అనువాదలహరి

The Grieving Sea… Aranya Krishna, Telugu, Indian

The salty sea is but my embarrassing tears

I harbored from public view;

When I lean back

On the pacific shore

The long dried up moisture

Of the eyes touches my hands

Behind the bleary screens…. the Sea,

Sundering itself into several currents

Disturbed by the afflictions of the past.

Breaks its head on the rocky shore

And pulls me by my legs

Enveloping with its pale frothy blood.

My heart bleeds once more

Like a fish thrown ashore biting the hook.

The Sea reverberates from its bed

My lone helpless scream of agonizing past.

Like a conch devoid of its snail

I resound the bewailing sea

.

Aranya Krishna

Telugu

Indian

Aranya Krishna Photo Courtesy: BOOKS ADDA
Aranya Krishna
Photo Courtesy:
BOOKS ADDA

గాయపడ్డ సముద్రం

సముద్రం

నేను సిగ్గుపడి దాచుకున్న కన్నీరు

తీరం ప్రశాంతతమీద

వెనక్కివాలి కూర్చున్న నా చేతులకి

ఎప్పుడో ఇంకిపోయిన

కళ్ళ తడి తగులుతుంది

మసక తెరల వెనుక సముద్రం

ఉద్విగ్న విషాదగతమై

ఆత్రంగా బండరాళ్ళకేసి తలను బాదుకుంటూ

అలలు అలలుగా చీరుకుపోయి

తెల్లనెత్తుటి నురగలతో నన్నుతాకి

కాళ్ళుపట్టి లాగుతుంది

ఎర తగిలి ఒడ్డున ఎగిరిపడ్డ చేప నోటిలా

హృదయం రక్తసిక్తమౌతుంది మళ్ళీ

ఒకానొక సుదీర్ఘ కల్లోల గతాన

నా ఏకాకితనపు కేకను

సముద్రం నాభినుండి హోరు పెడుతుంది

నిర్జీవమైన నత్త జారిపోయిన శంఖాన్నై

భోరున సముద్రాన్ని ప్రతిధ్వనిస్తాను.

.

అరణ్యకృష్ణ

Three … Sixty Degrees of the City… Aranya Krishna, Telugu, Indian

Products of casual friction of some nameless bodies

Sans love, rapture or ecstasy, 

These children drop down like meteorites onto the city’s pavements.

The days that drip like drops of milk from time’s udder

Freeze grimly on their black-ice-cube-like skins.

Like dirty linen washed and hung in the open to dry

Their bodies smack of pangs of hunger.      

The enigmatic conflict between ‘life and living’

Casts gloom over their childhood like a sandstorm.

Their lifing answerable neither to their own lives nor to society 

Struggles floating like scum on the lava of crime.

Yet, they

Like an asylum of cuckoos hunted by a fowler

Never accost us about their future

Never beg us of their present

Nor they ever review their past.

They never despair, plain, dream or pray

For anything whatsoever.

With knees pared, and

Flies swarming over their tender palms sore

The prospects of this race seem deeply dented,

And wallowing in dirt and dust.

 ***

He chants a terribly vacuous song of nemesis  

Seldom audible to anybody,

And those that can hear … care a dime.

Death is its muted burden;

Memories peeking through the opium-heavy eyes

Travel from deep dark realms of consciousness

To the luminous domains of dreamy sleep.

Perhaps

They are reminiscing,

His mother’s death on the road vomiting blood,

Or some stray loitering dogs smelling at her

Or the lipstick-shrieks for help of his sister

Being forcibly taken away in a black car…

Before countless sufferings, humiliations, and privations of the past,

Or the bourns of some kindred sub-human experience.   

His mind that reeled mostly in ‘high’

Dies a wakeful death…

Ceasing with hiccups… gasping for breath.

His corpse now becomes a sail for someone else’s ship

Mark! The dead man till yesterday was

Childhood that roamed across the city streets. 

***

Mansions go aflame within the dark labia of the night

With the cold embrace of vibe-less balls of meat;

The tears that seep through the crevices of window

Shall incense the roads wafting in whiffs;    

Spiked boots run over

Those moaning bodies.

The conflict between heart and belly

Shall be moderated by

Either hunger… or by the truncheon.

Body changes hands

Like a corpse carried on a bier.

No diction can express the distress cries 

Of tender teenage nerves crushed by piggy gorilla hands.

Dark shadows loom large over all girlhood which

Till days ago gamboled in childy frolic.  

And, the Red Light Area beams

Like the gory cancerous growth on the society.

 .

Aranya Krishna

Aranya Krishna  Photo Courtesy:  BOOKS ADDA
Aranya Krishna
Photo Courtesy:
BOOKS ADDA

నగరకోణాలు

.

ప్రేమ పరవశం పులకింత పలకని

ఏ దేహాల యాదృచ్చిక రాపిడిలోనో

పేవ్ మెంట్ల మీద ఉల్కల్లా రాలిపడతారు

కాలం పొదుగునుండి పాల చుక్కలా జారిపడే రోజులన్నీ

నల్లమంచు ముక్కల్లాంటి వాళ్ళమీద కర్కశంగా ఘనీభవిస్తుంటాయి

రోడ్లమీద ఆరేసిన మురికిబట్టల్లాంటి వాళ్ళ శరీరాలు

ఆకలిమంట వాసన కొడుతుంటాయి.

సృష్ఠి స్రవంతికి మనుగడకి మధ్య అర్ధంకాని సంఘర్షణ

ఇసుకతుఫానై బాల్యం మీద ముసురుతుంటుంది

జీవితానికి సమాజానికి బాధ్యతలేని జీవనసరళి

నేరాల నిప్పుల బురదలో గిలగిలా కొట్టుకుంటుంది

అయినా

ఏ వేటగాడో నేలకూల్చిన కోకిల గుంపులాంటి వాళ్ళు

భవిష్యత్తుని ప్రశ్నించరు

వర్తమానాన్ని యాచించరు

గతాన్ని సమీక్షించరు

దేనికోసమూ

నిరాశపడరు బాధపడరు స్వప్నించరు ప్రార్ధించరు

వడగాడ్పులు కాల్చేసిన గులాబిరేకుల బుగ్గలతో

దోక్కుపోయిన మోకాళ్ళతో

అరచేతుల్లో ఈగలు ముసిరే పుళ్ళతో

ఈ జాతి భవిష్యత్ చిత్రం గాయపడినట్లుంటుంది

మట్టిలో దుమ్ములో పడి కొట్టుకుపోయినట్లుంటుంది

*

ఎవరూ వినిపించుకోని

అసలెవ్వరికీ వినబడని

బీభత్సంగా శూన్యమైపోయే ధ్వంసగీతాన్ని ఆలపిస్తుంటాడతను

పసికట్టలేని మృత్యువు దాని పల్లవి

నల్లమందు మత్తులో మూసుకుపోయిన కళ్ళనుండి జ్ఞాపకాల చూపులు

మెలుకువ చీకటి నుండి సుషుప్తి వెలుగువైపు ప్రసరిస్తాయి

బహుశ

అనేక బాధల ఆక్రోశాల అవమానాల ఆకలుల క్రితం

రోడ్డుమీద నెత్తురుకక్కుకు చచ్చిపోయిన అమ్మనో 

కుక్కలు వాసన చూస్తున్న దృశ్యాన్నో

నల్లకారులో లాక్కుపోబడుతున్న

అక్క లిప్ స్టిక్ పెదాలు చేసిన ఆర్తనాదాన్నో

మరే అమానవీయ అనుభవాల అంచులనో

ఆ చూపులు తడుముతుంటాయి

మత్తులో జీవించే హృదయం

స్పృహలో మరణిస్తుంది

జీవించేందుకు ప్రాణవాయువు దొరక్క అతనూ చచ్చిపోతాడు

అప్పుడతని శవం సంపాదనకు ముడిసరుకౌతుంది

మరణించిన అతగాడు

వీధుల్లో నిన్నటి బాల్యం సుమా!

****

స్పందించని మాంసం ముద్దల కౌగిలింతల చిటపటలలో

రాత్రి చీకటిపెదవుల మధ్య భవనాలు భగ్గుమంటాయి

కిటికీరెక్కలసందునుండి రాలిపడే కన్నీటి చుక్కలు

రోడ్లమీద సెంటుగా గుప్పుమంటాయి

మూలుగుతున్న శరీరాల మీద

మేకులు వేలాడే పాదాలు దిగబడతాయి

హృదయానికి దేహానికి మధ్య వైరుధ్యాన్ని

ఆకలి పరిష్కరిస్తుంది

లేదా కొరడా పరిష్కరిస్తుంది

మనసుని మృతపదార్ధంలా మోస్తూ

శరీరాలు చేతులు మారతాయి

గొరిల్లా ఇనుపచేతుల్లో చితికిపోయే

పదహారేళ్ళ లేలేత నరాలు చేసే ఆర్తనాదాలకు భాషలేదు

నిన్నటిదాకా తొక్కుడుబిళ్ళ ఆడుకున్న వయసుమీద

చీకటిబాణాలు పరుచుకుంటాయి

రెడ్ లైట్ ఏరియా

కేన్సర్ వ్యవస్థ నెత్తుటినోరులా ఎర్రగా మండుతుంటుంది.

.

(అరణ్యకృష్ణ)

Remembering a soldier who dwarfed the sun… Aranya Krishna, Telugu, Indian

This land is still damp

With every drop of blood

That dripped from your bed of arrows;

The motes of dust under your feet

Sent for diagnostic tests

Continue to transmit relentlessly

The ‘power’ful impulses of your body

From police laboratories;

Your severed forearm

By transforming into several pennants

Nestles cozily in our hands;

The haft of the dagger you left behind

Is absolutely safe in our fists; and

Standing in the same dock you presented your defense

We are raising slogans.

 

The witness boxes are getting larger and larger;

The courts are getting narrower and narrower;

The prisons are overflowing;

All citizens get accused on one ground or other;

And the Judiciary is adopting police uniform

The panicles that once merrily surrendered to sickles

Are being harvested by the bayonets now;

Before the crack of dawn

The dazed sunflowers are blooming

In the gory twilight of bleeding encounters;

And the roosters cock-a-doodle-doo

The grief of mothers who lost their sons.

Every inch of the land

Craves for the footprints of your words.

Donating every limb one after another

You lent muscle to our thoughts.

You have become the indelible ink of our writings.

Broadcasting your blood-bathed sayings

We are now on the process of raising your-likes again.

.

Aranya Krishna

(Remembering Cherabanada Raju on his birthday July 2nd.)

.

Aranya Krishna  Photo Courtesy:  BOOKS ADDA
Aranya Krishna
Photo Courtesy:
BOOKS ADDA

సూర్యుడిమీద వెలుగు చిమ్మిన వీరుణ్ని స్మరించుకుంటున్నాను

.

అంపశయ్యమీద నుండి

నువ్వు రాల్చిన ప్రతి నెత్తుటిబొట్టు

చిత్తడిచిత్తడిగా తగులుతూనే వుంది

పరిశోధనలకోసం పంపిన

నీ కాళ్ళ కింద మట్టి రేణువులన్నీ

పోలీస్ లేబొరేటరీల నుండి

నీ దేహ విద్యుత్ ప్రకంపనల్ని

నిత్యం ప్రసారం చేస్తూనే వున్నాయి

ఖండించబడిన నీ ముంజేయి

కలాలుగా చీలిపోయి

మా చేతుల్లో ఇమిడి పోతున్నది

నువ్వు వదిలిన కత్తి పిడి

మా పిడికిళ్ళలో భద్రంగానే వున్నది

నువ్వెక్కి వాంగ్మూలం ఇచ్చిన బోనులో నిలబడే

మేమూ అరుస్తున్నం

బోన్లు విశాలమైపోతున్నాయి

న్యాయస్థానాలు ఇరుకైపోతున్నాయి

జైళ్ళు పగిలిపోతున్నాయి

ప్రజలందరూ నిందితులుగా గుర్తింపబడుతున్నారు

జడ్జీలందరూ ఖాకీరంగు యూనిఫారం తొడుక్కుంటున్నారు

రైతు కొడవలికి ఆనందంగా తలవంచిన

పంటచేలని బాయొనెట్లు నరుకుతున్నాయి

సూర్యోదయం కాకముందే

ఎంకౌంటర్ నెత్తుటి వెలుగుల్లో

పొద్దుతిరుగుడు పూలు దిగ్భ్రాంతిగా విచ్చుకుంటున్నాయి

తొలికోళ్ళు తల్లుల గర్భశోకాల్ని కూస్తున్నాయి

నేల అణువణువూ

నీ అక్షరాల అడుగుల కోసం తపిస్తున్నది

ఒక్కో అవయవాన్ని త్యాగం చేస్తూ

ఆలోచనలకు మాంసకండరాల్ని చేకూర్చావు

కలాల్లో రక్తమై ఇమిడిపోయావు

రక్తాక్షరాలు చల్లుకుంటూ

నిన్ను నాటుకుంటూ పోతున్నాం.

.

అరణ్యకృష్ణ

(జులై 2 చెరబండరాజుజయంతి సందర్భంగా)

An Apology to Mother… Aranya Krishna

I am in search of something sacrosanct to mother.

The reasons for my search are several,

Death, perhaps, is one among them.

*     *     *

Mother!

Pardon me for not taking you into confidence

And leaving you without proper leave-taking.

In this ensemble of estranged people,

All of us are loners

Serving sentences of exile!

That’s why I walked out of it — alone.. .

Hold up your tears for me, mother!

For, from the people who grieve for me

I course towards those who await me.

Had I stayed behind for any reason

I would only be lugging my life

Like a corpse on my shoulders.

Don’t mistake me for rowing off to the thither bank

Leaving you behind hither.

Who knows… my boat may sink midway through!

.

I know, when I am dead, people would grieve for me,

And, above all grief…..  you will be shattered…

I know what it feels to a mother

to identify her child lying in the mortuary:

she develops the illusion

that he was ‘still’ in her womb.

Summoning all your reason, now, I know

You must be wondering how I slipped thro’ your hands…

Hurried as a derelict, becoming a wound to you…

Who should, in fact, be nursing

Your life’s wounds off perennial violence;

And, perhaps, been wondering,

What weapon had instilled confidence in me,

Who used to rush into your arms for reassurance

Even for a slight fever, or fright!

Mother!

Delve deep into the recesses of your memories and experiences

To find an answer.

*     *     *

 What’s there in our homes?

You may better call them cages or cobwebs instead,

Where we live like birds that have forgotten to fly

Or like beetles clipped off wings.

They are there only as conveniences for our fathers?

.

We are all prisoners.

And among the prisoners, what’s there in their laughter,

In their shake-hands, embraces and kissing

But for the heat of corporeal senses

And the hissing of the crisp currency notes?

Did the warm currents of love and affection

Ever flow from one to the other?

Knocking the other man down

The victorious hoists his flag over the vanquished;

Or, cursing freedom and knowledge

Makes his heart a haven to darkness;

Or, scripts pitiful climaxes to life

As of a cage easing off a dead bird;

Or, a spider letting go off the skeleton of a house fly…

That’s all!

For how many generations my doors must have bathed

In the blood of mothers and their daughters!

And on how many tombs of theirs

These Kitchens and Bedrooms  have been raised!

No violence can surpass killing of the ‘self’ each day…

Mother!

I saw many mothers bathed in blood like you.

Saw greater human tragedy on the streets and slums,

Saw the razors of rupee slivering lives with finesse,

Saw starvation deaths before hoards of food grain,

Saw childhood ulcerated between the merciless cogs of machine tools

And saw the man-eater Democracy

Sucking people’s blood in gulps.

.

From fathers to governments

The enemy is omnipresent and polygenic.

Just for the love of life,

Dear Mother, I took cudgels against the enemy.

Mother!

If there is anything in this world

Sacrosanct to you

It’s just…  ‘Revolution’.

*     *     *

Telugu Original: VAAGNMULAM” ARANYA KRISHNA… Written after reading   MAHASWETA DEVI’s “harzar chourasi ka maa”…

 

Aranya Krishna  Photo Courtesy:  BOOKS ADDA
Aranya Krishna
Photo Courtesy:
BOOKS ADDA

Aranya Krishna  is a  senior poet writing for over 25 years. His  poetry Anthology “Netturodutunna Pada ChitraM” ( నెత్తురోడుతున్న పదచిత్రం) was released way back in October 1994.  He is a  Senior Stenographer in the Department of Posts.  He lives in Hyderabad. 

 

వాంగ్మూలం

ఈ ప్రపంచంలో అమ్మని మించింది ఏదో కావాలి

నా అన్వేషణకి గమ్యాలు అనేకం

బహుశ మృత్యువు అందులో ఒకటి కావొచ్చు

అమ్మా క్షమించు…

నిన్నుకూడా పరాయిగా చూసినందుకు

మరి సెలవని చెప్పకుండానే నిష్క్రమించినందుకు

ఎవరకి ఏమీకానీ సామూహిక జీవితంలో

అందరం ఒంటరివాళ్ళమే

అందుకే ఏకాకినై బైటకి నడిచాను

నా గురించి దుఖించేవారి కంటే

నన్నెదురు చూసే వాళ్ళవైపే ప్రయాణం కట్టాను

నేను ఆగిపోయి ఉంటే

జీవితాన్ని భుజం మీద కళేబరంలా మోస్తూ తిరగటమే అయ్యేది

నిన్ను తీరాన వదిలేసి

అవతలిగట్టుకు ప్రయాణమైపోయాను

నేనెక్కిన పడవ

మధ్యలోనే ముక్కలు కావొచ్చు

నాకు తెలుసు

నేను చచ్చిపోతే అందరూ బాధపడతారు

నువ్వొక్కదానివే

దుఖాతీతంగా కకావికలమైపోతావు

నాకు తెలుసుమార్చురీలో బిడ్డ శవాన్ని గుర్తు పట్టమంటే

అతనింకా తన గర్భంలోనే ఉన్నాడనే భ్రాంతిని

అమ్మ పెంచుకుంటుందని

******

ఎగరటం మరిచిన పక్షుల్లానో

రెక్కలు ఊడిన గాజుపురుగుల్లానో

మనమంతా దేకుతూ బతికే కుటుంబం …

అది పంజరమో సాలెగూడో

నాన్నల ఏర్పాటే కదా!

అందరమూ బందీలమే

బందీలమధ్య నవ్వుల్లో కరచాలనాల్లో ముద్దుల్లో కౌగిలింతల్లో

రక్తమాంసాల ఒరిపిళ్ళే తప్ప

కరెన్సీ నోట్ల కత్తెర్ల చప్పుళ్ళే తప్ప

ప్రేమానురాగాల ప్రవాహమేది?

కుటుంబం అంటే

ఒకర్ని మరొకరం నేలమట్టం చేసేసి

ఓడిపోయిన వాళ్ళమీద జెండా ఎగరెయ్యటమే కదా

స్వేచ్చనీ కాంతినీ ద్వేషిస్తూ

మనసుని చీకటిబజారు చేయటమే కదా

పంజరం విదిల్చి పరేసిన పక్షి కళేబరం లాంటి

సాలెగూడు వదిలేసిన ఈగ అస్థిపంజరం లాంటి

దయనీయ పతాక సన్నివేశాన్ని

జీవితానికి ఏర్పాటు చేసుకోవటమే కదా

ఎన్ని తరాల తల్లుల పిల్లల నెత్తుటితో తడిశాయో

నా ఇంటి గుమ్మాలు

ఎన్ని సమాధుల పునాదుల మీద లేచాయో

ఆ వంటిళ్ళు పడగ్గదులు

రక్తసిక్తమైన నీలాంటి తల్లులెందర్నో చూసాను

మానవ మహా విషాదాన్ని

వీధుల్లోనూ మురికివాడల్లోనూ చూసాను

రూపాయిలకు బ్లేళ్ళు మొలిచి జీవితాల్ని

కోసెయ్యటాన్ని ధాన్యం గిడ్డంగుల ముందు అనాధల ఆకలిచావుల్ని

పనిముట్ల పళ్ళమధ్య పుళ్ళు పడిపోయిన పసితనాన్ని చూసాను

నాన్నలనుండి ప్రభుత్వాలదాకా

శతృరూపం బహుముఖం

జీవితం మీద ప్రేమతో శతృవుతో పోరాటానికి వెళ్ళాను అమ్మా!

ఈ ప్రపంచంలో అమ్మని మించింది పోరాటం ఒక్కటే

.

Aranya Krishna.

Motherland … Aranya Krishna

(Telugu Original: Aranya Krishna. From  : కంజీర 6 డిశెంబరు 92)

Start digging out this land—

You shall find skeletons

with sweat still fresh on their foreheads.

Delve deep into this earth—

You shall  meet the Radius and Ulna of a farmer

who set here with Sun on some silent dusk…

Dig this soil—

You shall sure hear the heavy breathing of the starved millions

that sunk to the ground one Autumn.

The core of this earth bears

Legions of fossils of man  than religions.

Man is an offshoot of this earth

Gods! They are never born here,

They just annex this land

break up and sear men

with the weaponry of Temples and ballot-boxes.

Come on! Let’s start with seeds and ploughs

And other tools and implements

To level this rugged ground plucking out weeds

To make this land and people… fertile.

After eliminating the enemy

Let’s prostrate before panicles of paddy

that decorate this earth signalling new creation.

Aranya Krishna  Photo Courtesy:  BOOKS ADDA
Aranya Krishna
Photo Courtesy:
BOOKS ADDA
%d bloggers like this: