అనువాదలహరి

వలస పిచ్చుక… ఛార్లెట్ స్మిత్ ఇంగ్లీషు కవయిత్రి

Image Courtesy: https://www.birdlife.org/worldwide/news/spring-alive-swallows-spring

.

పోడుమీద ముళ్ళచెట్టు పచ్చగా పూసింది

గట్లమీద వెరోనికలు నీలంగా నవ్వుతున్నాయి

ఓక్ చెట్లు పూతకొచ్చాయి, వాటిక్రింద

త్వరలో తెల్లని హాదార్న్ ఘుమఘుమలాడుతూ

మే నెలలకి రజతహారాన్ని వేయబోతోంది.

మధుమాసం కుదురుకున్నాక వచ్చే అతిథి

స్వాలో (వలస పిచ్చుక*) కూడా చివరకి విచ్చేసింది.

సరిగ్గా సూర్యుడు గ్రుంకే వేళ, పికాలు రాగాలందుకునే వేళ,

తుర్రుమనుకుంటూ శరవేగంతో రెక్కలార్చుకుని

నాముందునుండి పరిగెడితే ఒకసారి పలకరించేను.

ఓ వేసవి అతిథీ! నీకు స్వాగతం!

రా, నా రెల్లుపాక లోకప్పుకి నీ మట్టిగూడు అల్లుకో.

ఆ చూరుక్రింద ప్రతిరోజూ

తూరుపు ఎర్రబారుతుంటే కిచకిచమంటూ

నీ ప్రాభాత రాగాలను నా చెవులు ఆలకించనీ!

ఎక్కడో కథలో చెప్పినట్టు, ఒక భారతీయ ఋషి

అక్కడ అడవుల్లో తపస్సుచేసుకుంటూ

తన నిర్మానుస్జ్యమైన ఆశ్రమంలో

నీ పాటని ఏదో పుస్తకంలో వ్రాసినట్టు

అక్షరం అక్షరం అనువాదం చేశాడట.

అటువంటి శక్తులు నాకుకూడా ఉంటే ఎంత బాగుణ్ణు.

ఓ తుర్రు పిట్టా! అప్పుడు, నీ దగ్గరనుండి,

ఇప్పటిలా వ్యర్థంగా ఊహించడానికి బదులు

నువ్వు నిజంగా ఏ దూర సముద్రాలు దాటుకుని

ఏ ఏడారులు దాటుకుని వచ్చేవో తెలుసుకోగలను.

నీ రెక్కలజోరుని ఒక లిప్తపాటు ఆపి,

నువ్వు వర్షాన్ని మోసుకొచ్చే మేఘాలమీద

ఎగిరివచ్చేవో, లేక పడమటి సముద్రన్ని

తరచివచ్చేవో, లేక గాలితరగల రథంపై

ఊరేగివచ్చేవో తెలుసుకుని ఉండేదాన్ని.

ఇంతకీ ఆఫ్రికాలో, సువాసనలు వెదజల్లే

లతానికుంజాల్లోంచీ, ఖర్జూరపు తోటలలోంచీ

దూసుకుపోయే వేడి గాలి కోకిలపాటలు ఇంకా మోస్తోందా?

సతత సంచారులు ‘రెయిల్ ‘ (Rail)పక్షులూ,

దేశదిమ్మరులైన పావురాలూ ఒక్క క్షణమైనా ఆగుతాయా?

ఎప్పుడైనా అసియా ఖండానికి వెళ్ళేవా?

అక్కడ ప్రసిద్ధికెక్కిన నీ సోదరి శోకంలో మునిగి,

తన బాధల్ని దీనంగా ఆలపిస్తోందేమో చెప్పు;

లేక గులాబితో తన శోభనోత్సవాన్ని

ఆనందంగా ఆలపిస్తోందేమో చెప్పవూ?

ఇంతింత దూరాలు, దారీ తెన్నూ లేని

మహాసముద్రాలు,విశాలమైన భూభాగాలు తరచినా,

క్రితంసారి వచ్చిన చోటుకే వచ్చి, దానికి

కొనసాగింపుగా కొత్త గూడుకట్టడానికి ఇంకా

నీ చిన్ని రెక్కల్లో శక్తి ఎక్కడిదో అడగాలని ఉంది.

కానీ, వత్సరానికి వీడ్కోలు వేళ వచ్చిందనడానికి 

సూచనగా, చలిగాలులతీవ్రత ముదిరినపుడు

తొలిచిన కొండశిఖరాల బొరియలలోనో

లేక ఇక్కడే చలికి కొంకర్లుపోతూ ఎక్కడో,

ఎలానో ఎవరికీ తెలియకుండా దాక్కున్నపుడు,

అలా జీవవ్యాపారాలకి దూరంగా నిద్రలో మునిగినపుడు

సంతోషగడియలు వచ్చేయని నిన్నేకలలు నిద్రలేపుతాయి?

వెలుగు కిరణాలపై నృత్యంచేస్తూనో, సెలయేటిపై

వెలుగువాకలై తూగాడుతూనో, సరసుపై

మే-మక్షిక (May-fly) ఉనికిని నీకెవరు చెబుతారు?

రానున్న ఆహారపు కొరత అంతర్దృష్టివల్ల

నువ్వు తెలుసుకో గలిగే వనుకున్నా,నువ్వు

ఎక్కడెక్కడి లంకలూ, తిప్పలూ తిరుగుతావు,

కిక్కిరిసి వాలినన కొమ్మలపై నువ్వూ వాలి, వాటితోపాటు

కొమ్మలతోపాటు తిన్నెలలోకి ఒంగుతావు;

తెలియక అడుగుతాను, లోతైన, చెమ్మదేరిన నీగూటిపైన

చలిగాలులు భీకరంగా చప్పుడుచేస్తూ విహరిస్తున్నప్పుడు

వసంత ఋతువువస్తోందనీ పూలు పూస్తాయనీ,

నీ తాత్కాలిక సమాధిలోంచి వెలుగులోకి, చైతన్యం

నవ జీవనంలోకి, మేల్కోవాలని ఎలా గ్రహిస్తావు?

అరే! ప్రకృతి తన అగోచరమైన ముసుగుని ఎక్కడ ఎలా

పరుస్తుందో మనం కొంచెమైనా గ్రహించలేము కదా!

అబ్బురపడిన శాస్త్రశోధన దాన్ని పరిశోధించి

స్వంతం చేసుకోనీ; కానీ ఆ రహస్యాలన్నీ ప్రకృతికి

ఆ సూత్రాలనుగ్రహించిన ఒక్క దైవానికే మాత్రమే ఎరుక!

.

ఛార్లెట్ స్మిత్

(4 May 1749 – 28 October 1806) 

ఇంగ్లీషు కవయిత్రి

.

Notes and Legends:

1.      Swallow ని, తెలుగులో పిచ్చుకకి సమానపదంగా వ్యవహరిస్తున్నప్పటికీ, రెండూ వేరు. Cuckoo, Rail, Dove ల మాదిరి           కేవలం వసంతంలో మాత్రం కనిపించే దేశదిమ్మరి పక్షి ఇది.

2.      Primrose, Cowslip, Daisy లలా ఎక్కువ ప్రాచుర్యంలో లేకపోయినప్పటికీ, Veronica chamoedrys చాలా అందమైన              ప్రాంతీయ కుసుమం. దీన్ని వెరోనికలు అని సరదాకి తెలుగుచెయ్యడం జరిగింది.

3.     పక్షులభాష తెలిసినట్టుగా చెప్పబడుతున్న ఋషుల కథనాలు భారతీయ సాహిత్యంలో చాలా ప్రచారంలో ఉన్నాయి.          ఆ విషయాన్నే ఆమె ఉటంకిస్తోంది.

4.     ప్రముఖ గ్రీకు కవి Ovid రచించిన Metamorphoses పురాణగాథ ప్రకారం, Procne, Philomela ఇద్దరూ ఏథెన్సు                          ప్రభువైన Pandion కుమార్తెలు. Thrace కి ప్రభువైన Tereus తో Procne వివాహం జరుగుతుంది. పెళ్ళైన 5                                  సంవత్సరాలకి Procne  తనని ఇంటికైనా పంపమనీ లేకుంటే చెల్లెలు Philomela ని అక్కడకు తీసుకురమ్మనైనా                  తీసుకురమ్మని భర్తని కోరుతుంది. Athens వెళ్ళి ఆమెని రాజ్యానికి తీసుకువస్తూ, ఆమెను అంతకుముందే కామించి              ఉండడంతో, Teres తన రాజ్యానికి వచ్చేక అత్యాచారం చేసి మౌనంగా ఉండమని ఆదేశిస్తాడు. ఆమె దానికి ఎదురు              తిరగడంతో  ఆమె ఎవరితోనూ చెప్పుకోలేకుండా, నాలిక కోసేస్తాడు. ఆమె ప్రతీకారంతో, జరిగిన వృత్తాంతాన్ని తన                మెయికప్పు వస్త్రంపైవ్రాసి తన అక్కకు ప్రదర్శిస్తుంది. ఆమె కోపంతో, Teres ద్వారా తనకు కలిగిన కుమారుణ్ణి చంపి            అతనికి ఆహారంగా  వడ్డిస్తుంది. అతను భోజనం పూర్తిచేసిన తర్వాత, అతనికి కుమారుడి శిరస్సు చూపించి తమపగ          ఎలా  తీర్చుకున్నారో చెబుతారు. దానికి ఆగ్రహించి అతను వాళ్ళను చంపబోతాడు. అతనినుండి తప్పించుకుని                పారిపోతూ, ఇక తప్పించుకోలేమని గ్రహించిన వేళ వాళ్ళు దేవతలని ప్రార్థిస్తే, వాళ్ళు Procne ని Swallow గానూ,                  Philomela ని Nightingale గానూ మారుస్తారు.

5.    కొందరు ప్రముఖ Birdwatchers అభిప్రాయం ప్రకారం వలసపక్షులలో చాలా వరకు తాము అంతకు ముందు                         సంవత్సరం వచ్చిన చోటికే వచ్చి, అంతకు ముందు అల్లిన గూటికే మరమ్మత్తులు చేస్తాయిట.

6.   మరికొందరి అభిప్రాయం: వాటికి అనుకూలంగా లేని ఋతువుల్లో కొన్ని పక్షులు వలసపోకుండా, కొండ గుహల్లో, చెట్టు          తొర్రలూ పాడుబడిన ఖాళీ ప్రదేశాల్లో దాగుని,(ప్రఛ్ఛన్నంగా) ఉంటాయని.

7.   ఇంకొందరి అభిప్రాయం ప్రకారం, Swallows ఋతువు ముగిసిన వేళ, నదులూ, సరస్సులూ ఉన్న ప్రాంతాలకుపోయి,          చాలవరకు కొన్ని చెట్లకొమ్మలమీద వాలి, వంగిన ఆ చెట్టుకొమ్మలతోపాటే ఆ నీటి అడుగున మళ్ళీ వసంతం                          వచ్చేదాకా  నిద్రాణమైన అవస్థలో ఉంటాయని. ఇంత వైరుధ్యం ఉన్న సిద్ధాంతాలగురించి మరిన్ని వివరాలు                      తెలుసుకోగోరే వారు “White’s History of Selbourne.”చూడొచ్చు. (కవయిత్రి వివరణ)

 

.

THE SWALLOW.

The gorse is yellow on the heath,

The banks with speedwell flowers are gay,

The oaks are budding; and beneath,

The hawthorn soon will bear the wreath,

The silver wreath of May.

The welcome guest of settled Spring,

The Swallow too is come at last;

Just at sun-set, when thrushes sing,

I saw her dash with rapid wing,

And hail’d her as she pass’d.

Come, summer visitant, attach

To my reed roof your nest of clay,

And let my ear your music catch

Low twittering underneath the thatch

At the gray dawn of day.

As fables tell, an Indian Sage,

The Hindostani woods among,

Could in his desert hermitage,

As if ’twere mark’d in written page,

Translate the wild bird’s song.

I wish I did his power possess,

That I might learn, fleet bird, from thee,

What our vain systems only guess,

And know from what wide wilderness

You came across the sea.

I would a little while restrain

Your rapid wing, that I might hear

Whether on clouds that bring the rain,

You sail’d above the western main,

The wind your charioteer.

In Afric, does the sultry gale

Thro’ spicy bower, and palmy grove,

Bear the repeated Cuckoo’s tale?

Dwells there a time, the wandering Rail

Or the itinerant Dove?

Were you in Asia? O relate,

If there your fabled sister’s woes

She seem’d in sorrow to narrate;

Or sings she but to celebrate

Her nuptials with the rose?

I would enquire how journeying long,

The vast and pathless ocean o’er,

You ply again those pinions strong,

And come to build anew among

The scenes you left before;

But if, as colder breezes blow,

Prophetic of the waning year,

You hide, tho’ none know when or how,

In the cliff’s excavated brow,

And linger torpid here;

Thus lost to life, what favouring dream

Bids you to happier hours awake;

And tells, that dancing in the beam,

The light gnat hovers o’er the stream,

The May-fly on the lake?

Or if, by instinct taught to know

Approaching dearth of insect food;

To isles and willowy aits you go,

And crouding on the pliant bough,

Sink in the dimpling flood:

How learn ye, while the cold waves boom

Your deep and ouzy couch above,

The time when flowers of promise bloom,

And call you from your transient tomb,

To light, and life, and love?

Alas! how little can be known,

Her sacred veil where Nature draws;

Let baffled Science humbly own,

Her mysteries understood alone,

By Him who gives her laws.

.

Charlotte  (Turner) Smith

(4 May 1749 – 28 October 1806) 

English Poetess

Poem Courtesy:

Beachy Head : With Other Poems pp 79-83

https://oac.cdlib.org/view?docId=kt609nc030&brand=oac4&doc.view=entire_text

ప్రకటనలు

స్త్రీల యాతన… మేరీ కోలియర్, ఇంగ్లీషు కవయిత్రి

Stephen Duck “Threshers’ Labour అని 1730లో ఒక కవిత రాసేడు. అందులో అతను గ్రామీణ స్త్రీలు ఎలా పనిలేకుండా కూచుంటారో చెబుతూ, పని తాలూకు ఔన్నత్యాన్ని ప్రబోధిస్తూ రాసేడు. రకమైన బోధనాత్మకమైన ప్రక్రియకి Georgic అని పేరు. ప్రక్రియలో మొట్టమొదటిసారిగా Hesiod (750 BC) తన Works and Days అన్నకవిత వ్రాసేడు. దానిని అతని తర్వాత Virgil ప్రచారంలోకి తీసుకువచ్చేడు. ప్రకృతివర్ణనలు ఉండడం వలన పైకి కవితలు గ్రామీణ చిత్రాల్లా కనిపించినా, కవితా వస్తువునుబట్టి అందులో పురాణగాథల ప్రతీకలూ, కథలతో బాటు తత్త్వచింతన నిండి ఉంటుంది. ప్రక్రియ మౌలిక లక్ష్యం ఒక విషయం (నైపుణ్యంగాని, కళగాని, విద్యగురించిగాని) బోధించడం, సూచనలివ్వడం.

 Mary Collier (1688 – 1762) ఒక సామాన్య శ్రామికురాలు. తక్కిన కూలిపనులతోపాటు ధనికుల ఇళ్ళలో చాకలిపని చేసేది.  చదవనూ రాయనూ ఆమెకు ఇంటిదగ్గర తల్లిదండ్రులు మప్పేరుతప్ప ఆమె బడిలోనూ చదువుకోలేదు. యుక్తవయసురాలైనా, ఆమె తన ఆనందం కోసమే చదువుకునేది.

“The Woman’s Labour – An Epistle to Mr. Stephen Duck”, Stephen Duck కు అతని  ప్రక్రియలోనే, ఉత్తరం రూపంలో  ఇచ్చిన తిరుగులేని జవాబు. ప్రక్రియని ధ్వంసంచేస్తూ (ఒక విషయాన్ని పొగుడుతూ రాయడానికి బదులు) స్త్రీల శ్రమ ఎంతదారుణంగా ఉంటుందో చిత్రిస్తుంది. శ్రామిక వర్గానికి సంబంధించినంతవరకు స్త్రీలైనా, పురుషులైనా ఉన్నతవర్గాలకి ఊడిగం చేసేవాళ్ళేననీ, లింగ వివక్షతో శ్రమని వర్గీకరించడానికి బదులుగా స్త్రీల శ్రమని పురుషులు అర్థం చేసుకోవాలని ఆమె తాత్పర్యం. అంతే కాదు, శ్రమ విషయానికి వస్తే, స్త్రీలు పడే శ్రమతో పోలిస్తే  పురుషుల శ్రమ శ్రమకాదని చూపిస్తుంది.  

                                                                 

                           (అంకితం:   శ్రీ స్టీఫెన్ డక్ కి.)

 

అమరకవీ! నవకళాధిదేవతల ముద్దుబిడ్డడా!

సహకవులమన్నలూ, కేరొలీన్ అనుగ్రహం కలిగినవాడా!

మొన్నమొన్నటిదాకా నువ్వు స్థితిలో ఉండేవాడివని గుర్తుంచుకుని

నావంటి బీద, దీనురాలిపై నీ కరుణార్ద్ర దృక్కులు ప్రసరించు!

క్రింది పంక్తులు స్వీకరించు. అయినా ఇప్పటికీ బానిస అయిన

దీనురాలు, ఎవరైతేనేమిలే, నీకేమి ఇవ్వగలదు?

నే నెన్నడూ చదువుకున్న పాపాన పోలేదు,

నా జీవితమంతా గొడ్డుచాకిరీలోనే గడిచిపోయింది:

ప్చ్! నా ఒక్కతెదే కాదు; నా దుఃఖంలో ఎటుచూసినా

మా ఆడజాతి మొత్తమంతా అదేమాదిరి ఉంది.

రోజు చాకిరీనుండి విముక్తి లభించి

పక్కమీదకి వాలినపుడు చాలా సార్లు అనుకున్నాను

నాగరికత పెరిగిన తొలిరోజుల్లో చాకిరీకే పుట్టినట్టు

మా స్థితి ఇలా ఉండేది కాదేమోనని;

కాలం గడిచి సంప్రదాయం క్రమంగా నశించేవరకూ

మా స్త్రీజాతి మంచిరోజులు చవిచూసింది.

మగవాళ్ళు మాకోసం ఎంతో శ్రమించి, మాపై శ్రద్ధచూపేవారు

ప్రతిఫలంగా కేవలం ఒక్క మా చిరునవ్వు కోసం;

వాళ్ళు కళలలో, యుద్ధాలలో గెలిచివచ్చినపుడు

విజయచిహ్నాల్ని స్త్రీల పాదాలముందు ఉంచేవారు;   

వాళ్ళు, రోజుల్లో, తమంత తాముగా స్త్రీల ముందు

తమ హృదయాలనీ, సర్వస్వాన్నీ సమర్పించేవారు;

మా పొందులో వాళ్ళ ప్రతిబింబాలను పొంది

ప్రతిగా యోగ్యమైన సమ్మానం చేస్తుండేవారు.

ఒకసారిజోవ్ (Zeus)’ మేఘాలనుండి క్రిందలి దిగుతూ

అందమైనడేనై (Danae)’ ఒడిలో బంగారపు జల్లు కురిపించాడట.

 

కమ్మని కవితలల్లే కవులు కొందరు ఉదారమైన రోజుల్లో

మా హృదయ దేవళాలకి తమగీతాలు అంకితం ఇచ్చేవారు!

కానీ ఇప్పుడు? హుఁ! స్వర్ణయుగం అంతరించింది,

చివరకి, మీ వెటకారాలకీ కేంద్రబిందువులైనాము.

కానీ, కవితా కన్యక మీ శిరసును పూలమాలతో

అలంకరించిన మాననీయ డక్ గారూ,

మీరు మధ్యనే రాసిన కవితలో గొప్పప్రకటన చేశారు:

హెర్క్యులిస్ చేసిన సాహసాలుకూడా మీశ్రమకు సాటి రావని

ఉదాహరణగా ఏడాదిపొడుగునా మీరు చేసే చాలా శ్రమని

పంటకొయ్యడం, పోకపెట్టడం, గింజలు రాల్చడం, కుప్పపెట్టడం,

మీరోజువారీ శ్రమ ఏకరువు పెట్టి, మీ కలలన్నీ చెప్పినా

అప్పటికీ మీ జాబితా సంతృప్తిగా ముగియలేదు,

నిస్సహాయులమైన మా స్త్రీజాతి ఉనికిని మరిచి,

మౌన ప్రేక్షకులుగా నిలబెట్టి, ప్రస్తావనేలేకుండా సమాధిచేశారు

కానీ మేముచేసే తప్పులతో మీ కవితని అలంకరిస్తూ,

మా దీనావస్థని గర్హించడం మాత్రం మరిచిపోలేదు.

కుప్పవెయ్యడం గురించి చెప్పినపుడు ఒకటిరెండు మాటలు చెప్పేరు

ఆకాటికి మా స్త్రీలకు అంతకిమించి పనిరాదన్నట్టు

నిజాయితీగల రైతన్నా మనఃస్ఫూర్తిగా చెబుతాడు .

కుప్పవెయ్యడానికి దొరికినంతకాలం ఆడవారినే కుదుర్చుకుంటానని

ఎందుకంటే, అతనికి తెలుసు, తను చూపు మరల్చినా,  

ఆడవారు మగవారిలాగే, తమపనితాము చేసుకుపోతారని.

నా మట్టుకు నేను  ప్రతి వేసవిలో చాలరోజులు నూర్పులపుడు

కట్టలు వెదజల్లడం, తిరగెయ్యడం, మేటువెయ్యడంలోనే గడిపాను.

కానీ ఎన్నడూ మీ కవితలో కొత్తగా కనిపెట్టినట్టు 

ఊరికే నేలమీద కూచున్నందుకు కూలి ఇచ్చిన దాఖలాలు లేవు.

ఒకటిమాత్రం నిజం. పగలు మా పనంతా అయిపోయిన తర్వాత,

గడ్డంతా ఎండలో పరవడం పూర్తయిన తర్వాత,

సూర్యుడిప్రతాపం ప్రతి పోచమీదా మెరుస్తున్నప్పుడు,

మీలాగే, మేమూ తినడానికి తీరికగా చతికిలబడేవాళ్లం

మా తిండి మేము సంపాదించుకుందికి చెమటోడ్చే మాఖు

తినడానికి మీరు కొంత సమయం కేటాయించడం సబబు అనుకుంటాను.

తినడం పూర్తవగానే, వెంటనే పనిలోకి దిగి

చురుకుగా గడ్డిని తిరగ మరగ వేస్తుండేవాళ్లం.

అంతే కాదు, అరకొయ్యతో చాలుచేసి లాగేవాళ్ళం.

లేకపోతే అంత నజరుగా వరుసలో ఎలా వచ్చేవి?

కానీ, మీరు రాసింది నిజమని మీరు నమ్మితే, నా దృష్టిలో

మేము అలా మాటాడుకోవడమే మీ బాధకి కారణమనిపిస్తోంది.

విషయంలో మీరు మనసులో ఉన్నది చెప్పడంలేదేమో.

ఎందుకంటే, నాకు తెలిసినంతవరకు ఒక్క తురుష్కులే 

పనిచేస్తున్నప్పుడు బానిసలని మాటాడకుండా శాసించేవారు.

వేరెవరూ బానిసలు నవ్వుతూ మాటాడుకోవడాన్ని నిరాకరించలేదు.

మీకు మీ మనసులో ఉన్నది చెప్పుకుందికి ఎంత స్వాతంత్య్రం ఉందో

మాటాడుకుందికి మాకూ అంతే స్వాతంత్య్రం ఉందనుకుంటాను.

మీరెందుకు దానికి చింతించాలి? ఎందుకంటే,

మీలాగే, మేముకూడా స్వాతంత్య్రాన్ని అనుభవిస్తున్నామనా??

ఏమిటి? దానిలోకూడా మీ అజమాయిషీయేనా?

మే మనుభవించే ఒక్క హక్కుకూడా లాక్కుంటారా?

పొద్దువాలడమే తడవు, ఇంటిదిక్కు పరిగెడతాం,

ఇంటిదగ్గర గంపడు పనులు మాకోసం ఎదురుచూస్తుంటాయి.

మీరు ఇంటికి తిరిగి వచ్చేలోపు మా పనులన్ని

పూర్తిచేసుకుందికి సిద్ధపడాలి, ముందు ఇల్లు చక్కబెట్టాలి,

పొయ్యిమీద సంకటి, మాంసం ఉదకనివ్వాలి,

పక్కలు సర్దాలి, పందులకి మేతవెయ్యాలి,

మీ రాకకోసం గుమ్మం దగ్గర ఎదురుచూడాలి

మీరు రాగానే టేబిలుమీద అన్నీ సర్ది ఉంచాలి.

మరుసటి రోజు ఉదయాన్నే ముందు మీ అవసరాలు తీర్చాలి

పిల్లలకి బట్టలుతొడిగి, తినిపించి, బట్టల చిరుగులు కుట్టాలి.

ముసురుకున్న మంచుతెరలు సూర్యుడు తొలగించడమే ఆలస్యం 

పొలాల్లో మా రోజువారీ చాకిరీ తిరిగి ప్రారంభం అవుతుంది.

కోతలసమయం రాగానే, చేలోకి దిగుతాం

మీ అందరిలాగే గోధుమలు కొయ్యడానికి సాయం చేస్తాం.

లేదంటే, పనలనుండి గింజలు ఏరడానికి వెళతాం.

ఎన్నడూ పనిని చిన్నచూపుచూడం, అదెంత అల్పమైనదైనా.

కానీ పనిలో  స్వేచ్ఛగా భాగస్వాములవుతాం

మేము చెయ్యగలిగినదేదైనా, మనసుపెట్టి  చేస్తాం.

జీవిక సంపాదించుకుందికి అంత ఇష్టపడి పనిచేస్తాం

పాలుతాగే పసిబిడ్డలనికూడా మాతో పొలానికి తీసుకుపోతాం

వెచ్చగా ఉంచడానికి మా దుస్తుల్నే కప్పుతాం

చేనుకోసేటపుడు వాళ్ళకి కష్టం కలగకుండా చూసుకుంటాం.

తరచు మా దృష్టి వాళ్ళమీదకే మళ్లుతుంటుంది

క్షేమంగా ఉంచడానికీ, హానీ జరగకుండా చూడ్డానికీ

పాటి పనిచెయ్యగలిగిన పిల్లలు చేలో పరకలేరడంలో

మాకు సాయం చెస్తారు. అదే చేతనైన మా పొదుపైన పెంపకం.

చీకటి పడడం తోనే, ఇంతిముఖం పదతాం

మా గింజలు మేమే మోస్తాం, వాటితోపాటు బిడ్డల్ని కూడా.

అలసటంటారా? సరే. కానీ దానిగురించి ఒకసారైన ఫిర్యాదు చెయ్యడం

అడుగడుక్కీ విశ్రాంతి తీసుకోవడం మా అలవాటు కాదు;

మేము తొందరగా ఇంటికి పోవాలి; ఎందుకంటే

ఇంటికి వెళ్ళాకే అసలు పని  మొదలవుతుంది.

చాలా పనులు మా కోసం ఎదురుచూస్తుంటాయి

మాకే పదిచేతులుంటే అన్ని వాడగలిగే వాళ్ళం.

పిల్లల్ని ఎంతో శ్రద్ధగా నిద్రపుచ్చడం,

మీ రాకకోసం అన్ని పనులూ సిద్ధంగా ఉంచడం.

మీరు ఇలా భోంచేస్తారు, అలా పక్కమీద వాలిపోతారు.

మళ్ళీ పొద్దుపొడిచేదాకా విశ్రాంతి తిసుకుంటారు

మరి మా సంగతి  ఏం చెప్పడం? కంటినిండా కునుకుండదు.

కొందరు పిల్లలు నిద్రలో ఏడ్చి పలవరిస్తుంటారు;

అయినా సరే, తెలతెలవరుతుండగానే, బద్ధకించకుండా

పొలం పనికి హాజరై మా పని చేసుకుంటాం  

అక్కడ మా శక్తివంచనలేకుండా పనిచేసి

ఎండవేడికి మంచుతెరలు కరిగే సరికి

ఇంటికి పరిగెడతాం పిల్లలకి బట్టలు తొడిగి

తిండిపెట్టి, పొలానికి మళ్ళీ తీసుకువస్తాం.

ఇదే మీ సంగతి అయితే, మీరు తప్పకుండా ఫిర్యాదు చెయ్యండి

రాత్రయినా పగలయినా మా ఆడవాళ్ళు కష్టాలకి ఆమడ దూరమని

మీ మనసుదొలిచి చిక్కుపెట్టే దొడ్డ సమస్యలు 

(కోతలప్పుడు గుచ్చుకునే ముళ్ళు[1] ముందు, ఆడవాళ్ళు తర్వాత)

ఇటువంటి కష్టాలు మిమ్మల్ని చుట్టుముడితే 

వెంటనే ఎగిరిపోతాయి; చప్పున మాయమైపోతాయి.

మీరు మానుండి ఏమిటికోరుకుంటారో మాకు తెలియదు.

మీరు నూర్చిన ధాన్యాన్ని మేము తలకెత్తుకుంటాం

బఠాణీలు తెంపుతాం, మీరు పనిచేసినా

మా వంతు పనిచెయ్యడానికి సిద్ధంగా ఉంటాం

కోతల సమయం మొదలైన దగ్గరనుండి

కుప్పనూర్చి ధాన్యం ఇంటికి తీసుకుపోయే వరకూ

మా శ్రమా కష్టమూ ఎంత విపరీతంగా ఉంటాయంటే

మాకు కలగనడనికికూడా తీరికచిక్కదు.

కోతలయిపోయిన తర్వాతకూడా, మాకేమీ విశ్రాంతి దొరకదు

అంతకంటే కష్టం మా వెనకే తరుముకొస్తుంటుంది;

ఎంత కష్టమైనపనినైనా మేము సంతోషంగా చేస్తాం.

ఇక బయటికివెళ్ళి మేం చెయ్యవలసిన పనులంటారా

వాటి గురించి నేను చాలా టూకీగా సెలవిస్తాను

వాటిని పూర్తిగా చెప్పగల నేర్పు నా శక్తికి మించింది

ప్రతిరోజూ మేము ఎన్నో కష్టాలు అనుభవిస్తుంటాం

నేను ధైర్యంగా చెప్పగలను, మీ కటువంటివి ఉంటాయని తెలియదు.

శీతకాలం రాత్రులలో, ఆకాశంలో మృగశిర నక్షత్రం

మెరుస్తున్నప్పుడు, తెల్లవారుతూనే లేవాలి. చలిగాలి కొడుతున్నా

వర్షం, మంచు కురుస్తూ వాతావరణం ఎంత బాగులేకపోయినా,

మా పని ఆగదు, మేము లేచి వెళ్ళాల్సిందే.

మీరు మాత్రం హాయిగా సుఖంగా పక్కమీద నిద్రపోతుంటారు

గది కిటికీల్లోంచి వెలుతురు వెచ్చగా ముఖం మీద పడేదాకా.

మేము వెళ్ళవలసిన ఇళ్ళకి పనికి తీరా వెళితే

లోపలికి వెళ్ళే దెలా? వాళ్ళు తలుపుతీస్తేగాని  దారి లేదు.

ఇంట్లో పనిచేసే పనికత్తె ముందురోజు చాకిరీకి అలిసిపోతుందేమో

పాపం, మంచినిద్రలో ఉంటుంది. తలుపుదగ్గర నిలబడి

చలిలో గజగజ వణుకుతూ మేము ఎంత పిలిచినా ప్రయోజనం ఉండదు.

మాకు పనిచేసుకుందికి లోపలికి వెళ్ళడం గగనమైపోతుంది.

 

కడకి ఎలాగో చలీ, వాతావరణం తప్పించుకుని లోనకెళ్తాం.

మా పని ధైర్యంగా, చురుకుగా మొదలుపెడతాం.

మా కళ్ళముందు గుట్టలుపడి బట్టలుంటాయి

వాటిని ఎంతో నేర్పుగా, జాగ్రత్తతో ఉతికిపెట్టాలి.

అందులో హాలండు చొక్కాలు[2], కుచ్చె పట్టినవీ, సరిగంచువీ[3]

మా పూర్వీకులు ఎన్నడూ ఎరగని నాగరికపు దుస్తులుంటాయి.

బయట వెలుతురెలా ఉంటుందో తెలుసుకునే లోపు అక్కడ

కొన్ని గంటలపాటు కష్టపడి ఊడిగం చెయ్యాలి.

చివరకి సూర్యుడు బాగా వెలుగులు చిమ్మడం ప్రారంభించి 

మనుషులందరినీ లేవండని  మేలుకొలుపులు పాడినతర్వాత 

మా యజమానురాలు ఖచ్చితంగా మా దగ్గరకి వస్తుంది

ఆమె చేతిలో, బహుశా, పెద్ద ముంతలో సారాయి (Ale) పట్టుకుని.

దానితో మా గుండెలు సేదదీరుతాయి. ఆమెకు అప్పటివరకు

పొద్దు ఏమి పని చేశామో నివేదిస్తాం

ఆమె మాకు ఆజ్ఞలు జారీ చేస్తుంది: ఆమె బట్టల్ని

జాగ్రత్తగా  ఎక్కడా మురికిలేకుండా ఉతకాలని.

అంతే కాదు. ఆమె తొడుక్కునేకేంరేకు (Cambrics)”లనీ,

కుచ్చెలబట్టలనీ చిరిగిపోకుండా జాగ్రత్తగా ఉతకమని

ఇవన్నీ మేము అక్షరాలా పాటించి తీరాలి,

ఆమె సబ్బుఖర్చు తగ్గించడమే కాదు, పనిలోంచి తీసేకుండా.

అప్పటికీ ఆమె ఉక్కువ కూలి ఇస్తోందనీ, అంతేకాదు,

మునపటికంటే బట్టలు తక్కువేనని చెబుతుంటుంది.

మునపటికంటె మరింత జాగ్రత్తగా ఉండాలని మనసులో అనుకుని

మాకు చాతనైనంతవరకు మనసుపెట్టి పనిచేస్తాం.

అటువేడికీ, ఇటు చాకిరీకి, చాలా సమయాల్లో

చెమటే కాదు, మా మణికట్టులనుండీ, వేళ్ళనుండీ

రక్తం చుక్కలుచుక్కలుగా కారుతుంటుంది. అయినా అక్కడ

చేతులకి, ఎంతచేసినా తరగనంత పని ఉంటుంది.

చీకటి పడితేచాలు, మీకు శ్రమనుండి ఉపశమనం దొరుకుతుంది.

అయ్యో! మాకు అలాగకాదే. మా కష్టాలు రెట్టింపవుతాయి.

సూర్యుడు అస్తమిస్తూ ఉంటే దిగులుగా చూస్తుంటాం

మా పని పూర్తవకముందే ఎక్కడ గుంకెస్తాడో అని

మేము ఎంత శ్రద్ధగా మా రోజువారీ పని పూర్తిచేసినా

అది పగలూ, రాత్రి అన్న తేడా లేకుండా

వేసవిలో రోజైనా కొవ్వొత్తివెలుగులో ముగించవలసిందే.  

మా ఖర్మ అలా ఉంది! అదెప్పుడు అంతమవుతుందో తెలీదు.

సాయంత్రం అవడంతోటే, మీరు ఇంటిదారి పడతారు.

మాకు అలా కాదు, పనిపూర్తయేదాకా, ఉండి తీరాలి.

అంత శ్రమపడి గొడ్డుచాకిరీ చేసిన తర్వాతకూడా

చివరకి మాకు ఇచ్చేది 6 పెన్నీలో, 8 పెన్నీలో.[4]

మేం పడే శ్రమకి భవిష్యత్తులో హామీ ఉండదు

పేదరికం, ముసలితనం మమ్మల్ని అంటి ఉంటాయి.

మేము బట్టలుతకడం ఒక్కటే కాదు చేసేది 

మీలాగే, ఏపనిపడితే పనికి తయారవుతాం.

మా యజమానురాలు సత్తుగిన్నెలు బాగులేవంటుంది

వాటిని తళతళమెరిపించే బాధ్యత మాదే

పని చాలా కష్టమే కాదు, చాలా అలుపొస్తుంది

నిస్సహాయులైన ఆడవారుచేసే కనికిష్టపు పనుల్లో ఇదొకటి.

చీకటి పడే వేళకి మేము బాగా అలసిపోయి ఉంటాము.

ఇక మాపాల ఏమిపడుతుందో ఊహించేస్థితిలో ఉండము.

గిన్నెలు, చెరవాలు[5], బాణల్లు[6],ఛట్టీలు[7] చిన్నా పెద్దా గరిటెలు,

కవ్వాలు,మొదలైన నాజూకు వస్తువులన్నీ

మా ముందుకొస్తాయి మా దాస్యాన్ని పూర్తిచెయ్యడానికి.             

ఎప్పుడో తెల్లారకుండా ప్రారంభమైన మా చాకిరీ

హుఁ ! మా కష్టాలు ఎప్పుడు గట్టేక్కుతాయో తెలీదు.

అందాకా మా శక్తినంతా ఇనుమూ, ఇత్తడి మీదే వెచ్చించాలి.          

మా లేతచేతులు గీరుకుపోయి, పగిలిపోతుంటాయి

కానీ, దీన్నంతటినీ మేము సహనంతో ఓర్చుకోవాలి.

అప్పుడు ఒంటినిండా మురికీ, మట్టీ  పేరుకుని కనిపిస్తాం మేము  

మాడిపోయిన బఠాణీలుకూడా మాకంటే మెరుగ్గా కనిపిస్తాయి.

స్త్రీలు గర్వంగా చెప్పుకునే ఒకప్పటి అందాలన్నీ

మరుగుపడిపోతాయి, పూర్తిగా నశిస్తాయి.

మరోసారి, మా యజమానురాలు కబురుపెడుతుంది

తనకేదో పనుందనో, బీరు నిండుకుంటోందనో:

అప్పుడు వెంటనే పరిగెడతాం, త్వరత్వరగా పాత్రల్ని

శుభ్రపరచడానికీ, సారా తయారు చెయ్యడానికీ

ఎంతో జాగ్రత్తగా దాన్ని మరిగించడానికీ.

తరచు అర్థరాత్రి, సగం నిద్రలోంచి లేచి పరిగెత్తాలి

ఒక్కోసారి ఆ పాటి నిద్రకూడా కరువైపోతుంది.

సాధారణంగా మా పని సాయంత్రంవేళ ప్రారంభిస్తాం.

ఇలా మొదలెడతామో లేదో అప్పుడే చీకటి ముసురుకుంటుంది.

మేము నీళ్ళుతోడాలి, రాగి గంగాళాలు తప్పనిసరిగా నింపాలి, 

లేదా నిప్పురాజెయ్యాలి; నూర్పులపుడు మీరు నిలబడినట్టు

మేము ఖాళీగా క్షణం నిలబడడానికి వీల్లేదు; ఓ కన్నేసి ఉంచాలి.

పొరపాటున రెప్పవాలిందో, మరుగుతున్న సారా పొర్లిపోతుంది.  

ఇప్పుడు మా కష్టాలన్నీ ఏకరువు పెట్టి ప్రయోజనం లేదు

వాటిగురించి ఎంతన్యాయంగా మేము ఫిర్యాదు చేసినా.

మాకు ఏమాత్రం విశ్రాంతి దొరకదని మీకీపాటికి అర్థమై ఉండాలి,

ఏళ్ళు గడుస్తున్నకొద్దీ మా శ్రమ పెరుగుతూనే ఉంటుంది.

మిమ్మల్ని మీరు సిసిఫస్ తో పోల్చుకోవచ్చు[8] 

మేముమాత్రం డానీడ్స్ కుమార్తెలతో[9] పోల్చుకుంటాం

సిసిఫస్ కొండమీద కష్టపడితే పడ్డాడుగాని

వాళ్ళు అడుగులేని గంగాళాలని నింపుతూనే ఉండాలి.

కాబట్టి శ్రమజీవులైన తేనెటీగలు ప్రతిక్షణం

తేనెను గూటికి తేడానికి కష్టపడుతూనే ఉంటాయి.

స్వార్థపరులైన యజమానులు లాభం తీసుకుంటారుగాని

వాటి శ్రమకి తగిన ప్రతిఫలం మాత్రం ముట్టజెప్పరు.

 .

Mary Collier

(1688 – 1762)

English Poetess

***

 References:

  1. Eighteenth Century Poetry: An Annotated Anthology Ed. David Fairer, Christine Gerrard
  2. https://www.usask.ca/english/barbauld/related_texts/collier.html

[1] He that has good harvest must content with thistles … Spanish Proverb

[2] Linen

[3] Ornamented Frills

[4] Stephen Duck Received a weekly wage of “Four Shillings and sixpence’ which is ninepence a day.

[5] (Kettles)

[6] (Saucepans)

[7] (Skillets)

[8] (గ్రీకు పురాణగాథప్రకారం, సిసిఫస్ నరకంలో తనుచేసిన పాపాలకి ఒక కొండశిఖరంమీదకి బండరాయిని దొర్లించేలా శిక్షించబడతాడు. కొండశిఖరంచేరుకునే వేళకి ఆ బండరాయి క్రిందకి దొర్లిపోతుంది)

[9] (గ్రీకు పురాణగాథప్రకారం, ఆర్గోస్ రాజు డానీడ్స్ (Danaids)కి 50 మంది కుమార్తెలు. తమభర్తలని పెళ్ళినాటిరాత్రి చంపమని తండ్రి శాసిస్తాడు. 49 మంది ఆచరిస్తారు. వాళ్ళు నరకంలో చిల్లులున్న గంగాళాలు నింపవలసిందిగా శిక్షించబడతారు.)

Read the original here

రెండు పిల్లి పిల్లలు… జేన్ టేలర్, ఇంగ్లీషు కవయిత్రి

రెండు పిల్లి పిల్లల మధ్య
ఒక తుఫానురాత్రి
ప్రారంభిమైన తగవులాట
పెరిగి, కొట్టుకునేదాకా వచ్చింది.

ఒకదాని దగ్గర ఎలక ఉంది
రెండోదాని దగ్గర లేదు,
అసలీ తగవంతటికీ
మూలకారణం అదే!  

“ఆ ఎలుక నా క్కావాలి,”
అంది రెండింటిలో పెద్దది
“నీకు ఎలక కావాలేం?
అదెలా జరుగుతుందో చూద్దాం!”

“ఆ ఎలక నెలాగైనా తీసుకుంటాను,”
అంది ‘తాబేలు డిప్ప’
అని, ఉమ్ముతూ, గీకుతూ
దాని చెల్లెలుమీద దూకింది.

నే చెప్పినదంతా ఆ రాత్రి
తుఫాను రాకముందు పిల్లిపిల్లలు
రెండూ తగవులాడుకోడం
ప్రారంభించినప్పటి సంగతి.
 
ఈ లోపున ముసలావిడ
తుడుచుకునే చీపురుకట్ట తీసి
రెండింటినీ గది అవతలకి
గట్టిగా విసిరేసింది.

అక్కడ నేలంతా
మంచుతో తడిసిఉంది
నోటిదగ్గరకూడు పోయింది
వెళ్ళడానికి వేరే దారి లేదు.

అందుకని తలుపుమాటున
వణుకుతూ నిలుచున్నాయి
ఆ ముసలామె గది తుడుపు
పూర్తి అయ్యేదాకా.  

రెండూ మెల్లగా ఎలకల్లా
చడీచప్పుడులేకుండా లోనకొచ్చాయి
ఒంటినిండా మంచుతో
ఒళ్ళంతా చలిపట్టుకుపోయి

ఆ తుఫాను రాత్రి
తగవులాడుకుని తన్నుకోవడంకంటే
పొయ్యిదగ్గర చలికాచుకోవడం
ఉత్తమమని తెలుసుకున్నాయి.
.
జేన్ టేలర్
(23 September 1783 – 13 April 1824)
ఇంగ్లీషు కవయిత్రి
“ట్వింకిల్ ట్వింకిల్ లిటిల్ స్టార్” ద్వారా ప్రఖ్యాతి వహించింది.

Jane Taylor
English Poetess
‘Twinkle Twinkle Little Star’ Fame.

.

Two Little Kittens

.

Two little kittens,

One stormy night,

Began to quarrel,

And then to fight.

One had a mouse

And the other had none;

And that was the way

The quarrel begun.

“I’ll have that mouse,”

Said the bigger cat.

“You’ll have that mouse?

We’ll see about that!”

“I will have that mouse,”

Said the tortoise-shell;

And, spitting and scratching,

On her sister she fell.

I’ve told you before

‘Twas a stormy night,

When these two kittens

Began to fight.

The old woman took

The sweeping broom,

And swept them both

Right out of the room.

The ground was covered

With frost and snow,

They had lost the mouse,

And had nowhere to go.

So they lay and shivered

Beside the door,

Till the old woman finished

Sweeping the floor.

And then they crept in

As quiet as mice,

All wet with snow

And as cold as ice.

They found it much better

That stormy night,

To lie by the fire,

Than to quarrel and fight.

.

Jane Taylor

(23 September 1783 – 13 April 1824)

English Poet

( “Twinkle Twinkle Little Star” Fame)

Poem Courtesy:

https://www.poetrynook.com/poem/two-little-kittens

దృగ్గోచరం… ఎలిజబెత్ బారెట్ బ్రౌనింగ్, ఇంగ్లీషు కవయిత్రి

నేను అనుకుంటుంటాను, మనం కూడా, కలతపడ్డ మనసుతో పిల్లలు

వాళ్ళ ముఖాలని కిటికీ అద్దాలకి ఆనించి, తమ నిట్టూర్పులతో

అద్దాలను మసకబార్చి ఆకాశాన్నీ, ఎదురుగా కనిపించే అందమైన

ప్రకృతిదృశ్యాన్నీ మరుగుపరుచుకున్నట్టు, ప్రవర్తిస్తుంటామని.

అయ్యో! ఆ సృష్టికర్త అయిన దేవుడుకూడా ఆరకంగా

బాధాతప్తమైన ఆత్మకీ, మరణానంతర జీవితానికీ,

రెండింటికీ మధ్య ఒక మార్మికమైన గీత గీసాడుకదా!

మనల్ని చూడమని ఆదేశిస్తున్న దృశ్యాల్ని తెలివితక్కువవాళ్లలా

దుఃఖాన్ని అడ్డుపెట్టుకుని చూడలేకున్నాము. ఓ మనిషీ, సోదరా!

ప్రశాంతంగా, ధైర్యంగా ఉండు! నీ వెక్కిళ్ళు ఆపుకో,

విశాలమైన నీ ఆత్మయొక్క కిటికీలను తప్పులనుండి నిర్మలంగా ఉంచు

అలా చేస్తే, ప్రాణప్రతిష్ఠకి అనుమతి దొరికిననాటినుండి

నీ దృష్టి స్పష్టంగా ఉండి సక్రమంగా చూడగలుగుతావు:

సూర్యాస్తమయాన్ని… మృత్యువులోని వెలుగులని.

.

ఎలిజబెత్ బారెట్ బ్రౌనింగ్

(6 March 1806 – 29 June 1861) 

ఇంగ్లీషు కవయిత్రి

.

.

The Prospect

Methinks we do as fretful children do,      

  Leaning their faces on the window-pane  

  To sigh the glass dim with their own breath’s stain,  

And shut the sky and landscape from their view;

And, thus, alas! since God the maker drew

  A mystic separation ’twixt those twain,—       

  The life beyond us and our souls in pain,—      

We miss the prospect which we are called unto  

By grief we are fools to use. Be still and strong, 

O man, my brother! hold thy sobbing breath,     

  And keep thy soul’s large windows pure from wrong;        

That so, as life’s appointment issueth,      

  Thy vision may be clear to watch along  

The sunset consummation-lights of death.

.

Elizabeth Barrett Browning

(6 March 1806 – 29 June 1861)

English Poetess

The World’s Best Poetry.

Eds. Bliss Carman, et al. 

Volume IV. The Higher Life.  1904.

VII. Death: Immortality: Heaven

http://www.bartleby.com/360/4/215.html 

 

నమస్సులు… శలవు… రోజామండ్ మేరియట్ వాట్సన్, ఇంగ్లీషు కవయిత్రి

ఓ నా యవ్వనమా! శలవు! ఇక మనిద్దరం విడిపోక తప్పదు,
ఇదిగో, దారులు ఇక్కడ చీలుతున్నై;
ఇక్కడ చేతులోంచి చెయ్యీ, మనసులోంచి మనసూ దూరం చెయ్యవలసిందే-
ఇక ఈ ఎడాబాటు నిత్యమూ… అనంతమూ.

నా కోసం నువ్వు వాడిన పూలు ధరించకు,
నేను నీకై ఇక రోజుల తరబడి శోకిస్తుంటాను.
ఇక పొదలలో, పొదరిళ్ళలో పాటలలో
ఇన్నాళ్ళూ కనిపించిన ఇంద్రజాలమహిమ కనిపించదు.

మన ఎడబాటు ఖరారుచేసి శీఘ్రతరంచేసి ముద్ర వేసే
ముదిమి తోడుగా ఇక నేను ముందుకి నడవ వలసిందే…
మనసులేని సహవాసము, నిజానికి, అదంతే.
తనూ నేనూ కలిసి ఇక జంటగా బతకవలసిందే,
ఇక ఈ కాలిబాటని నేను నడవలేక చతికిలబడేదాకా.

ఎప్పుడైనా వసంతవేళ ప్రాభాతపు మసకచీకట్లలో
వెలుగు విప్పారే వేళ పొదల్లో ఏ కోయిల అయినా కూస్తుంటే
నేను కలగంటాను… మన ఒకప్పటి
ప్రమాణాలు నువ్వింకా మరిచిపోలేదని.

లేదా ఎప్పుడైనా నల్లకలువల నీలి కన్నుల్లో
ఒక నాటి ఆనందమో, తప్పిన మాటో ప్రతిఫలించి గుర్తుకువస్తే
నేను మళ్ళీ ఆ నిషేధించిన సరిహద్దుల్ని దాటి,
క్షణకాలం పాటు
మనిద్దరం ఏనాడో విడిపోయామన్నది మరిచిపోతాను.
అద్భుతమైన నీ చిరునవ్వుల తళుకులూ,
ఇప్పటికీ నువ్వు మరిచిపోని కలనీ కలగంటాను.
.
రోజామండ్ మేరియట్ వాట్సన్

October 6, 1860 – Dec. 29, 1911

ఇంగ్లీషు కవయిత్రి

.

.

Ave atque Vale (Hail And Farewell)

.

Farewell, my Youth! For now we needs must part,

For here the paths divide;

Here hand from hand must sever, heart from heart,—

Divergence deep and wide.

You ’ll wear no withered roses for my sake,

Though I go mourning for you all day long,

Finding no magic more in bower or brake,

    No melody in song.

Gray Eld must travel in my company

To seal this severance more fast and sure.

A joyless fellowship, i’ faith, ’t will be,

Yet must we fare together, I and he,

Till I shall tread the footpath way no more.

But when a blackbird pipes among the boughs,

On some dim, iridescent day in spring,

Then I may dream you are remembering

    Our ancient vows.

Or when some joy foregone, some fate forsworn,

Looks through the dark eyes of the violet,

I may re-cross the set, forbidden bourne,

    I may forget

Our long, long parting for a little while,

Dream of the golden splendors of your smile,

Dream you remember yet.

.

Rosamund Marriott Watson

 (October 6, 1860 – Dec. 29, 1911)

English Poetess

The World’s Best Poetry.

Eds.  Bliss Carman, et al.

Volume VI. Fancy.  1904.

Poems of Sentiment: I. Time

ave atque vale

Note:

Catullus 101 is an elegiac poem written by the Roman poet Gaius Valerius Catullus. It is addressed to Catullus’ dead brother or, strictly speaking, to the “mute ashes” which are the only remaining evidence of his brother’s body.

The tone is grief-stricken and tender, with Catullus trying to give the best gift he had to bestow (a poem) on his brother, who was taken prematurely. The last words, “Hail and Farewell” (in Latin, ave atque vale), are among Catullus’ most famous; an alternative modern translation might be “I salute you…and goodbye”.

(Courtesy: Wikipedia)

ఉదయం… సముద్రపొడ్డున… ఫ్రాన్సిస్ ఏన్ కెంబుల్, ఇంగ్లీషు కవయిత్రి

(ఈ కవితలో సూర్యుడు, గుర్రాలు అన్న అంశం గమనించండి. ఆమెకు భారతీయ ఇతిహాస విషయాలు కొంతవరకైనా తెలుసునని అనిపిస్తుంది. ఈ కవిత కళ్ళకు కట్టినట్టు  చిత్రించిన అపురూపమైన భావ చిత్రం.)

నీ కళ్ళమీద ఈ రెండు ముద్దులతో
వాటి మీద పేరుకున్న నిద్రని కరిగిస్తాను. లే !
ప్రియతమా, చూడు అప్పుడే సూర్యుడు తన బంగారు హస్తాన్ని
తెల్లని ఆ సముద్రపు మేనిపై జాచి నిమురుతూ
నవనవోన్మేషమైన తరగలమీంచి అద్భుతంగా పైకి లేస్తూ, 
విశాలంగా పరుచుకున్న సైకత తలాన్ని పరికిస్తున్నాడు.
అదిగో అతని అశ్వాలు నిశ్వాసాలలో నిప్పులుమిస్తూ లేస్తున్నాయి
విజయ గీతాన్ని ఆలపిస్తూ మహత్తరమైన
ప్రాభాత ఘడియలు అతని చుట్టూ ప్రదక్షిణం చేస్తున్నాయి.
ప్రకాశమానమైన దినప్రభ అప్పుడే ప్రారంభమయింది.
రా, నీ చేతిని నా చేతిలో బంధించి
ఈ మెరుస్తున్న ఇసుకమీద తొందరగా నడుద్దాం.
చూడు, ఉవ్వెత్తుగా ఎగసిన అలలు
వంపులు తిరిగి పారదర్శకమైన గుహల్ని సృష్టిస్తున్నాయో
               లేస్తూ వంపులు తిరుగుతూ
               దొర్లుతూ, వెనక్కి వస్తూ
               ధ్వనిస్తూ, ప్రతిధ్వనిస్తూ,
పాల మీగడలాంటి నురుగుల వంపుల్లోకి ప్రవహిస్తున్నాయి.
గమనించు. దూరంగా తెల్లటి గీతలతో సముద్రం చీల్చినట్టుంది.
ఒడ్డున విశ్రమిస్తున్న చిన్న ఓడ ఒకటి
దాని తెడ్ల రెక్కలు ముడుచుకుని నిదరోతోంది.
చిరుగాలి విసురుకి దాని రెక్కలొక్కసారి విదుల్చుకుంది.
పిచ్చుకలా నీటిలోపలకి ఒకసారి మునిగి తలవిదుల్చుకుంటోంది.

స్వాగతం, అహస్సుకి! స్వాగతం, వింత కాంతికి.
స్వాగతం, చీకటినుండి అద్భుతమైన మేల్కొలుపుకి.
స్వాగతం, స్తవనీయమైన ధరిత్రికి.
స్వాగతం, స్వచ్ఛమైన ఉదయ పవన చుంబనాలకి.
స్వాగతం, ప్రియతమా! నా ప్రాణమా! నా శ్వాస, నా వెలుగు,
నా పగలు, నా మాపు, నా రేయి,నా జీవితాత్మా!

 .

ఫ్రాన్సిస్ ఏన్ కెంబుల్

27 November 1809 – 15 January 1893

ఇంగ్లీషు కవయిత్రి

 .

.

 Morning. By the Seaside

 

WITH these two kisses on thine eyes  

I melt thy sleep away—arise!    

For look, my love, Phœbus his golden hand 

Hath laid upon the white mane of the sea,     

And springing from the fresh brine gloriously,      

He glances keen o’er the long level strand.   

Now come his horses up, all snorting fire,    

The lovely morning hours, hymning their choir     

Of triumph, circle round the royal sun,         

And the bright pageant of the day’s begun.  

Come, let me lock in mine thy hand,   

And pace we with swift feet, this smooth and sparkling sand.    

See, how the swollen ridges of the waves     

Curl into crystal caves,    

            Rising and rounding,    

            Rolling, rebounding,     

            Echoing, resounding,    

And running into curves of creamy spray,    

Mark, with white wavy lines, the far-indented bay.

The little bark, that by the sheltering shore,  

Folded her wings, and rocked herself to sleep,       

Shakes out her pinions to the breeze once more,     

And like a swallow, dips, and skims the deep.        

Hail, welcome day! hail, miracle of light!     

Hail, wondrous resurrection from the night! 

Hail, glorious earth! hail, ocean, fearful fair!

Hail, ye sweet kisses of fresh morning air!   

Hail thou! my love, my life, my air, my light,         

Soul of my day! my morning, noon, and night!

.

Frances Anne Kemble 

27 November 1809 – 15 January 1893

British Actress, Poet, Playwright.

Poem Courtesy:

Women Poets of the Nineteenth Century.  1907.

Ed: Alfred H. Miles.

http://www.bartleby.com/293/121.html

పేరులేని ప్రతిపాదన (Sonnet 2) … క్రిస్టినా రోజేటి, ఇంగ్లీషు కవయిత్రి

నేను నిన్ను కలుసుకున్న మొట్ట మొదటి రోజు,
మొదటి గంట, మొదటి క్షణం గుర్తు తెచ్చుకోగలిగితే బాగుణ్ణు,
అది వసంతమో, హేమంతమో,
వేసవో, శిశిరమో ఏమీ చెప్పలేను;
జ్ఞాపకం ఏ మాత్రం నమోదవకుండా ఆ క్షణం జారుకుంది,
చూపూ, ముందుచూపూ లేని గుడ్డిదాన్ని,
చిగురిస్తున్న నా తనులతని పోల్చుకోలేనిదాన్ని …
అప్పటికి ఎన్నో వసంతాలు పూత ఎరుగని దాన్ని.
దాన్నే గనుక గుర్తుతెచ్చుకోగలిగితేనా!
ఎటువంటి రోజది!  నిరుడు కురిసిన హిమసమూహంలా
దాని జాడలేకుండా కరిగిపోనిచ్చాను;
నా కప్పుడు అది ఎమీ కానట్టనిపించింది, ఎంత విలువైనది;
ఆ స్పర్శ నేను గుర్తు తెచ్చుకోగలిగితేనా,
చేతిలో మొదటిసారి మరోచేయి తొలిస్పర్శ… ఎవరికైనా గుర్తుంటుందా!
.
క్రిస్టినా రోజేటి
5 Dec 1830 – 29 Dec 1894
ఇంగ్లీషు కవయిత్రి.

.

Christina Georgina Rossetti

(5 December 1830 – 29 December 1894)

.

Monna Innominata ( A Nameless Proposal)

.

I wish I could remember, that first day,

    First hour, first moment of your meeting me,

    If bright or dim the season, it might be

Summer or Winter for aught that I can say;

So unrecorded did it slip away,

    So blind was I to see and to foresee,

    So dull to mark the budding of my tree

That would not blossom yet for many a May.

If only I could recollect it, such

    A day of days! I let it come and go

    As traceless as a thaw of bygone snow;

It seemed to me so little, meant so much;

If only now I could recall that touch,

      First touch of hand in hand—Did one but know!

.

Christina Rossetti

5 December 1830 – 29 December 1894

English Poetess

%d bloggers like this: