అనువాదలహరి

అహః ప్రవాహం … కేథరీన్ టఫెరీలో అమెరికను

మూడు గంటలు, ఆమె నే నెరిగిన గది
ఒక్కొక్కటీ మారుతూ తుడవడం గమనిస్తాను
మగతనిద్రలోనే కళ్ళముందు ఏవో బొమ్మలు
కదలాడుతుంటే, ఆ చీపురు చప్పుడు వింటాను.

అది ఆకుల గలలా ఉంటుంది
కాగితాల రెపరెపలా ఉంటుంది
జాచినచేతులతో చెల్లాచెదరుచేసే మంచులానూ;
మూలన కుంపటి పేట్టే నిట్టూర్పు వినిపిస్తుంది

దానితో పాటే ఆమె నిట్టూర్పూ వినిపిస్తుంది
ఆమె చేతిలోని అడక లయాన్వితంగా నడుపుతూనే.
అది నన్ను ఈ నేలమీంచి, ఈ ద్వారంలోంచి
ఆలా సముద్రం మీదకి నడుపుకుంటూ పోతోంది.
.

కేథరీన్ టఫెరీలో

జననం 1969

అమెరికను

Catherine Tufariello
Image Courtesy:
http://www.ablemuse.com/v14/featured-interview/catherine-tufariello

.

Moving Day

Three, I watch her sweep

Each changed, familiar room,

And listen as the broom

Draws shadows out of sleep,

Its song the whisper of leaves

Rustling in papery swarms,

Of snow on my sweeping arms.

Below, the furnace heaves

A sigh and so does she,

Still plying the rhythmic oar

That rows us over the floor,

Through the door, out to sea.

Catherine Tufariello

Born 1969

American

Poem Courtesy:

http://www.poemtree.com/poems/MovingDay.htm 

http://www.poemtree.com/poems/MovingDay.htm

చిన్న ఓడ … ఏలన్ సల్లివాన్, అమెరికను

సొగసైన తీరానికి వీడ్కోలు చెప్పి, చుక్కాని నిలకడజేసి జోరుగా
తెప్ప వెళుతుంటే, అందులో అటూ ఇటూ తిరగడం ఇష్టంగా ఉండేది.
తక్కిన ఓడసరంగులకు హుషారుగా చెయ్యి ఊపుతుండే వాడిని.
అన్నిటిలోకీ నాది ఎప్పుడూ వేగంగా పోయేదని గర్వించే వాడిని.

దాని పక్కలని చిన్నచిన్న అలలు తడుతూ పాడే జోలపాటలు
వినడానికి అనువుగా “చుక్కలబల్ల” దగ్గర ఒదిగి పడుకోడం ఇష్టం;
పెను గాలికో, వడి అలలకో అది దిశమారుతున్నప్పుడు
వాడ కిటికీల్లోంచి చూడడం, సముద్రకాకుల అరుపులు వినడం ఇష్టం.

అన్ని ఖర్చులూ భరించుకుని, మిత్రుల్ని తీసుకుపోయే దక్షిణాదిలోని
ఏ విలాసవంతమైన తీరంలో నిలబెట్టడమన్నా ఇష్టంగా ఉండేది.
తెగిపోయిన బెల్టూ, విరిగిపోయిన ప్రొపెల్లరు బ్లేడు వంటి
విడిభాగాలకోసం ఎదురుచూడడమూ సరదాగానే ఉండేది.

కానీ ఇప్పుడు మరొకరిసేవకుడు దాని త్రికోణపు తెరచాపనెగరేస్తున్నాడు 
బాగా సంపదగలిగిన ఓడ కేప్టెన్ దాన్ని సముద్రంలోకి తీసుకుపోతున్నాడు
మాటలు తియ్యగా పలకినంత సుళువుగా ఋణదాత దగ్గరనుండి డబ్బులు
రాలవన్న నిజం గ్రహించలేనందుకు ప్రతిఫలం అనుభవిస్తున్నాను.

అయితేనేం, నాలుగు అంచుల తెరచాపతో ఒక మోస్తరు ఆ చక్కని పడవని
యువకుడిగా ఎంత నేర్పుగా, తనివితో నడపాలో అలా నడిపాను.
దురదృష్టవశాత్తూ ఉన్నదానితో సంతృప్తి పడలేకపోయాను. అందుకే 
 ఇప్పుడు అందమైన నా పడవ నను విడిచిపోతుంటే ఊరికే చూస్తున్నాను.
.
ఏలన్ సల్లివాన్

(1948 – 9 July, 2010)

అమెరికను కవి

.

.

Catamaran

.

I loved to lounge between her racy prows

While auto helming off a ritzy coast.

I waved grandly at other sailors’ scows.

The fastest cat afloat, I used to boast.

I loved snuggling in her starboard stern

As lullabies of wavelets lapped her hulls

And peeping out her portholes at the turn

Of wind or tide, the calls of morning gulls.

I loved mooring her near a posh resort

For friends flown south with all expenses paid.

I even loved waiting for parts in port—

A broken belt or thrown propeller blade.

Now someone else’s mate unfurls her jib;

A solvent skipper steers her out to sea,

Comeuppance for a debtor far too glib

Before his cash flow proved illusory.

I gave my love more wisely as a lad—

A modest little skiff with gaff-rigged sail—

But I was not content with what I had

So now I watch my pretty cat turn tail.

.

Alan Sullivan

(1948 – 9 July, 2010)

American

Poem courtesy:

http://www.poemtree.com/poems/Catamaran.htm

మనిషికి యంత్రాల నివాళి… ఎలీషియా స్టాలింగ్స్, అమెరికను కవయిత్రి

ఆ మొరటుచేతుల వెచ్చదనాన్నిపుడు కోల్పోయాం,

వాళ్ళ వేళ్లకంటుకున్న చముర్లూ, దులపడానికి

ప్రయత్నించినపుడు రేగొట్టిన దుమ్మూ, మనల్ని

నిందిస్తూ తిట్టే బండబూతులూ లేవిపుడు.

మనం చెడిపోయినపుడు కుక్కల్ని తన్నినట్లు కాళ్ళతో తన్నేవాళ్ళు,

అయినా మనం ఎన్నడూ మూలగలేదు. పళ్ళు బిగించి ఓర్చుకున్నాం.

అటువంటు వాడి వేడి తిట్లు తినడం, మనల్ని కుక్కల్లా

చూడడమే ఒక పెద్ద సమ్మానంగా భావించుకున్నాం.

మనం అర్థాంతరంగా ఆగినపుడు వాళ్లు మనల్ని బ్రతిమాలుతూ,

ఇష్టంలేని ప్రియురాలిని ప్రార్థించినట్టు గొంతుక బొంగురుపోయేలా

“రా! ఈ ఒక్కసారికీ ఎలాగైనా పనిచెయ్,” అని అభ్యర్థించిన తీరూ,

వాళ్ళు మాటాడినప్పుడు వెలువడిన ఊపిరుల నులివెచ్చదనం ఎంతబాగుండేవని!

వాళ్లు ఇంతలోనే అదృశ్యమైపోతారని ఎవరు కలగన్నారు?

మనకిప్పుడూ అన్ని పనులూ బంద్; ఎంత బాగుండెదని మన పని,

ఏ పనీ చెయ్యకుండా,, ఏ తిరుగుళ్ళూ లేకుండ పువ్వుల్లా వాడిపోవడం కాదు,

సిగ్గుమాలిన డాండిలియన్లలా పచ్చికనిండా తెగబలియడమూ కాదు.

ఇప్పుడు గాలి నిశ్శబ్దంగా వీస్తోంది పొగడ్తలూ తెగడ్తలూ లేక

మోసగించబడి, నరకంలాంటి ఈ వాతావరణం పాలబడి,

శాశ్వతంగా మన ఖర్మానికి మనం విడిచిపెట్టబడి

అవసానదశలో ఎణ్డకి ఎండి తుప్పుపట్టిపోతాము.

.

ఎలీషియా స్టాలింగ్స్

జననం 2 జులై 1969

అమెరికను కవయిత్రి

  .

The Machines Mourn the Passing of People

 .

We miss the warmth of their clumsy hands,

The oil of their fingers, the cleansing of use

That warded off dust, and the warm abuse

Lavished upon us as reprimands.

We were kicked like dogs when we were broken,

But we did not whimper.  We gritted our cogs—

An honor it was to be treated as dogs,

To incur such warm words roughly spoken,

The way that they pleaded with us if we balked—

“Come on, come on” in a hoarse whisper

As they would urge a reluctant lover—

The feel of their warm breath when they talked!

How could we guess they would ever be gone?

We are shorn now of tasks, and the lovely work—

Not toiling, not spinning—like lilies that shirk—

Like the brash dandelions that savage the lawn.

The air now is silent of curses or praise.

Jilted, abandoned to hells of what weather,

Left to our own devices forever,

We watch the sun rust at the end of its days.

.

Alicia E. Stallings

Born 2 July 1969

American

http://www.poemtree.com/poems/MachinesMourn.htm

అదృశ్య నేత్రం …జాన్ ష్రైబర్, అమెరికను కవి

అదృశ్యమైన నురుగును ఎవరు సృష్టించగలరు;

లేదా పొర్లిన ఇసుకను చూసీ, వీచిన పిల్లతెమ్మెరనుండీ

అప్పుడే ఇంకిన కెరటపుజాడ ఎవరూహించగలరు?

కంటికి చిక్కి, కనుమరుగై, ఇంకా అక్కడ ఆవిష్కారమౌతూనే ఉంటుంది.

.

జాన్ ష్రైబర్

జననం 1941

అమెరికను కవి, అనువాదకుడు, సాహిత్య విమర్శకుడు  .

 

.

Camera Obscura

.

Who can retrieve from fallen spray

or guess from altered sand or air

the wave just past, caught in the eye—

vanished but still unfurling there?

.

(From Three Epigrams)

Jan Schreiber

Born 1941

American Poet, Translator and Literary critic

Poem courtesy:

http://www.poemtree.com/poems/Peanuts.htm

మరుపు… కెరొలీన్ రఫేల్, అమెరికను కవయిత్రి

ప్రారంభంలో తేడా చాలా చిన్నగా ఉండేది… తాళం ఎక్కడో పెట్టేయడమో,
ఎంతో స్నేహపూర్వకంగా ఉండి, వాళ్లని పలకరించాలనుకున్నప్పుడు
కొత్తగా పక్కింట్లో చేరినవాళ్ల పేరు మరిచిపోవడమో;
బాగా తెలిసిన ప్రదేశమే, తెల్లారేసరికల్లా
ఎవరో మాయచేసినట్టు బొత్తిగా కొత్తప్రదేశమైపోయేది…
“ఫ్రాన్స్ లో చాలా పేరుపడ్ద గొప్ప కెఫే ఉంది (లేక గ్రీసులోనా?)
మనం కోరింత్ లో కదూ కబుర్లుచెప్పుకుంటూ మద్యం సేవించింది (లేక నైస్ లోనా?)..”
“అప్పుడే మరిచిపోయావా? అది నార్మండీ.”
అలా ఇద్దరం ఒకరి పొరపాట్లు ఒకరు క్షమించేసుకుంటాం
జ్ఞాపకాలూ కలగా పులగమై, ఒక ప్రముఖుని పద్యాన్ని
మరొకరికి అంటగట్టి ఒక్కోసారి కోపం తెచ్చుకుంటూండడమూ,
ఒకరినొకరు ఎకసెక్కాలాడుకుంటూ ఆనందించడమూ జరుగుతూంటుంది.
చివరకి ఒకసారి స్టాంపు కోసం వెతుకుతుంటే ఉత్సాహాన్ని నీరుగారుస్తూ
ఎప్పుడో పోస్టుచెయ్యకుండా ఉంచేసిన ఉత్తరం పర్సులో కనిపిస్తుంది.
.
కెరొలీన్ రఫేల్

అమెరికను కవయిత్రి

.

Forgetting

At first the gaps are small:  a mislaid key,

The name of the new neighbor, whose friendly face

Invites address; then some familiar place,

Its landscape changed by twilight’s sorcery

Into an alien facsimile.

“That sweet café in France (or was it Greece?)

Where we sipped wine from Corinth (maybe Nice) . . . .”

“Don’t you remember?  It was Normandy.”

So we both tolerate each other’s slips,

Indulge the mangled punch line and the flare

Of irritation at misquoted verse,

Amuse ourselves with calculated quips—

Till I look for a stamp, and, in despair,

I find an unmailed letter in my purse.

.

Carolyn Raphael

American

6 Longview Place

Great Neck, NY 11021

craphael429@gmail.com

Poem Courtesy:

http://www.poemtree.com/poems/Forgetting.htm

గీగీస్ అంటే గుర్రాలు… రిచర్డ్ మూర్, అమెరికను కవి

అప్పుడే కొత్తగా మాటలు పలకడం వస్తున్న చిన్న పిల్లల మానసిక స్థితిమీద రాసిన ఒక చక్కని కవిత

.

గీగీస్ అంటే గుఱ్ఱాలు; నల్లగా కనిపించే మలానికి
ఆమెవాడే మాట తా-తా. ఒకసారి పొదల్లోని గడ్డీ గాదంగుండా
తప్పటడుగులు వేసుకుంటూ, ఎండిపోయిన తోలులా ఉన్న
ఒక పెద్ద గుఱ్ఱపు పెంటకుప్పని చూశాము;
దీ? (అదేమిటీ?) అని అడిగింది. అప్పటివరకు ఆమె నోట
మేము అర్థంలేని మాటలేవిన్నాము; ఒక్కసారి నాకు జ్ఞానోదయమై
ఆమె అంటున్న మాటలని వరసగా పేర్చడానికి ప్రయత్నించాను
కనీసం ఒకసారైనా దాని ఫలితం ఎలా ఉంటుందో సాహసించలేదు:
మా పాప అక్కడ నిలబడింది, నిశ్శబ్దంగా, కళ్ళు విప్పార్చి, ఏమిటా అని చూస్తూ,
ఆమెకి నేనేదో మెరుస్తున్న నాణెం ఇచ్చినట్టు సంబరపడిపోతూ
గీగీ… తాతా గీగీ…తాతా … అంటూ చప్పట్లుకొడుతూ అరుస్తోంది.
ఆమెని ఆవరించి ఉన్న ఒక పెద్ద బలమైన పొర పగిలిపోయినట్టు
ఆమె ఎంతలా కేరింతలుకొట్టిందంటే అన్ని కొండలూ బదులుపలికేయి
మా చుట్టూ పరుచుకున్న ఈ చీకటికొండలన్నీ ప్రతిధ్వనించేయి.
.

రిచర్డ్ మూర్

(February 26, 1920 – March 25, 2015)

అమెరికను కవి

.

.

Gee-Gees Were Horses …

Gee-gees were horses, ta-ta her first word

for her dark faeces, when through hay and heather

toddling, we stopped to see, as dry as leather,

a heap of lumps, a hummock of horse turd;

and, Da? she questioned, who had only heard

meaningless names till then—when like a feather

a thought struck and I put her words together,

not once daring to hope for what occurred:

she stood there, silent, puzzled, open-eyed,

as if I’d handed her some shiny token,

then, Gee-gee ta-ta . . . gee-gee ta-ta! cried,

as if a shell surrounding her had broken,

and shouted still, till all the hills replied—

till the dark hills surrounding us had spoken.

Richard Moore

(February 26, 1920 – March 25, 2015)

American Poet

http://www.poemtree.com/poems/GeeGeesWereHorses.htm

 

మోత సామాను… సామ్యూల్ మినాష్, అమెరికను కవి

(రషేల్ హాదాస్ కి )

పాత గాయాలు లోతైన శూన్యాన్ని విడిచిపెడతాయి.

వాటిగురించి తరచు ఆలోచించేవాళ్ళు

ఎన్ని కష్టాలొచ్చినా ఏ మాత్రం చెక్కుచెదరని

ఒకప్పటి తమ శక్తి సామర్థ్యాలూ,

అందచందాల జ్ఞాపకాలలో ఓలలాడవచ్చు-

నా గాయాల మచ్చలే నన్ను ఆరోగ్యంగా ఉంచాయి.

కారణం, ఇప్పుడు నన్ను ఏది గాయపరచినా

అది ఇంతకు ముందు ఏర్పడిన గాయానికి పొడిగింపే;

అది నాకు ఏ కష్టమూ కలిగించకుండా నన్ను నా

ఆలోచనల అంతరాళంలోకి తీసుకుపోతుంది.

.

సామ్యూల్ మినాష్

(September 16, 1925 – August 22, 2011)

అమెరికను కవి

Cargo

(For Rachel Hadas)

.

Old wounds leave good hollows

Where one who goes can hold

Himself in ghostly embraces

Of former powers and graces

Whose domain no strife mars—

I am made whole by my scars

For whatever now displaces

Follows all that once was

And without loss stows

Me into my own spaces

.

Samuel Menashe 

(September 16, 1925 – August 22, 2011)

American

http://www.poemtree.com/poems/Cargo.htm

 

ఆశావాది… జోషువా మెహిగన్, అమెరికను కవి

ఆ ఎక్స్ రే వివిధ పరిమాణాల్లో అనేక నక్షత్రాలను చూపిస్తోంది
కుడిపక్క తులారాశి, ఎడమప్రక్క కర్కాటకం(కేన్సర్)
మెదడు పూర్ణ మండలాన్ని చూపిస్తున్న అందులో, కొన్ని బిందువులు
విచక్షణనీ, కోరికనీ… పూర్తిగా హరించాయి.
డాక్టర్లకి ఆమె ఉల్లాసంగా ఉండడం ఎంతో నచ్చింది
ఆమె స్థితిలో ఆశను మించి మరేమీ మిగలలేదు.

ఆమె చాలా ప్రశాంతంగా ఎదురుచూసింది. ముందుగా స్పర్శ కోల్పోయింది.
తర్వాత చూపు; ఆవేశం మందగించింది. ఊపిరితిత్తులూ, గుండె వంతు చివర.
కానీ, ఆ క్రమాన్ని ప్రస్తావిస్తూ రుచి తర్వాతది అని చెప్పేరు.
అప్పుడామె అడిగింది, మీరు “నా చివరి దుస్తులు ఎంచగలరా?” అని

ఆమె తెలివితక్కువగా మాటాడటం లేదు. ఆమె దృష్టిలో
కేన్సరు జీవితం పట్ల ఉండే దృక్పథాన్ని ఎలా పునరభినయించిందంటే
మనిషి కోరికలు రాను రాను బిందుప్రమాణానికి సన్నగిలిపోతాయి
ఆ బిందువుకి అస్తిత్వం ఉంటుంది, కానీ పరిమాణం ఉండదు.
.

జోషువా మెహిగన్

Born 11 June 1969 

అమెరికను కవి 

.

.

The Optimist

The film showed stars of varying magnitude:

On the right, Libra, and on the left, Cancer,

Mapping the brain’s horizons, vanishing points

Respectively of reason and desire.

The doctors liked her cheerful attitude,

Hope being all she had in her position.

She waited, calm.  Touch burned out first, then vision.

Emotion slipped.  Last would be lungs and heart.

But, noting trends, they told her Taste was next.

She asked then, could they pick out her last dress?

She wasn’t making light.  It seemed to her

That cancer just rehearsed life’s attitude

That one’s desires must taper to a point,

Which has position, but no magnitude.

Joshua Mehigan 

Born: 11 June 1969

American Poet  

Poem Courtesy:

http://www.poemtree.com/poems/Optimist.htm

 

ఆ నమ్మలేని క్షణం వస్తుంది… కేట్ లైట్, అమెరికను కవయిత్రి

మీరు చదువుతున్నదేమిటో మీకు అర్థం అయినప్పుడు
మీకు ఏమిటి తెలియజేయబడుతోందో గ్రహించినపుడు
మీరు ఆశించినది అదికాదని గుర్తించినపుడు
మీరు ఏది చదువుతున్నా రనుకున్నారో
మీరు ఎక్కడికి వెళుతున్నారో గ్రహించినపుడు
అది మీలో ఒక కొత్త ఎరుక కలిగించి ఆవేశాన్ని రగిలిస్తుంది,
మీ నాడి వేగంగా కొట్టుకోనారంభిస్తుంది,
అపుడు, మరొకసారి మీరు అనుకున్న మార్గంలో
వెళ్లడం లేదని గుర్తించేదాకా; మీతోపాటుమీ పాఠకుడిని
తీసుకుపోయేదాకా మీరు ఇంకా చదువడానికీ, రాయడానికీ
నిర్ణయించుకుంటారు; మీ పాఠకులుకూడా ఒక్కసారి గట్టిగా
ఊపిరి తీసుకుని ఒక సుదీర్ఘమైన నిట్టూర్పు విడిచి
వాళ్ళని మీరు నడిపించినట్టుగానే మరొకరిని తమవెంట
నడిపించేదాకా నిద్రపోమని ప్రమాణం తీసుకుంటారు.
.

కేట్ లైట్
(14 Feb 1960 – 13 Apr 2016)
అమెరికను కవయిత్రి.

And Then There Is That Incredible Moment,

.

When you realize what you’re reading,

What’s being revealed to you, how it is not

What you expected, what you thought

You were reading, where you thought you were heading.

Then there is that incredible knowing

That surges up in you, speeding

Your heart; and you swear you will keep on reading,

Keep on writing until you find another not going

Where you thought—and until you have taken

Someone on that ride, so that they take in

Their breath, so that they let out their

Sigh, so that they will swear

They will not rest until they too

Have taken someone the way they were taken by you.

(for Agha Shahid Ali)

.

Kate Light

(14 Feb 1960 – 13 Apr 2016)

American Poet

Poem Courtesy:

http://www.poemtree.com/poems/And-Then-There-Is-That.htm

సంధి… పాల్ లేక్, అమెరికను కవి

రాజ్యం చక్రాలను ఆపడానికి నా జీవితాన్ని
ఒకరకమైన వేగనిరోధినిగా చేసి
జైలుకి వెళ్ళాను… నా పన్నులు చెల్లించకుండా;
అంత నమ్మకం లేని మిత్రుడొకరు తిరిగి పన్ను

చెల్లించి ఆ పళ్ళచక్రం కదిలి నన్ను ప్రక్కకి
తొలగించేదాకా గడిపేను. అక్కడ
ఆ నాలుగు మందమైన రాతి గోడల మధ్యా,
బరువైన కలప- ఇనప తలుపులవెనక

గడిపిన సమయంలో, రాజ్యమూ, వాటి సంస్థలూ
తమకి ఇచ్ఛానుసారం బందీలుగా చెయ్యడానికి
మనుషులని కేవలం రక్తమాంసాలూ, ఎముకలప్రోవులుగా
ఊహించుకునే ఎంత దద్దమ్మలో అర్థం అయింది.

నేను జైలులో గడిపిన ఆ రాత్రి చాలా చిత్రమైనదీ
కుతూహలం రేకెత్తించేదీ: నా జైలు గది
నేను వెళ్ళేటప్పటికి చాలా పరిశుభ్రంగా ఉంది-
రాత్రి తాళాలు వేసే సమయందాకా అక్కడి బందీలు

బయటకి తొంగిచూస్తూ మాటాడుకునే పద్ధతి చూస్తే
అదొక జైలులా కాక చిన్న హోటలులా కనిపించిందినాకు.
ఒకసారి నా టోపీ ఎక్కడ తగిలించాలో తెలుసుకున్నాక
నేనో గోడవార హాయిగా చతికిలపడ్డాను.

బయటకి ఊచలగుండా చూడనారంభించబోతే
కళ్ళముందు చరిత్రపుటలు నా నగరాన్ని
మళ్ళీ చీకటి యుగాల్లోకి తీసుకుపోయాయి.
రైను నదితో ఒప్పందాలవరకూ.

మరుచటిరోజు ఉదయం, నిడుపుగా ఉన్న కన్నంలోంచి
మాకు ఆహారం అందించేరు- కొన్ని బ్రౌన్ బ్రెడ్ ముక్కలూ
పొగలుకక్కుతున్న చాకొలేట్ పాలూ …
ఫలహారం పూర్తి చేసిన తర్వాత

ప్రతిరోజూ మధ్యాహ్నం అయేదాకా పంటపొలాల్లో
గడ్డినూర్చికుప్పవేసే నా జైలుగది తోడు
నాకు వీడ్కోలు చెప్పి వెళ్ళిపోయాడు మళ్ళీ
మనిద్దరం కలవడం అనుమానమేనంటూ.

బయటపడ్డ నేను, నేను వీధి అవతల
మరమ్మత్తు చెయ్యడానికి ఇచ్చిన జోడు
తెచ్చుకుందికి వెళ్ళేను; ఏ ఆటంకం లేకపోవడంతో
దారంతా నెమ్మదిగా నడుచుకుంటూ వెళ్ళేను.

అలా నడుస్తూ నడుస్తూ నగరం నడిబొడ్డు దాటి
మళ్ళీ గుర్తొచ్చే వేళకి పొదలతో నిండిన ఊరికి
రెండుమైళ్ళ దూరంలో ఒక కొండ అంచున ఉన్నాను
నా మనసు నిర్మలంగా, నా బాధ్యత పూర్తిచేసుకుని.

.

పాల్ లేక్

జననం 1951

అమెరికను కవి.

 

Concord

.

To stop the wheels of state, I made

My life a kind of counter friction

And went to jail, my tax unpaid,

Until a friend with less conviction

Paid so its cogs might turn again

To spit me out.  And as I stood

Behind those four thick walls of stone,

That heavy door of iron and wood,

I saw how states and institutions

Must be half-witted, thinking men

Are merely flesh and blood and bones

To be locked up at their discretion.

The night I spent in jail was novel

And interesting enough:  My cell

Was clean and neat on my arrival—

It might have been a small hotel

The way the inmates leaned to chat

In doorways till the lockup call.

Once learning where to hang my hat,

I took my station at the wall

And gazed out through its grille, as pages

Of history seemed to waft my town

Backward to the Middle Ages,

Turning our Concord to the Rhine.

Next morning, through an oblong slot,

They passed our meal—brown hunks of bread

And steaming pints of chocolate —

And after having breakfasted,

My roommate, who spent mornings haying

In neighboring fields each day till noon,

Bade me good-bye and parted, saying

He doubted we’d be meeting soon.

Let out myself, I then proceeded

Across the street to fetch the shoe

I’d left to mend, then unimpeded

Strolled slowly down an avenue

And past the square and when last seen

On top a hill two miles from town,

Was lost in huckleberrying,

My conscience clear, my duty done.

Paul Lake

Born 1951

 

Poem Courtesy:

http://www.poemtree.com/poems/Concord.htm

%d bloggers like this: