అనువాదలహరి

All through my youth…!… Mohan Rushi, Telugu Poet

Some people are such:

They enliven our lives,

Bring the rhythmic beat of our heart to a standstill;

Culture new dreams in us with their mock anger;

Pass on wisdom of books through their silence;

And bare our impoverishment of vocab to us, when we try to speak.

Does it really matter where they are? Who they belong to?

Or, flutter in the skies like a pennon of pleasure?

Just a look at their photo freezes us; and,

We fall head over heels listening to them over phone

And search for Nostradamus’ predictions of magical charms

That might seize us should we meet them face to face.

*

Only thereafter, life has turned interminable by degrees,

And unfathomably busy. A disquieting ache used to rattle every chance encounter.

And whenever I felt that I might not see you again

Life seemed to cease with tremors of unknown whelming fears.

.

Mohan Rushi

From “Square One” Anthology.

Image Courtesy: Mohan Rishi

నీ కోసం యవ్వనమంతా…!

 

మరి అట్లా ఉంటారు కొందరు. జీవితాన్ని ఆనందభరితం చేసేందుకు.

హృదయం లయను స్టాండ్ స్టిల్ చేసేందుకు.

కసురుతూకూడా లోలోపల కొత్త కలల్ని మొలిపించేందుకు.

మాట్లాడకుండానే పుస్తకాలు చెప్పేందుకు.

మరి, మాట్లాడుతున్నప్పుడు మాటలకరువు వచ్చేలా చేసేందుకూ.

 

ఎక్కడ ఉంటేనేం? ఎవరికి దక్కితేనేం? వాళ్ళకి వాళ్ళు

ఏ నిజమైన ఆనందపుబావుటాయై నింగిలో రెపరెపలాడితేనేం?

 

ఫోటో చూసినా ఫోటో అయిపోతాం. ఫోన్లో మాట్లాడినా

పొంగిపొర్లే సంతోషంతో పల్టీలు కొడ్తాం.

ఎదురుపడితే ఏం మాయ జరుగుద్దోనని ఏ నోస్ట్రడామస్ నో ఆరాలు తీస్తాం.

*

తర్వాత్తర్వాతే జీవితం అంతుచిక్కనిదయ్యింది.

చిక్కని జీవితమయ్యింది. కనపడ్డప్పుడల్లా ప్రాణం

అతలాకుతలమయ్యింది. నువు కనిపించవేమోనని అనిపించినప్పుడల్లా 

జీవితం మునుపెరుగని వణుకుతో ఆగిపోతుందేమోనని అనిపించింది!

.

మోహన్ రుషి

 తెలుగు కవి 

స్క్వేర్ వన్ నుండి.

 

ప్రకటనలు

Hallucination… Wahed, Telugu Poet 

Before I met you

Everything was so unnatural.

And, “Two Two’s” were just Four!  

 

 

I met you

‘Two Two’s ‘ had become Two Lakhs. 

I could understand the logic behind Maths. 

And my feet floated in the seventh Heaven

Even Darkness had appeared in its splendid Spectral hues.

The Rosebud-Heart blossomed.

And the fatigued life

Comforted under the shades of eyelids

And the yearning Jasmine-looks

Wafted their incense all around.

I could get you.

Again, like the ox of an oil ghanni 

‘Two Two’s are Four’ started ringing in my mind.

 

My feet were firm on the ground;

The sky was beyond my reach.

While blood streams through my veins

It fails to swell in my eyes as tears

Nor burns sweating through my pores.

.

 

Abd Wahed.

 

Telugu Poet

From “Dhuli Chettu” Anthology

 

 

Abd Wahed
Photo Courtesy: Abd Wahed

 

 

హాల్యూసినేషన్

 

నిన్ను కలవకముందు

అంతా కృత్రిమమే

రెండురెళ్ళు నాలుగే

నువ్వు కలిసావు

రెండు రెళ్ళు రెండు లక్షలయిపోయాయి

లెక్కలు బుర్రకెక్కాయి

నేల ఆకాశాన్ని తాకింది

చీకటి సప్తవర్ణాల్లో మెరిసింది.

గుండె గులాబీ పూచింది

కనురెప్పనీడలో

ప్రాణం సేదదీరింది.

కనుచూపుల సన్నజాజులు

హాయిపరిమళాలు పరిచాయి

నువ్వు నాకు దక్కావు

బుర్రలో మళ్ళీ

రెండురెళ్ళు నాలుగే తిరుగుతుంది గానుగెద్దులా.

 

నేల నేలమీదే ఉంది, ఆకాశం అందడం లేదు.

రక్తం శరీరంలో ప్రవహిస్తానంటోందేకాని

కంటినీరుగా ఉబకటంలేదు

వంటి చమటగా మండడం లేదు.

.

వాహెద్

 

ధూళిచెట్టునుండి

Make Your Voice Count… Abd Wahed, Telugu, Indian Poet

The foot falls of a black ant

On the black marble

On an Ebony night

Is too faint to hear.

The sound of the canon

Aimed at the heart of a city

Of, course is better audible.

The explosive sound of a bomb

That annihilates the innocent people

Is of a moderate pitch.

The unleashed agony of the head

Separating from torso on the gallows

Is of a higher order.

The cursive sound of the letters

On a white paper

Is considerably high.

The thumping of the heart

Of an injured Poet

Is of a higher order.

The collective cries of

Crows and common Swallows

Is of the highest order.

The ruffle of scared pigeons

Unnerves us more than the

The twang of a hunter’s bowstring.

Once you make your voice count

Even the guts of an arrow shall shake.

.

Wahed Abd

Telugu

Indian

From “Dhuuli Chettu” Anthology

Abd Wahed
Photo Courtesy: Abd Wahed

గొంతు విప్పు                                                  

నల్లరాత్రి

నల్లశిలపై

నల్ల చీమ అడుగుల సవ్వడి

చాలా చిన్నది.

నగరం గుండెలపై

పేలే ఫిరంగి చప్పుడు

కాస్త పెద్దదే

అమాయకజనాన్ని హతమార్చే

బాంబు పేలుడు శబ్దం

ఇంకొంచెం పెద్దది

ఉరికొయ్యపై

విరిగిన మెడచేసే ఆర్తనాదం

ఇంకా పెద్దది.

తెల్లని కాగితంపై

పరుగెత్తే అక్షరాల చప్పుడు

చాలా పెద్దది

గాయపడిన కవి

గుండె చప్పుడు

అన్నింటికన్నా పెద్దది

గోలచేసి అరిచే కాకులు

ఊరపిచ్చుకలఘోష

ఇంకా పెద్దది.

వేటగాడి వింటితాడు చేసే ధ్వనికన్నా

పిట్టలరెక్కల చప్పుడు

గుండెలవిసేలా చేస్తుంది

గొంతు విప్పడం నేర్చుకుంటే

బాణం కూడా భయపడుతుంది.

.

వాహెద్

ధూళిచెట్టు కవితా సంకలనం

A Fragrant Cloud … Elanaga, Telugu Poet

Ustad Rashid Khan …

Is a towering musical wave.

When that gust of pleasant camphoric fragrance

Wafts in every direction

Oh! What a festival treat it is for all yearning ears!

As the vibrant voice pervades and fills

The environ like a fragrant cloud,

Won’t its daub of celestial music

Heal the wounds of the heart within

And transport the subject to the limits of ecstasy?

 

That mellifluous rendering of lilting Tarana

In the ‘Desi” Rag,

That peerless natural presentation

Streaming spontaneously

From an unruffled meditative state

Rekindles the latent dormant life-force

And the sonorous voice

Brings to fore eons of quiescent vitality.

 

O, Future hope of Hindustani classical vocal!

Let more and more Khayals ignite in your voice,

Let the festoons of Taranas

Remind us of the musical festivals.

Let this earth bathe in the gentle winds

That have a touch of your Sweet scented voice.

 

.

Elanaga

Telugu, Indian

Image Courtesy
Elanaaga

పరిమళ మేఘం.

 

ఉస్తాద్ రాషిద్ ఖాన్.

ఒక ఉత్తుంగ సంగీత తరంగం.

గుప్పుమనే ఒక కమనీయ కర్పూర సౌరభం.

అన్నిదిక్కులా అది పరచుకున్నదంటే

ఎన్ని కర్ణేంద్రియాలకు పండుగో!

చుట్టూ పరిమళమేఘంగా

పరివ్యాప్తమయే స్వరచాలనం

గంధర్వగానామృత లేపనంతో

గుండెలోపలిగాయాలు మాయమై

పల్లవించదా పారవశ్యం?

దేశం‘ (1)లో తళుకులీనిన

తారళ్యపు తరానా

నిశ్చలసమాధిలో

నిసర్గంగా వెలయించిన అనిరుపమ గానం (2)

పరిమళించే ప్రాణశక్తిని లేపుతూ

యుగయుగాల సుప్త చేతనను

మేల్కొలిపే కంఠమాధుర్యం.

 

భావిభారత సంగీతరంగపు ఆశాదీపమా! (3)

ఖయ్యాలులు ని కంఠంలో రగులనీ మరింతగా

తరానాల తోరణాలు

తలపించనీ సంగీత వసంతోత్సవాలని.

నీ సుస్వర సమీరాల సుగంధస్పర్శతో

పులకించనీ పుడమినంతా!

.

ఎలనాగ

 

  1. దేశ్రాగంలో తరానా

  2. గోరఖ్ కళ్యాణ్ రాగంలో దాదాపు 62 నిముషాల పాటు అద్భుతంగా సాగే ఖయ్యాల్

  3. ఉస్తాద్ రాషిద్ ఖాన్ గురించి భారత రత్న పండిత్ భీం సేన్ జోషి చేసిన వ్యాఖ్య

 

In Front of More Supermarket…

Image Courtesy: Mohan Rushi

When friends reunite

After twenty years

Sometimes words find their bearing

And sometimes, not.

 

Hand literally the shakes.

The embrace reduces the gap by half.

Some forgotten melodies, some current affairs,

And some future shock!

 

Memories of missed pals unsettle for a while,

And the mad race for life

That left no time for meeting frightens…

Two Tea… in three rounds

Slowly sip them.

 

“Let’s meet occasionally,”

“Call me when you find time,”

When they part bidding goodbye

Only the two knew

How much they carried off with them

And how much they shook off.

.

Mohan Rushi

Telugu Poet

 

 

మోర్ సూపర్ మార్కెట్ ముందు…

 

ఉండీ ఉంటాయి,

లేకుండానూ ఉంటాయి మాటలు.

ఇరవై ఏండ్ల తర్వాత

మిత్రులు కలుసుకున్నప్పుడు.

అక్షరాలా షేకింగ్ హ్యాండ్.

సగం గాప్ తగ్గించిన అలై బలై.

భూలే బిస్రే గీత్ కొంత. నడుస్తున్న చరిత్ర కొంత.

ఫ్యూచర్ షాక్ కొంత.

మాయమైన దోస్తుల జ్ఞాపకాలు  మెలిపెట్టాయి.

మనిషినీ మనిషినీ కలవనివ్వని

పరుగు పందాలు భయపెట్టాయి.

రెండ్రెండు చాయ్ లు… మూడు విడతలుగా

ఇద్దర్నీ చప్పరించేసాయి.

“కలుద్దాం, అప్పుడప్పుడు”

“ఫోన్ చేస్తూ వుండు–“

వీడ్కోలుతో విడివడుతున్నప్పుడు

వాళ్ళకు మాత్రమే

తెలుసు. ఏం ఎత్తుకున్నారో,

ఏం దించుకున్నారో.

.

 మోహన్ రుషి

 

స్క్వేర్ వన్ సంకలనం. జులై 2018

 

 

టెలిఫోను సంభాషణ … వోలె సోయింకా, నైజీరియన్ కవి

అద్దె సబబుగానే ఉన్నట్టనిపించింది, ఆ ఇల్లున్న చోట

మనని ఎవరూ పట్టించుకోరు. యజమానురాలు చూడబోతే

అక్కడ ఉండటం లేదని ఖరాకండీగా చెప్పింది.

ఇక మిగిలిందల్లా నా అభిప్రాయం చెప్పడం ఒక్కటే.

“మేడం, మీకు ముందుగా చెప్పడం మంచిది

ఊరికే వృధాగా తిరగడం కంటే; నేను ఆఫ్రికనుని,” అన్నాను.

ఒక్కసారి అంతా నిశ్శబ్దం. మంచి పెంపకం

అదుపులో పెడుతున్న ఆవేశపు ఒత్తిడి నిశ్శబ్దంగా ప్రవహిస్తోంది.

చాలా సేపటికి పెగిలిన ఆ స్వరం, లిప్ స్టిక్ అద్దుకుని,

పొడవాటి గోల్డ్ రోల్డ్ సిగరెట్టు వాసన వేస్తోంది.

నాకయితే, గొప్ప కంపుకొట్టింది.

“ఎంత నలుపేమిటి?”… తప్పు విన్నానా? లేదు, నేను తప్పు వినలేదు…

“అంటే, మీరు చామనచాయా లేక కారు నలుపా? అని.”

‘చామనచాయైతే -1, కారునలుపైతే -2 నొక్కండి’ అన్నట్టుంది.

ఒక్కసారి మాటలవెనకనున్న దుర్గంధం గుప్పుమంది.

నేను నిల్చున్న పబ్లిక్ బూత్ “ఎరుపు”, ఈ స్తంభానికున్న పెట్టె “ఎరుపు”,

అయినా,  రెండంతస్థుల “ఎర్ర” బస్సు నల్లని పొగకక్కుతూపోతోంది.

నిజం!!! సభ్యతలేని నా మౌనానికి సిగ్గుతో అవాక్కయి,

ఇంకా సులభంగా అడగాలనుకుందేమో. అందుకని ఆమె పునరాలోచించి

విషయం మీద ఊనిక మారుస్తూ మళ్ళీ అడిగింది :

 

“మీరు బాగా నలుపా లేక లేత నలుపా?” అని. నాకు జ్ఞానోదయం అయింది.

“మీ ఉద్దేశ్యం నలుపా లేక చాకొలేట్ నలుపా అనేగదా?”  ఆమె “ఔ”ననడంలో

 నైశిత్యం నన్నుగూర్చికాదేమోనన్న (కాకతాళీయంగా అడిగిందేమోనన్న)

సందేహాన్ని పటాపంచలు చేసింది. త్వరలోనే ఆమె స్థాయిలో

మాటాడడానికి రాజీపడిపోయాను. “అది పశ్చిమ ఆఫ్రికను గోధుమ” అన్నాను.

మరికొంచెం ఆలోచించి, “నా పాస్ పోర్ట్ లో ఉన్నట్టుగానే,” అన్నాను.

ఆ రంగు ఏమిటో ఆలోచనల వర్ణపటలంలో పరిక్షించుకుందికి మౌనం వహించి,

చివరకి అది అర్థాం కాలేదన్న సత్యం గ్రహించడంతో

ఆమె మాటాడుతున్న మాటల్లో ఆ అసహనం తొంగిచూసింది. “ఇంతకి ఏమిటా రంగు?”

” అదేమిటో నాకు అర్థం కాలేదు,” అని అంగీకరించింది.

“మీ పరిభాషలో “బ్రూనెట్” అంటారే అదీ.” అన్నాను.

అంటే నలుపే, అవునా?” “అంటా నలుపుకాదు నిజానికి.

ముఖం చూస్తే నల్లగా ఉంటుంది. కానీ మేడమ్, మీరు

నా తక్కిన శరీరాన్ని చూడాలి. నా అరచేతులు, అరి పాదాలు

ఉతికినట్టు తెల్లగా ఉంటాయి. రాపిడి, తెలివి తక్కువగా

అలా కూచుని కూచుని నా పిర్రలు బొంతకాకిలా నల్లబడిపోయాయి.

అవతలి అంచున ఫోను ఫోనుపెట్టబోతున్న చప్పుడూ వినబడుతుంటే,

ఆగండి ఆగండి, ఒక్క క్షణం ఆగండి మేడమ్ అని బతిమాలుతూ,

“పోనీ మీరే ఒక సారి నన్ను చూసి నిర్ణయించుకోకూడదూ?”

.

వోలె సోయింకా

Born: 13 July 1934 

నైజీరియన్ కవి

.

.

Telephone conversation

Wole Soyinka

The price seemed reasonable, location

Indifferent. The landlady swore she lived

Off premises. Nothing remained

But self-confession. “Madam,” I warned,

“I hate a wasted journey—I am African.”

Silence. Silenced transmission of

Pressurized good-breeding. Voice, when it came,

Lipstick coated, long gold-rolled

Cigarette-holder pipped. Caught I was, foully.

“HOW DARK?” . . . I had not misheard . . . “ARE YOU LIGHT

OR VERY DARK?” Button B. Button A. Stench

Of rancid breath of public hide-and-speak.

Red booth. Red pillar-box. Red double-tiered

Omnibus squelching tar. It was real! Shamed

By ill-mannered silence, surrender

Pushed dumbfoundment to beg simplification.

Considerate she was, varying the emphasis—

 “ARE YOU DARK? OR VERY LIGHT?” Revelation came.

 “You mean—like plain or milk chocolate?”

Her assent was clinical, crushing in its light

Impersonality. Rapidly, wavelength adjusted,

I chose. “West African sepia”—and as an afterthought,

“Down in my passport.” Silence for spectroscopic

Flight of fancy, till truthfulness clanged her accent

Hard on the mouthpiece. “WHAT’S THAT?” conceding,

 “DON’T KNOW WHAT THAT IS.” “Like brunette.”

 “THAT’S DARK, ISN’T IT?” “Not altogether.

Facially, I am brunette, but madam, you should see

The rest of me. Palm of my hand, soles of my feet

Are a peroxide blonde. Friction, caused—

Foolishly, madam—by sitting down, has turned

My bottom raven black—One moment madam!”—sensing

Her receiver rearing on the thunderclap

About my ears—“Madam,” I pleaded, “wouldn’t you rather

See for yourself?”

.

Wole Soyinka

Born 13 July 1934

Nigerian Poet

కవిత్వ పరిచయం… బిల్లీ కాలిన్స్, అమెరికను

వాళ్లని ఒక కవితని తీసుకోమని చెబుతాను.
తీసుకుని, దాన్ని ఒక రంగుటద్దాన్ని చూసినట్టు
వెలుతురుకి ఎదురుగా నిలపమని చెబుతాను.

లేకుంటే, దాని గూటికి చెవి ఒగ్గి వినమంటాను.

లేదా, కవితలోకి ఒక ఎలుకని జార్చి
అది బయటకి ఎలా వస్తుందో గమనించమంటాను.

కవిత చీకటి గదిలోకి ప్రవేశించి
దీపపు స్విచ్చి ఎక్కడుందో గోడలు తడవమని చెబుతాను.

కవిత ఉపరితలం మీద
నీటిమీద స్కీయింగ్ చేసినట్టు నడుస్తూ
ఒడ్డునున్న కవిపేరుకి చెయ్యి ఊపమని చెబుతాను.

కానీ, ఇన్ని చెప్పినా, వాళ్లు మాత్రం
కవితని కుర్చీకి తాళ్ళతో కట్టి
దానినుండి ఒక నిజాన్ని కక్కించడానికి ప్రయత్నిస్తారు.

దాన్ని ఒక గొట్టంతో కొడుతుంటారు
దాని అర్థం ఏమిటా అని తెలుసుకుందికి.
.

బిల్లీ కాలిన్స్

జననం: 22 మార్చి 1941

అమెరికను

Happy Birthday Billy Collins!

Introduction To Poetry –

.

I ask them to take a poem

And hold it up to the light

Like a color slide

or press an ear against its hive.

I say drop a mouse into a poem

And watch him probe his way out,

Or walk inside the poem’s room

And feel the walls for a light switch.

I want them to waterski

Across the surface of a poem

Waving at the author’s name on the shore.

But all they want to do

Is tie the poem to a chair with rope

And torture a confession out of it.

They begin beating it with a hose

To find out what it really means.

.

Billy Collins

(Born March 22, 1941)

American

(On the eve of World Poetry Day 21st March)

అవిశ్వాసం… ఆల్బెర్టో పిమెంటా, పోర్చుగల్

పూర్వం రోజుల్లో
పళ్ళూ
కాయధాన్యాలూ
పూలమొక్కలూ, చేపలూ
అమ్ముకునే వ్యాపారులు
సంతలోని
గుడారాల్లో
తమ వస్తువులు పరుచుకుని
నిర్భయంగా
ఒకరికొకరు
వ్యాపారం
బాగుండాలని
ఆకాంక్షలు
అందించుకునే వారు.
.
ఇప్పుడందరూ
ఆ సంప్రదాయం
పాటించడం లేదు
కానీ
వాళ్ళందరికీ తెలుసు
తమ మనుగడ
ఒకరిమీద ఇంకొకరికి
ఉండే విశ్వాసం మీద
ఆధారపడిందని.
.
ఇప్పుడు
ప్రతి శనివారం
ఒకరి ముఖాలు ఒకరు
చూసుకోవడం మానేశారు.
వాళ్ళ కళ్ళల్లో
అపనమ్మకం స్పష్టంగా
కనిపిస్తోంది.
ఇప్పుడు వాళ్ళ మధ్య తిరుగుతూ
వాళ్ళని కలిపి ఉంచేవి
ఒక్క ఊరకుక్కలు మాత్రమే.
.
ఆల్బర్టో పిమెంటా

(జననం 26 డిశంబరు 1937) 

పోర్చుగల్

Alberto Pimenta
Portuguese Poet

Mistrust

.

In former times

The sellers

Of fruit

Cereals

Plants and fish

Laid out their merchandise

Under the market

Tents

And then

Visited 

And greeted 

One another

With wishes for

Good business.

 

Not all of them

Followed

The same sect,

But they knew

That to exist

Always depends on a contract.

 

Nowadays

On Saturdays

They have their backs turned

To each other,

In their eyes

Can be read mistrust and,

Uniting them,

Walking in their midst

There are stray

Dogs.

.

Alberto Pimenta

(Born 26th Dec  1937)

Portugugal

http://www.poemsfromtheportuguese.org/Albero_Pimenta

Retrospection-3… Nanda Kishore, Indian

Some friendships are also such:

Before you are aware of your fledging

They take you to the high skies;

Before you could remember it’s time to nest

They bid adieu … leaving an indecipherable mark behind.

 

Warning not to raise any questions

They take you around forests and woods, and

Through rills and rivulets. With nothing else to do

One should follow quietly.   

 

Forbidding not to divulge it to anybody

They teach you how to spread out the wings, and

How to identify various flowers.

Being a naïveté, 

One must obey without demur.

 

Be that it is the colors of the trees, the peaks of yonder hills

Or the comeliness of flowers, they insist that only they can tell.

That a rain falls with a slant, what flows in a stream is water,

That the wind is a vagabond… are lessons can only be learnt from them.

My God! There will be no end to the slew of advices

And no one feels like acquiring those skills:

 

That if a plant bears fruit they would be on the surface,

And if a crop comes to harvest one should thresh the grain;

That one should migrate to green Springs before Autumn

And to brighter days fore flower dropping sets in on trees;

 

That days are bright and nights are dark,

Not to roam in the sun and not to sing in moonlight,

That water is for drinking, air for breathing,

And in the end, one should drop like a flower from its stem.

 

The ultimate awakening that dawns however is:

One does not grow wise with age;

Life is too short to learn everything by experience

That one should lead his own life

And die like what one is.

 

Are you still alive?

And if so, what have you to say Bul Bul?

.

Nanda Kishore 

Telugu, Indian

Image courtesy: Nanda Kishore

Nanda Kishore is a young engineer (EEE) from Warrangal. He is very prolific on Facebook and particularly active “Kavisangamam” group.

Last year he released his maiden volume of poetry “Neelage okadundevaadu” (There was one like you).

Nanda Kishore has fine sensibilities and has come out with a distinct voice of his own.

His second volume of poetry “YadhecCha” is out this month.

 

పునర్విమర్శ 3
.

కొన్ని స్నేహాలూ అంతే.

రెక్కలొచ్చాయని తెలిసేలోపే

ఆకాశాలవైపు  ఎగరేసుకుపోతాయ్.

గూడుకట్టాలని గుర్తొచ్చేలోపు

కనపడని గుర్తేదో ముద్రించి పోతాయ్.

ఎందుకో అడగొద్దంటూ

కొండకోనలు, వాగువంకలు తిప్పుకొస్తయ్.

ఏ పనీ లేనందుకు

మౌనంగావెళ్ళిపోవాలి.

ఎవరికీ చెప్పొద్దంటూ

రెక్కలెలావిప్పుకోవాలో, పూలనెలాగుర్తుపట్టాలో

నేర్పిస్తయ్.

ఏ తెలివీ లేనందుకు

సడిచేయకుండా అనుసరించాలి.

పచ్చని చెట్ల రంగుని, దూరపుకొండల ఎత్తుని,

పూసేపూల అందాన్ని, అవి చెప్తేనే తెలుసుకోవాలి.

వాలుగాకురిసేది వాననీ, వాగులోపారేది నీరనీ,

వచ్చిపోయేది గాలనీ, అవి నేర్పగా నేర్చుకోవాలి.

చెట్టు కాస్తే పండ్లు పైనే ఉండాలనీ,

చేను పండితే గింజలు రాలాలనీ కోరుకోవాలి.

ఆకురాలేముందు వసంతాలకి

పూతరాలేముందు పూర్వాహ్నాలకీ వలసపోవాలి.

పొద్దుటపూట వెలుగనీ, సాయంకాలం చీకటనీ

ఎండపూటతిరగొద్దనీ, వెన్నెలపూటపాడొద్దనీ

నీరు తాగాలనీ, గాలి పీల్చాలనీ

పువ్వులు రాల్చినట్టు ప్రాణం రాల్చాలనీ

దేముడా!

ఆ ఉపదేశాలకి అద్దూ అదుపూ ఉండదు.

ఆ నేర్పు  ఎన్నటికీ చదవాలనిపించదు.

చివరగా వచ్చే అజ్ఞానమేమంటే

వయసుతో అనుభవం రాదనీ

అనుభవిస్తే బతుకు సరిపోదనీ

నీ బతుకు నువ్వే బతకాలనీ

నీలాగే నువ్వు చావాలనీ…

ఇంకా బతికే ఉన్నావా?

ఉంటే ఏమంటావు బుల్ బుల్?!

.

నందకిషోర్

(“నీలాగే ఒకడుండేవాడు!” సంకలనం నుండి.)

స్వీట్ ఛారియట్ అంత్యక్రియల సంఘం ప్రకటన… మెరిలీన్ టేలర్, అమెరికను

[ముందుగా ఊహించినట్టు సమాధులలో ఖాళీజాగా కొరత కారణంగా ఒక సరికొత్త సేవ అందుబాటులోకి తీసుకువచ్చాము. ఇందులోని ప్రత్యేకత వ్యక్తుల భౌతిక అవశేషాలను జాగ్రత్తగా ఒక అంతరిక్ష నాళికలో ప్రోదిచేసి, భద్రపరచి చివరకు భూకక్ష్యలో శాశ్వతంగా ఉండేటట్టు ప్రవేశపెట్టడం…. డిస్కవర్ మేగజీన్ ]

***

మిత్రమా!
మేము మా సామర్థ్యాన్ని
మించి పనిచేస్తున్నాం.
ఇక మేము మీ సమాధికై
పచ్చని పచ్చిక స్థలాన్ని
కేటాయించలేము.
ఖాళీ జాగా అలభ్యం. 

మా ఖాతాదారులకు వినతి: బదులుగా,
మీరు మీ చితా భస్మాన్ని
మాదగ్గర భద్రపరచే అవకాశం ఇస్తున్నాం
ఈ ఆధునిక అంతరిక్షయుగ ‘ఉత్తరక్రియల నిర్వాహకులు’
దానిని తుప్పుపట్టని ఉక్కు గొట్టాల్లో భద్రపరుస్తారు
(న్యూటను తదనంతర ఖగోళ విజ్ఞాన ఫలితం)

ఆ పైన మీరూ
(మీతో పాటు మీ ఆత్మీయులందరూ కూడా)
ప్రత్యేకంగా ఎర్పాటుచేసిన వ్యోమనౌకను
అధిరోహించి
స్వర్గానికి అతిసమీపంలో
చిరస్థాయిగా ఉండవచ్చు.
.

మెరిలీన్ టేలర్
జననం అక్టోబరు 2, 1939
అమెరికను.

.

.

Notice from the Sweet Chariot Funeral Parlor

.

(Due to predicted overcrowding in or cemeteries, a new service is available which will see to packing and storing one’s remains in a space capsule for eventual launching into Earth’s orbit.

 —Discover Magazine)

Dear Friend: we

     are operating at capacity

and cannot

     supply a green and grassy spot

for your tomb,

     as there is no more room.

Instead, you are invited to entrust

     your dust

to our space-age morticians, who seal

     in stainless steel

(thanks to post-Newtonian science)

     our clients.

Whereupon you

     (and all your shiny loved ones, too)

shall ascend

     via chartered rocketship, to spend

eternity

     very near where Heaven used to be.

    .

Marilyn L. Taylor

Born 2 October   1939

American

 

Poem Courtesy:

http://www.poemtree.com/poems/NoticeFromTheSweetChariot.htm

%d bloggers like this: