అనువాదలహరి

ప్రియ మృత్యువు… లాంగ్స్టన్ హ్యూజ్, అమెరికను

.

ప్రియ మృత్యువా!

అన్నీ నీ రెక్కల క్రిందకి తీసుకుంటావు.

హతమార్చడానికికాదు,

కేవలం ఆకారం మార్చడానికి.

బాధలతో తపిస్తున్న

ఈ శరీరానికి

మరో రూపం ఇవ్వడానికి.

నువ్వు మళ్ళీ సుమారుగా ఇలాంటి వస్తువునే సృష్టించవేమోగాని

కానీ, ఎన్నడూ అక్షరాలా ఇదే వస్తువుని తయారుచెయ్యవు.

ఓ ప్రియ మృత్యువూ!

నీ మారు పేరు మార్పు కదూ?
.

లాంగ్స్టన్ హ్యూజ్

(February 1, 1902 – May 22, 1967)

అమెరికను కవి 

Image courtesy: http://4.bp.blogspot.com

.

Dear Lovely Death

.

Dear lovely Death

That taketh all things under wing—

Never to kill—

Only to change

Into some other thing

This suffering flesh,

To make it either more or less,

But not again the same—

Dear lovely Death,

Change is thy other name.

.

Langston Hughes

(February 1, 1902 – May 22, 1967)

American

Poem courtesy:

https://www.poetrynook.com/poem/dear-lovely-death

ప్రకటనలు

ఎవరు ఎక్కువ ప్రేమించారు? … జోయ్ ఏలిసన్, అమెరికను కవయిత్రి

“అమ్మా! నువ్వంటే నాకిష్టం,” అన్నాడు జాన్
అని, తన పని మరిచి, తన కుళ్ళాయి మరిచి
తోటలో ఉన్న ఉయ్యాల ఊగడానికి పరిగెత్తాడు,
నీళ్ళూ, కట్టేలూ తెచ్చే బాధ్యత ఆమెకి వదిలేసి.

“అమ్మా! నువ్వంటే నాకిష్టం,” అంది ఎర్రబుగ్గల నీల్,
నువ్వంటే నా కెంత ఇష్టమో మాటల్లో చెప్పలేను,”;
అంటూ రోజులో సగభాగం బుంగమూతి పెట్టుకుని సతాయించేది
చివరికి తను ఆటకి పరిగెత్తగానే సంతోషంగా ఊపిరిపీల్చుకుంది.

“అమ్మా! నువ్వంటే నాకిష్టం, ” అంది చిన్నారి ఫాన్,
“ఈ రోజు నీకు ఎంత వీలైతే అంత సాయం చేస్తాను,
ఈ రోజు బడిలేనందుకు ఆనందంగా ఉంది!”
అని ఉయ్యాలలో బిడ్డ నిద్రపోయేదాకా ఊచింది.

తర్వాత నెమ్మదిగా అడుగులేసుకుంటూ, చీపురు తెచ్చింది
గదంతా ఊడ్చి ఎక్కడి వస్తువులక్కడ సర్దింది,
రోజల్లా ఖాళీ లేకుండా తిరుగుతూ ఎంతో ప్రసన్నంగా ఉంది
పిల్లలు ఎంతవరకు అమ్మకి ఏ సాయం చెయ్యగలరో అది చేస్తూ.

“అమ్మా, నువ్వంటే నాకిష్టం” అని మళ్ళీ అందరూ అన్నారు
పక్కమీదకి ముగ్గురు పిల్లలూ వాలిపోబోతూ.
వాళ్ల ముగ్గురిలో ఎవరికి నిజంగా అమ్మంటే ప్రేమో
తల్లి ఎలా తెలుసుకుందో మీరు చెప్పగలరా?
.
జోయ్ ఏలిసన్

అమెరికను కవయిత్రి

.

Which Loved Best?

.

“I love you, Mother,” said little John;

Then, forgetting his work, his cap went on,

And he was off to the garden-swing,

And left her the water and wood to bring.

“I love you, Mother,” said rosy Nell —

“I love you better than tongue can tell;”

Then she teased and pouted full half the day

Till her mother rejoiced when she went to play.

“I love you, Mother,” said little Fan;

“To-day I’ll help you all I can;

How glad I am school doesn’t keep!”

So she rocked the babe till it fell asleep.

Then, stepping softly, she fetched the broom

And swept the floor and tidied the room;

Busy and happy all day was she,

Helpful and happy as child could be.

“I love you, Mother,” again they said,

Three little children going to bed.

How do you think that mother guessed

Which of them really loved her best?

.

Joy Allison

American Poetess

19th Century

(The author of this poem, Mary A. Cragin, wrote under the pen name Joy Allison. Most of Mrs. Cragin’s stories and poems appeared in magazines. She also published two stories in book form: “Billow Prairie” and “Conrad and the House Wolf.” In addition to magazines, “Which Loved Best” turned up in Sunday school lessons and grade school readers. You can find it in second grade readers as early as 1879 on Google Books.)

వానంటే ఎవరికి ఇష్టం?… క్లారా డోటీ బేట్స్, అమెరికను

“నాకు,” అంది బాతు, “అది గొప్ప సరదాగా ఉంటుంది.
ఎందుకంటే, అప్పుడు నేను కాళ్ళతో ఈదొచ్చు
మెత్తని బురదలో నడిచేప్పుడు, మూడు కాలివ్రేళ్ళ
ముద్రలు పడతాయి… క్వాక్! క్వాక్!!”

“నాకు,” అని అరిచింది డేండిలియన్ పువ్వు.
“నా మొగ్గలు ఎండిపోయాయి, వేళ్ళు నీటికై తపిస్తున్నాయి,”
అంది, పచ్చగా ఒత్తుగా ఉన్న తన గడ్డి పరుపు మీంచి
తన చిందరవందరగా ఉన్న తల పైకెత్తుతూ.

సెలయేరు పాట అందుకుంది,”ప్రతి చినుకుకీ స్వాగతం,
వాన చినుకులారా! చిత్తుగా కురవండి! నన్ను
మీరొక నదిలా పొంగించేదాకా తెరిపి ఇవ్వొద్దు.
అప్పుడు నేను మిమ్మల్ని సముద్రందాకా మోసుకుపోతాను.

“నాకు,” అన్నాడు టెడ్, “అప్పుడు నేను పొడవాటి
బూట్లు తొడుక్కుని, రెయిన్ కోటు వేసుకుని
బడికెళ్ళే దారిలో కనిపించే ప్రతి బురదగుంట,
పిల్ల కాలువ, నీటిచెలమలోంచీ పరిగెత్తొచ్చు!
.
క్లారా డోటీ బేట్స్,

December 22, 1838 – October 14, 1895

అమెరికను కవయిత్రి

.

.

Who Likes the Rain?

.

 “I,” said the duck. “I call it fun,

For I have my pretty red rubbers on;

They make a little three-toed track

In the soft, cool mud—quack! quack!”

“I,” cried the dandelion, “I,

My roots are thirsty, my buds are dry,”

And she lifted a tousled yellow head

Out of her green and grassy bed.

Sang the brook: “I welcome every drop,

Come down, dear raindrops; never stop

Until a broad river you make of me,

And then I will carry you to the sea.”

“I,” shouted Ted, “for I can run,

With my high-top boots and raincoat on,

Through every puddle and runlet and pool

I find on the road to school.”

.

Clara Doty Bates

December 22, 1838 – October 14, 1895

American Poet

Poem Courtesy:

https://www.poetrynook.com/poem/who-likes-rain

అఖండ ప్రార్థన… జేమ్స్ విట్ కూంబ్ రైలీ, అమెరికను

ఓ ప్రభూ! కరుణామయా!

దయావార్నిధీ!

నేను ఇష్టపడే వారినందరినీ

ఈ రోజు నీ కటాక్షవీక్షణలతో చూడు!

వాళ్ళ హృదయాలని పట్టిపీడించే అలసటని తొలగించు!

గాలిని తూర్పారబెడుతున్నట్టు ఎగిరే

నీ దూతల రెక్కల రెపరెపల జాడల్లో

వాళ్లకి కావలసిన అవసరాలూ తీర్చు!

బాధాతప్తహృదయులందరికీ

బాధలనుండి విముక్తి కలిగించు.

తిరిగి వాళ్ళ పెదాలపై

చిరునవ్వులు వరదెత్తనీ!

లేమితో అలమటించే దీనులకు

ప్రభూ! ఈ రోజు నా సొత్తైన

అనంతమైన సంతృప్తి సంపదని

పంచవలసిందిగా ప్రార్థిస్తున్నాను!

.

జేమ్స్ విట్ కూంబ్ రైలీ

(October 7, 1849 – July 22, 1916)

అమెరికను

.

The Prayer Perfect

.

Dear Lord! kind Lord!

Gracious Lord! I pray

Thou wilt look on all I love,

Tenderly to-day!

Weed their hearts of weariness;

Scatter every care,

Down a wake of angel wings

Winnowing the air.

Bring unto the sorrowing

All release from pain;

Let the lips of laughter

Overflow again;

And with all the needy

O divide, I pray,

This vast treasure of content

That is mine to-day!

.

James Whitcomb Riley

(October 7, 1849 – July 22, 1916)

American Poet

Poem Courtesy:

https://www.poetrynook.com/poem/prayer-perfect

నీతి శాస్త్రం.. లిండా పాస్టన్, అమెరికను కవయిత్రి


[లిండా పాస్టన్ నైతికత విలువలకి సంబంధించి ఒక చక్కని ప్రశ్న తీసుకుని, బాల్యంలో నైతిక విలువలు అర్థంచేసుకోవడం ఎంత సంక్లిష్టమో, నైతికతమీద ఒక అభిప్రాయాన్ని ఏర్పరచుకోవడం ఎంత కష్టమో సూచిస్తుంది. అంతే కాదు, ఆ వయసులో కళాత్మకత కంటే, జీవితంవైపే ఎక్కువ మొగ్గు ఉంటుందని సూచిస్తుంది. పాఠకులు దీన్ని ఇంకా నిశితంగా విశ్లేషించుకోవచ్చు.]

చిన్నప్పుడు మాకు నైతికశాస్త్రం పాఠాలు చెబుతున్నప్పుడు

ప్రతి ఏడూ శరత్తులో మా ఉపాధ్యాయురాలు ఈ ప్రశ్న అడుగుతుండేవారు:

ఒకవేళ ఏదైనా ఒక మ్యూజియంలో అగ్నిప్రమాదం సంభవిస్తే

మీరు ఏది ముందు కాపాడతారు? రెంబ్రాంట్ చిత్రాన్నా?

లేదా ఇక అట్టే రోజులు బ్రతకదని తెలిసిన

ఒక వృద్ధురాల్నా?అని. కూచున్న కుర్చీల్లో అసహనంగా కదుల్తూ

చిత్రానికీ, వృద్ధాప్యానికీ ఏ రకమైన విలువ ఇవ్వకుండా

ఒక ఏడు చిత్రాన్ని అని చెబితే మరోసారి ముసిలిదాన్ని అనే వాళ్లం.

ఎప్పుడుచెప్పినా అయిష్టంగానే చెప్పేవాళ్లం. ఒక్కోసారి

ఆ మిసిల్ది మా అమ్మమ్మ ముఖకవళికల్ని దొరకబుచ్చుకుని

అలవాటైన వంటగది విడిచిపెట్టి గాలిలో తేలుతూ

ఊహాప్రపంచంలోని మ్యూజియంలోకి వస్తుండేది.

ఒక ఏడు, చాలా తెలివిగా, ఇలా అన్నాన్నేను:

ఆ ముసిలిదాన్నే నిర్ణయించుకోనియ్యకూడదా? అని.

లిండా, మా ఉపాధ్యాయురాలు అంది:అది సమాధానం చెప్పే

బాధ్యతనుండి పలాయనంచిత్తగించే పద్ధతి అని.

ఈ ఏడు శరత్తులో నేను నిజమైన మ్యూజియంలో

నిజమైన రెంబ్రాంట్ చిత్రం ముందు, ముసిలిదాన్ని,

లేదా వయసుపైబడ్డ నేను, నిలుచున్నాను. ఆ చిత్రంలోని

రంగులు ఆకురాలుకాలం కన్నా చిక్కగా ఉన్నాయి,

అంతేనా, చలికాలంకన్నా గాఢంగా ఉన్నాయి… ఆ నేల రంగులు

నేలతో సహా మిరిమిట్లుగొలిపే పంచభూతాలూ

ఆ చిత్తరువులోంచి ఉబుకుతున్నట్టున్నాయి. నాకిపుడు

ఆ మిసిలిదీ, ఆ వర్ణచిత్రం, ఆ ఋతువులూ అన్నీ ఒక్కలా కనిపించి

అది రక్షించుకోదగిన చిత్రమని బాల్యం గుర్తిస్తుందని అనుకోను.

.

లిండా పాస్టన్

(Born May 27, 1932)

అమెరికను కవయిత్రి

Linda Pastan

Ethics

.

 

In ethics class so many years ago

our teacher asked this question every fall:

if there were a fire in a museum

which would you save, a Rembrandt painting

or an old woman who hadn’t many

years left anyhow? Restless on hard chairs

caring little for pictures or old age

we’d opt one year for life, the next for art

and always half-heartedly. Sometimes

the woman borrowed my grandmother’s face

leaving her usual kitchen to wander

some drafty, half imagined museum.

One year, feeling clever, I replied

why not let the woman decide herself?

Linda, the teacher would report, eschews

the burdens of responsibility.

This fall in a real museum I stand

before a real Rembrandt, old woman,

or nearly so, myself. The colors

within this frame are darker than autumn,

darker even than winter — the browns of earth,

though earth’s most radiant elements burn

through the canvas. I know now that woman

and painting and season are almost one

and all beyond saving by children.

.

Linda Pastan

America n Poet

(Born May 27, 1932)

పొద్దుపొడుపు… H W లాంగ్ ఫెలో, అమెరికను కవి

సముద్రం మీంచి చిరుగాలి ఎగిసింది; 
“ఓ మంచు తెరలారా, నాకు దారి ఇవ్వండి,”  

ఓడలవంక చూస్తూ ఎలుగెత్తి, “నావికులారా!
తెరచాపలెత్తండి! రాత్రి ముగిసింది!” 

దూరాననున్న నేలమీదకి పరిగెత్తి అరిచింది,
“ఊఁ! ఊఁ! లేవండి తెల్లవారింది”  

అడవిదారులంటపరిగెత్తి “ఎలుగెత్తు!
నీ ఆకుల జండాలన్నీ రెపరెపలాడించు!”  

అది వడ్రంగిపిట్ట ముడుచుకున్న రెక్కలు సవరిస్తూ
“ఓ పిట్టా! లే! లే! నీ రాగం అందుకో!”  

పొలాలపక్కన కళ్ళాలకి పోయి, “ఓ, కోడి పుంజూ!
నీ బాకా ఊదు. తెల్లారబోతోంది!”  

బాగా పండిన పంటచేలలోకి దూరి,
“తలొంచుకోండి! ప్రభాతాన్ని స్తుతించండి”  

చర్చిగోపురానికి వేలాడుతున్న ఘంట దగ్గరకి పొయి
“ఓ ఘంటా! నిద్ర లే! సమయం ఎంతయిందో చెప్పు!”  

చర్చి వాకిళ్ళు ఉస్సురనుకుంటూ దాటుతూ,
‘సమయం రాలేదు! అందాకా పడుక్కునే ఉండండి!”  
.

హెన్రీ వాడ్స్ వర్త్ లాంగ్ ఫెలో

(February 27, 1807 – March 24, 1882)

అమెరికను కవి

.

.

Daybreak

.

A wind came up out of the sea,        

And said, “O mists, make room for me!”  

It hailed the ships, and cried, “Sail on,      

Ye mariners, the night is gone!”       

And hurried landward far away,              

Crying, “Awake! It is the day!”        

It said unto the forest, “Shout!         

Hang all your leafy banners out!”    

It touched the wood-bird’s folded wing,    

And said, “O bird, awake and sing!”        

And o’er the farms, “O chanticleer, 

Your clarion blow; the day is near!”

It whispered to the fields of corn,    

“Bow down, and hail the coming morn!”  

It shouted through the belfry-tower,        

“Awake, O bell! proclaim the hour.”

It crossed the churchyard with a sigh,       

And said, “Not yet! in quiet lie.”

.

Henry Wadsworth Longfellow

(February 27, 1807 – March 24, 1882)

American Poet

Poem Courtesy:

The World’s Best Poetry.

Eds Bliss Carman, et al.   

Volume V. Nature.  1904.

Light: Day: Night

http://www.bartleby.com/360/5/23.html

నా మతం… హోవర్డ్ ఆర్నాల్డ్ వాల్టర్, అమెరికను కవి

నేను నిజాయితీగా ఉంటాను, నన్ను నమ్మేవాళ్ళు ఇంకా ఉన్నారు గనుక;
నేను నిర్మలంగా ఉంటాను, నేనంటే పట్టించుకునేవారు ఉన్నారు గనుక;
నేను దృఢంగా ఉంటాను, బాధపడటానికి మున్ముందు చాలా ఉంది గనుక;
నేను ధైర్యంగా ఉంటాను, సాహసంతో ఎదిరించవలసింది ఉంది గనుక;
నేను అందరికీ మిత్రుడుగా ఉంటాను … శత్రువుకీ, స్నేహితులు లేనివాళ్ళకీ;
నేను అందరికీ అన్నీ ఇస్తూ, ఇచ్చిన విషయం మరిచిపోతాను ,
నేను వినయంగా ఉంటాను, నా బలహీనతలు నాకు తెలుసు గనుక;
నేను తలెత్తి చూసి, ప్రేమతో నవ్వుతూ ముందుకు పోతాను.

నేను నిజాయితీగా ఉంటాను, నన్ను నమ్మేవాళ్ళు ఇంకా ఉన్నారు గనుక;
నేను నిర్మలంగా ఉంటాను, నేనంటే పట్టించుకునేవారు ఉన్నారు గనుక;
నేను దృఢంగా ఉంటాను, బాధపడటానికి మున్ముందు చాలా ఉంది గనుక;
నేను ధైర్యంగా ఉంటాను, సాహసంతో ఎదిరించవలసింది ఉంది గనుక;
నేను అందరికీ మిత్రుడుగా ఉంటాను … శత్రువుకీ, స్నేహితులు లేనివాళ్ళకీ;
నేను అందరికీ అన్నీ ఇస్తూ, ఇచ్చిన విషయం మరిచిపోతాను ,
నేను వినయంగా ఉంటాను, నా బలహీనతలు నాకు తెలుసు గనుక;
నేను తలెత్తి చూసి, ప్రేమతో నవ్వుతూ ముందుకు పోతాను.

 .

హోవర్డ్ ఆర్నాల్డ్ వాల్టర్

(19 August 1883 – 1 November 1918)

అమెరికను కవి

.

My Creed

.

I would be true, for there are those who trust me;

I would be pure, for there are those who care;

I would be strong, for there is much to suffer;

I would be brave, for there is much to dare.

I would be friend of all—the foe, the friendless;

I would be giving, and forget the gift,

I would be humble, for I know my weakness,

I would look up, and love, and laugh and lift.

I would be true, for there are those who trust me;

I would be pure, for there are those who care;

I would be strong, for there is much to suffer;

I would be brave, for there is much to dare.

I would be friend of all—the foe, the friendless;

I would be giving, and forget the gift,

I would be humble, for I know my weakness,

I would look up, and love, and laugh and lift.

.

Howard Arnold Walter

(19 August 1883 – 1 November 1918)

American

https://www.poetrynook.com/poem/my-creed

ఈ రోజు ఎంత బాగుంది? … డగ్లస్ మలోష్, అమెరికను కవి

నిజమే! ఈ ప్రపంచం కష్టాలమయం
అవి లేవని నే ననలేదు.
దేవుడా!నాకు చాలినన్ని కష్టాలున్నాయి,
మొరపెట్టుకుందికి రెండింతల కారణాలు.
వర్షాలూ, తుఫానులూ చిరాకు పెట్టేవి
ఆకాశం ఎప్పుడూ మేఘావృతమై ఉండేది
నా మార్గం నిండా ముళ్ళూ
ముళ్ళకంపలూ నిండి ఉన్నాయి
అయితేనేం, ఈ రోజు బాగులేదూ?

ఎప్పుడూ ఏడుస్తూ కూచుంటే లాభమేమిటి?
బాధలు ఇంకా కొనసాగించడం తప్ప?
ఎప్పుడూ గతాన్ని మనసులో పెట్టుకుని
చింతిస్తే లాభమేమిటి?
ఎవరికి వాళ్ళ బాధలుంటాయి
సుఖాలూ కష్టాలతో పలచబడుతూనే ఉంటాయి
జీవితం, వేడుకచేసుకుందికేమీ లేదు
కష్టాలంటావా? నా పాలు నాకున్నాయి.
అయినా సరే, ఈ రోజు చాలా బాగుంది!

నేను బ్రతుకున్నది ఈ క్షణంలోనే
నెల్లాళ్ళక్రిందట కాదు.
పొందడం, పోగొట్టుకోవడం, ఇచ్చిపుచ్చుకోవడం,
కాలం ఎలా నడిపిస్తే అలా.
నిన్న ఒక దుఃఖ మేఘం
నా మీద బాగా కురిసింది;
రేపు మళ్ళీ వర్షించవచ్చు;
అయినా సరే నే నంటాను
ఈ రోజు బాగులేదూ? అని.
.

డగ్లస్ మలోష్,

(May 5, 1877 – July 2, 1938)

అమెరికను కవి

.

 

Douglas Malloch

Photo Courtesy:

http://www.azquotes.com/author/18028-Douglas_Malloch .

Ain’t It Fine Today

.

Sure, this world is full of trouble —

I ain’t said it ain’t.

Lord, I’ve had enough and double

Reason for complaint;

Rain and storm have come to fret me,

Skies are often gray;

Thorns and brambles have beset me

On the road — but say,

Ain’t it fine today?

What’s the use of always weepin’,

Making trouble last?

What’s the use of always keepin’

Thinkin’ of the past?

Each must have his tribulation —

Water with his wine;

Life, it ain’t no celebration,

Trouble? — I’ve had mine —

But today is fine!

It’s today that I am livin’,

Not a month ago.

Havin’; losin’; takin’; givin’;

As time wills it so.

Yesterday a cloud of sorrow

Fell across the way;

It may rain again tomorrow,

 It may rain — but say,

Ain’t it fine today?

.

Douglas Malloch

(May 5, 1877 – July 2, 1938)

American Poet

Poem Courtesy: https://www.poetrynook.com/poem/aint-it-fine-today

గడపలు… కేల్ యంగ్ రైస్, అమెరికను కవి

ప్రతి క్షణం ఒక ద్వారం, ప్రతి రోజూ, గంటా, ప్రతి ఏడూ
జరిగినవీ, జరగబోయేవీ అన్నీ అందులోంచే మాయమౌతాయి.
వాటిలోంచే ఈ సృష్టి అంతా, సచేతనంగానో, అచేతనంగానో
జీవితమనే అద్భుతంనుండి మృత్యువనే రహస్యం వరకూ జారుకుంటాయి.

ప్రతి క్షణమూ ఒక కవాటము, అది అగోచరంగా ఆహ్వానిస్తుంది
విషాదం కలిగించే దుఃఖాల్నీ, ఎదురౌతున్న సౌఖ్యాల్నీ వెగటుపుట్టేదాకా
మనం వాటిలోంచి ఆవేశంగా ప్రవేశించి, శాంతితో బయటకు వస్తాము
మధ్యనున్నదంతా ప్రయాసా, పారవశ్యం, చివరకి విముక్తీ.

ప్రతి క్షణమూ ఒక ప్రవేశద్వారం శ్వాసగృహంలో ఉన్న ప్రతిజీవికీ,
మృత్యుగృహంలో ఉన్నవారికి నిశ్శబ్దం కప్పుకున్న అనంత శూన్యం;
ఈ రెండు ప్రపంచాలగురించి మనకి తెలిసినదంతా సంక్షిప్తంగా ఇలా అన్నారు:
“ఈ రోజు మనం బ్రతికున్న వారితో, రేపు మరణించిన వారితో”

ప్రతి క్షణం ఒక సింహద్వారం, కానీ ఇంటిలో దేముడున్నాడు
దేముడుకూడా ఎలాగోలా రేపుల్నీ, నేడుల్నీ కలుపుతాడని మనం అనుకుంటాం
ఒకవేళ అలాచెయ్యలేకపొతే, ఇంకా సంతోషించండి! మనిషే దేముడు కనుక,
వాడు ఆత్మలేని మట్టిలో, ప్రపంచం ఎలా ఉండాలో కనుగొంటున్నాడు.
.

కేల్ యంగ్ రైస్

(7 December  1872 – 24 January  1943)

అమెరికను కవి

.

Thresholds

.

Each moment is a threshold, each day and hour and year,

Of what has been, what shall be, of what shall disappear.

And through them slips the Universe, with still or throbbing tread,

From the mystery of the living, to the mystery of the dead.

Each moment is a threshold, that leads invisibly

To grief that glooms, joy that looms, to dull satiety.

We pass to them with passion, and out of them with peace,

And all the way is struggle, or rapture—and release.

Each moment is a threshold, to Being’s House of Breath,

Or to the void, silence-cloyed, in Being’s House of Death;

But all we know of either in these words has been said,

‘To-day we’re with the living, to-morrow with the dead.’

Each moment is a threshold, but God is in the House,

God too, we think, somehow to link the Morrows with the Nows.

Or if He is not, marvel! For man himself is God,

Seeing a world that should be, within a soulless clod.

.

Cale Young Rice

(7 December  1872 – 24 January  1943)

American Poet and Dramatist

Poem Courtesy:

https://www.poetrynook.com/poem/thresholds?dist=random

నీకోసం రోదించను… ఎలెన్ గేట్స్, అమెరికను కవయిత్రి

నువ్వు రావాలని పదే పదే కోరుకుంటూ రోదించను
… నా జీవితమంతా రోదిస్తూ అసలు గడపను;
కానీ ఎంతకాలం సూర్యాస్తమయాలు ఎర్రబడుతూ,
సుప్రభాతాలు ఆలస్యం కాకుండా వస్తుంటాయో
అంతకాలమూ నేను ఒంటరిగానే ఉంటాను…
నీ చేతినీ, మాటనీ, నవ్వునీ, ముద్దునీ కోల్పోతూ.

నీ పేరు తరచుగా స్మరించను,
కొత్తముఖాలకి ఏం అర్థమౌతుంది గనక
ఓ రోజు అనుకోకుండా ఒక పెద్ద తుఫాను వచ్చిందనీ
నా తోటని బోసి చేసి పోయిందనీ చెబితే?
ఆ తర్వాత నువ్వు పోయావు, నీ జాగాలో
తలెత్తుకుని మరీ నిశ్శబ్దం నిలబడి ఉంది.

ఈ వియోగం ఎన్నాళ్ళో ఉండదు లే,
… నేను నెమ్మదిగా నడిస్తే నడవొచ్చుగాక,
కానీ అనంతత్వాన్ని చేరుకుంటాను,
నువ్వు వెళ్ళిన దారి కనుక్కుంటాను;
అందాకా, నా పని నేను చూసుకుంటూ, బయటకి
పోయే తలుపు తెరుచుకునే వేళకై ఎదురుచూస్తాను.
.

ఎలెన్ గేట్స్

12 August 1835 – October 1920

అమెరికను కవయిత్రి

.

I Shall Not Cry Return

.

I shall not cry Return! Return!

— Nor weep my years away;

But just as long as sunsets burn,

— And dawns make no delay,

I shall be lonesome — I shall miss

Your hand, your voice, your smile, your kiss.

Not often shall I speak your name,

— For what would strangers care

That once a sudden tempest came

— And swept my gardens bare,

And then you passed, and in your place

Stood Silence with her lifted face.

Not always shall this parting be,

— For though I travel slow,

I, too, may claim eternity

— And find the way you go;

And so I do my task and wait

The opening of the outer gate.

.

Ellen M. Huntington Gates

12 August 1835 – October 1920

American Poet

Poem Courtesy:

https://www.poetrynook.com/poem/i-shall-not-cry-return

%d bloggers like this: