అనువాదలహరి

కాలిపోతున్న ఓడ… జాన్ డన్ ఇంగ్లీషు కవి.

.

ఇది చాలా సందేశాత్మకమైన కవిత. మనం జీవితాలు కాలి మునిగిపోతున్న ఓడలాంటివి. మరణాన్నించి ఎవ్వరమూ తప్పించుకోలేం. అలా తప్పించుకుందికి ప్రయత్నంచేసిన వారికి మరణకారణం మారుతుందేమో గాని మరణాన్నుంచి మినహాయింపు మాత్రం దొరకదు. జాన్ డన్ 17 వ శతాబ్దపు ప్రముఖ ఆధిభౌతిక (Metaphysical) కవుల పరంపరకి చెందినవాడు.

.

సముద్రంలో మునిగిపోవడంవల్ల తప్ప మంటలనుండి

తప్పించుకోలేని కాలిపోతున్న ఓడ లోంచి

కొందరు మనుషులు ఒక్కసారి బయటకు గెంతారు ,

వాళ్ళు శత్రుఓడలదరికి జేరగానే వాళ్ళతూటాలకు బలైపోయారు;

అలా ఆ ఓడలో ఉన్న వాళ్ళందరూ సమసిపోయారు,

చిత్రంగా, సముద్రంలో దూకినవారు నిప్పుకీ,

మండుతున్న ఓడలో మిగిలినవారు నీటమునిగీ.

.

జాన్ డన్

(22 January 1572 – 31 March 1631)

ఇంగ్లీషు కవి.

.

Burnt Ship

.

Out of a fired ship, which by no way 

But drowning could be rescued from the flame, 

Some men leap’d forth, and ever as they came 

Near the foes’ ships, did by their shot decay; 

So all were lost, which in the ship were found, 

      They in the sea being burnt, they in the burnt ship drown’d. 

.

John Donne

(22 January 1572 – 31 March 1631)

English Poet

Poem Courtesy: https://www.poetryfoundation.org/poems/44095/a-burnt-ship

ప్రకటనలు

చిలిపిచేష్టల గాలి… విలియమ్ హోవిట్, ఇంగ్లీషు కవి

ఓ ఉదయం గాలి నిద్రనుంచి లేచి తనలో ఇలా అనుకుంది,

‘ఇవాళ మనం వేడుక చేసుకోవాలి! ఒకసారి ఇలా గెంతాలి

మరో సారి పిచ్చిగా గుర్రపుదాట్లు వేసుకుంటూ వెంటతరమాలి!

వెళ్ళిన ప్రతిచోటా ఇవాళ కలకలం సృష్టించాలి! ‘ అనుకుంటూ.

అనుకోడమే తడవు, ఊరు ఊరంతా కోలాహలంగా ఊడుస్తూ పోయింది

దారిగురుతుల్ని చెరిపి, షట్టర్లని చెల్లాచెదరు చేసింది,

నిర్దాక్షిణ్యంగా గాలిదుమారం లేపి మనుషుల్ని తోసుకుంటూ పోయి

మిఠాయిల షాపు, వృద్ధస్త్రీల టోపీ అన్న తేడాలేకుండా ఎగరేసుకుపోయింది

ఇంతకు ముందెన్నడూ అంత బిగ్గర అరుపులు వినిపించలేదు,

ఆపిలు పళ్ళూ, బత్తాయిపళ్ళూ అలా అలా దొర్లిపోతుంటే

ఎప్పుడూ ఏదో ఒకటి ఎగరేసుకుపోదామని దొంగచూపులు చూసే

పిల్లకాయలు ఎవరికి దొరికింది వారు పట్టుకు పారిపోయారు.

తర్వాత పొలాల్లోకి కుని రాగం తీసుకుంటూ బడాయిగా పోయింది

అక్కడి పశువులన్నీ ఏమవుతోందో తెలీక గాభరాపడ్డాయి

ముత్తవ్వల్లా గంభీరంగా ఉండే గోవుల తోకల్ని లాగి

అక్కడి గుర్రపుపిల్లల్ని జూలు వాటి నుదుళ్ళకు తగిలేలా విసిరికొట్టింది

దానితో అటువంటి అలవాటైన ఎగతాళికి కోపగించుకుని

వెనుదిరిగి మూతిముడుచుకుని మౌనంగా నిలుచున్నాయి.

విశాలమైన నది ఒడ్లవెంటనున్న రెల్లుగడ్డిలో ఈలవేసుకుంటూ

అటూఇటూ గెంతుకుంటూ, అల్లరి కొంతసేపు కొనసాగించింది

నురుగుమీద వాలుతున్న పిట్టలమీద ఊఫ్ అని ఊదుతూనో

రాజమార్గం మీది బాటసారి సమాధిని రాసుకుంటూనో పోయింది.

పాపం, ఆ బిచ్చగాడి సంచీనీ బొచ్చెనీ లాక్కోడం ఏమీ బాగులేదు

అతని చిరిగిపోయిన దుస్తుల్ని రెపరెపలాడించడమూ బాగులేదు.

అది ఎంతకి తెగించిందంటే ఎవరితో వేళాకోళానికైనా జంకలేదు

అటు డాక్టరు గారి విగ్గు ఊడబీకింది, ఆ పెద్దమనిషి దుస్తుల్నీ వదల్లేదు.

అడవి దారులంట ఉల్లాసంగా కేరింతలు కొడుతూ అరుస్తోంది:

ఓ బలిష్టమైన ఓక్ చెట్లలారా! మీ తలలు వంచుతాను చూడండి! ‘ అని.

పెద్ద ప్రయాసలేకుండానే అవి తలవంచేలా చేసింది.

లేదా వాటి బలమైన కొమ్మల్ని పూర్తిగా తెంపుకుపోయింది.

తర్వాత అది క్రూరమృగంలా పాకల్లోకీ, పొలాల్లోకి చొరబడింది

అక్కడి ప్రజల్ని హఠాత్పరిణామానికి భయభ్రాంతుల్ని చేస్తూ,

దాంతో వాళ్ళు మండు వేసవిలోని తేనెటీగలదండులా పరిగెత్తారు.

అందులో చేతిరుమాళ్ళు తలకట్టుకి చుట్టుకున్న యువతులున్నారు

వాళ్ళ కోళ్ళకి ఈ ఆపద తప్పిందోలేదో నని ఆతృతగా చూస్తూ

అక్కడి సీమ కోళ్ళని పట్టుకున్నారు, బాతులు గట్టిగా అరిచేయి,

ఆడకోళ్ళన్నీ భయంతో ఒక్కసారి తమనెలవులకి పరిగెత్తాయి.

అక్కడ నిచ్చెనల చప్పుళ్ళూ, దుంగల చప్పుళ్ళూ అందుకున్నాయి

ఏ క్షణంలోనైనా ఇంటి కప్పు ఎగిరిపోతుందేమోనన్న భయంతో.

కానీ గాలి ముందుకి పోయింది, ఒక చిన్న సందులో

రొప్పుతూ వృధాగా పరిగెత్తుతున్న బడిపిల్లాడిని కలిసింది.

అది అతన్ని పడదోసి, దొర్లించిమరీ పారిపోయింది,

నిలబడేవేళకి అతని టోపీ చెరువులో, జోళ్ళు బురదలో ఉన్నాయి.

అక్కడొక జుత్తు నెరిసిన ముసలి బిచ్చగాడున్నాడు

ఆరుబయటనున్న ఒక ముళ్ళపొదని ఊడబెరికి

సూదిముక్కుతో పొడిచినట్లు చిన్నగాట్లు పెట్టిపోయింది.

అతనికి ముందూ, వెనకా, అన్నిపక్కలా తిరిగింది

ఆ బక్కప్రాణి ఒంట్లోంచి జీవుడు లేచిపోయినట్టనిపించింది.

అతను తిట్టుకుంటూ కూలబడేలా చేసింది:

“ఎన్నడూ ఎరగమమ్మా ఇంతగాలి! దీని జిమ్మడ!

కానీ ఇవాళా రేపూ వీస్తున్న ప్రతి గాలీ

ఈ ముసలాడు ఎంత బలహీనమయ్యాడో తెలియజెపుతోంది! ”

కానీ శలవురోజు హుషారులో ఉన్న గాలి ముందుకి సాగింది.

ఇప్పుడది దూరంగా ఉవ్వెత్తున ఎగస్తున్న సముద్రం మీదకు చేరింది.

అక్కడ దర్జాగా ప్రయాణిస్తున్న ఓడ దాని ప్రభావం చవిచూసింది.

దాని ప్రక్కనున్న చిన్న చిన్న పడవలు ముందుకీ వెనక్కీ ఊగేయి.

అదిగో! అటు చూడండి. చీకటి పడబోతోంది. వెలుగులీనుతున్న

పడమటి దిక్కున, సముద్రపక్షులు వాలే గుట్టమీద

తనెంత భయంకరమైన అల్లరి చేసిందో తలుచుకుంటూ

ముసిముసినవ్వులు నవ్వుకుంటూ విశ్రాంతి తీసుకుంది.

.

విలియమ్ హోవిట్,

18 డిశంబరు 1792 – 3 మార్చి, 1879

ఇంగ్లీషు కవి

The Wind in a Frolic

.

The wind one morning sprung up from sleep,
Saying, ‘Now for a frolic! now for a leap!
Now for a mad-cap, galloping chase!
I’ll make a commotion in every place!’
So it swept with a bustle right through a great town,
Creaking the signs, and scattering down
Shutters; and whisking, with merciless squalls,
Old women’s bonnets and gingerbread stalls.
There never was heard a much lustier shout,
As the apples and oranges trundled about;
And the urchins, that stand with their thievish eyes
For ever on watch, ran off each with a prize.
Then away to the field it went blustering and humming,
And the cattle all wondered whatever was coming;
It plucked by their tails the grave, matronly cows,
And tossed the colts’ manes all about their brows,
Till, offended at such a familiar salute,
They all turned their backs, and stood sullenly mute.
So on it went, capering and playing its pranks:
Whistling with reeds on the broad river’s banks;
Puffing the birds as they sat on the spray,
Or the traveller grave on the king’s highway.
It was not too nice to hustle the bags
Of the beggar, and flutter his dirty rags:
‘Twas so bold, that it feared not to play its joke
With the doctor’s wig, or the gentleman’s cloak.
Through the forest it roared, and cried gaily, ‘Now,
You sturdy old oaks, I’ll make you bow!’
And it made them bow without more ado,
Or it cracked their great branches through and through.

Then it rushed like a monster on cottage and farm,
Striking their dwellers with sudden alarm;
And they ran out like bees in a midsummer swarm.
There were dames with their ‘kerchiefs tied over their caps,
To see if their poultry were free from mishaps;
The turkeys they gobbled, the geese screamed aloud,
And the hens crept to roost in a terrified crowd;
There was rearing of ladders, and logs laying on
Where the thatch from the roof threatened soon to be gone.

But the wind had passed on, and had met in a lane,
With a schoolboy, who panted and struggled in vain;
For it tossed him, and twirled him, then passed, and he stood,
With his hat in a pool, and his shoe in the mud.

There was a poor man, hoary and old,
Cutting the heath on the open wold—
The strokes of his bill were faint and few,
Ere this frolicsome wind upon him blew;
But behind him, before him, about him it came,
And the breath seemed gone from his feeble frame;
So he sat him down with a muttering tone,
Saying, ‘Plague on the wind! was the like ever known?
But nowadays every wind that blows
Tells one how weak an old man grows!’

But away went the wind in its holiday glee;
And now it was far on the billowy sea,
And the lordly ships felt its staggering blow,
And the little boats darted to and fro.
But lo! it was night, and it sank to rest,
On the sea-bird’s rock, in the gleaming west,
Laughing to think, in its fearful fun,
How little of mischief it had done.

.

William Howitt

(18 December 1792 – 3 March 1879)

English Writer

Poem Courtesy: 

https://www.poetrynook.com/poem/wind-frolic  

శాంతికిరణపు వెలుగులో… ఎడిలేడ్ ఏన్ ప్రాక్టర్, బ్రిటిషు కవయిత్రి

ప్రభూ! నా జీవితం ఆహ్లాదకరమైన
రాజమార్గంలా ఉండాలని నిన్ను అభ్యర్థించను;
ఆ భారంలో లవలేశమైనా
నిన్ను భరించమని కోరను;

నా పాదాలక్రింద ఎప్పుడూ
పువ్వులు విరియాలని నిన్ను అడుగను;
వెగటుపుట్టేంత తియ్యగా ఉండే జీవితంలోని
విషాదమూ, చేసే గాయాలూ నాకు బాగా అనుభవమే.

ప్రభూ! పరమాత్మా! నేను నిన్ను కోరుకునేదొక్కటే:
శరీరంలో శక్తి సన్నగిల్లనీ, హృదయం రక్తమోడనీ
శాంతికిరణపు వెలుగులో
నేను సరియైన దారిలో నడవగలిగేలా అనుగ్రహించు!

ప్రభూ! ఇక్కడ నీ పరిపూర్ణమైన వెలుగులు
ప్రసరించాలని కూడా అభ్యర్థించను;
నేను నిర్భయంగా నడవగలిగేలా
ఒకే ఒక్క శాంతికిరణాన్ని అనుగ్రహించు. చాలు!

నేను మోస్తున్న బరువును అర్థంచేసుకోమని గానీ
నా మార్గాన్ని కనిపెట్టమని గానీ వేడుకోను;
చిమ్మచీకటిలోకూడా నిన్ను అనుసరించగలిగేలా
నీ చేతిస్పర్శను అనుభూతిచెందే కనీస జ్ఞానాన్నివ్వు.

సంతోషం తీరికలేకుండా గడిచే రోజు లాంటిది
కానీ దివ్యమైన ప్రశాంతత కలతలులేని రాత్రి వంటిది:
ఓ ప్రభూ! ఆ పవిత్రమైన రోజు వచ్చేదాకా
శాంతి కిరణపు వెలుగులో నన్ను నడిపించు!
.

ఎడిలేడ్ ఏన్ ప్రాక్టర్,
(30 October 1825 – 2 February 1864)
బ్రిటిషు కవయిత్రి

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/dc/Adelaide_Anne_Procter_by_Emma_Gaggiotti_Richards.jpg/220px-Adelaide_Anne_Procter_by_Emma_Gaggiotti_Richards.jpg
Image Courtesy: http://upload.wikimedia.org

.

Per Pacem Ad Lucem

(By The Light Of Peace)

I do not ask, O Lord, that life may be

A pleasant road;

I do not ask that Thou wouldst take from me

Aught of its load;

I do not ask that flowers should always spring

Beneath my feet;

I know too well the poison and the sting

Of things too sweet.

For one thing only, Lord, dear Lord, I plead,

Lead me aright—

Though strength should falter, and though heart should bleed—

Through Peace to Light.

I do not ask, O Lord, that thou shouldst shed

Full radiance here;

Give but a ray of peace, that I may tread

Without a fear.

I do not ask my cross to understand,

My way to see;

Better in darkness just to feel Thy hand

And follow Thee.

Joy is like restless day; but peace divine

Like quiet night:

Lead me, O Lord,—till perfect Day shall shine,

Through Peace to Light.

.

Adelaide Anne Procter

(30 October 1825 – 2 February 1864)

English Poet

Courtesy:

https://allpoetry.com/Adelaide-Anne-Procter

స్థూలంగా చూసినపుడు … లార్డ్ టెన్నిసన్, ఇంగ్లీషు కవి

ప్రేమలో, ప్రేమ నిజంగా ప్రేమ అయి, ఆ ప్రేమ మనదైనపుడు
విశ్వాసమూ, విశ్వాసఘాతమూ సమ ఉజ్జీలు ఎన్నడూ కాలేవు;
స్థూలంగా చూసినపుడు అన్నిచోట్లా విశ్వాసఘాతం అంటే, అపనమ్మకమే.

వీణలో ఎక్కడో అతి చిన్న బీట,
క్రమక్రమంగా దానిలోని సంగీతాన్ని హరిస్తూ,
క్రమంగా వ్యాపిస్తూ వ్యాపిస్తూ,దాన్ని పూర్తిగా మూగబోయేట్టు చేస్తుంది.

అలాగే, ప్రేమిక మదివీణియలోని చిన్న బీట
లేదా ఏరినపండ్లమధ్య కనిపించని ఒక చిన్న ముల్లు,
లోలోపలే కుళ్ళిపోయి దానిచుట్టూ బూజుపేరుకునేలా చేస్తుంది

ఇక అది దాచుకుందికి పనికి రాదు; దాన్ని పారవేయవలసిందే:
కానీ అలా చెయ్యగలమా? ఏదీ, ప్రియతమా చెప్పు కాదని చెప్పు.
అయితే నన్ను పూర్తిగా నమ్ము, లేదా అసలు నమ్మకు.
.
లార్డ్ టెన్నిసన్

(6 August 1809 – 6 October 1892)

ఇంగ్లీషు కవి .

.

All in All

In Love, if Love be Love, if Love be ours,

Faith and unfaith can ne’er be equal powers:

Unfaith in aught is want of faith in all.

It is the little rift within the lute,

That by and by will make the music mute,

And ever widening slowly silence all.

The little rift within the lover’s lute,

Or little pitted speck in garner’d fruit,

That rotting inward slowly moulders all.

It is not worth the keeping: let it go:

But shall it? answer, darling, answer, no.

And trust me not at all or all in all.

.

Alfred Lord Tennyson

(6 August 1809 – 6 October 1892)

Poet Laureate of Great Britain  

Poem Courtesy: 

http://www.poemtree.com/poems/All-in-All.htm  

 

రసగీతి… విలియం ఓల్డిస్ , ఇంగ్లండు

క్షణం తీరికలేక, కుతూహలంతో, దాహంతో తిరిగే ఓ ఈగా,
నేను తాగుతున్నట్టుగానే, నెమ్మదిగా ఈ పానీయం తాగు;
నా కప్పు మీదకి నిన్ను సాదరంగా ఆహ్వానిస్తున్నాను,
నువ్వు దీన్ని తాగగలిగితే, సొక్కి సోలు;
నీ జీవితంనుండి పొందగలిగినంత పొందు,
జీవితం చాలా క్షణికం, త్వరగా కరిగిపోతుంది.

నీదీ నాదీ ఒక్క తీరే,
కాలం త్వరగా అస్తమదిక్కుకి పరిగెడుతుంది;
నీది ఒక్క వసంతమే, నాదీ అంతకంటే ఎక్కువేం కాదు,
కాకపొతే అది మూడు ఇరవైల వసంతాలు తిరుగుతుంది;
ఆ మూడు అరవైలూ గడిచిన తర్వాత
అవి ఒక్క ఏడులో ముగిసిపోయినట్తు అనిపిస్తుంది.
.

విలియమ్ ఓల్డిస్

(14 July 1696 – 15 April 1761)

ఇంగ్లండు

.

An Anacreontick

Busy, curious, thirsty Fly,

Gently drink, and drink as I;

Freely welcome to my Cup,

Could’st thou sip, and sip it up;

Make the most of Life you may,

Life is short and wears away.

Just alike, both mine and thine,

Hasten quick to their Decline;

Thine’s a Summer, mine’s no more,

Though repeated to threescore;

Threescore Summers when they’re gone,

Will appear as short as one.

William Oldys Herald 

(14 July 1696 – 15 April 1761)

English Antiquarian and Bibliographer 

Poem Courtesy:

http://www.poemtree.com/poems/An-Anacreontick.htm

 

భగవంతుని వైభవం… గెరార్డ్ మేన్లీ హాప్కిన్స్, ఇంగ్లీషు కవి

ఈ సృష్టి అంతా భగవంతుని వైభవంతో నిండి ఉంది…
కంపించే బంగారు రేకునుండి వెలువడే కాంతిపుంజంలా;
అది గానుగలోంచి ఊరే నూనెలా కొద్దికొద్దిగా వస్తూనే అఖండమౌతుంది.
మరి మనుషులెందుకు అతని అధికారాన్ని లెక్కపెట్టరు?

తరాలు నడచి పోయాయి, నడుచుకుని పోయాయి, నడుచుకుంటూపోయాయి
అందరూ తమ పనుల్లో, శ్రమలో, వేదనల్లో మునిగి తేలేరు;
మనుషులుగా తమ ముద్ర వేసుకున్నారు, కీర్తి ప్రతిష్ఠలు సంపాదించుకున్నారు:
ఇప్పుడామట్టి అంతా ఖాళీ; పాదరక్షలుండడంతో కాళ్ళు తగిలినా పోల్చుకోలేవు.

అయినప్పటికీ, ప్రకృతికిలో “నిండుకుంది” అన్న భావన లేదు;
ప్రతి వస్తువులోనూ అపురూపమైన అంతరాంతరాల్లో తాజాదనం ఇంకా మిగిలే ఉంది
పడమటి దిక్కున చివరి వెలుగులు అంతరించి చీకటి ముసిరినా
ఆహ్! తెల్లవారుతూనే తూరుపుదిక్కున గోధుమవన్నె పొడుస్తుంది …
దానికి కారణం పవిత్రాత్మ ఈ సృష్టిగురించి గుండెనిండా
ప్రేమతో తలపోస్తుంది. అంతే, దానికి రెక్కలొస్తాయి.
.
గెరార్డ్ మేన్లీ హాప్కిన్స్
(28 July 1844 – 8 June 1889)
ఇంగ్లీషు కవి

.

.

God’s Grandeur

The world is charged with the grandeur of God.

It will flame out, like shining from shook foil;

It gathers to a greatness, like the ooze of oil

Crushed.  Why do men then now not reck his rod?

Generations have trod, have trod, have trod;

And all is seared with trade; bleared, smeared with toil;

And wears man’s smudge and shares man’s smell: the soil

Is bare now, nor can foot feel, being shod.

And for all this, nature is never spent;

There lives the dearest freshness deep down things;

And though the last lights off the black West went

Oh, morning, at the brown brink eastward, springs—

Because the Holy Ghost over the bent

World broods with warm breast and with ah! bright wings.                                             

.

Gerard Manley Hopkins

(28 July 1844 – 8 June 1889)

English Poet

Poem Courtesy:

http://www.poemtree.com/poems/GodsGrandeur.htm

గతించినవన్నీ… వాల్టర్ డి లా మెర్, ఇంగ్లీషు కవి

ఈ వనాళి అతి పురాతనమైనది;
ముళ్ళపొదల్లోంచి పైకిలేచే లేతీవెలపై
కుసుమిస్తున్న మొగ్గలు,
వసంతాగమన సూచీ వీచికలకు,
ఎంత అందంతో ఇనుమడిస్తున్నాయో— !
ఈ గులాబి ఎన్ని అజ్ఞాత శతాబ్దులుగా
నలుచెరగులా విరబూస్తున్నాదో
ఏ మనిషీ చెప్పలేడు.

ఈ సెలయేళ్ళూ పురాతనమైనవే;
నీలాలనింగి క్రింద
చల్లగా నిద్రించే
హిమపాతాలనుండి
ఉద్భవించే కొండవాగులు
గతంలోకి జారుకున్న చరిత్రని
ఎంతగా ఆలపిస్తాయంటే
సాలమన్ చక్రవర్తికంటే వివేకవంతంగా
వాటి ప్రతి పదమూ పలుకుతుంది.

మనుషులం మనందరం పురాతనులమే;
ఈవ్ కి చెలికత్తెలైన నైటింగేల్ పిట్టలు
ఈడెన్ లోని చీకటితోటలలో చెప్పిన
కథలే మనందరం కలగనే కలలు;
మనం కాసేపు మేలుకుని గుసగుసలాడతాం
కానీ, ఈ లోపు రోజు గడిచిపోతుంది,
ఇక చెంగలువలా శాశ్వతంగా మిగిలేది
నిద్రా, నిశ్శబ్దమూ మాత్రమే…
.
వాల్టర్ డి లా మేర్
25 April 1873 – 22 June 1956
ఇంగ్లీషు కవి.

.

All That’s Past

.

Very old are the woods;

And the buds that break

Out of the brier’s boughs,

When March winds wake,

So old with their beauty are—

Oh, no man knows

Through what wild centuries

Roves back the rose.

Very old are the brooks;

And the rills that rise

Where snow sleeps cold beneath

The azure skies

Sing such a history

Of come and gone,

Their every drop is as wise

As Solomon.

Very old are we men;

Our dreams are tales

Told in dim Eden

By Eve’s nightingales;

We wake and whisper awhile,

But, the day gone by,

Silence and sleep like fields

Of amaranth lie.

Walter de la Mare

25 April 1873 – 22 June 1956

English Poet and Short story writer

Poem courtesy:

http://www.poemtree.com/poems/All-Thats-Past.htm

సానెట్ 3… ఎలిజబెత్ బారెట్ బ్రౌనింగ్, ఇంగ్లీషు కవయిత్రి

ఓ ఉదాత్త హృదయా! మనిద్దరం ఒకలా లేము, ఒకలా లేము

మన విధివ్రాతలూ, మన మనుగడలూ ఒక్కటి కావు.

మన ఆత్మల్ని పరిరక్షించే దేవదూతలు ఎదురుపడినపుడు

రెక్కలల్లార్చి ఒకరినొకరు తేరిపారి చూసుకుంటారు

ఆశ్చర్యంతో; నా ఉద్దేశ్యంలో నువ్వు మహరాణులు హాజరయే

సామాజిక సంబరాలలో వారికి అతిథిగా వెళ్ళగల యోగ్యుడివి,

కేవలం కన్నీళ్ళు కార్చడం తప్ప వేరేరుగని నా కళ్ళకంటే

ఎంతో వందల తేజోవంతమైన కళ్ళు రెప్పలార్పకుండా నిను చూస్తాయి

నువ్వు ప్రముఖ సంగీతకారుడిపాత్ర నిర్వహించినపుడు. వన్నె వన్నెల

దీపాల వెలుగుల్లోంచి నువ్వు నన్ను చూస్తే నీ కొరిగేదేముంది?

తమాలవృక్షానికి ఆనుకుని నేను చీకటిరాత్రిలో పాడుకునే

ఒకానొక అలసిన, దీన, నిలువనీడలేని గాయనిని…

నీ శిరసుపై పవిత్ర అభిషేకజలం; నా శిరసున హిమపాతం —

ఈ రెంటికీ సమానత సాధించగలిగినది ఒక్క మృత్యువే!

.

ఎలిజబెత్ బారెట్ బ్రౌనింగ్

6 March 1806 – 29 June 1861 

ఇంగ్లీషు కవయిత్రి .

Elizabeth Barrett Browning
Elizabeth Barrett Browning

Photo Courtesy:

 

https://www.poets.org/poetsorg/poet/elizabeth-barrett-browning

.

Sonnet iii

.

Unlike are we, unlike, O princely Heart!

Unlike our uses and our destinies.

Our ministering two angels look surprise

On one another, as they strike athwart

Their wings in passing. Thou, bethink thee, art

A guest for queens to social pageantries,

With gages from a hundred brighter eyes

Than tears even can make mine, to play thy part

Of chief musician. What hast thou to do

With looking from the lattice-lights at me,

A poor, tired, wandering singer, singing through

The dark, and leaning up a cypress tree?

The chrism is on thine head–on mine, the dew–

And Death must dig the level where these agree.

.

Elizabeth Barrett Browning

6 March 1806 – 29 June 1861

English Poetess

From:

http://crudfactory.com/cf3/e-books/SonnetsFromThePortuguese.pdf

వసంతఋతు ప్రశాంతత … క్రిస్టినా రోజేటి, ఇంగ్లీషు కవయిత్రి

హేమంతము ఇలా గతించింది
వసంతం అలా అడుగుపెట్టింది
నేనొక రహస్యప్రదేశంలో దాక్కుని
అక్కడి కలకూజితాలు వింటాను.

అక్కడ మావి చిగురుల్లో
కోయిల మనోహరంగా పాడుతుంది
అక్కడ పూల పొదల్లో
మైనా కమ్మగా ఆలపిస్తుంటుంది

ఆ చల్లని ఇంటికప్పుమీదకి
దట్టంగా ఎగబాకిన లతలు
గుబురుపొదలై మొగ్గతొడుగుతూ
నెత్తావులు పరుచుకుంటున్నాయి

సుగంధాలు నింపుకున్న
అల్లరిగా తిరిగే చిరుగాలి
మెల్లగా గుసగుసలాడుతోంది:
“ఇక్కడ ఏ ఉచ్చులూ పన్నలేదు;

“ఇక్కడ క్షేమంగా వసించు
ఒంటరిగా నివసించు
స్వచ్ఛంగా పారుతున్న సెలయేరు
నాచుపట్టిన బండరాయీ అవిగో.

“ఇక్కడ సూర్యుడు చల్లని
నీడలు పరుస్తాడు
దూరాననున్న సముద్రపుహోరు
ప్రతిధ్వని వినిపిస్తుందిక్కడ
అదెంతదూరాన్నున్నా!”
.

క్రిస్టినా రోజేటి

(5 December 1830 – 29 December 1894)

ఇంగ్లీషు కవయిత్రి

Christina Rossetti Portrait by her brother Dante Gabriel Rossetti courtesy: Wikipedia
Christina Rossetti
Portrait by her brother Dante Gabriel Rossetti
courtesy: Wikipedia

.

Spring Quiet

Gone were but the Winter,

Come were but the Spring,

I would go to a covert

Where the birds sing.

Where in the whitethorn

Singeth a thrush,

And a robin sings

In the holly-bush.

Full of fresh scents

Are the budding boughs

Arching high over

A cool green house:

Full of sweet scents,

And whispering air

Which sayeth softly:

“We spread no snare;

“Here dwell in safety,

Here dwell alone,

With a clear stream

And a mossy stone.

“Here the sun shineth

Most shadily;

Here is heard an echo

Of the far sea,

Though far off it be.”

.

Christina Rossetti

(5 December 1830 – 29 December 1894)

English Poet

Poem Courtesy:

http://2dayspoem.blogspot.in/2007/04/spring-quiet.html

నీ రోజులు ముగిసిపోయాయి… లార్డ్ బైరన్, ఇంగ్లీషు కవి

నీ రోజులు ముగిసిపోయాయి… నీ కీర్తి మొదలయింది
ఇకనుండి ఈ దేశపు గీతాలు 
తమ అభిమాన పుత్రుడి విజయాలనీ
అతని కరవాల విహారాన్నీ కీర్తిస్తాయి
అతని వీర గాధలూ, జయించిన సామ్రాజ్యాలూ
అతను పునరుద్ధరించిన స్వాతంత్య్రాన్నీ.

నువ్వు రాలిపోయినా, మేము స్వేఛ్ఛగా
జీవించినంతకాలమూ నీకు మరణం లేదు!
నీ శరీరంలోంచి పారిన నెత్తుటేరులు
నేలలోకి ఇంకడానికి విముఖతచూపించాయి.
అవి మా రక్తనాళాల్లో ప్రవహిస్తున్నాయి,
నీ సాహసం మాకు ఊపిరిగా నిలబడుతుంది! 

నీ పేరు, ముందుకి ఉరుకుతున్న మా సైన్యానికి
రణన్నినాదంగా ప్రతిధ్వనిస్తుంది!
నీ మరణగాధ, మా యువగళాలలో
బృందగానంగా మారుమోగుతుంది.

నీకై దుఃఖించడం నీ కీర్తికి కళంకం
నీ గురించి మేమెన్నడూ వగవము.
.
లార్డ్ బైరన్
22 January 1788 – 19 April 1824
ఇంగ్లీషు కవి

Image Courtesy: http://upload.wikimedia.org
George Gordon Lord Byron     Image Courtesy: http://upload.wikimedia.org

 

.

Thy days are done, thy fame begun;
Thy country’s strains record
The triumphs of her chosen Son,
The slaughter of his sword!
The deeds he did, the fields he won,
The freedom he restored!

Though thou art fall’n, while we are free
Thou shalt not taste of death!
The generous blood that flow’d from thee
Disdain’d to sink beneath:
Within our veins its currents be,
Thy spirit on our breath!

Thy name, our charging hosts along,
Shall be the battle-word!
Thy fall, the theme of choral song
From virgin voices pour’d!
To weep would do thy glory wrong:
Thou shalt not be deplored.

.

Lord Byron

22 January 1788 – 19 April 1824

English Poet

 

%d bloggers like this: