అనువాదలహరి

అందం… ఎడ్వర్ద్ థామస్, వెల్ష్ కవి

పైకి కొంచెం అన్వయ క్లిష్టత కనిపించినా, ఇది ఒక ఏకాకి ఆత్మరోదన. అందులోనూ ఎన్నడూ ప్రేమ రుచి చూడని వాడు. సౌందర్యం అందర్నీ ఆకట్టుకుంటుంది. కానీ సౌందర్య దృష్టి ఉన్నప్పుడే. కవి ఉద్దేశ్యంలో అందం పరమర్థం వేరే. అది చివరన చెబుతాడు. ప్రేమ ఎరుగని మనసుకి మృత్యువులోనే సాంత్వన దొరుకుతుంది. లేదా, కేవలం ప్రకృతిలో మమేకమైనపుడు. (అందుకే ఇందులో చక్కని ప్రకృతిదృశ్యాల వర్ణన. గుండెకోతను, నీటిని సన్నని కెరటాల తెరలుగా పిల్లగాలికోయడం ఒక అపురూపమైన ఉపమానం.} పాపం ఈ నిర్భాగ్యుడు మృత్యువులోనే ప్రశాంతత కోరుకుంటున్నాడు. శిధిలమైన తన శరీరాన్ని కీటకాలైనా ప్రేమిస్తాయన్న ఆశ అతనికి ప్రశాంతతనిస్తుంది. అందం ఇవ్వగలిగిన పరమార్థం అదే!

***

అందం అంటే ఏమిటి? అలసటతో, కోపంతో, అసహనంగా ఉన్న నాకు

ఎంత అందంగా ఉన్నా ఇప్పుడు ఏ పురుషుడూ, స్త్రీ, పసిపాపడూ

నన్నాకట్టుకో లేరు. అయినా, ఇపుడు ధైర్యంగా నవ్వగలను.

కారణం తీరుబాటుగా ఈ స్మృతిశ్లోకాన్ని రాసుకుంటున్నాను గనుక:

“ఇక్కడ ఎవరినీ ప్రేమించనివాడూ, ఎవరూ ఇతన్ని ప్రేమించనివాడూ

నిద్రపోతున్నాడు”. మరుక్షణంలోనే ఆ పిచ్చి ఆలోచనా

తలపులో ఎక్కువసేపు నిలవదు. నేనిపుడు సాయంసంధ్యవేళ

ఎన్నడూ ఎండ ఎరుగని, ఎండకు కాగని నదితీరున కనిపించినా,

నా ఉపరితలాన్ని పిల్లగాలి సన్ననిపొరలుగా చీలుస్తున్నా,

ఈ మనసు, నా శరీరంలోని ఒక తునక, ఇప్పటికీ

మసకచీకటిలో, పొగమంచులో మునిగిన లోయలోని

చెట్లవైపు కిటికీగుండా ప్రశాంతంగా తేలిపోతుంది;

తీతువుపిట్టలా ఏదో పొగొట్టుకున్న దానికోసం మాటిమాటికీ

ఏడవకుండా, ప్రేమకి స్పందించకుండా తన గూటికి

దూరంగా ఎటో పావురంలా ఎగిరిపోతుంది.

అందులోనే నాకు విశ్రాంతి ఉంది. ఆ మునిమాపువేళ పిల్లగాలుల్లో

ఎగిరే కీటకాలు నాలో బ్రతికి ఉంటాయి. అందం ఉన్నదక్కడే!

.

ఎడ్వర్డ్ థామస్

(3 March 1878 – 9 April 1917)

వెల్ష్ కవి

.

Edward Thomas
(3 March 1878 – 9 April 1917) British Poet

.

Beauty

.

What does it mean? Tired, angry, and ill at ease,

No man, woman, or child alive could please

Me now. And yet I almost dare to laugh

Because I sit and frame an epitaph–

“Here lies all that no one loved of him

And that loved no one.” Then in a trice that whim

Has wearied. But, though I am like a river

At fall of evening when it seems that never

Has the sun lighted it or warmed it, while

Cross breezes cut the surface to a file,

This heart, some fraction of me, hapily

Floats through a window even now to a tree

Down in the misting, dim-lit, quiet vale;

Not like a pewit that returns to wail

For something it has lost, but like a dove

That slants unanswering to its home and love.

There I find my rest, and through the dusk air

Flies what yet lives in me. Beauty is there.

.

Edward Thomas

(3 March 1878 – 9 April 1917)

Welsh Poet

http://famouspoetsandpoems.com/poets/edward_thomas/poems/3266

జమీందారు తోట … ఎడ్వర్డ్ థామస్, ఇంగ్లీషు కవి

రాయిలాంటి మట్టికూడా కొద్దిగా మెత్తబడింది,
రెండుప్రక్కలా ప్రవహిస్తున్న పిల్లకాలువలతో
కంచెల్లో కదలాడుతున్న పూలతో రోడ్డు తళతళలాడుతోంది.
ఎండకాస్తున్నప్పటికీ నేల తనమానాన తాను నిద్ర తీస్తోంది.
ఏనాటిదో ఈ జమీందారు తోటనీ, చర్చినీ, దానికి ఎదురుగా
వయసులో, ఎత్తులో సమానంగా ఉన్న యూ-చెట్టునీ చూసేదాకా
వాలుగా పడుతున్న కిరణాల్ని మామూలుగా అయితే లెక్కపెట్టేవాడిని కాదు
అవి ఫిబ్రవరి నెల సౌందర్యంలో ఒక భాగంగా అనుకుని ఉండే వాడిని.
ఆ చర్చీ, ఆ యూ-చెట్టూ, జమీందారు తోటా ఆదివారం
మధ్యాహ్నపు నిశ్శబ్దానికి నిద్రలో జోగుతూ జోగుతూ ఉన్నాయి.
ఎక్కడా గడ్డిపరకైనా కదులుతున్న గాలి జాడలేదు.
బాగా ఏటవాలుగా ఉన్న తోటబంగళా కప్పుమీద పెంకులు
మధ్యాహ్నపు ఎండవేడికి లీలగా మెరుస్తున్నాయి; దానిమీద క్రిందకీ
మీదకీ పావురాలు ఎగురుతూ వెచ్చగా కుదురుకుంటున్నాయి.
ఒక్క చిన్న శబ్దం మినహా మరే చప్పుడూ వినిపించడం లేదు.
బగ్గీకి కట్టే 3 గుర్రాలు వాటిని హింసిస్తున్న ఒకే ఒక్క ఈగను
తోకతో చెదరగొడుతూ, వాటి ముంగురుల సందులోంచి
అర్థనిమీలిత నేత్రాలతో ద్వారం వంక చూస్తున్నాయి.

శీతకాలం వసంత, గ్రీష్మ, శిశిరాది ఋతువుల్ని ఒక్క గుటకలో
త్రాగేసిందా అన్నట్టు దాని బుగ్గలు మెరుస్తూ ప్రశాంతంగా
నవ్వుతున్నట్టుంది. కానీ నిజానికి అది హేమంతానికే పరిమితమైన దృశ్యంకాదు…
అదొక మార్పుకు ఎరగాని బ్రహ్మానంద ఋతుస్థితి.
ఎంతో పురాతనమై, సంతోషానికి మారుపేరుగా పిలవబడే
ఈ ఇంగ్లండు నేలమిద ఆ తోటల్లో, చర్చిలో యుగయుగాలుగా
వాటి పెంకుల కప్పులక్రిందా,గడ్డికప్పులక్రిందా
భద్రంగా నిక్షిప్తమై ఉండి, ఇపుడు మళ్ళీ మేలుకొంది.
.

ఎడ్వర్ద్ థామస్
(3 March 1878 – 9 April 1917)
ఇంగ్లీషు కవి

Edward Thomas
(3 March 1878 – 9 April 1917)

British Poet

.

The Manor Farm

The rock-like mud unfroze a little and rills

Ran and sparkled down each side of the road

Under the catkins wagging in the hedge.

But earth would have her sleep out, spite of the sun;

Nor did I value that thin gliding beam

More than a pretty February thing

Till I came down to the old Manor Farm,

And church and yew-tree opposite, in age

Its equals and in size.  The church and yew

And farmhouse slept slept in a Sunday silentness.

The air raised not a straw.  The steep farm roof,

With tiles duskily glowing, entertained

The mid-day sun; and up and down the roof

White pigeons nestled.  There was no sound but one.

Three cart-horses were looking over a gate

Drowsily through their forelocks, swishing their tails

Against a fly, a solitary fly.

The Winter’s cheek flushed as if he had drained

Spring, Summer, and Autumn at a draught

And smiled quietly.  But ’twas not Winter—

Rather a season of bliss unchangeable

Awakened from farm and church where it had lain

Safe under tile and thatch for ages since

This England, Old already, was called Merry.

Edward Thomas

(3 March 1878 – 9 April 1917)

English Poet

Poem Courtesy:

http://www.poemtree.com/poems/ManorFarm.htm

%d bloggers like this: