Home-sickness … BVV Prasad, Telugu Poet

When there was no ruffle
all ripples hid under the lake
and water nestled in water rather nicely.

When there was no streak of light
all shadows ducked behind night
and darkness reposed in downy darkness

When everything was calm
all sounds dissolved in silence,
and serenity had spread out stately.


where did we all hide
when there was no being?
And what had happened to the whole creation?

Just as concentric ripples emanate
from a placid pond once a stone is thrown into it
some inexplicable ripples of anguish
have surfaced after raising these questions.

Along with this wintry fog rises
an anxiety to reach the place of origin
to fill the air and the surrounding firmament.


BVV Prasad

(21st Nov 1966 -)

Mr. Prasad, a Graduate in Commerce,  has turned to poetry under the influence of Sarat, Sri Sri, Chalam, Tagore, Tolstoy and Sanjeev Dev. He claims that reading Ramana Maharshi had given him a clear view of life and helped shaping right responses to the problems of life.  He was aloof from mainstream poetry for quite sometime after he was disillusioned with people’s apathy towards literature, and the hypocrisy of litterateurs and their narrow-mindedness which was the reason behind such disinterest, and the dry and passionless human relations.

He has 6 volumes of poetry  to his credit. The present poem is taken from his latest collection of poems “Akasam (The Sky)”,  published in 2011.




ఏ అలజడీ లేనపుడు
అలలన్నీ కొలనులో దాగివుండి
నీటిలోనీరు  పొందికగా సర్దుకొంది.

ఏ వెలుతురూ లేనపుడు
నీడలన్నీ రాత్రిలో దాగివుండి
చీకటిలో చీకటి హాయిగా విశ్రమించింది.

ఏ కదలికా లేనపుడు
శబ్దాలన్నీ నిశ్శబ్దం లో దాగివుండి
ప్రశాంతత ప్రశాంతంగా విస్తరిస్తోంది

ఏ పుట్టుకా లేనపుడు
అందరం ఎక్కడదాగివున్నాం?
సృష్టి ఏమై వుంటుంది?

కొలనులో రాయి వేసాక
నీటివలయాలు బయటపడినట్లు
ఈ ప్రశ్నలువేసుకున్నాక
ఏవో దిగులు వలయాలు బయటపడుతున్నాయి

బయలుదేరిన చోటికి, త్వరగా తిరిగివెళ్ళాలనేబెంగ ఏదో
ఈ శీతాకాలపు పొగమంచుతోపాటు
గాలినిండా, ఆకాశం నిండా పరివ్యాప్తమౌతోంది.  
బి.వి.వి. ప్రసాద్

There wasn’t a day … Naleswaram Sankaram


There wasn’t a day without me getting hurt.

And by penning the ultimate word-wound

I don’t intend to rake it further.

When the wound itself begins to voice

Every swoon that lapses down its lips

Accentuates it.

Life is inured to a fiddling tick ticking.

The chappals that bear me

The shirt I don and the pant I enter in,

The food I eat, the water I gut, the air I breathe

And all the rest that help and sustain me

Have all been bubbling with vitality

Are propping up this fruitless bod.

It’s only me that continue to remain

A waxing waste weighing down the earth.

I couldn’t become the crescent of revolution

Nor stream like its philosophical strain .

How long a nameless me should duck under like this?

Languishing in this spineless weakness

I can’t bear subjecting these limbs to hardships myself


I wish I were blown to unidentifiable smithereens by some accident;

I wish I were deported severing myself from me;

Surrendering to a wakeless sleep

I wish I were prostrating before my body tabernacle;

I wish this somatic substance gratifies itself

Identifying with clods of earth .

It’s criminal that the system that incites suicides

Itself doesn’t cease.

But how can I help it when

I am stalled from becoming something,

Just like a relic in a museum

I hang on to this system like its futuristic photo,

And I cross myself everyday and watch?

Of what use is this body

When it can’t meld with the wounded and conned

drenching in blood ?

Why should I exist at all

Committing outrage upon myself?

I entreat you, my friend,

Instead of abandoning me

In the lap of this pampering system

Won’t you care to hang this wounded thimble vitae

On some noose of time?

I shall be grateful to you and your time.

I would rather remain a wound

In the history of slave word-wounds I chronicle

Or  a refrain of

The wound-composers .


Naleswaram Sankaram

Sri Naleswaram Sankaram is working as Telugu Lecturer in Siddipet. He is a prolific writer and an ardent follower of Chalam. But when it comes to publication, “Doodimeda”, from which this selection was taken,  was brought out after a long persuasion by his friends and well wishers. His poetry is not as reticent as his person. A man of amiable nature and a sweet temperament. He consciously keeps a low profile.


గాయం కాని రోజు లేదు
గాయం కాని రోజు లేదు
అంతిమ గాయాక్షరం రాసి మరీ గాయం చేయనూ లేను.
గాయమే నా హృదయమైనప్పుడు
పెదాలమీంచి జారే ప్రతి స్వరం గాయస్వరమై కూర్చుంటుంది.
వ్యర్థంగా ప్రాణం కదలాడటం అలవాటైపోయింది
జీవనసాఫల్యంతో నన్ను మోసే చెప్పులూ
వేసుకున్న చొక్కా తొడుక్కున్న ప్యాంటూ
తినే తిండీ తాగే నీరూ పీల్చేగాలీ
నాకోసం సహకరించే ఈ సమస్తం సజీవంగానే బతుకుతున్నాయి
సాఫల్యంలేని నా యీ కాయానికి సహకరిస్తూనే ఉన్నాయి
నేనుమాత్రం నిరుపయోగంగా పెరుగుతున్న నేల బరువుని.
నేనో ఉద్యమ నెలబాలుడ్నైనా కాకపోతి
దాని ధ్యాన ధారగా ప్రవహించకపోతి
ఏమీకానినేను ఎంతకాలమిక్కడ పరుండేది
ఈ నిర్వీర్యపు నిస్సత్తువతో
నా యీ అవయవాల్ని నాకునేను
కష్టాలపాలు చేయడం సహిం చలేను.
ఆనవాళ్ళు గుర్తుపట్టలేనంతగానైనా
నాకో ఏక్సిడెంటయి తునాతునకలైపోతే బాగుండు
నాకు నేను ఏమీకానివిధంగా ఎగిరిపోతే బాగుండు
మేల్కోలేని నిదురలోకి ఒదిగిపోయి
నా శరీరానికి ప్రణమిల్లితే బాగుండు
ఆత్మతృప్తితో నా తనువు మట్టితో మమేకమైపోతే బాగుండు
ఆత్మాహుతిని ప్రేరేపించే ఈ వ్యవస్థ హననం కాకపోవడమే నేరం!
ఏం చెయ్యనూ? నన్నేమీ కానీకుండా
ఇలానే మ్యూజియంలోని బొమ్మలా
ఈ వ్యవస్థకు వేళ్ళాడే రేపటి భవిష్యత్ పటానికి మల్లే
రోజూ నాకు నేనే అగుపడి
నన్నునేను చూసుకోవడమెందుకు?
గాయాలతో తడిసిముద్దయిపోతున్న
దగాపడినవారిలో ఐక్యంకాని యీ దేహమెందుకు?
నన్ను నేను హింసించుకుంటూ ఈ బ్రతకమెందుకు?
బాబ్బాబు! నన్ను బుజ్జగించే వ్యవస్థ ఒడిలే వదిలేకన్నా
గాయమైన ఈ పిడికెడు ప్రాణాన్నీ
కాలం కొయ్యమీదైనా వేళ్ళాడదీయవా!
నీకూ కాలానికీ ఋణపడిఉంటాను
నేను రాసే బానిసగాయాక్షరాల చరిత్రలో
గాయంగానైనా మిగిలిపోతాను.
గాయాల వాగ్గేయకారులకు గానంగానైనా మిగిలిపోతాను.
నాళేశ్వరం శంకరం.
“దూదిమేడ” కవితా సంకలనం నుండి.

%d bloggers like this: