచితమైన ఆలోచనా పరిథిలో నాకు వంట్లో బాగులేదు… కారణం, నాకు ఇవ్వజూపిన డ్రింకు తాగడానికి తిరస్కరించడమే. తల్లి రోగిమంచంపక్క నిలబడి నన్ను బతిమాలుతోంది. లోచూరుని చూస్తూ గుర్రం ఒకటి గట్టిగా శకిలించింది. 

అటు వెళ్లి, రోగిగుండెమీద నా చెవిఆన్చి వినబోతుంటే, నా తడిగడ్డంకింద అతనిగుండె వణుకుతోంది. అది నాకు తెలిసిన విషయమే రూఢిచేసింది: ఆ యువకుడు ఆరోగ్యంగానే ఉన్నాడు. కాకపోతే, అతని నాడి కొంచెం క్రమంతప్పింది, అతని తల్లి గారాబంగా ఇచ్చిన కాఫీ అస్తమానం తాగి తాగి. ఆరోగ్యంగాఉన్న అతన్ని పక్కమీంచి ఒక ఊపు ఊపి తోసెయ్యడమే మంచిది. కానీ నాకెందుకు. నేనేం ప్రపంచాన్ని ఉద్ధరించడానికి కంకణం కట్టుకోలేదు… ఆ కుర్రాడు అలా పడుక్కుంటే అక్కడ పడుక్కోనీ. ప్రభుత్వం నాకు ఉద్యోగం ఇచ్చింది దానికి పూర్తి న్యాయం చేస్తాను; ఎంతగా అంటే, అది వాళ్ళు నాకు చాదస్తం అనుకునేంతగా. జీతం అరకొరగా ఇచ్చినా సరే, నేను ఉదారంగానే ప్రవర్తించి పేదలకి చాతనైనంత సహాయం చేస్తాను. నే నింకా రోజాని సంరక్షించాల్సి ఉంది, తర్వాత కావలస్తే ఈ యువకుడి కోరిక తీర్చొచ్చు; తర్వాత నాకుకూడా చనిపోవాలనిపించవచ్చు. 

అంతుపట్టని ఈ చలికాలంలో ఇక్కడ నేనేమి చేస్తున్నట్టు? నా గుర్రమా చనిపోయింది,  గ్రామంలో తమ గుర్రాన్ని నాకు ఎరువిచ్చేవారు ఒక్కరూ కనిపించలేదు. నేను ఆ జట్టుని పందులదొడ్లోంచి బయటకి లాక్కురావలసి వచ్చింది.  అవి అవి గుర్రాలయి ఉండకపోయి పందులయినా, వాటితోనైనా నేను ప్రయాణించవలసి వచ్చేదే. ఆది అంతే. నేను ఆ కుటుంబాన్ని పరామర్శించేను. వాళ్ళకి అది చాలు. నేనెలా రాగలిగేనన్న సంగతి వాళ్ళకి తెలీదు. ఒక వేళ తెలిసినా నమ్మరు. సందర్భం వచ్చింది కనక చెబుతున్నాను: ప్రజలతో అవగాహనకి రావడంకంటే మందుచీటీలు రాసుకోవడమే తేలిక. 

ఇంతటితో వైద్యుడిగా నా రాకపోకలు ముగియాల్సిందే, కానీ వాళ్ళు మళ్ళీ రమ్మంటున్నారు అనవసరంగా. నాకిది అలవాటే. నా ఇంటిముందున్న గంట మోగిస్తూ ఈ ప్రాంతం అంతా నన్ను ఇలా వేధిస్తూనే ఉంటుంది. కాకపోతే, ఈ సారి నేను రోజాని విడిచి రావలసి వచ్చింది. ఎంత అందమైన పిల్ల! ఏడాది పొడవునా నా ఇంట్లో ఉంటున్నా నేనెన్నడూ గమనించనే లేదు. ఆమెనలా విడిచిపెట్టి రావడం మరీ బాధగా ఉంది. 

ఎలాగోలా నాకు నేను సర్ది చెప్పుకోవాలి; ఈ కుటుంబం వాళ్ళు ఎంతగా అనుకున్నా, తిరిగి ఆమెని నాకు ఇవ్వలేరు కదా!  నేను నా Bag మూసి ఉన్నికోటుగురించి అడుగుతుంటే, ఆ కుటుంబం అంతా ఎదురుగా నిలబడింది… చేతిలోనున్న గ్లాసుడు rum వాసన చూస్తూ తండ్రీ,… నాదగ్గరనుండి ఇంతకంటే ఏమిటి అభిలషిస్తున్నారో తెలీదు గాని… బహుశా నా సేవకి నిరుత్సాహపడుతూ తన పెదాలుకొరుక్కుంటూ తల్లీ, రక్తసిక్తమైన తువ్వాలుతో రోగికి విసురుతూ సోదరీ. ఇవన్నీ చూస్తుంటే, ఆ యువకుడు అలా ఆరోగ్యంగా  కనిపిస్తున్నప్పటికీ, బహుశా, నిజంగా  అనారోగ్యంగా ఉన్నాడని ఒప్పుకోవాలనిపిస్తోంది. 

నే నతని దగ్గరకి వెళ్ళేను. అతను నన్ను చూసి నవ్వేడు… అతనికి నేనేదో జవసత్వాలందించే ఔషధాన్ని తీసుకొచ్చినట్టు… నేను ఇప్పుడు పరీక్షిస్తుంటే, ఆ యువకుడు నిజంగానే అస్వస్థతగా ఉన్నట్టు కనిపిస్తున్నాడు. కుడివైపు తుంటిదగ్గర అరిచేయంత మందంలో ఒక పచ్చిగాయం కనిపిస్తోంది… ఎర్రగా, వేర్వేరు ఛాయల్లో… లోతుగా ఉన్నచోట ఎర్రగా, అంచులదగ్గర ముదురురంగులో, లేతరంగులో రక్తపుజీరలు అక్కడక్కడ కనిపిస్తూ. దానిమీద వెలుగు కేంద్రీకరించినపుడు ఒక తవ్వుతూ తవ్వుతూ ఉన్న గనిలా ఉంది. దూరంనుంచి చూస్తుంటే అలా కనిపిస్తోంది కాని దగ్గరనుండి చూస్తుంటే అందులోని ఉపద్రవం స్పష్టంగా తెలుస్తోంది… అది చూస్తూ ‘అమ్మో’ అని అనకుండా ఎవరు ఉండగలరు? అక్కడ క్రిములు… ఒక్కొక్కటీ నా చిటికినవేలంత… తెల్లగా ఉన్నవి రక్తం తాగి తాగి ఎర్రబడి, అటూ ఇటూ దొర్లుతున్నాయి. దీపం వేసినపుడు గాయంలోపల తమపట్టునుండి వేలాడుతూ కనిపిస్తున్నాయి. పాపం కుర్రాడా! నీ గాయం అయితే కనుక్కోగలిగేను గాని నీకు నేను చేయగల సాయం ఏమీ లేదు. నువ్వు ఈ కురుపుతోనే మరణించబోతున్నావు.

 ఆ కుటుంబం ఇప్పుడు సంతోషంగా ఉంది… నేను ఏదో ఒకటి చెయ్యడం చూసి. అతని సోదరి వాళ్లమ్మతో ఆ విషయమే చెబుతుంటే, ఆమె అతని తండ్రితో చెబుతోంది, అతను తెరిచిఉన్న తలుపులోంచి, చేతులుజాచుకుని మీగాళ్ళమీదనడుస్తూ తమని తాము నిలువరించుకుంటూ వెన్నెట్లోంచి వస్తున్న అతిథులకి చెబుతున్నాడు. “నన్ను ఎలాగైనా బ్రతికించండి?” అని ఆ కుర్రాడు వెక్కివెక్కి ఏడుస్తూ అస్పష్టంగా గొణుగుతున్నాడు, గాయంలోపల క్రిములు పెట్టే సలుపు కళ్ళుమూసుకుని భరిస్తూ.

మా ప్రాంతంలో ప్రజలతీరే అంత. ఎప్పుడూ వైద్యుడుదగ్గరనుండి అసంభవమైనవి ఆశిస్తుంటారు. వాళ్ళకి పూర్వంఉన్న విశ్వాసం పోయింది. మతాధికారి ఇంటిదగ్గర కూచుని, ఒకదాని వెనక ఒకటిగా తన దుస్తుల్ని పీలికలుగా చించేస్తున్నాడు. అతనిదగ్గరనుండి విశ్వాసాన్ని ఆశించరు. కాని వైద్యుడు దగ్గరకి  వచ్చేసరికి మాత్రం, అతను తన శస్త్రచికిత్సా నైపుణ్యంతో అన్నీ సాధించాలి. సరే, అది వాళ్ళ ఆలోచనా సరళి. నేనేమీ చేస్తానని హామీ ఇవ్వలేదుగదా. వాళ్ళు మతసంబంధమైన పనులకి వినియోగించుకుంటే, నేను దానికీ ఊ కొడతాను. సేవకురాలిని పోగొట్టుకున్న ముసలి పల్లెటూరి వైద్యుడు అంతకంటే ఏమిటి చెయ్యగలడు? 

అంతలో ఆ ఊరి పెద్దలూ, కుటుంబసభ్యులూ వచ్చి నా దుస్తుల్ని ఊడదీస్తున్నారు. స్కూలుపిల్లల వాద్యబృందం ఒకటి వాళ్ళ టీచరు అజమాయిషీలో వచ్చి ఇంటి గుమ్మం ముందు నిలబడి పాడుతున్నారు ఇలా:

 

“అతని దుస్తులు తీసేయండి అతనేమి రోగం నయం చేస్తాడు,

అలా రోగం నయం చెయ్యకపోతే, అతని రోగం కుదర్చండి

ఎంతైనా వైద్యుడు,  ఎంతైనా వైద్యుడు కదా!”

అంతే! అలా అంటూ వాళ్ళు నా దుస్తులు ఊడదీసేరు. నేను నా వేళ్ళు గడ్డంలో పెట్టుకుని, ముఖం ఒక పక్కకితిప్పి అలా మనుషులవంక చూస్తున్నాను. నేను ప్రశాంతంగా, స్పష్టమైన అవగాహనతో అలా నిలుచున్నాను కానీ దానివల్ల ప్రయోజనం ఏమీ లేకపోయింది. వాళ్ళు నా తలా, కాళ్లూ పట్టుకుని పక్కమీదకి ఈడ్చుకెళుతున్నారు. రోగిగాయంఉన్నవైపు గోడకి నన్ను నిలబెట్టారు. తర్వాత అందరూ గదిలోంచి బయటకి వెళ్ళి తలుపుగడియపెట్టారు. పాట ఆగిపోయింది. చంద్రుణ్ణి మేఘాలు ముసురుకున్నై. పక్కమీది దుప్పట్లు వెచ్చగా నన్ను కమ్ముకున్నై. కిటికీపక్కన ఆరుబయట గుర్రాల ముఖాలు నీడల్లా కదుల్తున్నాయి.    

“నీకు తెలుసా?” ఎవరో నా చెవిలో చెబుతున్నారు, “నీ మీద నాకు పెద్దగా నమ్మకం లేదు. నీ అంత నువ్వు ఇక్కడకి నడుచుకు రాలేదు. ఎక్కడినుండో నిన్నెత్తుకు వచ్చేరు. నాకు సాయంచెయ్యడానికి బదులు, నా మరణశయ్యని ఇంకా ఇరుకు చేస్తున్నావు. ఇప్పుడు నేను చెయ్యగల మంచిపని ఏదైనా ఉందంటే అది నీ కళ్ళు పీకెయ్యడమే.” 

“అవమానం. నేనొక వైద్యుణ్ణి. నే నేమిటి చెయ్యాలిప్పుడు? నా మాట నమ్ము. నే నేమీ సుఖపడిపోవడం లేదు,” అన్నాను.   

“ఈ సంజాయిషీకి నేను సంతృప్తి పడలా? బహుశా సంతృప్తి పడాలేమో. నే నెప్పుడూ సర్దుకుపోవలసి వస్తోంది. నే నీ లోకంలోకి రావడమే ఈ గాయంతో వచ్చేను. నాకున్న ఆభరణం అదొక్కటే”   

“యువమిత్రమా!” నేను చెప్పడం ప్రారంభించేను, “నీకున్న లోపమల్లా నీకంటూ ఒక స్వంత అభిప్రాయం అంటూ లేకపోవడం. నేను దేశమల్లా తిరిగి చాలమంది రోగుల్ని చూసేను. నీ గాయం అంత ప్రమాదకరమైనదేమీ కాదు. అది తుంటికి ఒక పక్కకి రెండుసార్లు గొడ్డలి పడడం వల్ల తగిలిన గాయం. చాలా మందికి అడవిలో గొడ్డలి చప్పుడు వినిపించడం  కష్టం. అది అంతదగ్గరగా గొడ్డలి వచ్చిందంటే, ఎవరైనా ముందు వళ్లు ఇచ్చెస్తారు.” 

“నిజంగానా? లేదా నేను జ్వరంగా ఉన్నానని నన్ను మభ్యపెడుతున్నావా?” 

“నిజమే. నామాట నమ్మొచ్చు. ఒక వైద్యుడిగా నా వృత్తిమీద ఒట్టువేసి చెబుతున్నా.” 

అతను నా మాట నమ్మి మారుమాటాడలేదు. 

ఇప్పుడు నేను ఇక్కడినుంచి ఎలాబయటపడాలో ఆలోచించవలసిన సమయం వచ్చింది.  గుర్రాలు నమ్మకంగా ఉండవలసినచోట కదలకుండా ఉన్నాయి. నా దుస్తుల్నీ, ఉన్నికోటునీ, బాగునీ చకచకా ఒకచోట కట్టగట్టేను. బట్టలు వేసుకోడానికిపట్టే సమయంకూడా వృధాచెయ్యదలుచుకోలేదు. ఇంతకుముందు వచ్చిన వేగంతోనే గుర్రాలుగనక దౌడుతీస్తే నేరుగా నేను ఇక్కడనుండి నా పక్కమీదకే గెంతగలుగుతాను.  

ఒక గుర్రం కిటికీ పక్కనుండి వెనక్కి తగ్గింది వినయంగా.  నేను ఈ కట్టనంతటినీ బండిలోకి విసిరేసేను. ఉన్నికోటు మరీదూరంపోయి ఒకకొక్కేనికి దాని చెయ్యితగులుకుని వేలాడుతోంది. మంచిదే. నేను గుర్రంమీదకి దూకేను. కళ్ళేలు వదులుగా వేలాడంతో గుర్రాలు రెండూ సరిగా బండికి పూన్చబడలేదు. దాంతో బగ్గీ వెనక ఊగుతోంది. అన్నిటికంటే చివర, మంచులో ఉన్నికోటు ఎగురుతోంది. 

గుర్రాలని చూస్తూ “పరిగెత్తండి” చప్పట్లుకొడుతూ గుర్రంబండీవాడిలా అన్నాన్నేను. కానీ అవేమీ పరిగెత్తడం లేదు. ముసలివాళ్లలా మంచులో కాళ్ళీడ్చుకుంటూ నడక ప్రారంభించేం.  చాలసేపు ఆ పిల్లవాళ్ళు పాడిన పాటే అస్పష్టంగా నా వెనక రింగు మంటోంది.

“రోగులారా మీరు నిశ్చింతగా ఉండండి

వైద్యుడుకూడ మీతోనే పక్కమీద పడుకున్నాడు.”

ఈ వేగంతో వెళితే నే నెప్పటికీ ఇల్లుచేరుకునేట్టు కనిపించడం లేదు. తిరుగులేని నా ప్రాక్టీసు, మందగిస్తుంది. నా వెనకే వైద్యం ప్రారంభించినవాడు నొర్లుకుంటాడు. అయినా ఏం లాభం లేదు. అతడు నన్ను అధిగమించలేడు. చిరాకు తెప్పిస్తున్న ఆ గుర్రపువాడు ఇంట్లో పెద్ద ఉపద్రవం సృష్టిస్తూ ఉండి ఉంటాడు. రోజా అతనికి బలయిపోయి ఉండి ఉంటుంది. ఇక నేను దానిగురించి ఆలోచించను. నగ్నంగా, ఈ వయసులో గడ్డమంచుకి దొరికిపోయి, చాలా సాధారణమైన బండీ, గుర్రాలతో, ముసలాణ్ణి ఒక్కణ్ణీ అలా తోలుకుంటూ పోవలసి వస్తోంది.  నా ఉన్నికోటు బండికి వేలాడుతోంది నాకు అందనంత దూరంలో. ఇంత చురుకైన రోగుల్లో ఒక్క నీచుడూ అయ్యో అనడు. అంతా మోసం! దగా! ఒకసారి రాత్రిపూట తప్పుగా మోగిన గంటకి స్పందిస్తే పరిణామాలిలాగే ఉంటాయి. వాటిని చక్కదిద్దుకోవడం జరగదు … ఎన్నటికీ .

.

ఫ్రాంజ్ కాఫ్కా

(3 July 1883 – 3 June 1924)

జర్మను రచయిత.

.

English: 3:4 Portrait crop of Franz Kafka
English: 3:4 Portrait crop of Franz Kafka (Photo credit: Wikipedia)

.

Franz Kafka (1883 – 1924) was an iconic early twentieth-century writer of German-Jewish descent who lived in Prague (then part of Bohemia). Kafka’s nightmarish, disturbing work— the novels The Trial (1925), The Castle (1926) and Amerika (1927), as well as short stories like  “The Metamorphosis” (1915) and the story reprinted in The Weird, “In the Penal Colony” (1914) — is now considered among the most original in modern literature. As is well-documented, Kafka’s writer’s group had clear connections to and influence on writers such as Alfred Kubin, and in general his writing has had a striking influence on both modern literature and weird fiction. The story reprinted here, “A Country Doctor” (1919), is one of Kafka’s most well-known stories, given capable translation in this instance by Ian Johnston. Among other things, it is a classic of the absurd, the grotesque, and, of course, the Weird. – The Editors

***

I was in great difficulty. An urgent journey was facing me. A seriously ill man was waiting for me in a village ten miles distant. A severe snowstorm filled the space between him and me. I had a carriage — a light one, with large wheels, entirely suitable for our country roads. Wrapped up in furs with the bag of instruments in my hand, I was already standing in the courtyard ready for the journey; but the horse was missing — the horse. My own horse had died the previous night, as a result of overexertion in this icy winter. My servant girl was at that very moment running around the village to see if she could borrow a horse, but it was hopeless — I knew that — and I stood there useless, increasingly covered with snow, becoming all the time more immobile. The girl appeared at the gate, alone. She was swinging the lantern. Of course, who is now going to lend his horse for such a journey? I walked once again across the courtyard. I couldn’t see what to do. Distracted and tormented, I kicked my foot against the cracked door of the pig sty which had not been used for years. The door opened and banged to and fro on its hinges. A warmth and smell as if from horses came out. A dim stall lantern on a rope swayed inside. A man huddled down in the stall below showed his open blue-eyed face. “Shall I hitch up?” he asked, crawling out on all fours. I didn’t know what to say and merely bent down to see what was still in the stall. The servant girl stood beside me. “One doesn’t know the sorts of things one has stored in one’s own house,” she said, and we both laughed. “Hey, Brother, hey Sister,” the groom cried out, and two horses, powerful animals with strong flanks, shoved their way one behind the other, legs close to the bodies, lowering their well-formed heads like camels, and getting through the door space, which they completely filled, only through the powerful movements of their rumps. But right away they stood up straight, long-legged, with thick steaming bodies. “Help him,” I said, and the girl obediently hurried to hand the wagon harness to the groom. But as soon as she was beside him, the groom puts his arms around her and pushes his face against hers. She screams out and runs over to me. On the girl’s cheek are red marks from two rows of teeth. “You brute,” I cry out in fury, “do you want the whip?” But I immediately remember that he is a stranger, that I don’t know where he comes from, and that he’s helping me out of his own free will, when everyone else is refusing to. As if he knows what I am thinking, he takes no offence at my threat, but turns around to me once more, still busy with the horses. Then he says, “Climb in,” and, in fact, everything is ready. I notice that I have never before traveled with such a beautiful team of horses, and I climb in happily. “But I’ll take the reins. You don’t know the way,” I say. “Of course,” he says; “I’m not going with you. I’m staying with Rosa.” “No,” screams Rosa and runs into the house, with an accurate premonition of the inevitability of her fate. I hear the door chain rattling as she sets it in place. I hear the lock click. I see how in addition she chases down the corridor and through the rooms putting out all the lights in order to make herself impossible to find. “You’re coming with me,” I say to the groom, “or I’ll give up the journey, no matter how urgent it is. It’s not my intention to give you the girl as the price of the trip.” “Giddy up,” he says and claps his hands. The carriage is torn away, like a piece of wood in a current. I still hear how the door of my house is breaking down and splitting apart under the groom’s onslaught, and then my eyes and ears are filled with a roaring sound which overwhelms all my senses at once. But only for a moment. Then I am already there, as if the farm-yard of my invalid opens up immediately in front of my courtyard gate. The horses stand quietly. The snowfall has stopped, moonlight all around. The sick man’s parents rush out of the house, his sister behind them. They almost lift me out of the carriage. I get nothing from their confused talking. In the sick room one can hardly breathe the air. The neglected cooking stove is smoking. I want to push open the window, but first I’ll look at the sick man. Thin, without fever, not cold, not warm, with empty eyes, without a shirt, the young man under the stuffed quilt heaves himself up, hangs around my throat, and whispers in my ear, “Doctor, let me die.” I look around. No one has heard. The parents stand silently, leaning forward, and wait for my judgment. The sister has brought a stool for my handbag. I open the bag and look among my instruments. The young man constantly gropes at me from the bed to remind me of his request. I take some tweezers, test them in the candle light, and put them back. “Yes,” I think blasphemously, “in such cases the gods do help. They send the missing horse, even add a second one because it’s urgent, and even throw in a groom as a bonus.” Now for the first time I think once more of Rosa. What am I doing? How am I saving her? How do I pull her out from under this groom, ten miles away from her, with uncontrollable horses in the front of my carriage? These horses, who have now somehow loosened their straps, are pushing open the window from outside, I don’t know how. Each one is sticking its head through a window and, unmoved by the crying of the family, is observing the invalid. “I’ll go back right away,” I think, as if the horses were ordering me to journey back, but I allow the sister, who thinks I am in a daze because of the heat, to take off my fur coat. A glass of rum is prepared for me. The old man claps me on the shoulder; the sacrifice of his treasure justifies this familiarity. I shake my head. In the narrow circle of the old man’s thinking I was not well; that’s the only reason I refuse to drink. The mother stands by the bed and entices me over. I follow and, as a horse neighs loudly at the ceiling, lay my head on the young man’s chest, which trembles under my wet beard. That confirms what I know: the young man is healthy. His circulation is a little off, saturated with coffee by his caring mother, but he’s healthy and best pushed out of bed with a shove. I’m no improver of the world and let him lie there. I am employed by the district and do my duty to the full, right to the point where it’s almost too much. Badly paid, but I’m generous and ready to help the poor. I still have to look after Rosa, and then the young man may have his way, and I want to die, too. What am I doing here in this endless winter! My horse is dead, and there is no one in the village who’ll lend me his. I have to drag my team out of the pig sty. If they hadn’t happened to be horses, I’d have had to travel with pigs. That’s the way it is. And I nod to the family. They know nothing about it, and if they did know, they wouldn’t believe it. Incidentally, it’s easy to write prescriptions, but difficult to come to an understanding with people. Now, at this point my visit might have come to an end — they have once more called for my help unnecessarily. I’m used to that. With the help of my night bell the entire region torments me, but that this time I had to sacrifice Rosa as well, this beautiful girl, who lives in my house all year-long and whom I scarcely notice — this sacrifice is too great, and I must somehow in my own head subtly rationalize it away for the moment, in order not to leave this family who cannot, even with their best will, give me Rosa back again. But as I am closing up by hand bag and calling for my fur coat, the family is standing together, the father sniffing the glass of rum in his hand, the mother, probably disappointed in me — what more do these people really expect? — tearfully biting her lips, and the sister flapping a very bloody hand towel, I am somehow ready, in the circumstances, to concede that the young man is perhaps nonetheless sick. I go to him. He smiles up at me, as if I was bringing him the most nourishing kind of soup — ah, now both horses are whinnying, the noise is probably supposed to come from higher regions in order to illuminate my examination — and now I find out that, yes indeed, the young man is ill. On his right side, in the region of the hip, a wound the size of the palm of one’s hand has opened up. Rose coloured, in many different shadings, dark in the depths, brighter on the edges, delicately grained, with uneven patches of blood, open to the light like a mining pit. That’s what it looks like from a distance. Close up a complication is apparent. Who can look at that without whistling softly? Worms, as thick and long as my little finger, themselves rose-coloured and also spattered with blood, are wriggling their white bodies with many limbs from their stronghold in the inner of the wound towards the light. Poor young man, there’s no helping you. I have found out your great wound. You are dying from this flower on your side. The family is happy; they see me doing something. The sister says that to the mother, the mother tells the father, the father tells a few guests who are coming in on tip toe through the moonlight of the open door, balancing themselves with outstretched arms. “Will you save me?” whispers the young man, sobbing, quite blinded by the life inside his wound. That’s how people are in my region. Always demanding the impossible from the doctor. They have lost the old faith. The priest sits at home and tears his religious robes to pieces, one after the other. But the doctor is supposed to achieve everything with his delicate surgeon’s hand. Well, it’s what they like to think. I have not offered myself. If they use me for sacred purposes, I let that happen to me as well. What more do I want, an old country doctor, robbed of my servant girl! And they come, the family and the village elders, and are taking my clothes off. A choir of school children with the teacher at the head stands in front of the house and sings an extremely simple melody with the words

Take his clothes off, then he’ll heal, and if he doesn’t cure, then kill him. It’s only a doctor; it’s only a doctor.

Then I am stripped of my clothes and, with my fingers in my beard and my head tilted to one side, I look at the people quietly. I am completely calm and clear about everything and stay that way, too, although it is not helping me at all, for they are now taking me by the head and feet and dragging me into the bed. They lay me against the wall on the side of wound. Then they all go out of the room. The door is shut. The singing stops. Clouds move in front of the moon. The bedclothes lie warmly around me. In the open space of the windows the horses’ heads sway like shadows. “Do you know,” I hear someone saying in my ear, “my confidence in you is very small. You were only shaken out from somewhere. You don’t come on your own feet. Instead of helping, you give me less room on my deathbed. The best thing would be if I scratch your eyes out.” “Right,” I say, “it’s a disgrace. But now I’m a doctor. What am I supposed to do? Believe me, things are not easy for me either.” “Should I be satisfied with this excuse? Alas, I’ll probably have to be. I always have to make do. I came into the world with a beautiful wound; that was all I was furnished with.” “Young friend,” I say, “your mistake is that you have no perspective. I’ve already been in all the sick rooms, far and wide, and I tell you your wound is not so bad. Made in a tight corner with two blows from an axe. Many people offer their side and hardly hear the axe in the forest, to say nothing of the fact that it’s coming closer to them.” “Is that really so, or are you deceiving me in my fever?” “It is truly so. Take the word of honour of a medical doctor.” He took my word and grew still. But now it was time to think about my escape. The horses were still standing loyally in their place. Clothes, fur coat, and bag were quickly gathered up. I didn’t want to delay by getting dressed; if the horses rushed as they had on the journey out, I should, in fact, be springing out of that bed into my own, as it were. One horse obediently pulled back from the window. I threw the bundle into the carriage. The fur coat flew too far and was caught on a hook by only one arm. Good enough. I swung myself up onto the horse. The reins dragging loosely, one horse barely harnessed to the other, the carriage swaying behind, last of all the fur coat in the snow. “Giddy up,” I said, but there was no giddying up about it. We dragged slowly through the snowy desert like old men; for a long time the fresh but inaccurate singing of the children resounded behind us:

“Enjoy yourselves, you patients. The doctor’s laid in bed with you.”

I’ll never come home at this rate. My flourishing practice is lost. A successor is robbing me, but to no avail, for he cannot replace me. In my house the disgusting groom is wreaking havoc. Rosa is his victim. I will not think it through. Naked, abandoned to the frost of this unhappy age, with an earthly carriage and unearthly horses, I drive around by myself, an old man. My fur coat hangs behind the wagon, but I cannot reach it, and no one from the nimble rabble of patients lifts a finger. Betrayed! Betrayed! Once one responds to a false alarm on the night bell, there’s no making it good again — not ever.

*** Franz Kafka

(3 July 1883 – 3 June 1924)

German 

Text Courtesy: http://www.kafka-online.info/a-country-doctor.html

You can read another translation by Michael Hofmann here:

http://thespace.lrb.co.uk/article/a-country-doctor-by-franz-kafka-translated-by-michael-hofmann/

You can read an analysis of the story here:

http://www.storybites.com/book-reviews/the-country-doctor-by-franz-kafka.php

An interesting article:

http://www.theatlantic.com/magazine/archive/2013/07/is-franz-kafka-overrated/309373/

800th Post

అజీర్తి … జేనా, జర్మను కవయిత్రి.

కక్కులంటే అందరికీ అసహ్యమే.

నిజమే!

కానీ, గొంతులో ఆ మాటల తుఫాను

మమ్మల్ని రాయకుండా ఉండనివ్వకపోతే

అది మీ గొంతులో కల్గించే మంటకి

అవంటే మీరు భయంతో వణుకుతారు.

.

జేనా

జర్మను కవయిత్రి

.

.

Disposable.

.

It is true regurgitation is not a pretty sight.

But it is that acid burning

which gives you all a fright,

that textual tempest in the gut

forcing us to write.

.

Mei (Poet Jena)  lives in Germany.  She is, in her own words…” a writer, a poet, an idealist, a sentimentalist, a thinker, a philosopher, a storyteller, a lazy bones,  and a lover of laughter…”.   She can be reached through her blog http://poetjena.wordpress.com/

సత్… గేథే, జర్మను కవి

 ప్రకృతిలోని అన్ని మార్పులనీ

ఏ మార్పూ లేని భగవంతుడు సృష్టించినట్టు,

ఈ విశాలమైన కళాప్రపంచంలోనూ అంతే.

అంతటా ఒకే అర్థం అంతర్లీనంగా గోచరిస్తుంది:

.

అదే సత్, ఆద్యంతరహితమైన మూలకారణం,

అది సౌందర్యం నుండి తన ఆహార్యాన్ని స్వీకరించి

కాలవాహినిలో ప్రవహిస్తూ, తరుణమై

మనోజ్ఞతకి ప్రతీకగా నిలుస్తుంది, నిజం!

.

గేథే

జర్మను కవి.

Johann Wolfgang von Goethe at age 69
Johann Wolfgang von Goethe at age 69 (Photo credit: Wikipedia)

.

As all Nature’s thousand changes

But one changeless God proclaim;

So in Art’s wide kingdoms ranges

One sole meaning, still the same:

This is truth, eternal Reason,

Which from beauty takes its dress,

And serene through time and season,

stands for aye in loveliness.

.

(From Meister’s Travels… a Thomas Carlyle Translation; Goethe’s works, volume 5, page 216)

Goethe

German Poet.

(Text courtesy: http://archive.org/stream/journalofspecu0102harruoft#page/n9/mode/1up)

కవిత్వమూ – శిల్పమూ… గేథే, జర్మను కవి

Johann Wolfgang von Goethe at age 69
Johann Wolfgang von Goethe at age 69 (Photo credit: Wikipedia)

.

బంకమట్టిని తను ఊహించుకున్న
ఆకృతిలోకి గ్రీకుశిల్పిని మలుచుకోనీ,  
తన చేతిలో రూపుదిద్దుకున్న
శిల్పాన్ని చూసి ఉబ్బి తబ్బిబ్బవనీ…

నాకు మాత్రం యూఫ్రటీస్ నదిని
తాకి, ఆ ప్రవహిస్తున్న నీటిలో
చేతులు అటూ ఇటూ కదిపితే చాలు
ఒళ్ళు తన్మయత్వంతో పులకరిస్తుంది.

తపిస్తున్న నా ఆత్మని శమింపజేసి
నా అనుభూతిని ప్రకటిస్తాను
నిష్కల్మషమైన కవి దోసిలిలో
ఒదిగిన ఆ నీరు… ఘనీభవిస్తుంది.

.

గేథే

28 August 1749 – 22 March 1832

జర్మను కవి, బహుముఖప్రజ్ఞాశాలియైన రచయితా, కళాకారుడు, రాజనీతిజ్ఞుడు

ఈ కవితలో మంచి చమత్కారము ఉంది.  ఒక పక్క మట్టితో చేసిన బొమ్మా, రెండోప్రక్క జీవనది  నీటిమీద పాట. మట్టితో చేసిన బొమ్మ విరిగిపోతుంది. ఆశాశ్వతం. అది ఎక్కడ ఉంచితే అక్కడే ఉంటుంది. జీవనది నిరంతరం ప్రవహిస్తుంది. మనకి తెలుసు, స్వచ్ఛమైన నీరు మాత్రమే గడ్డకడుతుంది. అందుకనే, “స్వచ్ఛమైన కవి చేతులు” అన్నమాట వాడేడు కవి ఇక్కడ. అప్పుడు గడ్డకట్టిన నీరు,తగినసమయం వచ్చినపుడు తిరిగి నీరుగా మారి ప్రవహిస్తుంది. కవిత్వం ఇప్పుడు చూసి ఆనందించేవారికే కాదు; భవిష్యత్తులోని పాఠకులకి కూడా. “మహాకవి వాక్యము రిత్తవోవునే” అని ఆర్యోక్తి.

 . 

Poetry and Form

 .

Let the Greek mould his clay

To the forms he’s planned,

And take increasing pleasure

In the product of his hands:

But to us it’s blissful when

We clutch at the Euphrates,

And in the flowing element,

Swish to and fro, with ease.

Quenching, so, my burning soul,

I’ll utter what I feel:

Gathered in the poet’s pure hand

The waters will congeal .

.

Goethe

28 August 1749 – 22 March 1832

German Poet, Versatile Artist and Politician

 Poem Courtesy: http://www.poetryintranslation.com/PITBR/German/Goethepoems.htm#Toc74652092

%d bloggers like this: