అనువాదలహరి

వాలిపోతున్న బార్లీ పంటలా… సారా టీజ్డేల్, అమెరికను కవయిత్రి

Image Courtesy: https://www.farmingindia.in/barley-crop-cultivation/

 

సముద్రతలానికి దిగువన

గాలివాటుకి తలవాల్చినా

నిరంతరాయంగా కూని రాగాలు

తీసుకునే బార్లీపంటలా

తలను వాల్చినా, మళ్ళీ

తలెత్తుకునే బార్లీపంటలా

నేనుకూడా, బీటలువారకుండా

ఈ బాధనుండి బయటపడతాను.

నేనూ అలాగే, నెమ్మదిగా

ప్రతి పగలూ, ప్రతిరాత్రీ

దిగమింగుతున్న దుఃఖాన్ని

గేయంగా మలుచుకుంటాను.

.

సారా టీజ్డేల్

(August 8, 1884 – January 29, 1933)

అమెరికను కవయిత్రి

.

Sara_Teasdale._Photograph_by_Gerhard_Sisters,_ca._1910_Missouri_History_Museum_Photograph_and_Print_Collection._Portraits_n21492

.

Like Barley Bending

.

Like barley bending

In low fields by the sea,

Singing in hard wind

Ceaselessly;

Like Barley bending

And rising again,

So would i, unbroken,

Rise from pain;

So would I softly,

Day long, night long,

Change my sorrow

Into song.

.

Sarah Teasdale

(August 8, 1884 – January 29, 1933)

American Poet. 

From:

Sara Teasdale Poems Published by PoemHunter.com – The worlsd’s Poetry Archive, 2004  under Clessic Poetry Series.

రాత్రి తలెత్తే ప్రశ్నలు… లూయీ అంటర్ మేయర్, అమెరికను కవి

అసలు

ఈ ఆకాశం ఎందుకు?

నెత్తిమీద ఉరుములు ఎవరు రేపెడతారు?

ఆ ఫెళఫెళమనే శబ్దం ఎవరు చేస్తారు?

దేవతలు నిద్రలో పక్కమిదనుండి క్రిందకి దొర్లిపోతారా?

వాళ్ళ ఆటబొమ్మలన్నిటినీ పగలగొడుతున్నారా?

సూర్యుడు ఎందుకు అంత త్వరగా క్రిందకి దిగిపోతాడు?

రాత్రిపూట మేఘాలెందుకు ఆకలితో

అప్పుడే ఉదయిస్తున్న చంద్రుణ్ణీ,

చంద్రుడిచుట్టూ ఉన్న గుడినీ మింగడానికి

అన్నట్టుగా నెమ్మదిగా పాకురుతుంటాయి?

అందరూ చెప్పుకుంటున్నట్టు

చుక్కలమధ్య ఎలుగుబంటి ఉంటుందా?

అలాగైతే, అది పచ్చికబయళ్ళ కడ్డంగా కట్టిన

దళ్ళు దూకి పాలపుంతని తాగెయ్యదా?

రాలిన ప్రతి నక్షత్రమూ

మిణుగురుపురుగుగా మారుతుందా?

మళ్ళీ తిరిగి అది ఎన్నడూ స్వర్గం చేరుకోదా?

అసలు ఇంతకీ

ఈ ఆకాశం ఎందుకున్నట్టు?

.

లూయీ అంటర్ మేయర్

అమెరికను కవి

(October 1, 1885 – December 18, 1977)

.

.

Questions at Night

.

Why

Is the sky?

What starts the thunder overhead?

Who makes the crashing noise?

Are the angels falling out of bed?

Are they breaking all their toys?

Why does the sun go down so soon?

Why do the night-clouds crawl

Hungrily up to the new-laid moon

And swallow it, shell and all?

If there’s a Bear among the stars,

As all the people say,

Won’t he jump over those Pasture-bars

And drink up the Milky Way?

Does every star that happens to fall

Turn into a fire-fly?

Can’t it ever get back to Heaven at all?

And why

Is the sky?

.

Louis Untermeyer

(October 1, 1885 – December 18, 1977)

American

Poem Courtesy:

https://www.poemhunter.com/poem/questions-at-night/

మెట్లమీది గడియారం… హెన్రీ వాడ్స్ వర్త్ లాంగ్ ఫెలో, అమెరికను కవి

ఆ పల్లె వీధికి చివరన కొద్దిదూరంలో

ఎప్పటిదో తాతలనాటి భవంతి ఉండేది

దాని పాడుబడ్ద ముందు పెరడులో

పొడుగాటి పోప్లార్ చెట్లు నీడలు పరుస్తుండేవి

చావడి మధ్యలో, తనున్నచోటునుండి

పాత గోడగడియారం అందరికీ హెచ్చరిస్తుండేది:

“శాశ్వతత్వం… క్షణికం!

క్షణికమే… శాశ్వతం!” అని.

మెట్లకి సగం ఎత్తులో ఉండేదది

గట్టి ఓకుచెట్టు కవచంలోంచి

చేతులు చాచి పిలుస్తున్నట్టుండేది

తన ఆచ్ఛాదనలోంచి బిక్షువు

ఛాతీపై శిలువ విక్షేపించి నిట్టూర్చినట్టు!

రుద్ధకంఠంతో దారిపోయేవారందరితో చెప్పేది:

“శాశ్వతత్వం… క్షణికం!

క్షణికమే… శాశ్వతం!” అని.

పగటిపూట దాని గొంతు మంద్రంగా, తేలికగా ఉండేది

కాని అంతా ప్రశాంతంగా ఉండే అర్థరాత్రివేళ,

నడుస్తున్న అడుగులు వినిపించినంత స్పష్టంగా

ఆ ఖాళీ వసారాలోంచి, ఇంటి చూరులోంచి

నేల నలుమూలలనుండి మారుమోగుతుండేది

అక్కడి ప్రతి గది తలుపుకి చెబుతున్నట్టు-

“శాశ్వతత్వం… క్షణికం!

క్షణికమే… శాశ్వతం!” అని.

రోజులు విచారంతో, వేడుకలతో నిండినా

పురుళ్ళూ, మరణాలతో గడిచినా

క్షణంలో మారే సుఖదుఃఖాల పరిణామాలకి

కాలం మారినా, అది మారకుండా నిలబడేది

అ దేదో దేముడైనట్టూ, అన్ని చూసినట్టు

చిత్రమైన ఆ మాటల్నే మళ్ళీ మళ్ళీ

“శాశ్వతత్వం… క్షణికం!

క్షణికమే… శాశ్వతం!” అంటూ

ఒకప్పుడు ఆ భవంతిలో వచ్చినవారెవరైనా

అరమరికలులేని ఆతిథ్యం అందుతూ ఉండేది

వంటింట్లో ఎప్పుడూ నిప్పునార్పడం ఉండేదికాదు

అతిథులు యజమాని సహపంక్తిని భుజించేవారు

కానీ, అంత ఆనందంలోనూ అపస్వరంలా

గడియారం మాత్రం తన హెచ్చరిక విడిచేది కాదు:

“శాశ్వతత్వం… క్షణికం!

క్షణికమే… శాశ్వతం!” అంటూ

ఎందరో పిల్లలక్కడ ఆనందంతో ఆడేవారు

యువతీయువకులు మధురమైన కలల్లో తూగేవారు

ఏమి అద్భుతమైన రోజులవి! ఎంత వైభవం

భోగభాగ్యాలతో ప్రేమతో గడచిన కాలమది!

లోభి తన బంగారు నాణేలు ఒక్కొక్కటీ లెక్కెట్టినట్టు

ఆ రోజులన్నీ ఆ పాతగడియారం నెమరువేసుకుంటోంది

“శాశ్వతత్వం… క్షణికం!

క్షణికమే… శాశ్వతం!” అంటూ

ఆ గదినుండే, స్వచ్ఛమైన తెల్లని ముసుగులో

పెళ్ళినాటి రాత్రి పెళ్ళికూతురు బయలు వెడలింది;

అక్కడే, ఆ మేడక్రింది గదిలోనే, చల్లగా

మంచుపొరలమధ్య మృతుడు దీర్ఘనిద్రతీస్తున్నది

ప్రార్థనానంతరం అంతటా నిండిన నిశ్శబ్దంలో

మెట్లదగ్గరి గోడగడియారం అంటున్నట్టనిపించింది:

“శాశ్వతత్వం… క్షణికం!

క్షణికమే… శాశ్వతం!” అని.

అందరూ చెల్లాచెదరై నలుదిక్కులా ఎగిరిపోయారు

కొందరికి పెళ్ళిళ్ళైపోయాయి, కొందరు గతించారు,

“మళ్ళీ వాళ్ళందరూ ఎప్పుడు తిరిగి కలుస్తారు?” అని

దిగమింగుకుంటున్న బాధతో నే ప్రశ్నిస్తే

ఎప్పుడో, గడచిపోయిన రోజుల్లో చెప్పినట్తుగానే

ఆ పాత గోడగడియారం సమాధానం చెబుతోంది:

“శాశ్వతత్వం… క్షణికం!

క్షణికమే… శాశ్వతం!” అని.

ఇక్కడ ఆశాశ్వతం, అక్కడే శాశ్వతం,

అక్కడ వియోగాలూ, బాధలూ, సంరక్షణలూ,

మృత్యువూ, అసలు కాలమన్న ఊసే ఉండదక్కడ.

అక్కడే శాశ్వతం, ఇక్కడ క్షణికం!

కాలాతీతమైన ఆ గడియారం

నిరంతరం చెబుతూనే ఉంది:

“శాశ్వతత్వం… క్షణికం!

క్షణికమే… శాశ్వతం!” అని.

.

H W లాంగ్ ఫెలో

(27th Feb 1807 –  24th March 1882)

అమెరికను కవి.

H W Longfellow

.

The Old Clock on the Stairs

.

Somewhat back from the village street

Stands the old-fashioned country-seat.

Across its antique portico

Tall poplar-trees their shadows throw;

And from its station in the hall

An ancient timepiece says to all, —

      “Forever — never!

      Never — forever!”

Half-way up the stairs it stands,

And points and beckons with its hands

From its case of massive oak,

Like a monk, who, under his cloak,

Crosses himself, and sighs, alas!

With sorrowful voice to all who pass, —

      “Forever — never!

      Never — forever!”

By day its voice is low and light;

But in the silent dead of night,

Distinct as a passing footstep’s fall,

It echoes along the vacant hall,

Along the ceiling, along the floor,

And seems to say, at each chamber-door, —

      “Forever — never!

      Never — forever!”

Through days of sorrow and of mirth,

Through days of death and days of birth,

Through every swift vicissitude

Of changeful time, unchanged it has stood,

And as if, like God, it all things saw,

It calmly repeats those words of awe, —

      “Forever — never!

      Never — forever!”

In that mansion used to be

Free-hearted Hospitality;

His great fires up the chimney roared;

The stranger feasted at his board;

But, like the skeleton at the feast,

That warning timepiece never ceased, —

      “Forever — never!

      Never — forever!”

There groups of merry children played,

There youths and maidens dreaming strayed;

O precious hours! O golden prime,

And affluence of love and time!

Even as a miser counts his gold,

Those hours the ancient timepiece told, —

      “Forever — never!

      Never — forever!”

From that chamber, clothed in white,

The bride came forth on her wedding night;

There, in that silent room below,

The dead lay in his shroud of snow;

And in the hush that followed the prayer,

Was heard the old clock on the stair, —

      “Forever — never!

      Never — forever!”

All are scattered now and fled,

Some are married, some are dead;

And when I ask, with throbs of pain,

“Ah! when shall they all meet again?”

As in the days long since gone by,

The ancient timepiece makes reply, —

      “Forever — never!

      Never — forever!”

Never here, forever there,

Where all parting, pain, and care,

And death, and time shall disappear, —

Forever there, but never here!

The horologe of Eternity

Sayeth this incessantly, —

      “Forever — never!

      Never — forever!”

.

H W Longfellow

(27th Feb 1807 –  24th March 1882)

American Poet

Poem Courtesy:

https://www.poetryfoundation.org/poems/44643/the-old-clock-on-the-stairs

సత్యశోధకుడు… ఇ. ఇ. కమింగ్స్, అమెరికను కవి

ఓ సత్య శోధకుడా!

ఉన్న ఏ త్రోవనూ అనుసరించి పోవద్దు

ప్రతి త్రోవా ఎక్కడికో తీసుకుపోతుంది…

సత్యం ఇక్కడ ఉంటే!
.

ఇ. ఇ. కమింగ్స్

(October 14, 1894 – September 3, 1962)

అమెరికను కవి

.

.

Seeker of Truth

.

seeker of truth

follow no path

all paths lead where

truth is here.

.

E E Cummings

(October 14, 1894 – September 3, 1962)

American Poet

Poem Courtesy:

https://100.best-poems.net/seeker-truth.html

ఆనందానుభూతి… రేమండ్ కార్వర్, అమెరికను కవి

అప్పటికింకా పూర్తిగా తెల్లారలేదు.

బయట చీకటిగానే ఉంది. కాఫీ కప్పు

పట్టుకుని కిటికీ దగ్గరకి వెళ్ళాను

సాధారణంగా వేకువనే ముసురుకునే ఆలోచనలతో

రోడ్డు మీద నడుచుకుంటూ

వార్తాపత్రికలు పంచే కుర్రాడూ

వాడి స్నేహితుడూ కనిపించారు.

ఇద్దరూ స్వెట్టర్లు వేసుకుని నెత్తిమీద టోపీపెట్టుకున్నారు

ఒక కుర్రాడి భుజానికి సంచీ వేలాడుతోంది.

వాళ్ళు ఎంత ఆనందంగా కనిపించారంటే

ఈ కుర్రాళ్ళసలు ఏమీ మాటాడుకోడం లేదు.

వాళ్ళకే గనుక చెయ్యాలనిపిస్తే

ఇద్దరూ చెట్టపట్టాలేసుకునే వారు

ఇది ప్రశాంత ప్రభాత సమయం.

వాళ్ళు ఇద్దరూ కలిసి పనిచేస్తున్నారు.

ఇద్దరూ మెల్లగా నడుచుకుంటూ వస్తున్నారు.

ఆకాశం ఇప్పుడిప్పుడే తెల్లబడుతోంది,

చంద్రుడింకా నీటిలో పాలిపోయి కనిపిస్తున్నాడు.

ఆ సౌందర్యం క్షణికమైనా

ఆ సమయంలో మృత్యువూ, ఆశలూ, చివరకి

ప్రేమకూడ ఆలోచనల్లోకి చొరబడదు.

అసలు ఆనందానుభూతి

అకస్మాత్తుగా కలుగుతుంది. అక్కడితో ఆగిపోదు.

మీరు ఏ ఉదయాన్నైనా మాటాడ్డానికి ప్రయత్నించి చూడండి.

.

రేమండ్ కార్వర్

(May 25, 1938 – August 2, 1988)

అమెరికను కవి

.

Happiness

.

So early it’s still almost dark out.

I’m near the window with coffee,

and the usual early morning stuff

that passes for thought.

When I see the boy and his friend

walking up the road

to deliver the newspaper.

They wear caps and sweaters,

and one boy has a bag over his shoulder.

They are so happy

they aren’t saying anything, these boys.

I think if they could, they would take

each other’s arm.

It’s early in the morning,

and they are doing this thing together.

They come on, slowly.

The sky is taking on light,

though the moon still hangs pale over the water.

Such beauty that for a minute

death and ambition, even love,

doesn’t enter into this.

Happiness. It comes on

unexpectedly. And goes beyond, really,

any early morning talk about it.

.

Raymond Carver

(May 25, 1938 – August 2, 1988)

American Poet

Poem Courtesy:

https://100.best-poems.net/happiness.html

భర్తలకో మాట… ఓగ్డెన్ నాష్, అమెరికను కవి

 

మీ వైవాహిక జీవితం ప్రేమపాత్రలో

నిండుగా అనురాగంతో పొంగిపొరలాలంటే,

మీరు తప్పుచేసినప్పుడల్లా, ఒప్పుకోండి,

మీది ఒప్పైనప్పుడు, నోరుమూసుకోండి.

.

ఓగ్డెన్ నాష్

(August 19, 1902 – May 19, 1971)

అమెరికను కవి

.

Ogden Nash

.

A Word for Husbands

.

To keep your marriage brimming

With love in the loving cup,

Whenever you’re wrong, admit it;

Whenever you’re right, shut up.

.

Ogden Nash

(August 19, 1902 – May 19, 1971)

American Poet 

Poem Courtesy:

https://100.best-poems.net/word-husbands.html

నేను “నే” నన్నది మరిచిపోగలిగితే బాగుణ్ణు… జార్జి శాంతాయన, అమెరికను కవి

నేను “నే” నన్నది మరిచిపోగలిగితే బాగుణ్ణు

నా చేతలు ‘నా’ తో పెనవేసిన బరువైన సంకెలలవంటి 

గాఢమైన అనుబంధాలని తెంచుకోగలిగితే బాగుణ్ణు.

ఈ శరీరమనే సమాధిలో కప్పబడి పరుండే గుణానికి

ఎల్లలు లేవు. అది ఆకాశతత్త్వానికి చెందినది.

అది భావినేలే మహరాజు, గతానికి కాపలాదారు.

త్వరలోనో, తక్షణమో నన్ను నేను తెలుసుకుందికి

చిరకాలం జీవించటానికి, ఆనందంగా మరణిస్తాను.

 

తిండికోసం అలమటించే మూగజంతువు ధన్యురాలు

అది తన బాధని తన బాధగా గుర్తించలేదు.

ఎప్పుడూ మంచినే చూసే దేవదూతా అదృష్టవంతుడే

కానీ పాపం తను సింహాసనం మీద ఉన్నాడని తెలుసుకోలేడు;

దౌర్భాగ్యమంతా మనిషిదే, ఆవేశంతో లోతుగా ఆలోచిస్తూ

గుండెలోని బాధను ఒంటరిగా భరించవలసిన శాపగ్రస్తుడు.

.

జార్జి శాంతాయన

(December 16, 1863 – September 26, 1952)

అమెరికను కవి, వేదాంతి

.

.

I Would I Might Forget That I Am I

.

I would I might forget that I am I,

And break the heavy chain that binds me fast,

Whose links about myself my deeds have cast.

What in the body’s tomb lie buried lie

Is Boundless: it is the spirit of the sky,

Lord of the future, guardian of the past,

And soon must forth, to know his own at last

In his large life to live, I fain would die.

Happy the dumb beast, hungering for food,

But calling not his suffering his own;

Blessed the angel, gazing on all good,

But knowing not he sits upon a throne;

wretched the mortal pondering his mood,

And doomed to know his aching heart alone.

.

George Santayana

(December 16, 1863 – September 26, 1952)

Spanish-American Poet, Philosopher

Poem Courtesy:

https://archive.org/details/littlebookofmode00ritt/page/178

మన కృతులు … హెన్రీ ఏబీ, అమెరికను కవి

మన ఆలోచనలు అవి పుట్టినప్పటి మన ఆవేశాల వన్నెల్ని

ఎలా సంతరించుకుంటాయో, అలాగే మన కృతులు కూడా

మన అంతరాంతరాలలోని అశాంతిని ప్రతిఫలిస్తూ

ముందటిదాన్ని విడిచిపెట్టి కొత్తది అందుకుంటాయి.

మానవ నిర్మితాలైన గర్వించదగిన మహత్తర కళాఖండాలు

వాటి సృష్టికర్తలు వాటితో సంతృప్తి చెందలేదని సూచిస్తుంటాయి.

కారణం, తన కృతుల సోపానాలని అధిరోహించి క్రిందకి చూసినపుడు

పూర్ణవృత్తాలుకూడా సన్నగా కనిపిస్తాయి; అసలు తను చేసిన సృష్టి

అంతా కళాకారుడికి లోపభూయిష్టంగా కనిపిస్తుంది; గుండె రక్తమోడుతుంది;

పశ్చాత్తాపం తెరలు తెరలుగా కన్నీరై పెల్లుబికి వస్తుంది,

తను అందుకోగలననుకున్న ఉత్కృష్టసామర్ధ్యతాప్రమాణాలముందు

తన అత్యుత్తమసృష్టి పేలవం, నిష్ఫలమైనందుకు విచారమేస్తుంది.

.

హెన్రీ ఏబీ

(July 11, 1842 – June 7, 1911)

అమెరికను కవి.

.

Faciebat *

.

As thoughts possess the fashion of the mood

That gave them birth, so every deed we do

Partakes of our inborn disquietude

Which spurns the old and reaches towards  the new.

The noblest works of human art and pride

Show that their makers were not satisfied.

For, looking down the ladder of our deeds

The rounds seem slender; all past work appears

Unto the doer faulty; the heart bleeds,

And pale Regret comes weltering in tears,

To think how poor our best has been, how vain,

Beside the excellence  we would attain.

.

*( Latin :  nearest meaning  Passive voice of Do)

Henry Abbey

(July 11, 1842 – June 7, 1911)

American Poet

Poem Courtesy:

https://archive.org/details/bookofpoetrysong00bate/page/2

ముగింపు… సారా టీజ్డేల్, అమెరికను కవయిత్రి

ఏ సుఖసంతోషాలమీదకీ ఇపుడు మనసుపోవవడం లేదు,

వర్షంతో ముంచెత్తిన ఈ సెప్టెంబరు రోజు ముగింపుకొచ్చింది

నేను అమితంగా ప్రేమించిన వ్యక్తికి ఈ రోజు వీడ్కోలు పలికేను

ఎంతో ప్రయత్నం మీద నేను నా మనసుని అణుచుకోగలిగేను.

వదలకుండా వీస్తున్న రొజ్జగాలి శీతకాలపు రాకడ సూచిస్తోంది

వర్షానికి తడిసి కిటికీ అద్దాలు మసకబారి, చల్లగా తగులుతున్నాయి;

నేను ప్రయత్నపూర్వకంగా నా అదృష్టాన్ని దూరంచేసుకున్నాను

ఇక ఈ జన్మకి అదృష్టం నా దగ్గరకి తిరిగిరాదు.

.

సారా టీజ్డేల్

8 ఆగష్టు 1884 – 29 జనవరి 1933)

అమెరికను కవయిత్రి

.

.

An End

.

I have no heart for any joy,

The drenched September day turns to depart,

And I have said goodbye to what I love,

With my own will I vanquished my own heart.

On the long wind I hear the winter coming-

The window-panes are cold and blind with rain;

With my own will I turned the summer from me,

And summer will not come to me again.

.

Sara Teasdale

(August 8, 1884 – January 29, 1933)

American Poet

Poem Courtesy:

https://www.poetryfoundation.org/poetrymagazine/browse?contentId=16343

దేముడి పక్షపాతం … అర్నా బాంటెమ్, అమెరికను కవి

బంగరుదేహచాయగలవారికి దేముడు

వయసులో ఉన్నప్పుడు అన్నీ అనుగ్రహిస్తాడు

ఎంతో ఆసక్తితో, వెదుకాడే కళ్ళకు

అనతికాలంలోనే కొత్త కొత్త ప్రదేశాలు తిరుగుతూ

వారి కలలన్నీ పండేలా చూస్తాడు.

నీలికళ్ళ వారికి పెద్దపెద్ద భవంతులూ

అందులో అన్నిదిక్కులా తిరిగే కుర్చీలూ,

ఎన్నోసార్లు నేలమీదా, ఓడల్లోనూ ప్రయాణాలూ,

కాపలాకి అంగరక్షకుల్నీ,

రక్షకభటుల్నీ అనుగ్రహిస్తాడు.

దేముడికి నల్లవాడిగురించి

అంత శ్రమపడ నవసరం లేదు

అతని కన్నీటిపాత్రని తరచు నింపుతూ

ప్రోత్సాహకంగా అప్పుడప్పుడు

ఒక చిరునవ్వు అనుగ్రహిస్తే చాలు.

దేముడు చిన్నవాళ్ళని

వారి మనోకామనల రుచికై అర్రులుజాచేలా చేస్తాడు.

.

అర్నా బాంటెమ్

( 13 October 1902 – 4 June 1973)

అమెరికను కవి

.

Arna Bontemps

.

God Give to Men

.

God give the yellow man

An easy breeze at blossom time.

Grant his eager, slanting eyes to cover

Every land and dream

Of afterwhile.

Give blue-eyed men their swivel chairs

To whirl in tall buildings.

Allow them many ships at sea,

And on land, soldiers

And policemen.

For black man, God,

No need to bother more

But only fill afresh his meed

Of laughter,

His cup of tears.

God suffer little men

The taste of soul’s desire.

.

Arna Bontemps

( 13 October 1902 – 4 June 1973)

American Poet

Poem Courtesy:

http://famouspoetsandpoems.com/poets/arna_bontemps/poems/3383

%d bloggers like this: