అనువాదలహరి

అశాంతి… ఏంటొనెట్ డి కూర్సే పాటర్సన్, అమెరికను

ఓ సరంగూ! నన్ను రేవు దాటించు.

అవతలి గట్టున పూలు అందంగా కనిపిస్తున్నాయి

ఆ గట్టున రాళ్ళుకూడా సూదుగా గరుకుగా కనిపించటం లేదు,

అక్కడ పిట్టలుకూడా బాగా పాడతాయని అందరూ అంటున్నారు.

ఓ సరంగూ! నన్ను రేవు దాటించవూ.

ఓ సరంగూ! నన్ను రేవు దాటించు.

ఇక్కడ అన్నీ ఎప్పుడూ ఉండే పాత వెతలే, కాకపోతే,

నేను మరికొన్ని సరికొత్తవాటితో సతమతమౌతున్నాను.

గాలివాటూ, కెరటాలూ ప్రతికూలంగా ఉంటే ఉండనీ, బాబ్బాబు,

ఓ సరంగూ! నన్ను ఎలాగైనా రేవు దాటించవూ.

ఓ సరంగూ! నన్ను రేవు దాటించు.

ఈ వింత వింత పరిస్థితుల మధ్య నే నుండలేను;

కళ్ళు మసకబారుతున్నై, నా అంతరాంతరాల్లో

మళ్ళీ పరిచయమున్న పాతవాటికోసం ప్రాకులాట ఎక్కువైంది

అవి చనిపోయిన వాళ్లందరూ ఎప్పుడూ పచ్చిగా ఉంచే 

ఎంత పాత విషాదకర సందర్భాలయినా సరే.

ఓ సరంగూ! ఊఁ త్వరగా, నన్ను గమ్యం చేర్చవూ!

.

ఏంటొనెట్ డి కూర్సే పాటర్సన్

17 Sep 1866 – 30 Apr 1925

అమెరికను కవయిత్రి

.

Restlessness

.

Ferryman, row me across.

The flowers look brighter on that farther side,

The stones less rough that lies along its shore,

And there, they tell me, birds sing even more.

Ferryman, row me across.

Ferry man row me across.

Here are same old sorrows of yore,

Among those newer beauties I would hide;

Heed not, I pray, an adverse wind or tide,

Ferry man row me across.

Ferry man row me across.

I cannot mid these scenes so strange abide;

Mine eyes grow dim, and in my heart’s deep core

I long for old familiar things once more,

E’en though they be sorrows known of yore,

Kept ever green by graves of those who died.

Ferry man, quick, row me home!

.

Antoinette de Coursey Patterson

17 Sep 1866 – 30 Apr 1925

American Poetess

Poem Courtesy:

https://archive.org/details/sonofmeropeandot00pattiala/page/39

ప్రకటనలు

అభిజ్ఞప్రేయసి… ఏంటోనెట్ డి కూర్సే పాటర్సన్, అమెరికను కవయిత్రి

ఓ ప్రకృతీ! నీ ముందు కాళ్ళపై మోకరిల్లే వారిని

నువ్వు పతితుడవా? పావనుడవా? అని ప్రశ్నించకు.

వా డెవరైనా నిన్ను మనసారా ప్రేమిస్తాడు.

అతనికున్న సంగీత, చిత్రకళా నైపుణ్యాలను

కోపంలోనూ, ఆనందంలోనూ నువ్వు చిందించే

శతసహస్రసౌందర్యావస్థలనీ ఆరాధిస్తాడు.

అతను నీ పాదాలచెంతనే మోకరిల్లి ఉండగా

అతని స్తోత్రసుగంధాలు రోదసి అంతా వ్యాపిస్తాయి.

పాపం, మనశ్శాంతికి ప్రాకులాడే ఈ మానవాత్మని

నీ అభిజ్ఞతతో ఎంతకీ సంతృప్తి చెందక నువ్వు విసిగిస్తే,

నీమీది మునపటి నమ్మకాల్నీ, విస్వాసాల్నీ విడిచిపెట్టి

సులభంగా సంతృప్తిపరచగల పంచల చేరతాడు.

అతని ఆశలూ, కలలూ ఎంత కళావిహీనమై ఉంటాయంటే

నిన్ను పోగొట్టుకున్న ఆవేదన అతన్ని విడిచిపెట్టదు.

అంతే కాదు, ఒకప్పుడు నిన్ను చుంబించిన వారంతా

జీవితాలని ఎంత ప్రేమరహితంగా గడుపుతున్నారో గుర్తిస్తాడు.

.

ఏంటొనెట్ డి కూర్సే పాటర్సన్

17 Sep 1866 – 30 Apr 1925

అమెరికను కవయిత్రి

.

A Jealous Mistress

.

Thou askest not of him who kneels before thee,

O Nature, if he sinner be or saint,

But that with all his soul he shall adore thee,

And keep what gifts are his to sing or paint

Thy loveliness in all its myriad phases

Of sorrow or of laughter clear and sweet :

But only will the incense of his praises

Ascend to thee while he lies at thy feet.

And shouldst thou prove a mistress too exacting

For a poor human soul that seeks its ease,

So that, his one-time faith and creed retracting,

He turns to loves less difficult to please,

Ah then, he will know the pain of having missed thee…

So colourless are now all hopes and fears…

And he shall find that those who once have kissed thee

With lesser loves walk lonely all their years.

.

Antoinette De Coursey Patterson

September 17, 1866 – April 30, 1925

American Poet

Poem Courtesy:

https://archive.org/details/sonofmeropeandot00pattiala/page/28

ఒంటరి జాబిలి

అసూయ చెందిన ఆమె చెలికాడు మరలిపోయాడు;

ఒంటరితనంతో, భయాలతో సతమతమౌతూ చివరకి

సముద్రాన్ని ఆశ్రయించింది జాబిలి. ఆ పరాయి గుండెమీద

అపురూపమైన తన కన్నీళ్ళని ఒలకబోసుకుంటోంది.

.

ఏంటొనెట్ డి కూర్సే పాటర్సన్

17 Sep 1866 – 30 Apr 1925

అమెరికను కవయిత్రి

.

The Lonely Moon

 

Her envious kin turn from her; sore oppressed

With loneliness and fears,

She seeks the sea, and on that alien breast

Sheds her great golden tears.

.

 

Antoinette De Coursey Patterson

September 17, 1866 – April 30, 1925

American Poet

 

From:  https://archive.org/details/sonofmeropeandot00pattiala/page/24

 

ముఖాలు… కేథరీన్ సావేజ్ బ్రాజ్మన్, అమెరికను కవి

బ్రిటిష్ మ్యూజియం లో

ఈజిప్టునుండి ఇక్కడికి ప్రయాణంచేసి,

మ్యూజియంలో రాతిమీద, కర్రమీద

శాశ్వతంగా చిత్రించబడ్డ పురాతన

మానవకళేబరాల్ని చూడడానికి వచ్చి

అలవాటుగా కిటికీలోంచి మృదువుగా ప్రవహిస్తున్న

నగరదృశ్యాన్ని ఒంటరిగా పరికిస్తున్నాను.

శీతకాలమైనా ఎండ చురుక్కుమంటోంది.

వసారాలో పావురాలు అటూఇటూ ఎగురుతూ రెక్కలతో

ఆకాశంవంక గుడ్లప్పగించి చూస్తూ

విశ్రాంతి లేకుండా ప్రాంగణాన్ని శుభ్రంచేస్తున్నాయి.

లోపలికి ప్రవేశించి, సంప్రదాయంగా కనిపిస్తున్న

మేధావుల్నీ, జపనీస్ యాత్రికులప్రవాహాన్ని తప్పుకుని,

టిక్కట్టుతీసుకుని, బారులుతీరిన సుందర చైతన్య

మానవప్రవాహాన్ని దాటి, అక్కడ అడుగుపెట్టడానికి

మృత్యువుసైతం క్షణకాలం వెనుకాడే

కళేబరాల భద్రమందిరంలో ప్రవేశించాను.

ఆ శరీరాల సారూప్యతకి మృత్యువుకూడా తడబడి

ఆత్మలు లేచి ముందుకు సాగేదాకా నిరీక్షిస్తుందేమో.

ఎవ్వరీ బాలుడు, ఇంకా తను ఎదగని యవ్వన రూపాన్ని

కలగంటున్నది? ఎవ్వరీ తరుణీమణి

ఒత్తైన ఉంగరాలజుత్తుతో, పెళ్ళికూతురులా

పచ్చలుపొదిగిన బంగారునగలు అలంకరించుకుని,

సమాధిని వరించింది? అతినాగరీకమైన రోమను

దుస్తులు ధరించిన ఈ యువకుడు, సొగసుగా ఉన్నా

మెచ్చుకోదగ్గ దుస్తుల్లో సన్నగా గొట్టంలా కనిపిస్తూ

ముఖం అటుతిప్పుకున్నాడు, ఏడవడానికేమో?

మరొక ముఖం అచ్చం మా నాన్నదిలా ఉంది

విచారంలో ఉన్నప్పుడు రాత్రీ పగలూ ఒకేపనిగా

ఆలోచిస్తూంటే అతని నుదురు అలాగే ముడతలుపడేది.

ఇపుడు నాకన్నా, శాశ్వతంగా, యువకుడు తను.

మనసులోనే పోయిన నా ఆప్తుల్ని రూపించుకున్నాను

ఉత్తరలోకాల్లోకి వాళ్ళ జ్ఞాపకాలుకూడా అనుసరిస్తాయా

అని ఊహిస్తూ. వాళ్ళకి ఇవేవీ పట్టవు.

మనకి అందరు. ఊహల నీడల్లో కరిగిపోతారు.

నన్ను నేను కాలంలో కరిగిపోవడాన్ని ఊహించుకున్నాను.

అదోశుష్కమైన ఆలోచన. ఇక్కడ గాలి ఆడటం లేదు.

ఇక్కడన్నీ తీర్చి దిద్ది లోపరహితంగా ఉన్నాయి.

మృత్యువులో పవిత్రంగా. కనిపించని రెక్కలు

గాలిలోకి ఎగిరిపోతాయి. గోడలమీది జంతువులు

మనం వీటివంక కన్నార్పకుండా చూడడం చూసి

అయితే అవి బాగున్నాయి అనుకుంటాయి. నాతో పాటే బయటకి

ఒక స్తబ్దత వెంటవచ్చింది… పావురాలు మౌనంగా ఉన్నాయి.

నా గాఢమైన కోరికలన్నీ కళగా రూపొందాయి.

ముగ్గురు దేవతలకీ * ఆ నైవేద్యంతో సంతృప్తి కలిగింది.

.

(*మనకి బ్రహ్మ, విష్ణు మహేశ్వరుల్లాగే, గ్రీకు- రోమను పురాణ గాథల ప్రకారం మనిషి పుట్టుకనుండి మరణందాకా Clotho, Lachesis, and Atropos అని ముగ్గురు Fates (దేవతలు) శాసిస్తారు. ఆ ముగ్గురు గురించీ కవయిత్రి చెబుతున్నది.)

.

కేథరీన్ సావేజ్ బ్రాజ్మన్ 

జననం 1934

అమెరికను కవయిత్రి

.

Faces

In the British Museum

Alone and watching from the window

of my singularity the milky, eddying

cityscape, I’ve come to see the mummy

faces painted on the wood and stone

of immortality, traveling from Egypt

here. The sun is bright for winter;

in the courtyard, pigeons scavenge

ceaselessly, fluttering down and up,

flashing captive pupils at the sky.

I enter, make my way through tweedy

scholars and the tides of Japanese,

pay, and pass beyond the spectacles

of moving lives, into a burial-house

where even death demurred a moment,

hesitating at the body’s likenesses,

and let the spirits rise and travel

Who is this child, still wistful

for the man unlived? This woman,

rich in ringlets, gold, and emeralds,

adorned as for her husband, married

to the tomb? A youth in fashionable

Roman garments, comely but tubercular

beneath his laurelled wrappings, turns

his eyes away as if to weep. Another

face could be my father’s furrowed

deep in distresses of his being,

thinking back and forward into the night.

Forever, he is younger, now, than I.

In my mind I paint my dead, wondering

if remembrance accompanies them along

their underworld. They are untouched,

untouchable, mingling with the shades.

I paint myself in my dissolving time,

a glassy thought. The air is light;

all here seems distilled, perfected—

sacred in its dust. The absent wings

fly upward, and hieratic animals

who attend us gaze upon these images

and find them beautiful. A stillness

follows me outside—the pigeons mute,

my absolute desires changed into art,

the fates placated with the sacrifice.

Catharine Savage Brosman

Born 1934

American

Poem Courtesy:  http://louisianapoetryproject.org/faces/

చావుతప్పినవాడు … థియొడోర్ రెట్కీ, అమెరికను కవి

ఈ కవిత ప్రస్తుతం అన్ని సమాజంఅలలోనూ ఉన్న విద్యావ్యవస్థలమీద నిశితమైన వ్యాఖ్యగా నేను భావిస్తున్నాను. విద్యాలయాలలో బోధిస్తున్న విషయాలు మనిషినీ- మృగాన్నీ; వెలుగునీ-చీకటినీ, ప్రేమనీ- ద్వేషాన్నీ, వేరుచేసి చూడలేని అశక్తతను కలిగిస్తున్నాయి. మన ఆలోచనలకు రూపాన్నిచ్చే పదాలు, వాటి భావచిత్రాలు, కేవలం శుష్కమైన పర్యాయపదాల్లో ఇమిడిపోతున్నాయి తప్ప, సారూప్యంగా ఉన్న విరుద్ధవిషయాలను విశ్లేషించి వేరుచేయగల సమర్థతను అందించలేకున్నాయి. ఈ చదువు ఒకరకంగా గొర్రెపిల్లను వేటకు తీసుకెళుతున్న చందాన ఉంది. ఆ ఉరికంబంనుండి ఏ కొద్దిమందో మాత్రమే బయటపడగలుగుతున్నారు.

***

నా వయసు ఇరవై నాలుగు

నన్ను వధ్యశిలకు తీసుకుపోయినా

ఎలాగో ప్రాణాలతో బయటపడ్డాను.

ఈ క్రింది శుష్కపదాలన్నీ సమానార్థకాలు:

మనిషీ- మృగమూ

ప్రేమా- ద్వేషం

మిత్రుడూ- శత్రువూ

చీకటీ – వెలుగూ

మనిషినీ మృగాన్నీ చంపే తీరు ఒక్కటే

నేను కళ్ళారా చూసేను:

లారీలనిండా ముక్కలుగా నరికిన

దిక్కులేని మనుషుల శవాల్ని.

ఆలోచనలకేముంది, అవి వట్టి మాటలు:

సద్వర్తన – నేరప్రవృత్తి

నిజాలు- అబద్ధాలు

రూపం – కురూపం

సాహసం- పిరికిదనం.

సద్గుణానికీ నేరప్రవృత్తికీ ఇచ్చే విలువ ఒక్కటే:

నేను కళ్ళారా చూసేను:

ఒకమనిషి ఎంత సుగుణాలపుట్టో

అతనంత నేరప్రవృత్తిగలవాడు.

నేను ఒక దేశికునికోసం, గురువుకోసం వెతుకుతున్నాను

అతను నా దృశ్య, శబ్ద, వాక్ శక్తులని పునరుద్ధరించగలడనీ

అతను తిరిగి వస్తువులకీ, ఆలోచనలకీ సరియైన పేర్లివ్వగలడనీ

అతను చీకటినీ, వెలుగునీ వేరుచేసి చూపించగలడనీ.

నా వయసు ఇరవై నాలుగు ఏళ్ళు

నేను ఉరికంబందాకా వెళ్ళి

బతికి బట్టకట్టినవాణ్ణి.

.

థియొడోర్ రెట్కీ

(May 25, 1908 – August 1, 1963)

అమెరికను కవి.

.

           Theodore Roethke

.

The Survivor

.

I am twenty-four

led to slaughter

I survived.

The following are empty synonyms:

man and beast

love and hate

friend and foe

darkness and light.

The way of killing men and beasts is the same

I’ve seen it:

truckfuls of chopped-up men

who will not be saved.

Ideas are mere words:

virtue and crime

truth and lies

beauty and ugliness

courage and cowardice.

Virtue and crime weigh the same

I’ve seen it:

in a man who was both

criminal and virtuous.

I seek a teacher and a master

may he restore my sight hearing and speech

may he again name objects and ideas

may he separate darkness from light.

I am twenty-four

led to slaughter

I survived.

.

Theodore Roethke

(May 25, 1908 – August 1, 1963)

American Poet

Poem Courtesy:

http://famouspoetsandpoems.com/poets/theodore_roethke/poems/16319

మరొక ఆకాశం… ఎమిలీ డికిన్సన్, అమెరికను కవయిత్రి

 కవిత్వమనే సరికొత్తలోకంలోకి ఆహ్వానిస్తూ ఎమిలీ డికిన్సన్

తన సోదరుడు ఆస్టిన్ కి రాసిన ఉత్తరంతో జతచేసిన కవిత.

***

ఆస్టిన్!

ఎపుడుచూసినా అందంగా, నిర్మలంగా ఉండే

కొత్త ఆకాశం ఇక్కడొకటి ఉంది.

అక్కడ ఎప్పుడైనా చీకటి ఉంటుందేమో గాని

ఇక్కడ ఎల్లవేళలా చక్కని ఎండ వెలుగే.

అక్కడి రంగువెలిసిన అడవుల ఊసు ఎత్తకు,

నిశ్శబ్దం రాజ్యమేలే పొలాలని మరిచిపో,

ఇక్కడ ఒక చిట్టడివి ఉంది

దాని ఆకులు నిత్యం పచ్చగా ఉంటాయి;

వెచ్చనివెలుగులు విరజిమ్మే ఈ అడివిలో

మచ్చుకైనా ఎన్నడూ మంచు కురియదు;

అక్షయమైన ఇక్కడి పూలగుత్తులలో విహరించే

తుమ్మెదల ఝంకారం నాకు వినిపిస్తూంటుంది.

తమ్ముడూ! నిన్ను బ్రతిమాలుకుంటున్నాను

నా తోటలోకి ఒక్కసారి రావూ!.

.

ఎమిలీ డికిన్సన్

December 10, 1830 – May 15, 1886

అమెరికను కవయిత్రి.

.

.

There is another sky

.

There is another sky,

Ever serene and fair,

And there is another sunshine,

Though it be darkness there;

Never mind faded forests, Austin,

Never mind silent fields –

Here is a little forest,

Whose leaf is ever green;

Here is a brighter garden,

Where not a frost has been;

In its unfading flowers

I hear the bright bee hum:

Prithee, my brother,

Into my garden come!

.

Emily Dickinson

December 10, 1830 – May 15, 1886

American Poet

Poem Courtesy:

http://famouspoetsandpoems.com/poets/emily_dickinson/poems/5212

నెలవంక… ఏమీ లోవెల్, అమెరికను కవయిత్రి

దుప్పికొమ్ములా కొనదేరిన నవ్వుల నెలరేడా!

అల్లంత ఎత్తున ఆకాశంలో మెల్ల మెల్లగా

జారుతూ, నా మాటలను వినగలవా?

తొందరగా క్రిందకి దిగి రాగలవా?

మా పూదోట కిటీకీ గూటిలో

కాసేపు నిలకడగా కనిపించగలవా?

తర్వాత మనిద్దరం ఈ వేసవి రేయి

చెట్టపట్టాలేసుకుని ఎగిరిపోదాం, సరేనా?

నక్షత్రాలతో దోబూచులాడుతూ,

మహావృక్షాల చివురుకొమ్మలు చేతితో నిమురుతూ,

తెల్లగా మెరిసే మేఘామాలికల సందులలోంచి

బృహస్పతినీ, అంగారకుడినీ తొంగిచూద్దామా?

ఇంటిలో మా అమ్మ పూజకోసం

పాలపుంత వనసీమల్లో ఏరిన

తారకాసుమాలతో నా ఒడి నింపుకుంటాను

అబ్బ! మా అమ్మ ఎంత పొంగిపోతుందో! 

ఊగుతూ సాగుతూ తేలిపోయే చందురుడా,

నీకు “అహోయ్” అని అరిచిన నా అరుపు వినిపించిందా?

ఓ చందమామా! ఈ చిన్నిబాలుడి ఆనందంకోసం

మరికొంచెం దగ్గరకి రాలేవా?

.

ఏమీ లోవెల్

(9 Feb 1874 – 12 May 1925)

అమెరికను కవయిత్రి

.

.

The Crescent Moon
.

Slipping softly through the sky

Little horned, happy moon,

Can you hear me up so high?

Will you come down soon?

On my nursery window-sill

Will you stay your steady flight?

And then float away with me

Through the summer night?

Brushing over tops of trees,

Playing hide and seek with stars,

Peeping up through shiny clouds

At Jupiter or Mars.

I shall fill my lap with roses

Gathered in the milky way,

All to carry home to mother.

Oh! what will she say!

Little rocking, sailing moon,

Do you hear me shout — Ahoy!

Just a little nearer, moon,

To please a little boy.

.

Amy Lowell

February 9, 1874 – May 12, 1925

American Poet

Poem Courtesy:

http://famouspoetsandpoems.com/poets/amy_lowell/poems/19964

 

మా ముసుగు … పాల్ లారెన్స్ డన్ బార్, అమెరికను కవి

మేము ధరించే ముసుగు  నవ్వుతూ అబద్ధాలు చెబుతుంది 

మా చెక్కిళ్ళు దాచిపెట్టి కళ్ళకి రంగులద్దుతుంది,…

మనుషుల కుతంత్రాలకు మేము చెల్లించే ప్రతిఫలమిది;

పగిలి రక్తమోడుతున్న గుండెలతో నవ్వుతాం,

కొన్ని లక్షల తియ్యని పలుకులు నేర్పుగా పలుకుతాం.

మా కన్నీళ్ళనీ, నిట్టూర్పులనీ అంచనా వెయ్యడానికి

ప్రపంచం ఎందుకు అతితెలివి ప్రదర్శించాలి?

అంతే! వాళ్ళని మమ్మల్ని చూస్తూ ఉండనీయండి,

మేము మాత్రం ముసుగేసుకునే ఉంటాం.

ఓ క్రీస్తు ప్రభూ! మేము చిరునవ్వులు నవ్వినా, నినుచేరే

మా ఆక్రందనలు వచ్చేది వ్యధార్తహృదయాలనుండే!

మేము నిన్ను స్తుతించినా, మా కాలిక్రింద నేల

కరిగిపోతూనే ఉంటుంది; గమ్యమెంతకీ చేరరాదు;

ప్రపంచం ఎలా అనుకుంటే అలా అనుకోనీ,

మేము మాత్రం ముసుగు ధరించే ఉంటాం!

.

పాల్ లారెన్స్ డన్ బార్

(June 27, 1872 – February 9, 1906)

అమెరికను కవి .

.

We Wear the Mask

.

We wear the mask that grins and lies,

It hides our cheeks and shades our eyes,–

This debt we pay to human guile;

With torn and bleeding hearts we smile,

And mouth with myriad subtleties.

Why should the world be overwise,

In counting all our tears and sighs?

Nay, let them only see us, while

We wear the mask.

We smile, but, O great Christ, our cries

To thee from tortured souls arise.

We sing, but oh the clay is vile

Beneath our feet, and long the mile;

But let the world dream otherwise,

We wear the mask!

.

Paul Laurence Dunbar

(June 27, 1872 – February 9, 1906)

American Poet, Novelist and Playwright

Poem Courtesy:

http://famouspoetsandpoems.com/poets/paul_laurence_dunbar/poems/14864

కల… ఎడ్నా సెంట్ విన్సెంట్ మిలే, అమెరికను కవయిత్రి

ప్రియతమా! నేను రోదించినా ఎవరూ పట్టించుకోరు

నువ్వు దానికి నవ్వినా నేను దానికి బాధపడను.

అలా అనుకోడం తెలివితక్కువగా కనిపించవచ్చు

కానీ, నువ్వున్నావన్నది గొప్ప ధైర్యాన్నిస్తుంది.

ప్రియతమా!నేను నిద్రలో మేల్కొన్నట్టు కలగన్నాను

నేలమీద, తెల్లగా పిండారబోసినట్టున్న వెన్నెల

చేతితో తాకాను; కానీ ఎక్కడో దూరంగా

వదులుగా ఉన్న కిటికీ ఒకటి కిర్రుమని చప్పుడైంది

గాలికి ఊగుతూ… కానీ గాలి వీచిన జాడలేదు,

నాకు భయంవేసి నీ వైపు చూశాను

నీ భరోసాకోసం చెయ్యి జాచేను

కానీ, నువ్వక్కడలేవు! మంచులా చల్లగా

నా చేతిక్రింద వెన్నెల తగిలింది.

ప్రియతమా! నువ్వు నవ్వినా నేను లక్ష్యం చెయ్యను

నేను రోదించినా ఎవరికీ పట్టదు.

కానీ, నువ్వున్నావన్నది ఒక ధైర్యాన్నిస్తుంది.

.

ఎడ్నా విసెంట్ మిలే

(February 22, 1892 – October 19, 1950)

అమెరికను కవయిత్రి

.

The Dream

.

Love, if I weep it will not matter,

And if you laugh I shall not care;

Foolish am I to think about it,

But it is good to feel you there.

Love, in my sleep I dreamed of waking,

White and awful the moonlight reached

Over the floor, and somewhere, somewhere

There was a shutter loose- it screeched!

Swung in the wind- and no wind blowing-

I was afraid and turned to you,

Put out my hand to you for comfort-

And you were gone! Cold as the dew,

Under my hand the moonlight lay!

Love, if you laugh I shall not care,

But if I weep it will not matter-

Ah, it is good to feel you there.

.

Edna St. Vincent Millay

(February 22, 1892 – October 19, 1950)

American

Poem Courtesy:

https://love.best-poems.net/08/the_dream.html

నాకు ఒంట్లో బాగులేదు… షెల్ సిల్వర్ స్టీన్, అమెరికను కవి

“ఇవాళ నేను బడికి వెళ్ళలేను”

అంది పెగ్గీ ఏన్ మెకే.

నాకు మశూచిసోకిందో, గవదబిళ్ళలు లేచాయో

అక్కడక్కడగాట్లూ, దద్దుర్లూ, ఎర్రగా పొక్కులూ ఉన్నాయి.

నా నోరు తడిగానూ, గొంతు పొడారిపోతూనూ ఉంది

నాకు కుడికన్ను కనిపించడం లేదు.

నా టాన్సిల్స్ బండరాయిల్లా తయారయ్యాయి

నేను లెక్కెట్టేను పదహారు అమ్మవారుపోసిన పొక్కులున్నాయి

ఇదిగో, దీనితో కలిపి పదిహేడు

నా ముఖం నీకు పచ్చగా కనిపించటం లేదూ?

నా కాలుకి దెబ్బతగిలింది, కళ్ళు వాచిపోయాయి…

బహుశా అప్పుడే ఫ్లూ జ్వరం వచ్చిందేమో.

నాకు దగ్గూ, తుమ్ములూ, ఆయాసంతో ఊపిరాడటం లేదు

నా ఎడంకాలు విరిగిపోయిందని బలమైన నమ్మకం…

నా దవడకదిపితే తుంటి నొప్పెడుతోంది.

చూడు నా బొడ్డు ఎంతలోతుకిపోతోందో.

నా వీపు వొంగిపోయింది, చీలమండ బెణికింది

చినుకులు పడ్డప్పుడల్లా నా ‘ఎపెండిక్స్’ నొప్పెడుతోంది

నాకు రొంపజేసింది, కాలివేళ్ళు కొంకర్లుపోయాయి,

నా బొటకనవేలు చూడు చీరుకుపోయింది,

నాకు మెడ పట్టేసింది, మాట నీరసంగా వస్తోంది,

మాటాడుతుంటే గుసగుసలాకూడా పెగలడం లేదు,

నోరంతా పూచి  నాలుక మొద్దుబారిపోయింది

ఏమిటో, జుట్టంతా రాలిపోతున్నట్టు అనిపిస్తోంది

నా మోచెయ్యి వంగిపోయింది, వెన్ను తిన్నగా నిలబడడం లేదు

జ్వరం 108 డిగ్రీలుందేమో అనిపిస్తోంది

నా మెదడు కుదించుకుపోయింది, నాకు వినిపించడం లేదు,

నా కర్ణభేరికి పెద్ద కన్నం పడిపోయినట్టుంది.

నా వేలిగోరు ఊడిపోయింది… నా గుండె… ఏమిటీ?

ఏమంటున్నావూ? ఏమన్నావో మరోసారి చెప్పూ?

ఇవాళ శనివారం అనా? సరే అయితే!

టాటా!  నేను ఆడుకుందికి పోతున్నా!

.

షెల్ సిల్వర్ స్టీన్

(September 25, 1930 – May 10, 1999)

అమెరికను కవి

.

Sick

.

“I cannot go to school today,”

Said little Peggy Ann McKay,

“I have the measles and the mumps,

A gash, a rash, and purple bumps.

My mouth is wet, my throat is dry,

I’m going blind in my right eye.

My tonsils are as big as rocks,

I’ve counted sixteen chicken pox

And there’s one more–that’s seventeen,

And don’t you think my face looks green?

My leg is cut, my eyes are blue–

It might be instamatic flu.

I cough and sneeze and gasp and choke,

I’m sure that my left leg is broke–

My hip hurts when I move my chin,

My belly button’s caving in,

My back is wrenched, my ankle’s sprained,

My ‘pendix pains each time it rains.

My nose is cold, my toes are numb,

I have a sliver in my thumb.

My neck is stiff, my voice is weak,

I hardly whisper when I speak.

My tongue is filling up my mouth,

I think my hair is falling out.

My elbow’s bent, my spine ain’t straight,

My temperature is one-o-eight.

My brain is shrunk, I cannot hear,

There is a hole inside my ear.

I have a hangnail, and my heart is–what?

What’s that? What’s that you say?

You say today is—Saturday?

G’bye, I’m going out to play!”

.

Shel Silverstein

(September 25, 1930 – May 10, 1999)

American poet

Poem Courtesy:

https://100.best-poems.net/sick.html

%d bloggers like this: